Za murami Broadmoor. Najsłynniejszy szpital psychiatryczny na świecie

Zbierałam się do czytania jak sójka za morze, i to nie dlatego, że nie bardzo miałam ochotę na tę książkę. Wręcz przeciwnie, bardzo chciałam ją przeczytać. Bałam się tematu. Już na pierwszej stronie czytam „z każdego otworu ciała Francisa ciekła sperma” i dalej „z czaszką rozbitą jak skorupka jajka; w głowie tkwiła łyżeczka, a części mózgu brakowało”. Po takim prologu, trochę mnie zamroczyło.

Zaczynamy od opisu budowli, umiejscowienia jej w przestrzeni realnej. Nie gdzieś daleko od ludzkich siedzib; personel potrzebował miejsca by mieszkać, prowadzić zwykłe życie poza murami. Powstał w 1863 roku, pierwszymi jego pacjentami było 95 kobiet, większość z nich zabiła swoje dzieci w depresji poporodowej. Od wielu lat przebywają w nim najbardziej brutalni, najgroźniejsi przestępcy [Adres usunięty]. James Kelly – podejrzany o bycie Kubą Rozpruwaczem, kanibal Peter Bryan, seryjni mordercy, bandyci. Ponure gmaszysko, przerażający pensjonariusze. Ta książka jest wycieczką w głąb umysłów przestępców.

Każda strona to rzetelny opis warunków życia, postępowania, zdarzeń, jakie miały miejsce w Broadmoor. Ponieważ trafiali tam ludzie chorzy z przerażającymi defektami emocjonalnymi, historia jest mroczna, pesymistyczna, wręcz zła. Chwilami miałam wrażenie, iż czytam o więzieniu, takie panują tam obostrzenia i zasady. Jednak nie powinno to dziwić w przypadku takich chorych – placówka medyczna, w której są prowadzone terapie, a jednocześnie jest domem dla specyficznych pacjentów.

Tym, którzy są nastawieni na krwawe sceny rodem z horrorów od razu napiszę, nie w tym reportażu. Autorzy opisali fakty, skupili się na prawdzie bez podnoszenia dodatkowo adrenaliny dla lepszej poczytności. To nie jest biografia przestępców.

Sięgając po książkę, która w założeniu miała opowiadać historię najsłynniejszego szpitala psychiatrycznego na świecie nastawiałam się na naprawdę wiele ciekawostek i mocne wrażenia. Niestety nie do końca znalazłam to w tej pozycji.

Dowiedziałam się ze szczegółami historii Broadmoor od czasu jego powstania, aż do czasów obecnych, kiedy to szpital szykuje się do przeniesienia w inne miejsce. Czytało mnie się również całkiem nieźle, ale w mojej opinii tych szczegółów i historii samego miejsca było trochę za dużo, natomiast za mało otrzymałam historii samych osób psychicznie chorych, które za jego murami przebywały.

Oczywiście autorzy zwrócili uwagę na wiele ważnych kwestii, jak choćby na to, że w szpitalu przebywa coraz mniej pacjentów, że coraz trudniej „wykręcić” się od wyroku udając niepoczytalność, że na przestrzeni lat wiedza w tym zakresie została wzbogacona tak bardzo, że wielu pacjentom można udzielić skutecznej pomocy.

Podróży w umysły przestępców niestety nie doświadczyłam, mimo że pojawiały się krótkie wstawki różnych przypadków sprawiające, że na ciele pojawiała się gęsia skórka, ale dla mnie to wciąż było za mało.

Mimo wszystko cieszę się, że po tę pozycję sięgnęłam, gdyż po raz kolejny miałam okazję dowiedzieć się czegoś nowego, a o psychopatycznych mordercach zawsze mogę przeczytać w innej książkowej pozycji.

Jak tylko zobaczyłam książkę „Za murami Broadmoor. Najsłynniejszy szpital psychiatryczny na świecie.” wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Jak wiecie uwielbiam zaglądać w mózgi psychopatów i na mnie ta książka wywarła pozytywne wrażenie. Dzięki niej mogłam poznać historię najsłynniejszego szpitala psychiatrycznego w UK.

Szpital Broadmoor znajduje się w Londynie i pierwszych pacjentów zaczął przyjmować w 1863 roku. Czy jesteście ciekawi kim byli pierwsi pacjenci, jak byli leczeni i dlaczego w ogóle się tam znaleźli? Zachęcam do przeczytania. Znajdziecie tutaj najbardziej brutalnych i najgroźniejszych przestępców z Wielkiej Brytanii. Poznacie między innymi: Rozpruwacza z Yorkshire oraz kanibala Petera Bryana. Część z nich w ogóle nie powinna się tam znaleźć tylko gnić w więzieniach. Część z opisywanych pacjentów już nie żyje.

Autorzy tej książki spędzili mnóstwo czasu (ok 10 lat) w tym szpitalu na rozmowach z pacjentami, lekarzami i całym personelem. Dzięki temu powstał ten dobry reportaż.

Broadmoor był pierwszym wiktoriańskim zakładem zamkniętym dla obłąkanych ludzi. Z tego reportażu dowiecie się jakie zmiany zaszły w leczeniu chorych oraz w ilości pacjentów. Jak myślicie, kiedy przyjmowano większą ilość pacjentów: kiedyś czy teraz?

Jesteście ciekawi czy w tym szpitalu zdarzały się tragiczne wypadki lub nieoczekiwane morderstwa? Oczywiście, że tak, pewnie dlatego, że pensjonariuszami byli po prostu brutalni mordercy, którzy zamiast siedzieć w celi śmierci – lub odsiadywać wyroki dożywocia znaleźli się w tym szpitalu. Więcej informacji na ten temat przeczytacie w tej książce. Co najmniej jeden przypadek mnie przeraził. Czytając byłam w szoku. I powiem wam szczerze zrobiło mi się niedobrze. Powiem tak, Hannibal to przy tym mały pikuś.

Między 1863 a 1949 rokiem Broadmoor traktowane było jako szpital psychiatryczny dla więźniów kryminalnych. Szpital podlegał bezpośrednio Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, a od 1960 roku podlega Ministerstwu Zdrowia.

Praca w tym szpitalu jest bardzo niebezpieczna i trzeba mieć oczy i uszy szeroko otwarte. Jeden fałszywy ruch i można stracić życie. Oczywiście trzeba też pilnować pacjentów, żeby się nawzajem nie pozabijali i sami siebie nie uszkodzili. Nigdy nie chciałabym tam pracować. Jestem pełna podziwu dla autorów tej książki, że wytrzymali tak długo w takim szpitalu.

Jeżeli chcecie wiedzieć więcej na temat Broadmoor to koniecznie przeczytajcie ten reportaż.

Śmiało mogę stwierdzić, że szkoda, że ta książka tak szybko się skończyła. Mam lekki niedosyt wiedzy na temat tego szpitala.

Polecam #mommy_and_books

Peter Sutcliffe, Graham Young, Robert Napper, John Straffen, czy Peter Bryan to tylko kilka z najsławniejszych nazwisk osób, które po popełnieniu najgorszych z przestępstw odesłani byli do szpitala Broadmoor. Ten słynny angielski szpital psychiatryczny, który został otwarty w 1863 roku krył za swoimi murami niejedną psychopatyczną personę. Niezwykle interesująca historia szpitala, który dla niejednej osoby jest czystą zagadką, tajemnicą. Sięgając po tę książkę spodziewałam się, że dostane wyrafinowany reportaż z wieloma insynuacjami stosunkującymi do wcześniej wspomnianych najgroźniejszych morderców Wielkiej Brytanii. Dostałam jednak opis instytuacji, która od rozpoczęcia moich studiów i ich zakończenia powodowała ciarki na plecach. Nie raz, siedząc w bibliotece sięgałam po książki, które w wysublimowany sposób opisywały Broadmoor i ich pensjonariuszy. W tamtych chwilach krążyło mi po głowie wiele pytań. Czy te osoby tylko udawały choroby psychiczne czy rzeczywiście coś im dolegało? Co spowodowało ich odmienne zachowania i chęć mordu niewinnych?

„Za murami Broadmoor. Najsłynniejszy szpital psychiatryczny na świecie” to 200 stron faktów i ciekawostek o szpitalu, który swego czasu był na językach każdego Brytyjczyka. Autorzy, mając dostęp z pierwszej ręki do szpitala mogli w wyrafinowany sposób opisać prace lekarzy, ochroniarzy i dowiedzieć się, jak wygląda życie w Broadmoor od samej podszewki. Piękne wrzosowiska, zapierające dech w piersi widoki z okna mogą zmylić niejednego człowieka odwiedzającego to miejsce. Widoki jak z obrazka miały dać nadzieje pacjentom na to, że za murami tego miejsca jest życie, do którego z łatwością mogą wrócić, jeśli tylko poddadzą się proponowanym terapią i farmakologi, która rzekomo uspokoi niejedno 'gorsze' zachowanie.

Przyznać muszę, że ten reportaż czytało mi się z łatwością, cięższa terminologia, czy fachowe słownictwo tez nie sprawiało mi większych trudności – może to być spowodowane tym, że historia najsłynniejszego szpitala psychiatrycznego nie jest mi obca. Rozumiem jednak, że większość z czytelników, sięgając po tę książkę poczuje znużenie i irytację powtarzającymi się gdzieniegdzie informacjami, które miałby nic nie wnosić do całej historii. Zabrakło mi w niej jedynie więcej ciekawostek na temat tych najgroźniejszych z groźniejszych, bo w końcu słowa „… mroczna podroż w głąb umysłów przestępców leczonych w Broadmoor”, może nieco namieszać w ogólnym opisie.

Z ostatnimi stronami odczułam ogólną satysfakcję z tejże lektury, a i Was mocno zachęcam, aby się z nią zapoznać. Zdecydowany must read dla osób interesujących się takową tematyka.

Bardzo dobry reportaż. Rzeczowy, oparty na wnikliwej, wieloletniej analizie, uporządkowany. Podobał mi się, ponieważ otrzymałam książkę o szpitalu, adekwatnie do tytułu a nie kolejną publikację o psychopatach, których napisano już mnóstwo.

Wspomnienia byłych i dawnych pracowników tworzą obraz wielkich zmian jakie zachodzą, w istniejącym od 150 lat, Szpitalu. Uzmysławiają jak wiele czynników wpływa na jego funkcjonowanie; psychiatria się zmienia, farmakologia, czasy się zmieniają! Poza metodami prowadzenia pacjenta, podejściem do praw pacjenta, okazuje się, że sam pacjent się zmienia. Wszystko to wina… trendów społecznych. Otóż na przestrzeni ostatnich nastu lat znacznie obniżył się wiek przyjmowanych osób, ich narodowość, a obecnie prawie nie ma tam kobiet.

Rozdziały są podzielone tematycznie. Autorzy piszą [Adres usunięty] o podziale i warunkach na oddziałach, rehabilitacji, bezpieczeństwie, życiu codziennym ale i o ucieczkach czy nadużyciach wobec pacjentów. Oczywiście smaczku dodają nawiązania do niechlubnej przeszłości pacjentów, kto lubi nie musi się martwić, że zostanie ich pozbawiony. Ale jak napisałam we wstępie, nie jest to główna treść książki.

Co ciekawe, jeszcze do niedawna praca w B. była "pokoleniowa". Pracował dziadek, ojciec, pracuje syn. Np. Peter, szef od kwestii bezpieczeństwa, jest przedstawicielem piątego pokolenia. Pracowano tam po kilkadziesiąt lat, mieszkano na pobliskim osiedlu, pracownicy byli ze sobą bardzo zżyci. W dzisiejszych czasach raczej trudno w takie przywiązanie do miejsca pracy uwierzyć. Myślę, że brak stabilizacji wśród personelu musi mieć niekorzystnie przełożenie na funkcjonowanie placówki. W mało których miejscach długie poznanie i obserwacja pacjenta jest tak istotna.

Ciekawe pytanie pada na kartach książki, mianowicie, jak wygląda "normalność" w Broadmoor? Właśnie, co jest za jego murami normalne, co nie i czyją skalę "normalności" należy przyjąć? Może jest tam "normalniej" niż w dzikim, pozbawionym reguł świecie za ogrodzeniem? Trudno mi ustosunkować się do tych założeń, gdyż o rehabilitacji psychopatów i tłumaczeniu ich postępowania np. trudnym dzieciństwem mam wyjątkowo niepoprawne politycznie zdanie, i nie jest to miejsce do takich rozważań. Już nawet nie wspomnę o tak prozaicznej rzeczy, jak pieniądze, każdy pacjent B. kosztuje podatników 300 tys. funtów rocznie!

Nie wyobrażam sobie pracy w takim szpitalu, musi to być ogromnie obciążające i odpowiedzialne, wiązać się z wiecznym napięciem. Trudno również pojąć zamieszkanie w jego pobliżu, sama nie wiem, czy do syren alarmujących o uciekinierze, ludzie ci przywykli, czy każdorazowo akcja serca im zwalnia?

"Za murami Broadmoor. Najsłynniejszy szpital psychiatryczny na świecie." Tytuł mówi sam za siebie. Nie dajcie się zwieść. To reportaż o szpitalu psychiatrycznym, a nie o psychopatach, choć i ich historie są krótko przedstawione. Autorzy skupiają się na przedstawieniu historii i fukcjonowania szpitala. Książka podzielona jest na rozdziały, a każdy z nich skupia się na innym aspekcie: rehabilitacja, bezpieczeństwo, ucieczki. To tylko niektóre z nich. Broadmoor jest angielskim szpitalem działającym od 150 lat, wiec jego historia jest bardzo bogata. A przebywali w nich najwięksi psychopaci, gwałciciele, mordercy. Ale nie tylko. Czytelnik pozna jak wyglada leczenie, terapia, organizacja, praca personelu, relacja z sąsiadującym miasteczkiem. Wszystko napisane jest przejrzystym, rzeczowym stylem i dość krótko. Moim zdaniem autorzy trochę oszukali czytelnika. Zaczęli mocnym, szokującym wręcz prologiem skupionym na psychopatach. Natomiast znakomita większość reportażu, jak już wspomniałam, to szpital. To on tu jest głównym bohaterem, wiec jeśli szukacie mocnych wrażeń to będziecie rozczarowani.

Broadmoor jest bez wątpienia fascynujacym miejscem, a reportaż ten byłby o zdecydowanie lepszy, gdyby autorzy poświęcili wiecej miejsca jego pacjentom. Książka ciekawa, dobra, dla zainteresowanych.

Mury najsłynniejszego szpitala psychiatrycznego w Anglii, działającego nieprzerwanie od 150. lat przesiąknięte są historią, ale też każdą możliwą wydzieliną ludzkiego ciała, szczególnie oddział Cranfield, gdzie przebywali/ją najbardziej groźni i najbardziej nieprzewidywalni pacjenci tego przybytku. Książka ukazała się w momencie przełomowym, albowiem wiekowy, wiktoriański budynek z czerwonej cegły, z wysokimi, zakratowanymi oknami, powoli przechodzi w stan spoczynku. Kiedy otwierali go w roku 1863, był jednym z nowocześniejszych, ściśle strzeżonych zakładów penitencjarnych, przetransferowany później na placówkę leczniczą, skoncentrowaną na działalności terapeutycznej.

Personel szpitala stanowią głównie miejscowi, niekiedy pracujący to od pokoleń. Autorzy, Jonathan Levi oraz Emma French, poświęcili 10. lat na rozmowy z nimi, ale też z innymi osobami związanymi ze szpitalem, a także, o ile było to możliwe i bezpieczne, na rozmowy z pacjentami. Starannie i rzeczowo opisali przeszłość, teraźniejszość i przyszłość tego miejsca. Zmiany z jednej strony fascynują, z drugiej przerażają. Zmieniły się nie tylko sposoby podchodzenia do terapii pacjenta, ale też sama farmakologia. Dawniej pacjent w ramach kuracji zjadał 20 kilogramów rabarbaru rocznie, dziś ma 20 kilogramów nadwagi, bo zjada garść tabletek dziennie.

Broadmoor przypomina małe miasteczko, ważną częścią rehabilitacji jest swoboda pacjenta, choć najważniejsze jest i tak bezpieczeństwo. Jak to wszystko pogodzić? Jak nie osądzać, tylko leczyć? Jak pracować i przeżyć bez uszczerbku? Na te i wiele innych pytań odpowiedzi znajdziecie w książce. Na marginesie, po raz kolejny stykam się z nazwiskiem Sevile (Jimmy), który bezpardonowo wykorzystywał swoją rozpoznawalność i sławę, by bezkarnie dokonywać nadużyć, nie tylko wobec pacjentów szpitala, ale też personelu. Mam nadzieję, że w piekle tacy ludzie będą mieli swój własny krąg niemiłosiernego, wiekuistego cierpienia.

IG @angelkubrick

W tym szpitalu przebywają najgroźniejsi i najbrutalniejsi przestępcy Wielkiej Brytanii…

Cóż to była za książka, dla kogoś kto ma tak bujną wyobraźnie jak ja… masakra! Gdy człowiek o tym wszystkim czyta to wszystko przewraca się w żołądku, ciary pojawiają się na całym ciele i chce się więcej, więcej…

„Ich życie dowodzi, jak trudno rehabilitować przestępców cierpiących na zaburzenia psychiczne”.

Książkę czyta się szybko, ja uwielbiam takie klimaty więc bardzo sprawnie mi to wszystko poszło i chciałoby się więcej. Jeśli ktoś jest zainteresowany tego typu książkami to książka jak znalazł. Fajnie przedstawione są informacje o tym jak funkcjonuje ten szpital, można przeczytać o personelu no i oczywiście o tym jak wygląda tam życie.

„Istnieją osoby, dla których nawet oddział dla pacjentów niebezpiecznych to za mało; wymagają jeszcze surowszego nadzoru”.

Pomysły jakie przychodzą im do głowy nie mieszczą się w głowie… jecie? Jeśli tak to lepiej to odstawcie. Podgryzanie żył czy smarowanie się kałem… a może oblewanie siebie i innych swoim moczem bądź krwią? Takie rzeczy są tam na porządku dziennym… mogłabym się przyczepić do tego, żeby więcej było opisów pacjentów i ich zbrodni a mniej opisu tego wszystkiego co związane z funkcjonowaniem, ale to moja mała uwaga.

„Kiedy pacjenta należy wyprowadzić z pokoju, robi to sześciu pielęgniarzy, często ubranych w hełmy i wyposażonych w sprzęt do obezwładniania”.