Zaklinaczka motyli

Iga po tragicznej śmierci męża postanawia wyjechać od bieszczadzkiej wsi i tam zaznać spokoju. Michał wraca po latach do domu w którym się wychował. Ich losy bezpośrednio splatają się w tym miejscu, jednak nie są świadomi tego, że ich historia zaczęła się już trzy lata temu. Co wydarzyło się przed trzema laty? Jak to wydarzenie wpłynie na życie bohaterów?

To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, ale uważam je za naprawdę udane! Uwielbiam historie pisane życiem, z prawdziwymi bohaterami, interesującą i wciągającą fabułą oraz takie, z którymi każdy z Nas mógłby się chociaż w małym stopniu utożsamić. Z ogromnym zainteresowaniem czytałam każdą kolejną stronę, nie mogłam się poprostu oderwać od tej historii!

Autorka na stronach swojej powieści przedstawia losy tak na prawdę pięciu osób - Igi, Michała, Zosi, Majki oraz Eweliny. Muszę przyznać, że razem z bohaterami przeżywałam wszystkie ich rozterki, kibicowałam Idze oraz Michałowi, chłonęłam ciepło Zosi, trzymałam kciuki za Majkę oraz klnęłam na zachowanie Eweliny. Każda z tych osób borykała się ze swoimi problemami, które w konsekwencji ich bardzo połączyły. Autorka wplata również tutaj pewne tajemnice oraz szereg intryg, które mogą naprawdę bardzo wpłynąć na życie każdego z bohaterów. Szczerze przyznaje, że kompletnie nie spodziewałam się takiego poprowadzenia tej historii - to było coś kompletnie nieoczywistego i zaskakującego jednocześnie, więc dziękuję autorce za wprawienie mnie w osłupienie i stworzenie tak wartościowej oraz poruszającej historii.

"Zaklinaczka motyli" to historia o stracie, żałobie, szeroko pojętej samotności, trudach dnia codziennego, ale również o wybaczaniu, a przede wszystkim o przyjaźni i miłości, takiej ponad wszystko! Bo po burzy zawsze wychodzi słońce, o tym właśnie przekonali się prawie wszyscy bohaterowie tej powieści! Ogromnie polecam!

Motyle to piękne owady, żywe, kolorowe i wolne. Nim się jednak przepoczwarzą, zamknięte są szczelnie we własnym kokonie. Iga jest właśnie taką uśpioną larwą. Zagrodziła do siebie dostęp, żyje w ciągłym bólu i smutku przeszłości. W tym ciepłym azylu czuje się najlepiej, bezpiecznie, jednak gdy do domu obok wprowadza się znany dziennikarz z narzeczoną, w jej ostoi i w miarę ułożonym życiu pojawiają się pęknięcia.

Bardzo życiowa historia o bólu straty, przygnębieniu, samotności. O funkcjonowaniu w społeczności, ale żyjąc gdzieś obok, o tym, jak przeszłość potrafi rzutować na teraźniejszość, późniejsze wybory, decyzje, zachowania czy emocje. Powieść o trudach codzienności, niezrozumieniu najbliższych na takie, a nie inne wybory bohaterki, o losie, który wprowadza do poukładanej rzeczywistości wiele chaosu, przeszkód, by sprawdzić, czy bohaterowie będą w stanie wszystkiemu przezwyciężyć. Pokazująca przyjaźń, chorą zazdrość, manipulacje, miłość, wsparcie, zrozumienie, egoizm, cynizm i to, że kłamstwo ma zawsze krótkie nogi.

Autorka pozwala dojść do głosu różnym bohaterom, którzy pojawiają się w powieści. Pomyślicie, że co za dużo to nie zdrowo i nie odnajdziecie się w historii, wprost przeciwnie. Każdy z nich ma ogromny wkład w kształtowaniu całej opowieści. Każdy z nich otrzymał tyle samo uwagi, by czytelnik zapałał do nich sympatią albo antypatią. Wprowadzają wiele zawiłości, intryg i trudów codziennego życia. Są żywi, autentyczni i tak jak wspominałam, jednym się kibicuje, a drugim chce się urwać głowę.

To lektura dobra dla każdego. Można w niej odnaleźć część siebie, obaw i odwagi, by uwolnić motyle na wolność ze szklanego słoika. Skłania do refleksji, pokazuje te dobre, jak i złe momenty naszej codzienności, wzrusza i sprawia, że w sercu pojawia się niezwykłe ciepło. Gorąco polecam!

„Wolałam żyć przeszłością, otoczyć się murem, który choć dla innych był nie do sforsowania, zapewniał mi emocjonalne bezpieczeństwo.”

Iga po tragicznej śmierci męża zaszyła się w bieszczadzkiej osadzie Polany. Z dala od ludzi w ciszy i spokoju próbie na nowo poukładać sobie życie. Jej małżeństwo było bardzo udane, mieli plany i marzenia na przyszłość. I nagle wszystko zamieniło się w pył. Iga jest cenioną fotografką, ma liczne zlecenia z tego się utrzymuje. Fotografia jest jej pasją. Tuż obok mieszka Zosia z rodziną, kobiety szybko znajdują wspólny język.

Michał po latach spędzonych w mieście postanawia wrócić w rodzinne strony, do domu dziadków, w którym się wychował. Jest rozpoznawanym dziennikarzem, pracuje w radio. Już wkrótce z narzeczoną Eweliną planują ślub. Do tej pory jego życie było przepełnione pracą i zabawą, w pędzie pogoni za sławą i pieniędzmi zatracił wszystko to, co wpajali mu dziadkowie. Pewne wydarzenie zupełnie zmieniło jego podejście do życia. Michał przypomniał sobie, to, co tak naprawdę jest ważne w życiu.

Drogi tych dwojga krzyżują się. Z pozoru są sobie zupełnie obcy, jednak jest coś, co ich połączyło na długo przed tym zanim się poznali. Fabuła ciekawie poprowadzona, czuć szczerość i realizm opowiedzianej historii. Iga i Michał, do obojga poczułam ogromną sympatię. Iga jest szczera, ciepła, spokojna, z łatwością mogłabym się z nią zaprzyjaźnić. Trudno jest jej pogodzić się ze stratą ukochanego męża. Michał to mężczyzna, który na pewnym etapie życia trochę się pogubił. To cierpliwy, ciepły, z poczuciem humoru inteligentny mężczyzna. Z całego serca im kibicowałam. Nie sposób wspomnieć o Majce, córce Zosi, to zakręcona, bardzo bezpośrednia dziewczyna. I Ewelina… uch, co za babsko, jak najdalej od takich ludzi!

Żałoba, strata ukochanej osoby, ogromny ból, poczucie pustki. Mierzenie się z przygnębiającą codziennością, jednak życie toczy się dalej, czas leczy rany. Piękno przyjaźni, wzajemne wsparcie zrozumienie, lojalność. Przeszłość, konsekwencje podjętych decyzji, wyrzuty sumienia. Związek, w którym brak szczerości, oparty na kłamstwach, wyrachowaniu i intrygach. Bycie ze sobą na dobre i złe, wspólne plany na przeszłość i nagle okazuje się, że tak naprawdę nic nie wiemy o tej drugiej osobie. Zakłamanie, prowadzenie podwójnego życia, obłuda, egoizm, zdrada. I jak to w życiu bywa, przypadek sprawia, że okrutna prawda wychodzi na jaw.

Piękna, poruszająca, bardzo realna opowieść. Daje do myślenia i niesie nadzieję, że lepsze, szczęśliwe jutro. Zakończenie wywołało mój szczery uśmiech. Czekam na kolejne powieści Autorki. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Kiedy wydaje się nam, że znamy drugiego człowieka jak własną kieszeń, los postanawia nam udowodnić, że być może wcale tak nie jest...

Iga przenosi się w Bieszczady próbując rozpocząć tutaj nowe życie. Wciąż nie chce jednak odciąć się od wspomnień o swoim zmarłym mężu. Los krzyżuje jej ścieżki z Michałem, który również ucieka z miasta by zapomnieć o traumie z przeszłości. Mężczyzna zostaje sąsiadem Igii choć dotychczas się nie znali życie pokazuje, że jednak wiele ich łączy.

Przeszłość co rusz daje znać o sobie burząc to w co dotychczas wierzyli, zmieniając ich spojrzenie na świat i na drugiego człowieka.

Agnieszka Stec - Kotasińska w swojej książce "Zaklinaczka motyli" pokazuje czytelnikowi jak niewiele wiemy o drugim czlowieku pomimo tego, ze zdaje nam się, iż znamy go bardzo dobrze. Zakochani, nie dostrzegamy drugiej twarzy wybranka, nue widzimy albo nie chcemy widzieć jego wad. Zdarza się, że los otwiera nam oczy i wówczas świat staje się zupełnie inny. Wtedy musimy przewartościować wiele rzeczy i zmienić nastawienie do życia. W książce "Zaklinaczka motyli" poznajemy też siłę i wartość przyjaźni. Przyjaźni, która jest niezmiernie ważna w naszym życiu i nierzadko staje się ogromnym wsparciem na ścieżkach codzienności.

Książka Anny Stec - Korasińskiej to bardzo cuekawa lektura na letni wieczór. Czyta się ją szybko i bardzo przyjemnie dlatego, że pisana jest lekko i z niezwykłym kunsztem wciągania czytelnika w fabułę.

Są w naszym życiu takie momenty, w których najchętniej ratowalibyśmy się ucieczką, pozostawiając wszystko za sobą. Niestety, bardzo często nowe miejsce nie zmienia nic, zabieramy bowiem ze sobą nasze przekonania, nasze problemy, bagaż doświadczeń i dopiero jak się z tym wszystkim uporamy, możemy rozpocząć nowe życie.

Iga tak naprawdę jednak wcale nie chce rozpocząć nowego życia, pragnie natomiast, by wróciło to, co było. Ucieczka w Bieszczady, jest raczej ucieczką od otoczenia, bowiem ona chce wciąż zachować swoje status quo udając, że wcale nie doświadczyła straty i celebrując kolejne miesięcznice wraz z mężem. Tyle tylko, że ON jest już nieobecny, a ona wciąż nie potrafi pogodzić się z jego śmiercią, przejść do kolejnego etapu żałoby. Drewniana chata we wsi Polany stała się dla tej znanej jeszcze niedawno na Podkarpaciu fotografki schronieniem i przestrzenią, w której mogła udawać, w której mogła wspominać. Straciła chęć obcowania z ludźmi, straciła swój wigor, koncentrując się na robieniu zdjęć i ich obróbce.

Iga nie śledzi doniesień prasowych czy plotkarskich stron w Internecie, dlatego o tym, kto będzie jej nowym sąsiadem, informuje ją Zosia, przyjaciółka. Będąca na bieżącą z sytuacją w osobistym życiu celebrytów kobieta niezwykle ekscytuje się faktem, że na wieś przeprowadzić się ma znany radiowiec i dziennikarz, Michał Jarocki i to ze swoją narzeczoną. Ten wyremontował gruntownie dom po dziadkach czyniąc go nowoczesnym, ekskluzywnym siedliskiem, dostosowanym do potrzeb jego wymagającej ukochanej. Choć ona z własnej woli w życiu nie opuściłaby Warszawy, w której króluje jako popularna vlogerka i dziewczyna gwiazdy. On otwiera przed nią wiele drzwi, tymczasem na wsi nikt jej nie zna i – co gorsze – nikt jej nie podziwia.

Przeprowadzka na wieś jest dla Michała niezwykle poważną decyzją szczególnie, że wciąż pracuje w radiu, zatem dwa razy w tygodniu wyrusza w wielogodzinna podróż do studia. Jednak czuje, że miejsce, w którym kiedyś mieszkali jego dziadkowie, w którym ON sam się wychowywał, pozwoli mu odnaleźć siebie i zrozumieć, kim naprawdę jest. To też forma rachunku sumienia oraz zadośćuczynienia swojej babce, że pozostawił ją przed śmiercią, wybierając nocne życie w stolicy zamiast jej towarzystwa.

Czy pomiędzy fotografką wciąż kochającą męża i dziennikarzem, który planuje właśnie ślub może nawiązać się nić porozumienia? Przekonamy się o tym dzięki wzruszającej powieści pt. „Zaklinaczka motyli”, autorstwa Agnieszki Stec-Kotasińskiej Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika powieść to nie tylko wymarzona lektura na wakacyjny wypoczynek, ale przede wszystkim pełna subtelnych odcieni miłości i naznaczona szarością życia pozycja, która zauroczy wszystkich poszukujących wsparcia, oczekujących na zmiany w życiu czy znajdujących się na rozdrożu, bez świadomości, co dalej robić.

Dzięki oddaniu głosu bohaterom niemal natychmiast stajemy się bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń. Mimo iż akcja toczy się leniwie, to jednak ani przez chwilę nie możemy się zdekoncentrować, bowiem dylematy i problemy postaci przedstawionych w powieści wciągają i sprawiają, że chcemy pomóc, doradzić zdjąć z ich ramion ciężar decyzji. Z zapartym tchem śledzimy tez rozwijającą się relację pomiędzy Igą a Michałem, rozpoczętą w dość niefortunnych okolicznościach. Jednak to tego, by mogli odnaleźć wspólną drogę, będą oni musieli uporać się ze swoimi demonami, a na to nie są zdecydowanie gotowi Czy taki moment przyjdzie? Tak naprawdę nie tylko ten wątek przykuwa naszą uwagę, martwimy się bowiem również o Maję, zakochaną w swoim nauczycielu, czy też zaczynamy dostrzegać w Zośce wiele pozytywnych cech charakteru. Jedynie do narzeczonej Michała trudno jest się przekonać, ale też autorka stworzyła postać Eweliny w taki sposób, że naprawdę trudno ją polubić.

Lektura „Zaklinaczki motyli” wprawia nas w nostalgiczny nastrój, a mimo iż nie jest to książka, po którą sięga się po raz kolejny, to daleko jej również do wakacyjnego „czytadła”. To po prostu lekko napisana książka o życiu, jego cieniach i blaskach, a także o demonach, z którymi musimy się niekiedy zmierzyć, by ruszyć dalej.