Zabiłaś mnie pierwsza

„Zabiłaś mnie pierwsza” to moje drugie spotkanie z twórczością Johna Marrsa. Poprzednią książką jego autorstwa, która miałam okazję czytać, byłam zachwycona, dlatego postanowiłam sięgnąć po kolejną, aby przekonać się, czy będzie równie dobra, jak jej poprzedniczka. Czy tak faktycznie było? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Jako że bardzo lubię thrillery psychologiczne, podeszłam do tej książki pełna optymizmu, szczególnie że tak, jak już wspominałam, poprzednia książka autora bardzo mi się podobała. Zaczęłam więc czytać prolog, a że był bardzo intrygujący, byłam naprawdę mile zaskoczona, tym, że moje przeczucia mnie nie myliły i będę mogła dopisać kolejną publikację autora do swojej listy godnej polecenia.

Tylko że kolejne rozdziały wcale mnie nie zachwycały, a wręcz przeciwnie — sprawiły, że wręcz zniechęciłam się do kontynuowania lektury. Akcja historii skupiła się bowiem na trzech sąsiadkach, które wcale się nie lubiły, ale jednak stwarzały pozory, by tylko nie trafić na towarzyski margines. W pewnym momencie zaczęło mi to trochę przypominać telenowelę o znudzonych kurach domowych, ale postanowiłam się przemęczyć, bo mając w dalszym ciągu na uwadze poprzednią książkę autora, liczyłam na to, że jeszcze nie pokazał prawdziwego oblicza tej publikacji. Szczególnie że krótkie fragmenty dotyczące kolejnych ofiar wnikających w umysł mordercy dawały nadzieję na to, że jeszcze da się uratować tę książkę.

I faktycznie, gdy już przebrnęłam przez nudny początek, historia zaczęła się rozkręcać, a gdy tożsamość antagonisty stała się jasna — cała machina ruszyła z kopyta, dostarczając mi nie lada rozrywki. Historia stała się wciągająca, nieprzewidywalna, bardzo interesująca i w zasadzie do momentu, pojawienia się sceny opisanej w prologu nie mogłam oderwać się od lektury. Późniejsze wydarzenia też nie były złe — może trochę bardziej przewidywalne, ale nadal trzymające w napięciu, dzięki czemu moja ocena tej publikacji znacznie wzrosła.

Jednak moim zdaniem samo zakończenie zostało już przez autora przekombinowane, w mojej ocenie zupełnie niepotrzebnie, ponieważ w porównaniu do tego niezwykle interesującego środka historii, wyszło bardzo nijakie. Co dodatkowo zaniżyło moją ocenę książki, jako całości.

Pewnie zastanawia was, dlaczego nie podałam w swojej ocenie żadnych konkretów. Zrobiłam to celowo, ponieważ zdradzenie czegokolwiek byłoby zbyt dużym spoilerem, co zdecydowanie odebrałoby przyjemność z odkrywania tajemnic zawartych w tej publikacji tym, którzy jeszcze jej nie czytali. Dlatego, aby przekonać się, czy jest to książka dla was, będziecie musieli faktycznie po nią sięgnąć.

Mam wrażenie, że każda kolejna książka Johna Marrsa wydaje się być jeszcze lepsza od poprzedniczki. A przecież nieustannie zachwycam się talentem autora, który pisząc w moim ulubionym gatunku zapewnia mi moc niezapomnianych wrażeń. Zabiłaś mnie pierwsza idealnie obrazuje zaangażowanie Marrsa i porywa nas w sam środek niebezpiecznej rozgrywki.

Od pierwszych stron otula nas gęsty klimat. Wiszące w powietrzu poczucie grozy potęguje się z każdą kolejną stroną, chociaż pozornie nic nie wskazuje na tak dramatyczny obrót wydarzeń. A jednak autor doskonale potrafi igrać sobie z wyobraźnią czytelnika, wodzić go za nos, wprowadzać w ciemne zaułki bez wyjścia, by maksymalnie skoncentrować naszą świadomość na w pełni wiarygodnej, mocno emocjonalnej akcji pierwszego planu. Do tego dorzucimy złożone sylwetki postaci idealne do głębszej analizy i otrzymujemy powieść od której nie sposób się oderwać a która zaczyna płynąć w naszych żyłach buzując krew, przywołując szok oraz niedowierzanie.

Margot i Anna z przejęciem przyglądały się nowej sąsiadce reprezentującej sobą cechy idealnego życia. Liv na pozór wydawała się ucieleśnieniem tego co obie przyjaciółki już dawno utraciły. A jednak po płaszczem ciepłych słów oraz serdecznych uśmiechów zaczęło pojawiać się coś więcej. Jedenaście miesięcy później jedna z nich obudziła się w samym środku wielkiego ogniska a płomień zacieśniał swoje ramiona. Jak się tu znalazła? I czy uda jej się przetrwać?

Główną cechą tej książki są sekrety, które budują mur pomiędzy bohaterkami i powoli ujawniają prawdę na ich temat. Nim jednak odkryte zostaną wszystkie karty poznamy trzy przyjaciółki z zupełnie innej strony, zdążymy złapać z nimi wspólny język i zapałać sympatią. Angażujemy się w ich losy, stawiamy siebie samych na miejscu każdej z nich a później przeżywamy szok, gdy autor umiejętnie manipuluje faktami i całkowicie zmienia świadomość akcji. Jak jak uwielbiam autora za jego lekkość budowania fabuły, za inteligencję, świadomość oraz wplatanie w całość czarnego humoru rozładowującego wszechobecne napięcie. W tej historii wszystko wydaje się być na swoim miejscu, ekscytacja rośnie z każdą przerzuconą stroną a intrygi, sekrety oraz podstępne manipulowanie faktami przełożą się na finał o którym szybko nie zapomnę.

"Zabiłaś mnie pierwsza" to powieść, która skutecznie przebija się przez tłum pozostałych lektur w tym gatunku. Thriller wyjątkowy, jedyny w swoim rodzaju, pisany ręką doświadczonego autora, któremu nie straszne są psychologiczne kombinacje. To jedna z tych historii, które przeciąga się wedle możliwości jak najdłużej, by przyjemność ich czytania nie dobiegała końca. John Marrs podbija serca fanów gatunku i robi to w podziwu godnym stylu! Jesteście gotowi na niekończące się fabularne twisty? Zdecydowanie polecam!

Jakie jest Wasze ulubione święto?

Historia, w której codzienność pęka jak porcelana pod naciskiem sekretów. Trzy kobiety, trzy sąsiadki żyją obok siebie, w świecie, który z pozoru tętni zwyczajnością. Poranne kawy, przycinanie żywopłotu, rozmowy przez płot. To nie jest opowieść o przyjaźni. To historia o tym, jak cienka jest granica między zaufaniem a obsesją, między uśmiechem a jadem, między tym, co mówimy, a tym, co naprawdę chcemy.

Z każdym rozdziałem rośnie niepokój. Autor pozwala nam zaglądać w umysły kobiet, które mogłyby być naszymi sąsiadkami. Margot – upadła gwiazda, której blask dawno już zgasł, szuka ukojenia w alkoholu i pogardzie. Anna – cicha, zniszczona przez lata przemocy emocjonalnej, desperacko próbuje zachować resztki tożsamości. I wreszcie Liv – pozornie nieskazitelna, a jednak jej perfekcyjny uśmiech zdaje się pękać od środka.

Atmosfera tej książki gęstnieje jak powietrze przed burzą. Autor z precyzją chirurga obnaża mechanizmy kłamstwa, pokazując, jak łatwo przemoc emocjonalna może przesiąknąć w codzienność. To thriller, który nie potrzebuje potworów. Są tu ludzkie, zamknięte w czterech ścianach domów. Marrs gra z czytelnikiem jak z marionetką, a każdy twist, każde wyznanie, odbiera nam oddech.

Finał uderza z siłą. Nie tyle zaskoczenia, co emocjonalnego nokautu. To historia o zemście, o pragnieniu kontroli i o tym, że każdy sekret ma swoją cenę. „Zabiłaś mnie pierwsza” to książka, po której trudno wrócić do codzienności. Zostawia w czytelniku niepokój – ten cichy, lepki, który wpełza do snów i sprawia, że jeszcze długo po ostatniej stronie będziemy słyszeć trzask ognia z tamtej nocy.

Każdy z nas nosi w sobie jakieś tajemnice. Jedne są drobne, błahe, łatwe do przemilczenia i zapomnienia. Inne natomiast przybierają postać ciężaru, który nie pozwala zasnąć spokojnie, bo jego ciemność rozciąga się na całe życie. To właśnie te sekrety – straszniejsze, mroczniejsze, obciążające sumienie – stanowią punkt wyjścia w powieści Johna Marrsa „Zabiłaś mnie pierwsza”, opublikowanej nakładem wydawnictwa Czwarta Strona. Autor, znany ze swojej umiejętności budowania skomplikowanych fabuł psychologicznych, tym razem zabiera czytelnika w świat, w którym tajemnice nie tylko niszczą jednostkę, ale także przenikają relacje rodzinne, uczuciowe i społeczne, czyniąc z nich pole nieustannego napięcia.

Marrs od pierwszych stron prowadzi nas przez historię, w której każdy bohater ma coś do ukrycia, a każda wersja wydarzeń okazuje się zaledwie fragmentem większej, znacznie bardziej skomplikowanej całości. Poznajemy trzy kobiety, trzy sąsiadki, pozornie skrajnie różne, a jednak połączone tym, co niewidzialne, czyli swoimi tajemnicami. Margot to upadła celebrytka, która drogo zapłaciła za romans na łamach mediów i w efekcie utknęła zapomniana z dala od centrum wydarzeń, z dwójką nie swoich dzieci i mężem, który – w przeciwieństwie do niej – odbudowuje swoją karierę. Wydawać by się mogło, że ta skrajnie egoistyczna kobieta, koncentrująca się wyłącznie na piciu, wyglądzie i dokuczaniu sąsiadom, nie ma już w sobie ani krzty empatii czy nawet człowieczeństwa. Druga to Anna, zaniedbana i zmęczona życiem twórczyni biżuterii, nieustannie poniewierana i poniżana przez Margot. Trzecia zaś, to przebojowa Liv, która właśnie zamieszkała w sąsiedztwie i kłuje Margot w oczy swoim szczęściem, nienagannym wyglądem oraz biznesem w branży wellnes, który właśnie planuje rozwinąć. Czy to możliwe, żeby te trzy kobiety nawiązały jakiekolwiek relacje? Co więcej, czy tajemnice pomiędzy nimi mogły doprowadzić jedną z nich ... na stos?

To zdecydowanie wieloperspektywiczna, mocna i niepokojąca powieść, w której psychologiczna wiwisekcja postaci staje się równie istotna jak same wydarzenia. Każdy głos w tej powieści wnosi coś nowego, pozwalając zrozumieć, że ludzkie motywacje rzadko są proste, a tajemnice – nawet te najbardziej mroczne – zawsze mają swoją genezę i konsekwencje. Największą siłą książki jest jej warstwa psychologiczna. Marrs nie kreśli bohaterów czarno-białymi barwami. Wręcz przeciwnie – są to postaci złamane, pełne sprzeczności, targane namiętnościami i traumami, które niejednokrotnie prowadzą ich ku destrukcji. Autor świetnie pokazuje, jak przeszłość splata się z teraźniejszością, jak dawne wybory i tłumione emocje wracają, by zburzyć pozornie stabilne życie. Każdy z bohaterów staje się zarazem ofiarą i sprawcą, co zmusza czytelnika do ciągłej zmiany perspektywy i rewidowania własnych ocen. Szczególnie osobiście odbieramy ich historię, bowiem każda z bohaterek zyskała tu głos, miała prawo wypowiedzieć się i próbować wytłumaczyć, my zaś stajemy się mimowolnymi świadkami ich upadków.

Ta powieść jest mocna, momentami wręcz brutalna – nie dlatego, że epatuje sensacją, lecz dlatego, że bezwzględnie zagląda w mroczne zakamarki ludzkiej duszy. Marrs nie pozwala na komfortowy dystans; każe nam patrzeć na cierpienie, zdradę i samotność wprost, bez zasłon i upiększeń. Jednocześnie nie chodzi tu o szokowanie dla samego efektu – cała konstrukcja fabuły służy temu, by ukazać, jak cienka bywa granica między winą a niewinnością, między miłością a nienawiścią, między sekretem a prawdą, która niszczy.

„Zabiłaś mnie pierwsza” nie jest więc typowym thrillerem, który czyta się wyłącznie dla fabuły. To powieść, która wnika głębiej – w psychikę postaci i w świadomość czytelnika. To książka, która zostawia w umyśle niepokój, jakby autor chciał nas ostrzec, że również i nasze sekrety mogą mieć swoje konsekwencje. I to właśnie czyni tę lekturę tak przejmującą i nie do zapomnienia. To nie jest lekka rozrywka ani historia, którą można odłożyć na półkę i o niej zapomnieć – to lektura, która zmusza do zmierzenia się z ludzką słabością, krzywdą i tajemnicami, jakie każdy z nas mógłby nosić. Marrs z chirurgiczną precyzją odsłania kolejne warstwy psychiki swoich bohaterów, nie zostawiając czytelnikowi złudzeń, że w świecie jego powieści istnieją proste rozwiązania czy czyste sumienia.