Zaginione klejnoty. Dworek nad Biebrzą. Tom 1

Tytuł: "Zaginione klejnoty"

Autor: Urszula Gajdowska

Data premiery: 22.03.2023r.

Wydawnictwo: Szara Godzina

Urszula Gadowska ma tak lekki styl pisania, że czytelnik mknie przez historię szybko, że nawet nie wiadomo kiedy dobiega końca...

Bardzo lubię jej pióro.

I kiedy wydawnictwo zaproponowało mi patronat - beż wahania się zgodziłam.

Pewnie teraz pomyślicie - dlaczego recenzja jest tak późno - otóż... osobiście uważam, że czasami o książkach warto wspominać później... wszyscy wrzucają recenzje w okolicach premiery. Później wychodzą nowe książki i każdy zapomina...

Dlatego ja zazwyczaj opóźniam wstawianie recenzji ;)

.

.

Dobrze, ale do rzeczy!

.

"Zaginione klejnoty" otwierają nowy cykl pt. "Dworek nad Biebrzą". W tym tomie poznajemy Izabelę Wieczorek oraz przystojnego barona Klemensa Krzyżewskiego.

Co ja się przy nich uśmiałam! Panienka Izabela miała niewyparzony język, co nie przeszkadzało baronowi, bo nie był jej dłużny 🤭😅 oboje sobie dogryzali, a ja z przyjemnością śledziłam ich dojrzewającą znajomość 😁

Tylko nie myślcie, że to tylko jakieś "lovestory"... otóż... Nie!

W tej części, jak sugeruje tytuł giną pewne kosztowności... z początku trochę podejrzana była Izabela (ze względu na jej burzliwą przeszłość) lecz kiedy poznałam finał tej powieści to... byłam w lekkim szoku 🫣 naprawdę!

Nie spodziewalam się, że koniec mnie powali na kolana 🙈

Aczkolwiek kiedy zaczęłam sobie wszystkie puzzle stwierdziłam że lepszego zakończenia być nie mogło!

.

Ta książka to świetny romans historyczny!

Nie zabrakło w nim humoru, który uwielbiam w takim gatunku literackim.

Nie zabrakło w nim miłości...

Nie zabrakło w nim niczego!

Był idealny 👌

Pani Urszula wykonała kawał świetnej roboty!

.

Jeżeli chcecie dowiedzieć się jak przebiegała ta ognista znajomość między Izabelą, a baronem to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.

Szczerze polecam❤️

I czekam na kolejny tom:)

Kto jest tu ze mną od początku to zapewne już wie, że uwielbiam ubiegłe stulecia, klimat Bridgertonów, Jane Austin, ten cudowny język, nienaganne maniery i niepohamowane namiętności. Często tęsknię do tego by choć na chwilę znaleźć się w tym świecie i zasmakować tych rozterek, poczuć się jak dama, bywać na balach i spotkaniach towarzyskich tamtych czasów. A swoją drogą widzieliście już "Królową Charlotte"? Cudo ♥️

Dzisiejsza książka jest o Izabeli Wieczorek- młoda panna planuje wyjść za mąż. Będąc pod skrzydłami wicehrabiego Giełczyńskiego, pragnie się usamodzielnić i znaleźć sobie godnego męża. Jej nietuzinkowa uroda przyciąga wielu adoratorów, jednak w dziwnych okolicznościach znikają lub przydarzają im się przykre zdarzenia, a całości nie pamiętają. Giną drogocenne klejnoty i biżuteria, a pewien baron budzi w niej totalnie sprzeczne uczucia.

Ta historia przeniosła mnie do początku XIX wieku i juz za to ja lubię 😉 Poszukiwania męża niosą za sobą liczne spotkania, bale i obiadki, podczas których flirt ściele się gładko 😉 Niewinne flirty, ale też bardzo burzliwe namiętności, te skrywane i duszone przez długi czas, zawsze znajdą ujście w odpowiednim momencie. To historia nie tylko o miłości, ale też pełna intryg i niebezpieczeństw. Nie każdy arystokrata to gentlemen, a najbliższe osoby potrafią okazać się nam zupełnie obcy, a nawet niebezpieczni.

Kocham te klimaty i z wielką chęcią przeczytam kolejny tom.

Dziękuję bardzo @szaragodzina za egzemplarz recenzencki ♥️

Z łatwością odnalazłam się w nowym cyklu pani Urszuli. Niektórzy bohaterowie są już znani, a i miejsce nie jest tak odległe od doliny Narwi i również zachwyca przyrodą. Coraz lepiej się tam czuję. Zadomawiam się w tym rejonie Polski dzięki powieściom historyczno-obyczajowym Urszuli Gajdowskiej. Tereny przyciągają piękną przyrodą i… dołami po poszukiwaczach bursztynu. Tym razem zostałam zaproszona na dwa tygodnie ostatkowe zakończone andrzejkami do hrabiny Modlińskiej.

Od razu przeniosłam się w czasie do 1823 roku. Z uwagą śledziłam poczynania Izabeli Wieczorek – młodej kobiety z charakterem, która śmiało wyraża swoje poglądy. Jakże polubiłam jej cięty język i potyczki słownie z baronem. Śmiałam się, czytając o jej wybrykach i skandalikach z przeszłości, o niezamierzonych skutkach wypadków spowodowanych przez nią. Setnie ubawiłam się na polowaniu, za to w chatce rybaka… zrobiło się gorąco nie tylko od pieca. Nie tylko nad Biebrzą panna Iza była sławna ze swych wybryków. Krnąbrność to jej najbardziej charakterystyczna cecha, lecz pod warstwą odwagi i niezależności, ukrywa się wrażliwa kobieta, która bardzo pragnie wyjść za mąż. Z kolei Klemens nie ma zamiaru dać się zeswatać. Jego matka ma jednak inne plany co do niego i dwóch synów. Panna przebiera wśród synów hrabiny Modlińskiej jak w ulęgałkach. Trudno jej się zdecydować… A są jeszcze inni pretendenci do jej ręki.

Żeby nie było tak słodko i ckliwie autorka wprowadziła do akcji kilka wątków kryminalnych. Tytułowe zaginione klejnoty znikają w tajemniczych okolicznościach. Baron Krzyżewski robi, co może, ale panna Iza ciągle mu krzyżuje plany. Wyjaśnienie zagadki znikających adoratorów wiąże się z innymi dwiema sprawami i eksperymentami alchemicznymi. Zakończenie przybiera nader dramatyczny obrót. Nie spodziewałam się tak skomplikowanych zawirowań, choć dobrze typowałam podejrzanego. Jest dramatycznie i zaskakująco. Rycersko też.

Mimo że akcja rozgrywa się dwieście lat temu, to książkę czyta się szybko i przyjemnie, za to z mieszaniną emocji – od śmiechu przez zdumienie do lekkiego przerażenia. Autorka skupiła się na perypetiach bohaterów zarówno rozrywkowych, romansowych, jak również kryminalnych. Przy tym nie przytłoczyła dawką historii. Przeszłość uwidacznia się w relacjach międzyludzkich, strojach, wnętrzach, rozrywkach, konwenansach i języku. Delikatna stylizacja językowa jest prawie niewyczuwalna. Sprawy wagi państwowej są tylko delikatnie wspomniane.

Urszula Gajdowska wplotła do fabuły kilka ciekawostek. Połączenie różnych typów powieści oraz lekkie pióro i niespodziewane zwroty akcji stworzyły intrygującą powieść, w towarzystwie której czas upływa wyjątkowo szybko. Co ważne, już w tym tomie autorka umieszcza sceny z udziałem pewnej panny, która stanie się centrum wydarzeń w kolejnym tomie… jak mniemam.

Kto ma ochotę na romanse i flirty, alchemiczne eksperymenty, niebezpieczne przygody i tajemnicze śledztwa z udziałem wyzwolonych kobiet i przystojnych mężczyzn w posiadłości szlacheckiej gdzieś nad Biebrzą, niech czym prędzej sięgnie po „Zaginione klejnoty”. Świetna książka na majówkę.

Jesień 1823 roku. Izabela Wieczorek, wychowanica wicehrabiego Giełczyńskiego jest rozpieszczoną młodą damą, której Giełczyński nieba by przychylił. Do tego stopnia, że przymyka oko na występki niegodne damy, panna Wieczorek „została oskarżona przed laty o kradzież srebrnych kolczyków, pocięcie sukni przyjaciółki”. Często goszczący w dworku wicehrabiego Giełczyńskiego, baron Klemens Krzyżewski nie budzi sympatii panny Wieczorek, a właściwie panna Wieczorek czuje, że za każdym razem przy baronie Krzyżewskim popełnia gafę. Sam baron Krzyżewski nie jest zainteresowany młodą panną w celach matrymonialnych, choć przyjemnie mu zawiesić na niej oko. Gdy hrabina Modlińska zaprasza na dłuższy pobyt w swojej posiadłości, w której „ma zorganizować dwa tygodnie ostatkowe, zakończone andrzejkami” by można się było wybawić przed adwentem, Izabela upatruje w tym okazji do znalezienie męża. Natomiast dla barona Krzyżewskiego zbliżenie się do panny Wieczorek, to szansa na wydobycie z niej informacji „na temat zaginionego szlachcica i pierścienia wysadzanego diamentami”. Czy Izabeli uda się znaleźć odpowiedniego kandydata do swojej ręki? Czy będzie to małżeństwo z rozsądku, czy uda jej się znaleźć prawdziwą miłość? Czy Klemensowi uda się odnaleźć zaginiony klejnot?

„Zaginione klejnoty” to tom otwierający cykl „Dworek nad Biebrzą” Urszuli Gajdowskiej, autorki cyklu „W dolinie Narwi”. Powieść osadzona w realiach porozbiorowych np. „pałacyk hrabiny Modlińskiej położony był na prawym brzegu Biebrzy, na północny wschód od Goniądza leżącego teraz na terytorium Imperium Rosyjskiego i południowy zachód od Sztabina położonego, podobnie jak pałacyk, w obrębie Królestwa Polskiego.”, moim zdaniem świetnie oddaje konwenanse panujące wśród XIXw. szlachty, jej rozrywki czy panującą modę.

Bardzo dobrze i plastycznie scharakteryzowani bohaterowie, wciągająca akcja pełna tajemnic z interesującym wątkiem kryminalnym, a do tego romans w starym stylu, z ukradkowymi spojrzeniami, za długo przytrzymaną dłonią, okraszona błyskotliwymi dialogami, to wszystko sprawia, że powieść czyta się błyskawicznie.

Dla wielbicieli historii, takich jak ja, dodatkowym smaczkiem będą przypisy dotyczące [Adres usunięty]. architektury.

Powieść serdecznie polecam wszystkim miłośniczkom romansów historycznych. Jeśli lubicie Bridgertonów, polubicie też „Dworek nad Biebrzą”. Ja już wypatruję kolejnego tomu.

Sedecznie polecam!

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, poprzednio czytałam książki z cyklu #wdolinienarwii, które bardzo mi się podobały, dlatego jak tylko zobaczyłam, że Ula napisała coś nowego wiedziałam, że będę musiała po to sięgnąć. Tym bardziej, że opis książki "Zaginione klejnoty", która jest pierwszym tomem serii #dworeknadbiebrzą brzmiał niezwykle intrygująco, a okładka całkowicie mnie kupiła! Jest to romans historyczny ze sporą nutą kryminału. Razem z głównymi postaciami przeniosłam się do XIX wieku. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się naprawdę sprawnie, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór. Fabuła została w bardzo interesujący sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie naprawdę świetnie wykreowani. Główne postaci tej książki - Izabela i Klemens już od pierwszych stron zaskarbiły sobie moją sympatię. Cięte riposty i potyczki słowne Izabeli z mężczyzną wielokrotnie sprawiały, że na mojej twarzy gościł uśmiech. Relacja pomiędzy tymi postaciami została tutaj naprawdę interesująco przedstwiona, z nimi po prostu nie sposób się nudzić. Muszę wspomnieć oczywiście o wątku kryminalnym, który również został ciekawie zaprezentowany. Intryga, którą odkrywamy razem z bohaterami dostarczyła mi nie lada emocji i wrażeń. Autorka w niesamowicie realistyczny i plastyczny sposób oddała klimat panujący w tamtym okresie, a ja czytając niektóre opisy sytuacji przenosiłam się oczami wyobraźni we wspomniane miejsca i czułam się tak jakbym towarzyszyła bohaterom. "Zaginione klejnoty" to emocjonująca, pełna błyskotliwego humoru powieść, z którą świetnie spędziłam czas. Czekam już na kolejny tom tego cyklu! Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Lubicie czytać romanse historyczne?

Jeśli tak to autorka Urszula Gajdowska tworzy takie powieści po mistrzowsku.

"Zaginione klejnoty" to pierwszy tom cyklu Dworek nad Biebrzą. Romanse, namiętności, misternie uknute intrygi, tajemnice, bale, wyzwolone kobiety, sekretne śledztwa. Autorka genialnie nakreśla nam klimat XIX wieku.

Jesień 1823 roku, Izabela Wieczorek wychowywana przez wicehrabiego Benedykta Giełczyńskiego pragnie wyjść za mąż, by uwolnić się spod skrzydeł przyszywanego wuja. Trafia się okazja na balu u hrabiny Modlińskiej. Izabela sieje zgorszenie swoim nieprzyzwoitym zachowaniem i mentalnością awanturnicy. Na dodatek wszyscy kandydaci do ręki Izabeli znikają bez wieści. W tajemniczych okolicznościach ginie też cenny rodowy klejnot pewnego szlachcica. Baron Klemens Krzyżewski próbuje rozwikłać zagadkę zniknięcia biżuterii i szlachcica.

Czy Izabela ma z tym coś wspólnego?

Przekonajcie się sami.

Polubiłam autorkę po cyklu "W dolinie Narwi". Lekki i przyjemny styl, a na dodatek niebanalne historie przyciągnęły mnie i sprawiły, że jestem fanką autorki. Genialna i wciągająca fabuła sprawiły, że nie mogłam oderwać się od tej książki. Autorka zmieszała ze sobą kilka gatunków. Romans, obyczajówka, kryminał i powieść historyczna. Kreacja bohaterów barwna i wyrazista. Ona pyskata i zadziorna, on ułożony i uczuciowy. Znakomite dialogi. Autorka ma świetne poczucie humoru. Będzie bardzo tajemniczo i emocjonalnie. Jeśli macie ochotę przenieść się w czasie to zachęcam Was do tej lektury. Dopracowana w każdym najdrobniejszym detalu. Nie będziecie nudzić się. Ja już jestem ciekawa kolejnych tomów. Jestem totalnie zachwycona.

Gorąco polecam!

Izabela Wieczorek to młoda dama, której inteligencja i uroda wyróżniają się w gąszczu innych arystokratek. W środowisku znana jest z ciętego języka i niechlubnych zachowań. Ale, ale! Izabela pragnie w końcu wyjść za mąż. Dopinguje ją w tym jej opiekun, wicehrabia Giełczyński. Wokół ślicznej damy zaczyna krążyć trzech mężczyzn. Podrywacz i bawidamek Maurycy, ułożony i kulturalny Anthony oraz oschły, sarkastyczny baron Klemens Krzyżewski. Może nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że wszyscy trzej dżentelmeni są…braćmi! A na domiar złego wokół niczego nieświadomej Izabeli rozpoczęła się plaga “znikającej” biżuterii. Którego z adoratorów wybierze dziewczyna i kto okaże się złodziejem klejnotów?

Książka Urszuli Gajdowskiej to kolejny romans historyczny, który przeczytałam w ogóle i kolejny, który bardzo przypadł mi do gustu. Autorka sprawnie operuje słowem i robi to w cudownie wysublimowany sposób, tym samym budując napięcie i klimat XIX-wiecznego, arystokratycznego świata. Być może w takich książkach zakończenie jest przewidywalne, ale czy ma to znaczenie, kiedy cała historia jest opowiedziana w tak wciągający i urokliwy sposób, że nie sposób się od niej oderwać? W tej książce wszystkie emocje i wydarzenia świetnie się równoważą, a im bliżej końca, tym akcja się zagęszcza i jest coraz odważniej. Żeby jeszcze bardziej Was zachęcić, podpowiem, że pod koniec jest scena, która może budzić ogromne kontrowersje, a to jest coś, co ja w literaturze bardzo lubię.

Wszystko to, czego oczekiwałam od tej książki zostało odhaczone. Były intrygi, emocje, dobrze zbudowana akcja, przyjemne i zwięzłe opisy, błyskotliwy humor, klimat w stylu Bridgertonów i charakterystyczni bohaterowie, a nie miałkie papki.

“Zaginione klejnoty” to pierwszy z trzech osobnych tomów cyklu “Dworek nad Biebrzą”. Jeśli lubicie takie obyczajowo-romantyczno-historyczne teksty, to koniecznie sięgnijcie po tę część, a później, tak, jak ja, czekajcie na kolejne.

Izabela Wieczorek to piękna podopieczna wicehrabiego Giełczyńskiego, która ma opinię awanturnicy. Kobieta pragnąc wyrwać się z pod kurateli wuja, marzy o tym aby już wyjść za mąż. Adoratorów nie brakuje, jednak w niewyjaśnionych okolicznościach przepadają bez wieści.. Bal jaki szykuje się w pałacyku hrabiny Modlińskiej napawa Izabelę wielką nadzieją na poznanie kogoś, kto wreszcie będzie idealnym kandydatem na jej męża.. i tak też się staje, ale zanim oboje do tego dojdą wydarzy się po drodze wiele dziwnych, tajemniczych sytuacji, wręcz ocierających się o miano kryminalne ...

Pióro pani Urszuli poznałam i pokochałam dzięki serii "W dolinie Narwi". Uwielbiam styl autorki, która przenosi czytelnika w minione już dawno czasy. Piękne opisy przyrody, klimat dworskiego życia, tajemnice, intrygi, romanse. Nie ma tutaj miejsca na nudę. A bohaterowie powieści pani Uli to wyraziste, nie dające przejść obojętnie obok siebie, postacie. I tak też jest w przypadku "Zaginionych klejnotów". Kobiety, które potrafią zawalczyć o swoje, mężczyźni - dżentelmeni, chodź nie brakuje i drani. Ale to tylko nadaje smaczek całości. Dodatkowym plusem jest język bohaterów, nierzadko cięty, pełen przekomarzania się, co wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika. Tak cudownie i lekko czytało mi się ten pierwszy tom, że już nie mogę się doczekać kolejnej części.

Nie mogę też nie wspomnieć o stronie wizualnej książki. Bo to dodatkowa przyjemność dla oka, tak piękna okładka 💙💙

Nie mam do czego się tutaj przyczepić .

Odkąd przeczytałam pierwszy raz romans historyczny, przepadłam. Może to za sprawą gatunku, a może za sprawą autorki. Jednak w przypadku mojego pierwszego spotkania nie była to Urszula Gajdowska. Postanowiłam sprawdzić, jak prezentuje się w wydaniu tej pisarki. Tak więc, kiedy dostałam propozycję zrecenzowania nowej serii, od razu się zgodziłam.

Izabela Wieczorek, wychowywana przez przyszywanego wuja, wicehrabiego Benedykta Giełczyńskiego, wyrosła na piękną dziewczynę, aczkolwiek awanturnicę. Nadszedł wreszcie czas, by znalazła sobie męża i opuściła dworek nad Biebrzą. Najlepsza okazja do znalezienia wybranka serca nadarza się na balu u hrabiny Modlińskiej. Nie spodziewa się jednak na przyjęciu barona Krzyżewskiego, z którym ciągle "drze koty". Jednak, jak mówi powiedzenie: "Kto się czubi, ten się lubi", spędzenie kilku dni w pałacyku hrabiny jest dla niej nie tylko przyjemnością, ale i wyzwaniem.

Od pewnego czasu zdarza się, że wszyscy konkurenci do ręki panny Izabeli znikają. Część z nich się odnajduje, inni, jak Gniewomir Guzowski nie. Wraz z tym ostatnim ginie bardzo drogi pierścień rodowy. Baron Klemens Krzyżewski stara się, w tajemnicy przed wszystkimi, rozwikłać zagadkę zniknięcia Gniewomira i klejnotu. Czy Izabela Wieczorek ma coś z tym wspólnego? Czy Baron i rodowy pierścień się odnajdą?

Wśród tej siatki zagadek i intryg na pierwszy plan wysuwa się miłość. Rodzące się pomiędzy bohaterami uczucie dodaje pikanterii całej fabule. Fajnie napisana, z humorem. Tak więc Urszulę Gajdowską również zapisuję do grona świetnych autorek romansu historycznego. Jeżeli lubicie podróże w czasie, to zachęcam do lektury 😊

„W naszym świecie pozory i reputacja niezamężnej kobiety to rzeczy szalenie istotne i nie należy z nimi igrać”.

Przenosimy się w czasie, jest rok 1823, Izabela Wieczorek mieszka z wujem, który jest jej opiekunem i wicehrabią w pięknie położonym dworku nad Biebrzą. Dziewczyna wyróżnia się urodą i swoim zachowaniem. Przyszedł czas, by wyszła za mąż, liczne bale i rauty mają pomóc w znalezieniu odpowiedniego kandydata. Jednak plotki na temat jej przeszłości, czynią z niej niesforną awanturnicę. Kandydaci do jej ręki dziwnym trafem zaczynają znikać bez wieści. Jakby tego było mało, giną cenne przedmioty. Baron Klemens Krzyżewski próbuje rozwiązać zagadkę znikających cennych przedmiotów. To twardo stąpający po ziemi, nieco szorstki w obyciu, znający swoją wartość mężczyzna, który umiejętnie ukrywa swoją romantyczną stronę. Czy tych dwoje coś połączy?

Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna powieść. Akcja powieści toczy się niespiesznie, wzbudza emocje i ciekawość. Fabuła zajmująco utkana, przenosi nas do XIX wieku, na salony, gdzie królowały flirty, romanse i konwenanse. Styl Pani Urszuli jest bardzo obrazowy, lekki, płynny, barwny. Na duży plus zasługują rewelacyjnie poprowadzone dialogi, cięte riposty – niejeden raz wywołały uśmiech. Wyraźnie czujemy emocje, porywy serca, wewnętrzne rozterki naszych bohaterów. A ci rewelacyjnie ukazani, złożoność i nietuzinkowość charakterów daje nam ogromny przekrój ludzkich osobowości. Do większości z nich poczułam sporą sympatię. Izabela skradła moje serce od razu, niesamowita młoda kobieta, której przyszło żyć w nieprzychylnym dla kobiet czasie. Inteligenta, zadziorna, odważna, sprytna, z sercem na dłoni, mało ma w sobie z ułożonej panienki z dobrego domu, która z pokorą oczekuje na zamążpójście.

Wyraźnie odczuwamy klimat tamtych, dawno minionych czasów. Arystokratyczny świat w całej okazałości, bale, przyjęcia, rauty, flirty, romanse, wszechobecne konwenanse, zasady, etykieta. A obok służba, która też dostaje głos. Zaskakująco poprowadzona intryga, zagadki się mnożą, tajemnice, dziwne, nieoczekiwane wydarzenia, sekretne śledztwa, alchemiczne eksperymenty. Relacja hate-love, miłość, która pojawia się dość niespodziewanie i jakby wbrew samym zainteresowanym, zmysłowe, subtelne sceny. Ciekawostki i postacie historyczne. Niepowtarzalność i urok dworów, pałaców, przepych wnętrz, suknie, serwowane potrawy, piękne widoki nadbiebrzańskiego krajobrazu.

Wciągająca, napisana z rozmachem, intrygująca, ze sporą dawką romansu i szczyptą kryminału powieść obyczajowo-historyczna. Całkowicie skradła moje serce, już z niecierpliwością czekam na kontynuację. Było to moje pierwsze spotkanie z autorką, jestem pewna, że nie ostatnie. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Piękna Biebrza, świat ówczesnych wyższych sfer, bale i towarzyszące temu flirty. Kto by nie chciał przeczytać powieści przypominającej słynne historie Jane Austen, ale dziejące się na naszych terenach.

Z taką propozycją wyszła naprzeciw czytelnikom Urszula Gajdowska. Jej powieść „Zaginione klejnoty”, początkowo przyznaję nie do końca mi podeszła. Teraz, gdy piszę te słowa mam już nieco inne myśli odnośnie tego tytułu.

Wyobraźcie sobie Podlasie w XIX wieku. Ogromne majątki, piękne damy i dżentelmenów, a to wszystko w otoczeniu Biebrzy i lasów. Kto był na tych terenach, ten wie że można się rozmarzyć.

Wracając do samej powieści, Izabela Wieczorek jest młodą panną na wydaniu, może nie aż tak młodą na tamte czasy, ale jednak panną poszukującą męża. Dla niej to zadanie wcale nie jest łatwe, bo jak jest się bezczelną, krnąbrną i dosyć odważną panną to grono pretendentów do ręki niestety maleje. Jednak niestrudzona niczym Izabela robi wszystko co może by zdobyć jak najlepszą partię. I tu wchodzi nam główny bohater, Klemens Krzyżewski. Bogaty, przystojny w odpowiednim wieku, a do tego z dosyć trudną historią co jeszcze dodaje mu uroku tajemniczości. Dwoje bohaterów uwielbia się jak główni bohaterowie „Dumy i uprzedzenia” jednak ten zabieg wcale mi tu nie przeszkadzał. Poza tym w powieść jest dosyć zręcznie wpleciony wątek kryminalny, co wzbudza tylko ciekawość czytelnika.

Czy są jakieś minusy. No są, tylko nie każdemu będą one przeszkadzały. Mi jednak delikatnie miejscami zgrzytał styl. Za dużo było wyjaśnień kto jest kim i tego typu rzeczy, ale można na to przymknąć oko.

Młodziutka Izabela Wieczorek, podopieczna wicehrabiego Giełczyńskiego pragnie wyjść za mąż. I chociaż wyróżnia się urodą, w pamięci tych, którzy ją znają pozostaje skandalistką z nadszarpniętą reputacją. Dodatkowo wszyscy jej adoratorzy przepadają bez wieści. W tajemniczych okolicznościach ginie również cenny pierścień należący do pewnego szlachcica. Sprawą jego odszukania zajmuje się baron Klemens Krzyżewski, który nie cofnie się przed niczym by dociec prawdy.

Po ukazaniu się na rynku wydawniczym świetnego cyklu W dolinie Narwi tym razem autorka przychodzi do czytelników z cyklem, który już od pierwszych stron zapowiada się niezwykle interesująco. Mam tutaj na myśli cykl Dworek nad Biebrzą. A dlaczego uważam, że zapowiada się interesująco? Taki wniosek wysnułam po przeczytaniu Zaginionego klejnotu. Już od początku zachwycił mnie klimat, który przenosi czytelników na XIX-wieczne salony dworów szlacheckich. Książka pozwala ,,zobaczyć’’ jak wyglądał świat kilka wieków temu i na własnej skórze poznać konwenanse, które były nieodłączną częścią tamtej epoki.

Niezaprzeczalnym jej walorem są nietuzinkowe, nieschematyczne postaci, ale należy podkreślić, że to cecha charakterystyczna książek wychodzących spod ręki tej autorki. Wszak wszystkie główne bohaterki, które zostały przez nią wykreowane były zadziorne i nie zawsze trzymały się konwenansów. Tak jest też w tym wypadku, bo Izabela to bardzo niekonwencjonalna bohaterka, która jest bardzo wygadana i nie boi się mówić, co myśli, co jest niesmak baronowi Krzyżewskiemu. Przez to między tą dwójką mocno iskrzyło a to dodawało smaczku całej fabule. Nie można zapomnieć o kilku zwrotach akcji, które nie pozwoliły na nudę i odwiedzinach starych przyjaciół, których poznaliśmy w poprzednim cyklu.

Zaginione klejnoty to kolejna książka autorki, na którą warto zwrócić uwagę. Charakteryzuje ją ciekawa fabuła, pełna niespodzianek, intryg i zwrotów akcji; lekkie i przyjemne pióro autorki oraz nietuzinkowe postaci, wśród, których wyróżnia się zadziorna Izabela. To wszystko sprawia, że książkę czyta się z największą przyjemnością. Zdecydowanie nie da się przy niej nudzić.

"Zaginione klejnoty" rozpoczynają nowy cykl  Dworek nad Biebrzą. Jest to trylogia, a każda część będzie odrębną historią. Tym, co będzie je łączyło, to postaci drugoplanowi i rodzinne tajemnice.

Fabuła osadzona w XIX wieku i dobrze oddane realia tego okresu, to jest to, co potrafi mnie zachwycić. Nawet do tego stopnia, że chciałabym choć na jakiś czas zaznać tamtejszego życia. Te wszystkie konwenanse, etykieta, zasady, spotkania towarzyskie, bale... Bardzo lubię też styl pisania Urszuli Gajdowskiej, która zdążyła już mnie przyzwyczaić do tego, że nie epatuje w swoich powieściach przesadnym erotyzmem i wulgarnością. Oczywiście są to romanse historyczne i czytelnik oczekuje pewnych scen namiętności. Jednak są one tak wysublimowane, że to czysta przyjemność móc je czytać. Tym, co w "Zaginionych klejnotach" dostrzegłam nowego, to mniejsza ilość opisów na rzecz emocji. A wiecie, jak ja lubię ten element. To u mnie podstawa. 

Autorka stworzyła bohaterów wyrazistych i wielowymiarowych, którzy  dają się lubić. Niektórzy z nich nie są pozytywni, ale i ci drudzy również mają swoje za uszami. Dzięki takim cechom wydają się prawdziwi.  Oczywiście pierwsze skrzypce gra postać Izabeli. Bardzo podoba mi się jej kreacja. Bije od niej dobro, spokój i elegancja, a gdy spojrzy się głębiej, dostrzeżemy pewną siebie, wyprzedzającą swoją epokę awanturnicę, a w pewnym momencie nawet kobietę postrzeganą jako skandalistkę. Jeśli ktoś by myślał, że to odstraszy kandydatów do jej ręki, to może być zaskoczony. Ich będzie kilku!

Zagadki, intrygi, wątki kryminalne, przygody, dziwne wydarzenia, zabawne momenty (wątek postrzału barona w pośladki świetny), liczne ciekawostki i postaci historyczne oraz odrobina metafizyki - to wszystko razem tworzy lekturę, od której trudno się oderwać. 

"Zaginione klejnoty" to pełen emocji romans historyczny z nutą sensacji i kryminału. Bohaterowie i ich intrygi nie pozwolą się Wam nudzić. Ja chętnie jeszcze raz odwiedziłabym okolice Biebrzy. Wy również dajcie się oczarować klimatem tamtych czasów.

Izabela Wieczorek, podopieczna wicehrabiego Giełczyńskiego, właściciela dworku nad Biebrzą, pragnie wyjść za mąż. Niestety wszyscy potencjalni kandydaci wybrani przez damę, przepadają bez wieści. A razem z nimi drogocenne przedmioty.

Sprawą tajemniczych zaginięć interesuję się Baron Krzyżewski, który nie ma najlepszego zdania o pannie Wieczorek. Krążące wokół niej skandale i nakrycie samej kobiety w dwuznacznej sytuacji ze stajennym, nie stawia jej w dobrym świetle. Czy Baronowi uda się znaleźć sprawcę, a Pannie Wieczorek oczyścić z wszelkich domysłów?

Do tej pory oglądałam seriale na Epic Drama, które w pewnym stopniu przenosiły mnie w czasie. Po przeczytaniu najnowszej książki Urszuli Gajdowskiej chyba będę musiała poszerzyć swoje horyzonty książkowe.

Bardzo wciągnęła mnie sprawa zaginionych kosztowności, ale też XIX- wiek, w jakim przyszło żyć naszym bohaterom.

Izabela Wieczorek w oczach części śmietanki towarzyskiej jest skandalistką, chociaż trzeba przyznać bardzo urodziwą. Z jednej strony wygląda jak anioł, co zstąpił z nieba. Jednak Baron Krzyżewski bez większego problemu wyprowadza z równowagi drzemiącą w niej diablicę. Słowne potyczki Barona Krzyżewskiego i Izabelli Wieczorek, to moim zdaniem wisienka na torcie. Wypowiedziane z elegancją i wyczuwalnym przytykiem, ale i tak czytelnik nad dialogami się zachwyca.

I to jest ta jasna strona książki, która przynosi ze sobą dużo śmiechu i zachwytów. Mamy też ciemną stronę "Dworku nad Biebrzą, Za", która wywołuje zupełnie inne odczucia. Tajemnice i mrok trawiący niektórych bohaterów sprawia, że ciężko się oderwać od książki. A im bliżej końca będziemy, tym bardziej przerażająca prawda wyjdzie na jaw.

"Dworek nad Biebrzą, Zaginione klejnoty" to romans historyczny, komedia i kryminał w jednym, ale nie tylko znajdziemy tutaj też wątek zaburzeń psychicznych oraz niezdrowej obsesji. Który podobno bardziej zostanie rozwinięty w drugim tomie i między innymi dowiemy, jak się miała psychiatra w XIX wieku.

Współpraca Wydawnictwo Szara Godzina

"Zaginione klejnoty" to pierwszy tom serii "Dworek nad Biebrzą" pod piórem Urszuli Gajdowskiej. Autorka znana jest już z serii "W Dolinie Narwii", która nie tylko mnie zachwyciła ciekawymi intrygami, sprawami kryminalnymi i subtelnymi romansami. Nie inaczej jest w tym przypadku.

Urszula Gajdowska stworzyła bohaterów, którzy muszą codziennie mierzyć się z różnymi sprawami. W przypadku Izabeli Wieczorek jest to chęć wyjścia za mąż, choć każdy kandydat, który się do niej zbliży, znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Młoda kobieta ma temperament i potrafi zaleźć za skórę.

Jest też wątek tytułowego zaginionego klejnotu, ale nie tylko. Giną różne rzeczy i to wtedy, gdy Izabela jest w pobliżu. Ten dziwny zbieg okoliczności bada baron Klemens Krzyżewski.

Można śledzić zmiany zachodzące w bohaterach, co bardzo lubię w książkach. Nie wszystkie zmiany zachodzą przypadkowo. Zdarza się tak, że pewnym sprawom trzeba pomóc i tak też się dzieje w przypadku bohaterów "Zaginionych klejnotów".

Klimat powieści przenosi czytelnika do XIX wieku, który jest świetnie oddany dzięki Autorce. Etykieta dawnych czasów jednych może fascynować, innych denerwować, ale na pewno jest bardzo interesująca. Relacje rodzinne, towarzyskie, bale i innego rodzaju spotkania stanowią mocny filar tej powieści, zaraz przy rodzącym się uczuciu bohaterów i intryg, które podtrzymują napięcie.

Styl pani Gajdowskiej jest przyjemny w odbiorze dzięki prostocie, jednocześnie oddając XIX-wiecznego ducha czasów, w których rozgrywa się akcja książki. Jest to kolejna powieść spod pióra autorki, z którą spędziłam naprawdę miło czas. Jeśli poszukujecie lekkiej lektury osadzonej we wspomnianych czasach z ciekawą intrygą, to sięganijcie po książki Urszuli Gajdowskiej. Ze swojej strony bardzo polecam!

Okej, to była moja pierwsza książka, której czas akcji jest umieszczony w takich czasach akurat w Polsce. Czytałam już takie, które działy się w Anglii, Francji czy nawet Rosji. Ale ta? Totalnie inna niż wszystkie.

Czytało mi się ją lekko i szybko. Ma dobry język, krótkie rozdziały i akcje.

Izabela jest dosyć przebojowa jak na tamte lata a za każdym razem wuj ratował ją przed skandalem. Była zupełnie inna niż typowa kobieta z tamtych czasów. Nie bała się mówić wielu rzeczy.

Zależało od sytuacji, ale były chwilę, gdy mnie denerwowała. Rzadko, bo rzadko, ale czasami tak.

Ale jeśli chodzi o akcje. Super. Uwielbiam zagadki i pełne tajemnic historię. Bardzo się dobrze bawiłam i okazało się, że miałam rację. Rozwikłałam zaginięcie biżuterii.

W dodatku wątek "zakazanego romansu" bym idealnie wpasowany.

Bardzo dziękuję wydawnictwu za egzemplarz! ❤️

ogólna ocena:

3.8/5 ⭐

[Adres usunięty]

Czy znacie polskie przysłowie: "Kto się czubi, ten się lubi"? Czy uważacie, że jest w nim dużo prawdy? Relacje międzyludzkie są często skomplikowane. Na początku nowej znajomości możemy nie poczuć do kogoś sympatii. Z biegiem czasu ta sytuacja potrafi ulec zmianie.

W takim niekorzystnym położeniu znalazło się dwoje bohaterów książki "Zaginione klejnoty". Ich pierwsze spotkania, nie należały do udanych ani przyjemnych. Każde było pełne potyczek słownych, sprzeczek, kłótni i docinków.

Izabela Wieczorek młoda panna na wydaniu i baron Klemens Krzyżewski nie przypadli sobie do gustu. Jednak okoliczności sprawiają, że coraz częściej się widują. Na kolacjach, balach, polowaniach.

Panna Wieczorek pragnie wyjść dobrze za mąż i uwolnić się spod kurateli wuja. Baron Krzyżewski chce znaleźć sprawcę znikającej biżuterii.

Czy pozory mogą mylić? Czy można o kimś zmienić zdanie?

"W naszym świecie pozory i reputacja niezamężnej kobiety to rzeczy szalenie istotne i nie należy z nimi igrać"

"Zaginione klejnoty" to pierwszy z trzech osobnych tomów cyklu "Dworek nad Biebrzą" napisany przez Urszulę Gajdowską.

Bardzo szybko domyśliłam się, kto zostanie mężem Izabeli. Ale ten fakt nie odebrał mi ani na chwilę przyjemności z lektury, bo ta książka to petarda.

Spytacie, dlaczego tak uważam? Już odpowiadam.

Po pierwsze genialnie wykreowani bohaterowie pierwszoplanowi i epizodyczni. Izabela to połączenie aniołka i diabełka. Jest urocza, inteligentna, a zarazem krnąbrna i zadziorna. Klemens to przystojny dżentelmen, który nie zostawi kobiety w potrzebie.

Po drugie świetnie zarysowana fabuła. Każdy rozdział przynosi nowe tajemnice i zagadki do rozwikłania.

Po trzecie fantastyczne wątki romansowe, przy których można mocno się zarumienić i poczuć pożądanie, rozpalające zmysły.

Po czwarte barwnie opisane bujne życie towarzyskie szlachty pełne tańców, intryg, flirtów i amorów.

Po piąte "Zaginione klejnoty" to świetna rozrywka na najwyższym poziomie. Dla każdego.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌺"Zaginione klejnoty" spod pióra Urszuli Gajdowskiej to romans historyczny, który zdobył moje serce. 

🌺 Izabela Wieczorek mieszka w domu swojego wuja wicehrabiego Giełczyńskiego, który jest właścicielem dworku nad Biebrzą.

Sprawuje on prawną opiekę nad Izabelą, a kobieta zmęczona jego nadopiekuńczością chciałaby jak najszybciej wyjść za mąż, aby się od niego uwolnić.

Izabela jest piękną i majętną kobietą, ale jej zachowanie czasami jest skandaliczne, co może odstraszać potencjalnych konkurentów.

W jej życiu pojawiają się trzej bracia, synowie hrabiny Modlińskiej, która chciałaby jak najszybciej ich ożenić. W tym celu wydaje bale w swoim pałacu, na które zostaje zaproszona rownież Izabela.

Który z braci zdobędzie serce Izabeli?

Kto kradnie klejnoty, i pozbywa się adoratorów Izabeli?

🌺Jest to pierwsza część nowej serii pod tytułem "Dworek nad Biebrzą". Pani Urszula jest również autorką innej serii romansów historycznych "W Dolinie Narwi", która bardzo mi się podobała, a ponieważ uwielbiam romanse historyczne i nie ma ich za dużo na naszym rynku, to ta powieść musiała się znaleźć w moich rękach.

Akcja powieści rozgrywa się w 1823 roku i autorka wspaniale ukazała życie i obyczje w tamtych czasach, a jej lekki styl pisania mnie oczarował i sprawił, że spędziłam naprawdę cudowne chwile z tą książką. 

Nie zabraknie tutaj również intryg i tajemnic, a pełne humoru dialogi pomiędzy naszymi bohaterami powodowały uśmiech na mojej twarzy. 

Muszę przyznać, że jest to najlepsza książka autorki, którą do tej pory przeczytałam, a jej styl pisania z każdą kolejną powieścią jest coraz lepszy. Na uwagę zasługują również bohaterowie, których bardzo polubiłam, a w szczególności Klemensa, który zyskał miano mojego książkowego męża, i nie ukrywam, że taki mężczyzna to prawdziwy skarb.

Ta książka ma wszystko, czego oczekuję od dobrego romansu historycznego, i już nie mogę się doczekać kolejnej części. 

Jeśli lubicie romanse historyczne, a nie mieliście okazji zapoznać się z twórczością autorki, to koniecznie musicie to nadrobić.

Izabela Wieczorek dość wcześnie straciła rodziców, a opiekę nad nią przejął wicehrabia Giełczyński. Młoda kobieta niejednokrotnie wpadała w tarapaty, często była na językach innych, na szczęście mogła liczyć na wuja, który wszystko tuszował. Nadeszła jednak pora, aby znalazła sobie męża, na szczęście może to zrobić sama, nie jest, zmusza do zaakceptowania kandydata opiekuna.

Pewnego dnia wraz z wujem zostają zaproszeni w gościnne progi hrabiny Modlińskiej. Izabela ma nadzieję znaleźć tam kandydata na męża, a jednocześnie boi się czy nie będzie tam kogoś, kto wie o jej niektórych zachowaniach i mógłby podzielić się tym z innymi. Na miejscu okazuje się, że jednym z synów hrabiny jest dobry znajomy jej wuja, którego nie trawi, był on światkiem wielu z jej wybryków. Na szczęście baron Klemens Krzyżewski pozostawia to dla siebie, a jej udaje się zdobyć zainteresowanie nie jednego kawalera.

Klemens Krzyżewski od jakiegoś czasu próbuje odkryć tajemnicze zniknięcie pewnego mężczyzny wraz z cennym rodowym klejnotem (o który jego rodzina bardziej się martwi niż o niego). Ostatnią osobą, która miała się z nim spotkać, jest Izabela Wieczorek. Mężczyzna co prawda nie przepada za nią, ale nie wydaje mu się, aby to ona za tym stała. Jednak postanawia się jej bliżej przyjrzeć, a zjazd gości, również panny Izabeli, do dworku jego matki będzie doskonałą okazją.

Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, kandydaci do ręki Izabeli szybko się „wykruszają”, a na dodatek dochodzi do kradzieży cennej biżuterii i to nie są jedyne problemy, jakie spotkają tę dwójkę. Co takiego się stanie? Czy Izabela znajdzie męża? Co staje się z mężczyznami, który mimo wstępnego zainteresowania jej osobą znikają lub dzieją się inne rzeczy przekreślające wszystko? Czy Klemens odkryje zagadkę zniknięcia mężczyzny, a wraz z nim rodowego klejnotu?

Rok 1823 – tytuły szlacheckie, spotkania z przyzwoitkami, dworki, bale, podwieczorki, piękne suknie, młode kobiety, które są pod opieką innych, którym wiele nie wypada – w tych realiach jest osadzona historia i mnie zdecydowanie się to podobało. Przeniosłam się w czasie do zupełnie innych czasów, a dzięki sprawnym, ani trochę nudnym opisom, bez problemu mogłam sobie wszystko wyobrazić.

Historia w książce zdecydowanie mi się podobała. Była ciekawa, mocno wciągająca, dostarczająca emocji. Akcja dość sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć. Książka pełna tajemnic, sekretów, z zagadką do rozwiązania, a jednocześnie miłości. Osobiście książkę przeczytałam od razu w całości.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani.

Izabela Wieczorek nie jest typową kobietą z tamtych czasów. Ma własne zdanie i potrafi go wypowiedzieć, niejednokrotnie wpada w kłopoty, często niemałe, robi rzeczy, które nie wypada robić kobietom, jest zadziorna. Z drugiej strony jest dobra, pomaga innym nie dla chwalenia się tym, a ponieważ naprawdę tego chce (często nikt o niczym nie wie). Osobiście zdecydowanie ją polubiłam.

Klemens Krzyżewski to przystojny mężczyzna, który ma za sobą dość trudne dzieciństwo. Jest dość specyficzny ani myśli się żenić, chociaż wie, że swoje lata już ma. To bohater nieoczywisty, którego należy dobrze poznać, aby ocenić.

„Zaginione klejnoty” to świetna książka pełna tajemnic, sekretów, przenosząca nas do roku 1823, wywołująca emocje podczas czytania. Mnie zdecydowanie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA