Zamek Sinobrodego

W przeciwieństwie do dwóch poprzednich części Terra Alta Zamek Sinobrodego to bardziej thriller psychologiczny niż kryminał. Ale wychodzi to powieści bardzo na plus, bo trzeba przyznać, że to najlepsza odsłona przygód Melchiora, której akcja dzieje się w niedalekiej przyszłości, bo w roku 2035. Nasz bohater dawno zrezygnował z bycia policjantem i spełnia się jako bibliotekarz i ojciec. I na tym się skupia akcja książki, czyli na nim i jego relacjach z córką, która podczas wakacji ginie bez wieści, a niezawodny instynkt byłego detektywa mówi mu, że mogła zostać ofiarą przemocy, co prowokuje go do wymierzenia sprawiedliwości na własną rękę, jak zwykle z resztą, z tym że teraz może liczyć na pomoc byłych przyjaciół. Autor jak w dwóch poprzednich tomach położył nacisk na psychologię postaci, przybliżenie motywów ich postępowania i tego jak reagują na ciągle zmieniające się okoliczności. Dzięki temu możemy bardziej się w nie wczuć, zrozumieć i przez to stają się nam bliżsi, szczególnie Melchior, bo to on jest gwiazdą i ozdobą tego tomu, z resztą całej trylogii Terra Alta. Fajnym zabiegiem ze strony pisarza jest przedstawienie bliżej sylwetki córki głównego bohatera, która teraz jest już dorosłą kobietą. To pozwala nam też spojrzeć na śledczego od innej strony, zobaczyć jak widzą go najbliżsi, co jest ważne dla zrozumienia fabuły i intrygi tej części jego przygód. Myślę, że o tej trylogii powinno być głośniej, bo jest bardzo interesująca, a jej czytanie to prawdziwa przyjemność. Ciekawe czy kataloński autor pozostawi ją na tych trzech książkach czy też rozwinie opowieść i uraczy nas jeszcze jedną książką o Melchiorze? Czas pokaże...

Za książkę dziękuję @oficzyna_noir_sur_blanc

Javier Cercas w trzeciej części cyklu kryminalnego z Melchiorem Marínem „Zamek Sinobrodego” zabiera nas w emocjonującą podróż na Majorkę. Nie jest to jednak wakacyjna idylla, a ciężka od wyrządzonych krzywd, moralnych dylematów i mrocznych tajemnic obarczona ogromnym ryzykiem wyprawa. I jeśli wcześniejsze tomy zaklasyfikowałabym do klasycznych kryminałów, to ta odsłona przesuwa się bardziej w kierunku sensacyjnej opowieści, eksplorującej głębiej kwestie sprawiedliwości, władzy i słabości systemu trzymającemu stronę sprawcy, nie ofiary. Narracja w czasie teraźniejszym, charakterystyczna dla tej serii, szczególnie w tym tomie sprawia, że niemalże czujemy się uczestnikami wydarzeń.

Byłam ciekawa, czy zgodnie z zapowiedzią we wcześniejszym tomie Melchior rzeczywiście opuści szeregi policji. I tak! Pracuje jako bibliotekarz! Okazuje się jednak, że nawyki śledczego zostają w nim na zawsze, a gdy skrzywdzona zostaje najbliższa mu osoba, po raz kolejny bez wahania staje twarzą w twarz z brutalną rzeczywistością. Tym bardziej że organy prowadzące śledztwo w jego ocenie nie robią tego, co do nich należy.

Osobista tragedia otwiera kolejne drzwi do świata korupcji, układów i przemocy, które zdają się nie mieć końca. Stojący po drugiej stronie barykady Melchior ma ograniczone możliwości, ale jego siłą są przyjaciele, ci z dawnych lat i obecni, którzy nie odwracają oczu, gdy prawo jest bezsilne i przychodzi im ryzykować nie tylko dobre imię, wolność, ale i życie działając na jego granicy, a nawet ją przekraczając.

W tej części bardziej poznajemy już niemal dorosłą córkę Melchiora Kozetę, która dotychczas miała szczątkowe znaczenie dla fabuły. Tym razem Autor odkrywa przed nami jej wspomnienia, jej relacje z Melchiorem ewoluujące od uwielbienia i idealizowania po złość i kryzys zaufania, gdy wychodzi na jaw, co zataił przed nią ojciec. Autor porusza trudne tematy począwszy od zniknięć młodych dziewczyn, poprzez układy władzy, do przymykania oka na przestępstwa s3ksualne ludzi bogatych i wpływowych.

Autor, łącząc wątki sensacyjne z filozoficzną refleksją nad moralnością daje nam nie tylko porywającą rozrywkę na wysokim poziomie, ale również przestrzeń do zastanowienia się nad siłą władzy, słabością prawa i granicami sprawiedliwości. Podczas czytania emocje nie przestają buzować. Najsilniej odczuwałam cierpienie ojca bezsilnego wobec krzywdy własnego dziecka, ale też wściekłość na współczesne oblicze Sinobrodego przekonanego, że wszystko można kupić za pieniądze, nawet bezkarność.

Mija 13 lat od zakończenia wydarzeń z drugiej części serii, „Niepodległości”. Melchior nie pracuje już w policji i zatrudnił się w miejscowej bibliotece. Jego córka Kozeta w tym czasie osiągnęła już 17 lat i miała iść na studia, kiedy dowiedziała się o mrocznym sekrecie swojego ojca. Aby otrząsnąć się z sytuacji wspólnie z koleżanką udała się na wielkanocny wyjazd na Majorkę, ale kiedy po kilku dniach na lotnisku pojawiła się tylko przyjaciółka, a niedługo wszyscy stracili kontakt z dziewczyną, Melchior jako były policjant sam próbuje rozwiązać tę zagadkę, która nie tylko zmusi go do wyjazdu na wyspę, ale również postawi go przed dylematami natury etycznej i moralnej.

To, co mnie najbardziej w tej książce zaskoczyło, to stosunek autora do literatury. Cercas to pisarz, tłumacz, wykładowca i widać to w „Zamku Sinobrodego”. W tym jak inteligentnie zbudował swoich bohaterów, nie wpychając na siłę literatury, ale przemycając ją tam, gdzie będzie to miało naturalny wydźwięk.

„Zamek Sinobrodego” Cercasa to moim zdaniem thriller sensacyjny z elementami kryminału, który bardzo płynnie łączy te gatunki. Hiszpański autor postawił na sprytny zabieg wzmacniania i wygaszania napięcia (na kształt sinusoidy wrażeń), przy czym to najważniejsze stonowanie następuje tuż przed kluczowym rozdziałem książki. Dzięki temu, że przed każdym z nich poznajemy historię życia Kozety i Melchiora z perspektywy córki (tu narrator 3-osobowy) cała opowieść na tyle się dopełnia, że można ją czytać bez znajomości poprzednich dwóch części. A sama jest płynna, zwarta i realistyczna. To, co jednak najważniejsze w tej książce, to poruszona problematyka.

Cercas bardzo mocno stawia na psychologizm postaci, dlatego realia pracy policjanta i tego, jak ona może wpłynąć destrukcyjnie na jego najbliższą rodzinę są tu przedstawione dogłębnie. Sporo miejsca autor zostawił również relacji ojciec-córka w obliczu tragedii oraz psychicznych problemów nastoletnich dziewczyn po traumatycznych zdarzeniach. Dylematów moralnych byłych i obecnych policjantów nie zabraknie, podobnie jak bezkarności najbogatszych ludzi na świecie i elementów korupcjogennych w mniejszych, malowniczych miejscach na świecie (z szeroko nakreśloną historią Majorki).

“Zamek Sinobrodego” Javiera Cercasa to trzeci tom serii kryminalnej Terra Alta. Książkę da się czytać w oderwaniu od reszty, ale ostrzegam - zawiera spoilery dotyczące kluczowych momentów tomów poprzednich, więc jeśli tylko macie na to czas, to polecam gorąco sięgnąć po całość. Zagadka kryminalna tego tomu dotyczy zaginięcia nastoletniej córki głównego bohatera, który kiedyś był policjantem. Teraz jednak sprawa uderza w niego personalnie, pora więc wrócić do starego wcielenia i zacząć tropić. I tak historia już w tym momencie nabiera rumieńców, a my wraz z bohaterem przemieniamy się w psa tropiącego. Niebezpiecznego psa, który może ugryźć, gdy zajdzie się mu za skórę. Książka podzielona jest na cztery części i każda z nich to inny punkt fabularny, nieco inne tempo narracji, ale każda mocno osadzona jest na wątku kryminalnym i trzy z czterech są dynamiczne, ostatnia wręcz zawiera nuty sensacyjne. To mój ulubiony rodzaj sensacji, bliski człowieka, ale też poddający się pewnym manipulacjom - szkoda, że nie mogę zdradzić nic więcej! Powiem więc bardzo ogólnie, że sprawa prowadzona jest z dużym zacięciem, ale i sentymentem dla tych, co znają poprzednie tomy - wiele postaci łączy siły, by zawalczyć o sprawiedliwość. Oczywiście kryminał dobrze osadzony jest psychologicznie, nie brakuje też dylematów, a najważniejszy to - które dobro jest ważniejsze: prywatne czy ogółu? Książka porywa od pierwszej do ostatniej strony i budzi bardzo różne struny emocjonalne. Ładnie też łączy i czerpie z motywów poprzednich tomów, choć przyznam, że tak bardzo się z tą serią polubiłam, że nie chcę, by był to już koniec! Ostatnie zdania dają nadzieję na kontynuację, prawda? Prawda?!