Zaklinaczka

Małgorzata Starosta perfekcyjnie tworzy swoje historie – dopracowane, spójne, zaskakujące i jednocześnie bliskie czytelnikowi. Pisze pięknym, bogatym językiem, a każda jej książka nacechowana jest ogromnym szacunkiem dla odbiorcy. To opowieści, które się nie tylko czyta, ale których się doświadcza – z uśmiechem, ze wzruszeniem, z zachwytem. Małgorzata po raz kolejny udowodniła, że nie istnieje dla niej gatunek literacki, w którym nie potrafiłaby się odnaleźć. Z powodzeniem sprawdziła się już w komedii kryminalnej, thrillerze, cosy crime, true crime, literaturze obyczajowej, a nawet w historiach z nutą magii – i w każdym z tych gatunków pozostawiła po sobie ślad pełen charakteru, humoru i błyskotliwości. „Zaklinaczka” to kontynuacja znakomitej „Znachorki”, a zarazem kolejna perła w jej pisarskim dorobku. Powrót do znanego już świata i spotkanie z bohaterami, których pokochałam wcześniej, dała mi ogromną radość, ale też zaskoczyła, pozytywnie oczywiście – bo Małgorzata Starosta z każdą stroną wciągała mnie głębiej w opowieść, która okazała się pełna emocji, magii codzienności i niezwykłej mocy słów.

W najnowszej powieści Małgorzata Starosta osadziła akcję w fikcyjnym miasteczku Zagrodzie, które stanowi doskonałe tło dla opowieści o miłości, magii i emocjonalnych zawirowaniach. Choć Zagrodzie jest miejscem wymyślonym, jego atmosfera i przedstawione w nim wydarzenia mogą być inspirowane rzeczywistymi lokalizacjami i historiami, które autorka zna lub odwiedziła. Już niejednokrotnie przekonałam się, że Małgorzata w swoich powieściach często nawiązuje do faktów historycznych. Autorka bowiem uwielbia dodawać do swoich opowieści szczyptę przyprawy zwanej historią – i robi to znakomicie.

Sympatyczna, ciepła i mądra powieść, która bardzo przypadła mi do gustu – szczególnie wtedy, gdy przymykałam oko na wątek czarownic, przypominający współczesną baśń. To opowieść o sile miłości przyjaźni, intuicji, a także o pazerności, która nie zna granic i potrafi zatruć nawet najpiękniejsze relacje. Historia pełna magii i emocji, ze znakomicie wykreowanymi postaciami, napisana przepięknym językiem, ze swadą i ogromnym poczuciem humoru. Pełna błyskotliwych dialogów, napisana z pazurem i z wątkiem kryminalnym w tle, który wywraca życie Kacpra do góry nogami – z mocnym przesłaniem: nikomu do końca nie ufaj, zwłaszcza gdy w grę wchodzą pieniądze.

Małgorzata Starosta w mistrzowski sposób ukazuje na przykładzie Kory i Leny wewnętrzne rozdarcie między tym, czego pragniemy dla siebie, a tym, czego chcielibyśmy dla bliskich. Uczuciowe perypetie obu kuzynek są pełne emocjonalnych zakrętów — to historie trudnych wyborów, odtrąceń i powrotów, bólu przeplatanego z miłością, niepewności podszytej nadzieją. Muszę przyznać, że choć Lena skradła moje serce, to Kora całkowicie mnie oczarowała. Jest prawdziwym uosobieniem kobiecej siły — pewna siebie, charyzmatyczna, pełna pasji i wierna swojej intuicji.

„Zaklinaczka”to powieść, która w subtelny sposób łączy marzenia, trudne wybory, miłość z przeciwnościami losu oraz temat choroby Alzheimera. To opowieść, w której nie da się uciec przed przeznaczeniem. Małgorzata Starosta, wplatając elementy magii i tajemnicy, tworzy opowieść o emocjach, relacjach i walce między sercem a rozumem. Wszystko osnute jest małomiasteczkowym klimatem, pełnym życzliwości, a także plotek i wzajemnego wsparcia.

Czy naprawdę można zrozumieć wybory innych, nie będąc w ich skórze? „Zaklinaczka”zostawia z tym pytaniem – i wieloma emocjami.

Ufacie swojej intuicji? Kierujecie się nią? Czy raczej nie zwracacie na to uwagi? Ja często kieruję się przeczuciem. Podobnie jak Kora, bohaterka "Zaklinaczki". To właśnie złe przeczucia były powodem jej powrotu do Zagrodzia. To jej postaci Małgorzata Starosta poświęciła uwagę w swojej najnowszej książce. O ile w pierwszym tomie ta bohaterka nie skradła mojej sympatii, gdyż wówczas uważałam ją za osobę konfliktową i roszczeniową, tak w tym tomie uzyskała ode mnie całkowicie rozgrzeszenie. Powiem więcej, nawet udało mi się ją polubić i znaleźć kilka cech jej charakteru podobnych do mojego. Jak świetnie, że Autorka postanowiła nam bardziej przybliżyć jej wizerunek.

Tak jak w poprzedniej części, ponownie jesteśmy w Zagrodziu. Stajemy się świadkami wszelakich zdarzeń. Począwszy od konfliktu w związku Leny i Igora, postępującą chorobę dziadka Grzegorza, po nieuczciwe zagrywki pani burmistrz wobec jednego z mieszkańców, Kacpra, aż po niespodziewaną ciążę. Jak to się wszystko potoczy? Czy coś się wyjaśni? Czy konflikty zostaną zażegnane i kto spodziewa się dziecka, zapraszam do lektury.

"Zaklinaczka" to nie tylko powieść obyczajowa z nutką magii, czarów i tajemniczości. To także studium emocji, studium relacji i uczuć. Relacji, w której serce walczy z rozumem.

"Posłuchaj serca, ono nigdy się nie myli, nawet jeśli popełnia błędy. Każdy błąd jest nauczką, a dzięki niej człowiek poznaje lepiej siebie i może rosnąć."

Autorka na przykładzie Kory oraz Leny, w znakomity sposób ukazała miotanie się między tym, czego się pragnie dla siebie, a tym czego byśmy pragnęli dla ukochanej osoby. Relacje uczuciowe obu kuzynek są pełne zawirowań. Każda z nich staje przed trudnym wyborem. To również relacje pełne odtrącen i powrotów. Bólu i miłości. Niepewności i nadziei.

Jednak w tej historii nie tylko Kora jest ważna, pomimo, że to ona wiedzie tu pierwsze skrzypce. Ogromny plus powieści stanowi tematyka choroby Alzheimera. Obie bohaterki są przytłoczone problemami zdrowotnymi swego dziadka, postępem tej podstępnej choroby. Autorka prosto, ale z humorem i także niesamowitym wyczuciem pomaga zrozumieć, co dzieje się z osobami dotknietymi demencją. Dzięki tej prostej narracji możemy towarzyszyć dziewczynom w ich przeżyciach, oswoić lęk i zamienić go w coś pozytywnego. Książka ta może stanowić pewien impuls do rozmowy na temat choroby, czy przemijania, ale przede wszystkim na temat ogromnej roli więzi rodzinnych w przezwyciężaniu trudności.

Ponadto podczas lektury można wyczuć magię, która jest obecna na co dzień w życiu bohaterek. Przedstawia się ją w sposób subtelny i zrównoważony. Przyjemny styl i lekkie pióro tej Autorki, a także wspaniali bohaterowie sprawiają, że będziecie chcieli zostać z nimi na dłużej. Z chęcią powróciłabym do Zagrodzia.

Na wstępie szybkie przypomnienie – pierwszy tom to „Znachorka”. Jeśli jeszcze nie znacie to prędziutko lecimy do biblioteki, tudzież na platformy gdzie legalnie można nabyć lub wypożyczyć i nadrabiamy.

Wracamy do Zagrodzia. Od ostatniej wizyty dużo się wydarzyło. Lena i Igor przeżywają kryzys w związku, a pojawienie się niespodziewanych gości - w postaci byłej żony i niedoszłego męża - nie poprawiają sytuacji. Najgorsze jednak, że z Grzegorzem- dziadkiem Leny i Kory – jest kiepsko.

Kora od kilku tygodni przebywa w Japonii, ale jej dar wyczuwania przywołał ją z powrotem do domu. Poza rodzinnymi kłopotami, Kora będzie musiała się zmierzyć z emocjami, jakie w niej budzi dawna ( i niespełniona) miłość, oraz podjąć arcytrudną decyzję. No i zapanować nad chaosem który ogarnął Zagrodzie.

Ta historia, tak samo jak Znachorka, otula jak ciepły kocyk. Zapach ziół, urok magicznego świata, małomiasteczkowy klimat, poplątane ludzkie losy i niespodziewane zakończenie - to jest to, co lubię. Ta seria relaksuje mnie jak nic innego.

Chociaż, jeśli mam być zupełnie szczera, Lena mnie oczarowała, ale to Kora mnie zachwyciła. Kobieca, silna, pewna siebie, temperamentna, wierząca swojej intuicji. Kobieta jest siłą i nosi imię Kora.

To jest historia o pasji, sile kobiet i miłości w wielu odcieniach. Zakończenie wbija w fotel. Musicie to przeczytać. Bardzo polecam!

To jedna z tych książek, za którymi niesie się zapach lata 🙂

Bardzo cieszyłam się na powrót do Zagrodzia i na spotkanie z Leną i Korą. Tytułowa zaklinaczka to Kora i to ona właśnie w dużej mierze opowiada tą historię. Oczywiście, są też inni bohaterowie znani z pierwszej część- tamta historia należała do Leny i jej również tutaj nie zabraknie.

Tu jak wspomniałam pierwszoplanową postacią jest Kora, w poprzedniej części była przebojowa i zadziorna, tu mi tego zabrakło trochę oklapła. Przytłoczyły ją sprawy sercowe, z których w końcu udało się jej wykaraskać.

W związku Leny i Igora też nie dzieje się najlepiej, muszą uporządkować swoje oczekiwania od życia i od siebie wzajemnie. Do tego dochodzą problemy zdrowotne ukochanego Dziadka – tu autorka poruszyła ważną kwestię – chorobę Alzheimera. Nie da się na nią przygotować, ale pokazuje nam jak ważne jest zauważanie pierwszych symptomów i szybkie działanie.

Po przeczytaniu książki było mi smutno, pewne rzeczy musiały zaistnieć, bo wymagała tego fabuła. Z pewnymi rzeczami się nie zgadzam, zwłaszcza z ostateczną decyzją Kory – kto czytał ten rozumie, kto nie czytał, nie mogę powiedzieć, bo zepsuję zabawę. Na samiutkim końcu pojawia się promyczek, który może wskazywać, że będzie kolejna część i będzie już dużo radośniejsza i może odrobinę psotna. Z chęcią jeszcze zajrzę do Zagrodzia.

Do książki przyciąga nie tylko eteryczność i magiczność bohaterek, ale także ten specyficznie przyjemny miasteczkowo-wiejski klimat, ta pozytywna atmosfera miejsca, gdzie człowiek czyje sie bezpiecznie. Uwielbiam kiedy akacja toczy się w takich miejscach, tu wszyscy się znają, mniej lub bardziej lubią ale się szanują. Są stałe punkty przepływu lokalności jak sklep zielarek, gdzie każdy znajdzie ziołowo-magiczne ukojenie dla swojej bolączki zarówno tej na ciele jaki i na duchu. Mamy także cukiernie Pralinkę, restaurację i oczywiście Urząd Miasta.

Po „Zaklinaczkę” sięgnęłam bez wahania, zachwycona pierwszą częścią serii Zagrodzie. Magdalena Starosta stworzyła świat, który urzeka atmosferą tajemniczości i magii, a jednocześnie jest pełen emocji i ludzkich dramatów. Jej styl pisania sprawia, że opowieść pochłania bez reszty – czuć w nim lekkość, ale i głębię. Po pierwszym tomie wiedziałam, że historia nie została jeszcze w pełni opowiedziana, a losy bohaterów skrywają wiele sekretów. Dlatego z niecierpliwością czekałam na kontynuację i nie zawiodłam się.

W tej części powracamy do magicznego Zagrodzia, które już nie jest spokojną, sielską przystanią. Kora, główna bohaterka, wyczuwa nadciągający chaos i nie myli się – miasteczko pogrąża się w kryzysie. Problemy zdrowotne Grzegorza, trudności w relacji Leny i Igora oraz nieoczekiwane pojawienie się nowych osób zapowiadają dramatyczne wydarzenia. Na domiar złego uczucia, które przez lata były tłumione, nagle dochodzą do głosu, komplikując wszystko jeszcze bardziej.

Kora nie tylko musi zmierzyć się z własnymi emocjami, ale także przywrócić równowagę w Zagrodziu. Choć nie chce tego robić, w końcu przypomina sobie o swojej prawdziwej naturze. To, co początkowo wydaje się nieuchronnym upadkiem, może stać się początkiem czegoś nowego – ale czy wystarczy sił i magii, by uratować to, co ważne?

„Zaklinaczka” to powieść, która łączy w sobie realizm i nutę mistycyzmu. Autorka umiejętnie splata codzienne troski bohaterów z magią, która nie jest tu jedynie ozdobnikiem, ale pełnoprawnym elementem fabuły. Książka porusza wiele istotnych tematów – miłość, straty, walkę o szczęście i własną tożsamość. To opowieść pełna emocji, która momentami wzrusza, a innym razem trzyma w napięciu.

Podobało mi się to, jak Magdalena Starosta ukazuje różne odcienie miłości – tej, która uzdrawia, ale i tej, która potrafi zranić. Wartością dodaną są także świetnie wykreowani bohaterowie – prawdziwi, złożeni i pełni sprzeczności, co sprawia, że ich losy angażują czytelnika do ostatniej strony.

Jeśli lubicie książki, w których magia subtelnie przeplata się z rzeczywistością, a emocje bohaterów wydają się niemal namacalne, „Zaklinaczka” jest pozycją obowiązkową. To powieść o miłości, oddaniu, stracie i poszukiwaniu własnej drogi – idealna dla tych, którzy lubią historie pełne magii i życiowej mądrości.

Ja już czekam na kolejną część tej serii, bo wiem, że przed nami jeszcze wiele nierozstrzygniętych spraw i sekretów, które mogą odmienić losy bohaterów. Zagrodzie wciąż kryje wiele tajemnic – a ja chcę je odkryć!