Zagubiona pszczoła

Znacie już historię Maciejki i Jacentego?

Jacenty, były policjant na emeryturze, wraz z żoną przeprowadził się na wieś, gdzie zajął się prowadzeniem pasieki. Ta praca to dla niego oderwanie od codzienności. Pewnego dnia jego żonę użądliła pszczoła, kobieta zapadła w śpiączkę. Tego dnia do Jacentego przychodzi młoda dziewczyna, Maciejka, pracująca w miejscowym pensjonacie, by kupić miód. Od tego dnia spędzają ze sobą coraz więcej czasu. Maciejka zainteresowała się życiem pszczół. Pomimo dużej różnicy wieku między bohaterami, ich relacje są coraz bliższe, dobrze czują się razem, opowiadają o swojej przeszłości. Dowiadujemy się o trudnym dzieciństwie Maciejki, o niezbyt udanym życiu małżeńskim Jacentego.

"Zagubiona pszczoła" to książka warta przeczytania, to historia dwojga ludzi "na życiowym zakręcie". Czy rozwiążą swoje problemy, czy znajdą zrozumienie?

Zapraszam do Mioduli, gdzie toczy się ta historia!

"Serce lasu" oraz "Naszyjnik z jarzębiny" skutecznie przekonały mnie, że twórczość Patrycji Żurek to kawał treściwych opowieści. Każda jej książka dostarczyła mi mnóstwa atrakcji oraz niezapomnianych wrażeń, więc po "Zagubioną pszczołę" sięgałam z czystą przyjemnością. Liczyłam na wszystko co najlepsze a jednak i tak okazało się, że poczułam się bardzo miło zaskoczona.

Obyczajowa fabuła utrzymana w klimacie tajemnicy oraz subtelnego romansu powoli prowadzi nas przez przekrój wydarzeń związany z życiem głównej bohaterki. Wszystko zostało rozplanowane, wątki ładnie się przenikały a akcja miała solidne, wiarygodne podłoże. Do tego warto dorzucić przyjemny, plastyczny styl autorki i talent do żonglowania potrzebnymi emocjami, by otrzymać książkę, która czaruje nas każdą stroną i sprawia, że trudno się od niej oderwać.

Maciejka odnalazła swoje miejsce w Mioduli, podejmując się pracy w miejscowym pensjonacie. Nie chce mówić o przeszłości i odcina się od tego co było. Woli skupić się na dniu dzisiejszym. Podobnie jest z Jacentym, który przeprowadził się z żoną do Mioduli w poszukiwaniu ciszy i spokoju. Niestety dochodzi do tragedii i jego żona Katarzyna zapada w śpiączkę. Maciejka i Jacenty szukając w sobie ukojenia zbliżają się do siebie co raz bardziej, ale nie wiedzą, że największym zagrożeniem dla ich przyszłości okażą się głęboko skrywane sekrety.

Nagromadzenie prywatnych tragedii oraz różnych nieprzyjemnych wydarzeń nie sprawiły jednocześnie, że powieść stała się smutna czy przytłaczająca. Chodzi w tym wszystkim o realność, o prawdę płynącą z naszych doświadczeń, bo życie nie zawsze jest proste czy kolorowe. Autorka postawiła swoich bohaterów w trudnej sytuacji, zmusiła ich do podjęcia ciężkich, moralnych decyzji a my jako czytelnicy odczuwamy to na swojej skórze z podwójną mocą, bo przecież chodzi właśnie o to, by z ich doznań wyciągnąć konkretne wnioski. Ani przez moment nie byłam więc obojętna na losy Maciejki i Jacentego, trzymałam kciuki za szczęście dla nich obojga, nawet jeśli nie mieliby znaleźć wspólnej przyszłości.

"Zagubiona pszczoła" budzi wiele emocji, angażuje czytelnika na wszystkie sposoby i jednocześnie udowadnia, że powieść obyczajowa ma największą siłę przebicia. Autorka pisze o trudach dnia codziennego, o naszej potrzebie bycia chcianym oraz kochanym a także o ludziach takich samych jak my, z którymi się utożsamiamy i za których do samego końca trzymamy kciuki. To idealna propozycja na leniwy wieczór, pozwalająca odciąć się od wszystkiego i zatopić w przejmującej opowieści.

Spodziewałam się sielskiej, uroczej obyczajówki, o ludziach którzy powinnie odnaleźć siebie. Jednak wiejski klimat to jedyne, co otrzymałam. Trochę zawód, a trochę zaskoczenie.

Relacje międzyludzkie nawet w małżeństwie nie muszą się opierać na prawdzie, choć powinny. Miłość rodzicielska też ma różne odcienie, czasem jednak maluje się w czarnych barwach. Ale to historia o konsekwencjach czynów, popełnianych w dobrej wierze, ale też z premedytacją. Każda akcja tworzy reakcję. To też powieść o stawianiu na siebie, o pewności siebie, jaką bohaterka musi odnaleźć.

Całość nie była wymagająca, a czytanie szło mi dość opornie, nie ciagło mnie do niej i nie czułam tej palącej potrzeby powrotu do lektury. Mimo moich obiekcji, nie mogę powiedzieć, że to zła książka czy historia. Po prostu akurat nie tego szukam w powieściach, nie zgrała się z moim gustem, ale warto przekonać się samemu, czy to jest historia dla Was.

Niedawno skończyłam czytać najnowszą książkę Patrycji Żurek „Zagubiona pszczoła”, wydawnictwo Dragon.

Podczas czytania dowiedziałam się wielu ciekawostek o tych pożytecznych owadach, a co niektóre wiedziałam. A na pewno warto te owady chronić przed wyginięciem i zawsze się staram aby w moim ogrodzie było dla nich coś smacznego do przekąszenia.

Bardzo lubię książki autorki i jest to moje kolejne spotkanie z twórczością i jak zwykle się nie zawiodłam. Otrzymałam słodko-gorzką historię, pełną emocji oraz życiowych prawd. Poznajemy Maciejkę, która pomimo młodego wieku ma za sobą trudne dzieciństwo, które przeżyła wraz z mamą i siostrą w komunie. Jacenty były policjant już na emeryturze wraz z żoną przeprowadza się do Mioduli, gdzie przy hodowli pszczół odnajduje upragniony spokój.

Pomimo różnicy wieku pomiędzy tą dwójką     zaczyna rodzić się  uczucie.

Bohaterowie są tacy jak my popełniają błędy, podejmują trudne i niekoniecznie trafne decyzje, nie są idealni. Oprócz głównych bohaterów poznajemy jeszcze kilku innych, którzy sporo wnoszą do całej historii.

„Zagubiona pszczoła” to książka o relacjach rodzinnych, sekretach, tajemnicach, niespełnionych marzeniach, trudnych decyzjach, pragnieniu szczęścia i miłości. Historia zawarta na stronach powieści nakłania do refleksji, jednocześnie dając nadzieję na lepsze jutro.

Książkę Wam polecam.

Pachnąca miodem i wibrująca skrzydełkami pszczół, pełna emocji historia o niełatwych relacjach rodzinnych, bolesnej przeszłości i próbie odnalezienia spokoju. 🐝🧡 @[Adres usunięty]z uwodzi mnie swoimi powieściami. 🥰 Są one niezwykle klimatyczne i odprężające. Mimo sporej dawki słodkiego nektaru, nie jest to banalna opowieść o landrynkowatej miłości. Znajdziemy tu sporą dawkę gorzkich prawd i ciężkich wyborów.

•

Maciejka poszukuje swojego miejsca na ziemi. Trafia do małej wioski o wdzięcznej nazwie, Miodula. 🍯 Znajduje pracę w pensjonacie i stara się nie wchodzić nikomu w drogę. Bolesne dzieciństwo i trauma, jaką zaserwowała jej matka, sprawiły, że dziewczyna jest wycofana i nie lgnie do ludzi. Pewnego burzowego dnia zostaje wyprawiona po zapasy miodu i świec do lokalnej pasieki. Tak poznaje Jacentego.

To był ciężki dzień. Katarzyna, żona Jacentego, użądlona przez pszczołę, zapada w śpiączkę. Mężczyzna nie rozpacza. Jest mu żal żony, ale nie darzy jej już takim uczuciem jak dawniej. Oboje mieli świadomość, że oddalają się od siebie, pragną zupełnie inaczej spędzić resztę życia. I choć to wielce nie w porządku, Jacenty zaczyna zastanawiać się, czy ich małżeństwo ma jeszcze sens. Na dodatek skryta dziewczyna z pensjonatu zawładnęła jego myślami. Pragnie widywać ją codziennie, czuje, że pomimo różnicy wieku, są sobie przeznaczeni.

•

Nie pochwalam postawy bohaterów, ciężko mi było zrozumieć pewne zachowania i nie polubiłam specjalnie żadnego z nich. Ale to jest takie prawdziwe. Nie jesteśmy ideałami, nie postępujemy tak jak wypada. Czasem serce wygrywa z rozumem i zasady idą w odstawkę. Wiele nas mogą nauczyć takie, z pozoru lekkie historie. Zachęcam do przeczytania! 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwo_dragon . ❤️

"Zagubiona pszczoła", malownicza Miodula, bohaterka o imieniu Maciejka, bzyczenie pszczół, słodki miód... czyż to nie brzmi pięknie i zachęcająco, by z miejsca sięgnąć po tę powieść? Ja nie wahałam się ani chwili. 

Zostałam oczarowana tym, co tym razem przygotowała Patrycja Żurek. Wątek o prowadzeniu pasieki, historii pszczół i miodu działały na mnie niezwykle kojąco. Jednak te słodkie, sielskie akcenty szybko zostają wyparte przez poważniejsze problemy i tematy. Życie to nie tylko pasmo radości. Autorka stworzyła bohaterów prawdziwych, takich, jak my. Będą towarzyszyć im smutek, nostalgia, tęsknota, żal, gorycz, frustracja, niezrozumienie i troski. Zmierzą się z chorobą, traumą z przeszłości, trudnymi relacjami międzyludzkimi, rutyną w związku i pragnieniem miłości. Jak każdy z nas, poszukują szczęścia, jednakże po drodze popełniają błędy. Zapominają o tak istotnym elemencie jak szczerość i rozmowa. Zamiast od razu rozmawiać o tym, czego pragną, jakie są ich potrzeby, wzajemne oczekiwania, wszystko w sobie duszą, stają się pogubieni, pełno w nich lęku. Następstwem tłumionych emocji są niepotrzebne starcia, których z pewnością można by uniknąć.

Najbardziej polubiłam Maciejkę. Ale to, jakie przeżycia skrywa ta dziewczyna... to naprawdę szokuje. Najmniej zaś jej matkę Bogusławę. Jej religijny fanatyzm i zmuszanie do życia w komunie to coś, czego po prostu nie potrafiłam pojąć. Czytając te fragmenty, aż krew się we mnie gotowała! Również pewne zachowania i postawa syna Jacentego Konrada były dla mnie nie do zaakceptowania. Nie potrafił stworzyć poprawnego związku. Bał się przyznać rodzicom o porzuceniu studiów oraz jak zarabia. Pragnął ich akceptacji i uwagi. Na siłę próbował dopasować się do oczekiwań innych, udawać kogoś, kim nie jest, bojąc się ich oceny. A przecież to on powinien być najważniejszy i jego szczęście.

"Zagubiona pszczoła" to pełna emocji, z gorzkim wydźwiękiem powieść, która wzrusza, daje nadzieję, skłania do głębokich refleksji. To historia o rodzinnych relacjach, skrywanych tajemnicach, straconych szansach, niespełnionych marzeniach, sensie życia, pokonywaniu trudności, podejmowaniu niełatwych decyzji, pragnieniu miłości i potrzebie czułości. Czy każdej z postaci będzie dane poczuć słodki smak miodu? Polecam to sprawdzić wybierając się do Mioduli!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, słyszałam o jej wcześniejszych powieściach jednak nie miałam przyjemności żadnej przeczytać, postanowiłam to zmienić właśnie przy okazji najnowszej książki Patrycji - "Zagubiona pszczoła", która całkowicie kupiła mnie swoją piękną, klimatyczną okładką i zainteresowała opisem. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. Ja pochłonęłam historię bohaterów w jedno przedpołudnie. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie naprawdę świetnie i autentycznie wykreowani - nie są krystalicznie, popełniają błędy i postępują pod wpływem emocji, chwili. To postaci, które z powodzeniem moglibyśmy spotkać w rzeczywistości i takie z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia przedstawiona jest z perspektywy kilkorga bohaterów, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają oraz lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Myślę, że w tym przypadku był to świetny zabieg, ponieważ tym sposobem każda z postaci odegrała tutaj istotną rolę, dostarczając tym samym wielu emocji. Jedni od pierwszych stron zaskarbili sobie moją sympatię, inni musieli sobie na nią zapracować, a kolejni niestety nie zyskali mojego uznania. Patrząc na sielską okładkę książki myślałam, że to co znajdę na jej kartach będzie równie przyjemne i lekkie, jednak ogromnie się pomyliłam... Bo to co serwuje tutaj Patrycja wywołało we mnie lawinę emocji, konsternacji, nostalgii oraz skłoniło mnie do głębszych przemyśleń nad własnym życiem. Pisarka w tak świetny sposób budowała napięcie, że nie byłam w stanie przewidzieć co dostanę na kolejnej stronie powieści. Patrycja porusza szereg ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów: trudne relacje rodzinne, brak szczerej rozmowy, wiara, przemoc fizyczna i psychiczna, nieuleczalna choroba czy problemy natury psychicznej. Muszę oczywiście wspomnieć o interesująco przedstawionej pasji Jacentego - pszczelarstwie. Dowiedziałam się tutaj wiele ciekawych informacji na temat pszczół, które mam wrażenie miały za zadanie odciągnąć trochę uwagę od trudnej codzienności bohaterów. "Zagubiona pszczoła" to emocjonująca, poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd historia o odnajdywaniu siebie, swojego miejsca w życiu, marzeniach, trudnych wyborach, radzeniu sobie z przeciwnościami losu. Miło spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści autorki. Polecam!

Refleksyjnie, wzruszająco, to pierwsze myśli po zamknięciu ostatniej strony. Bardzo podobało mi się osadzenie fabuły poza miastem, a pasja Jacentego, miłość do pszczół była elementem nierozłącznym tej opowieści, ale nie przytłaczała czytelnika. Przeciwnie, chłonęłam ciekawostki, wiadomości, które między wierszami podsyłała nam autorka. O bohaterach można by mówić długo, bo każdy z nich zasługuje na oddzielną książkę. Ciekawi, to mało powiedziane. O każdym dowiadujemy się sporo i dzięki szerszej perspektywie, możemy poznać przyczynę ich zachowania.

To była wspaniała podróż do Mioduli, czujemy spokój, ale na chwilę, bo problemy bohaterów wciągają, a książkę czyta się jakże przyjemnie, mimo że tematy trudne. Relacje między małżonkami, jakby wypalone, beznamiętne, ale poprawne, bo tak jest łatwiej, bo tak trudno coś zmienić, znaleźć odwagę na szczerość. Rodzinne kłamstwa, ciągła rezygnacja z własnych pragnień, podporządkowanie się innym, nie może trwać wiecznie. Choroba psychiczna ukazana w bolesny sposób, bo inaczej się nie da. Człowiek może skrzywdzić drugiego człowieka, zatracić się w świecie chorej wyobraźni, irracjonalnym, ogłupiającym podejściem, przez co może zniszczyć najbliższe osoby.

Pogubieni dorośli, dzieci, które podążają własną drogą, ale naznaczeni zachowaniem rodziców, pod wpływem nie zawsze ciepłych i dobrych relacji. Jedna miłość gaśnie, by zatliła się inna, jedna relacja rozrywa się na strzępy po to, by inna mogła się poskładać.

„Zagubiona pszczoła” to niezwykła historia usadowiona w spokojniej miejscowości, która zaprasza łąkami, lasami i odgłosami bzyczących pszczół. Na każdym kroku widać ukłon w stronę przyrody zaznaczany przez autorkę. Niełatwa jest droga bohaterów. Każdy element fabuły był spójny, całość, która układa się w naszych głowach z małych sześciokątnych komórek, niczym plaster miodu jest dopracowana, bo każdy z bohaterów potrzebny. Smutna, refleksyjna, ale przez to i piękna, ta niespiesznie opowiedziana historia o relacjach międzyludzkich oraz cieniach i blaskach ludzkiej natury. Polecam serdecznie, historia zdecydowanie warta uwagi i zapewne zapadnie na długo w pamięci niejednej osoby.

O Patrycji Żurek tylko i wyłącznie słyszałam i mimo iż wydała już sporo książek, dopiero teraz postanowiłam zapoznać się z jej twórczością. Jej najnowsza powieść urzekła mnie tytułem, a i okładka przyciągnęła wzrok.

W małej miejscowości położonej wśród górskich pasm, otoczonej łąkami, lasami i jeziorem o pięknej i słodkiej nazwie – Miodula wprowadza się Jacenty wraz z żoną. Emerytowany policjant, którego ścigają demony morderców, pragnie odzyskać spokój, prowadząc pasiekę. Żona Katarzyna nie jest z tego powodu zadowolona. Dusi się w małej miejscowości i tęskni za miejskim gwarem. Do miasteczka sprowadza się również tajemnicza dziewczyna Maciejka. Jest ona pełna sprzeczności: krucha, a zarazem twarda, nieśmiała, ale asertywna, delikatna i wrażliwa, trzymająca ludzi na dystans, ale ciesząca się ze wszystkiego jak małe dziecko, które widzi coś po raz pierwszy. Gdy pszczoła podczas posiłku na świeżym powietrzu użądliła żonę Jacentego i ta ze wstrząsem anafilaktycznym trafia do szpitala drogi mężczyzny i Maciejki się krzyżują. Przez jedno małe użądlenie świat wszystkich bohaterów staje na głowie i każdy odkrywa siebie, świat i bliskich na nowo...

Początkowo byłam niezmiernie zaskoczona, że Autorka każdego swojego bohatera uczyniła człowiekiem nieszczęśliwym, sfrustrowanym, przygaszonym swoimi wyborami i podjętymi decyzjami, niespełnionym, zranionym, niezrozumianym, zawiedzionym życiem. Było to tak smutne i gorzkie, że pozostawiało niesmak w ustach. Jednak życie nie sprowadza się przecież tylko do chwil szczęścia i łez radości. Emocje bohaterów współodczuwałam czasem aż za bardzo.

Na dobrą sprawę polubiłam tylko Maciejkę. Nie mogłam spokojnie czytać fragmentów, które dotyczyły jej matki Bogusławy, religijnego fanatyzmu i zmuszania do życia w komunie. Dłonie same zaciskały się w pięści, a usta wykrzywiał mi grymas wściekłości i niechęci. Te fragmenty bardzo mnie poruszały.

Byłam pozytywnie zaskoczona obyczajówką. Nie była, tak jak u niektórych autorek bywa, słodko – pierdząca. Jedyne słodkie momenty to wątki o prowadzeniu pasieki, historii pszczół i miodu wplecione w fabułę umiejętnie i kojąco. Reszta to boląca opowieść o sensie życia, nieporozumieniach, dylematach, straconych szansach, popadaniu w rutynę, przez którą zanika uczucie miłości, szacunku, szczęścia i potrzeby wspólnego przebywania. Jest to opowieść o walce o swoje miejsce w świecie, o pokonywaniu przeciwności, mierzeniu się z przeszłością, niespełnionych marzeniach. Wreszcie lektura daje odrobinę nadziei, ukazując, że właściwe podejście do samego siebie i zrozumienie swoich potrzeb może doprowadzić do przyjemniejszego życia. Każdy powinien mieć drugą szansę i po smaku goryczy poczuć słodki smak miodu...

Mamy swoje demony i tylko od nas zależy czy damy im się zdominować…

Niestety mam zastrzeżenia co do korekty. Oto przykład: „odłożył artykuł, by wrócić w niego później”. Niby nic, ale takich zdań niestety w książce jest więcej i w pewnym momencie po prostu zaczynało mi to przeszkadzać.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Dragon.

Słodko-gorzka opowieść o życiu wśród malowniczych łąk i lasów, soczystego zapach polnych kwiatów i bzyczenia pszczół z pasieki Jacentego. Wieś Miodula i wiejska chatka daje mu wytchnienie na emeryturze po ciężkiej pracy w policji. Miała być kraina mlekiem i miodem płynąca a znów zalewana jest goryczą. Żona Katarzyna po ukąszeniu pszczoły wpada w śpiączkę i nic nie będzie już takie samo... Wtedy pojawia się ona Maciejka i świat Jacentego wywraca się go góry nogami. Czy miłość jest aż tak silnym uczuciem, by dzięki niej pokonać wszystkie trudności? Ile goryczy musimy doświadczyć, by dokonać dobrych wyborów? Czy w ogóle jest "dobry wybór"? 

"Zagubiona pszczoła" to powieść przepełniona bólem, goryczą i żalem nad utraconym, często na własne życzenie, życiem przeplata miłością, radością, bezgranicznym szczęściem. Jak życie. Powieść o relacjach w rodzinie, o trupach głęboko ukrytych w szafach, o których nie chcemy myśleć i mówić, o traumach, przed którymi nie uda się nigdy nikomu uciec. O pragnieniu bycia kochanym bezwarunkowo tylko za to, że się jest. O miłości, bez której życie traci kolor. Każdy z bohaterów Maciejka, Jacenty, Konrad, Katarzyna i Bogusława niosą ciężki worek swoich doświadczeń ale tylko od nich zależy jak długo cały worek będą nieść. W nas samych są wszystkie odpowiedzi, wystarczy się wsłuchać w siebie.

"Zagubiona pszczoła" to powieść, która mnie znalazła i chyba nawet była mi przeznaczona. Styl pisania Autorki bardzo przypadł mi do gustu. Dojrzały, plastyczny, realistyczny Zbudowanymi zdania mknie czytelnik jak przez życie, nim się obejrzy już jest koniec… Powieść poruszyła najczulsze struny mojej duszy. Głęboka w treści i znaczeniu. Wzruszająca. Poznane historie mnie bolały, przerażały swą treścią. Ale bzyczenie pszczół i zapach miodu koił moją duszę. Smak miodu przywoływał najpiękniejsze chwile z mojego dzieciństwa, dom i Dziadków. Miód dawał ukojenie i zewnętrznych i wewnętrznych ran każdego z bohaterów i moje. Chwilowe szczęście. Takie jest życie... Słodkie jak miód i kwaśne jak cytryna. Może wtedy warto połączyć te składniki, zrobić lemoniadę i zobaczyć, co się stanie?

Mnie bardzo podobała się podróż do Mioduli. Zapraszam, wybierzcie się i Wy.

Serdecznie dziękuje wydawnictwo Dragon za egzemplarz do recenzji :)

Dla mnie ta historia stanowiła specyficzny patchwork, zszyty z kawałków pachnących miodem i naelektryzowanym powietrzem po letniej burzy; rodzącej się miłości – nieśmiałej, magicznej i czystej, braku porozumienia – dobitnie rzutującego na relacje; oczekiwań i rozczarowań, ale też przemocy. Znajdziecie tu między innymi zarówno radość i miłość, jak i niepewność, zaskoczenie, ból, nieporozumienie, czy rozczarowanie.

Taką właśnie Patrycję Żurek lubię najbardziej. Jest smutno i ciemno, a jednocześnie pomiędzy tym mrokiem pojawia się coś pięknego, jasnego i budzącego nadzieję.

Choć bolała mnie obserwowana przemoc, manipulacja, wykorzystanie naiwności, nadmierny wpływ niewłaściwie interpretowanej religii, to przede wszystkim „Zagubiona pszczoła” przemawiała do mnie jej jaśniejszą stroną. Kojarzy mi się z ulami, bzyczeniem pszczół, złotem miodu, bajeczną wręcz chatką Jacentego oraz delikatnością i rodzącym się porozumieniem i miłością.

*

Jak zawsze w przypadku twórczości Patrycji Żurek każde słowo jest odpowiednio wyważone. Nie znajdziecie tu rozbudowanych opisów, niepotrzebnych dialogów i zbaczania ze ścieżek. Powieść, jak na ilość zawartych w niej emocji i mikro historii poszczególnych postaci jest dość krótka i chyba po raz pierwszy chciałam nieco bardziej rozbudowanej fabuły.

Jeśli lubicie wątek romantyczny z przeszkodami będziecie usatysfakcjonowani, a duża różnica wieku stanowi pewne urozmaicenie, ale nie ma na niego zbytniego nacisku Owszem, nie da się zapomnieć o tej różnicy, ale też nie generuje ona większych przeszkód i nie jest motywem przewodnim historii. Choć przyznaję, jedna scena zmroziła mnie w pewnym stopniu. Niemniej, momenty gdy towarzyszyłam Jacentemu i Maciejce są moimi ulubionymi, bo delikatnie trącają romantyczną strunę mojej duszy.

Autorka odkrywa wszystkie karty stopniowo, niejednokrotnie ukazując drugą stronę natury wykreowanych postaci. Stawali się przez to jeszcze bardziej rzeczywiści i niejednoznaczni. Kibicowałam Jacentemu i Maciejce, ale jednocześnie, w tyle głowy, kołatało mi się pytanie: jak ja bym postąpiła na miejscu Jacentego. Truchlałam też, bo to przecież historia Patrycji Żurek, w której nic nie jest przesądzone, póki nie doczyta się do ostatniego słowa.

*

To powieść o rodzinnych relacjach na linii rodzic-dziecko i mąż-żona, zaczynania życia na nowo, realizacji marzeń, akceptacji, nieoczekiwanej miłości, rozliczeń z przeszłością i radzeniu sobie z traumami. Poruszony zostaje tu również temat fanatyzmu religijnego i mówiąc szczerze nieco się go obawiałam. Niepotrzebnie, gdyż P. Żurek doskonale go poprowadziła.

Doskonale wiem jak skomplikowane mogą być relacje ojca z synem, jak niejednokrotnie to chodzenie po polu minowym i jak bolesne jest patrzenie na brak wzajemnego porozumienia, a często nawet chęci by je podjąć. Dlatego relacja Jacentego i Konrada trafiła do mnie równie mocno, co wzajemna fascynacja sobą Maciejki i Jacentego.

Jeśli macie ochotę poznać trochę życia pszczół, zamieszkać w chacie pachnącej miodem, pospacerować po ogrodzie wypełnionym ich byczeniem, odkryć parę tajemnic i poznać rzeczywistość od tej brzydszej strony zapraszam do Mioduli.

„Zagubioną pszczołę” polecam całym sercem.