Z głową w gwiazdach

Zorie musi mieć zawsze wszystko uporządkowane i zaplanowane. Jej plany jednak drastycznie się zmieniają, gdy postanawia pojechać ze znajomymi na biwak i zostaje sama z chłopakiem, który złamał jej serce. Sami w środku głuszy będą musieli przetrwać i znaleźć drogę do domu. Co wtedy się stanie? Czy stare rany zostaną ponownie otwarte? Co się wtedy tak naprawdę wydarzyło? I najważniejsze, czy ta dwójka będzie w stanie sobie wybaczyć i ruszyć dalej?

Ta książka nie zapowiadała się na nic nadzwyczajnego, taka przeciętna młodzieżówka pełna utartych schematów i nie wnosząca niczego nowego. Zostałam za to bardzo zaskoczona! Książka to nie tylko opowieść o pierwszej miłości i złamanych sercach. To opowieść o rodzinie, trudnych relacjach, uprzedzeniach zdradzie i tajemnicach. W tej pozycji jest cała masa różnych wątków, które zostały świetnie przedstawione i nie jedną osobę poruszą za serce.

Zorie to postać, która na samym początku mocno działała mi na nerwy. Jej pedantyzm był tak wkurzający, że w pewnym momencie chciałam odłożyć książkę, ale się przemogłam. Później okazało się, że było warto, bo dziewczyna bardzo się zmieniła. Nagle musiała porzucić własne podejście do życia i odnaleźć w nowej sytuacji. Wtedy stała się lepszą postacią i jej losy śledziłam z zapartym tchem. W krótkim czasie otrzymała od losu kilka mocno raniących informacji i szczerze jej współczułam, bo sama nie wiedziałabym co z tymi faktami zrobić.

Lennon zaś od początku był tajemnicą. To chłopak skryty w sobie i niewiele mówiących. Uwielbia podróże i wspinaczki, a biwaki to jego jedno z ulubionych metod spędzania wolnego czasu. Jednak pod tą warstwą kryje się osoba, która wiele wycierpiała, która skrywa w sobie wielki ból i żal, że nie ma się komu o tym wygadać.

Książka jest bardzo poruszająca. Autorka świetnie opisywała uczucia bohaterów i ich przygody. Nie wszystko było tutaj proste, kolorowe i cukierkowe. Bohaterowie musieli wiele wycierpieć by dojść do właściwych wniosków. Styl był lekki i całkowicie pochłaniający. Na początku denerwowała mnie Zorie, ale później było tylko lepiej i nie mogłam się od niej oderwać. Dopóki jej nie skończyłam, to nie mogłam przestać o niej myśleć.

Podsumowując, teraz rozumiem dlaczego tak wiele osób zachwycało się tą powieścią. To powieść, która pochłonie i zmusi do przemyśleń. Pokaże jest ludzie potrafią żyć mając uprzedzenia, jak jedna decyzja może odmienić losy wielu ludzi i że nie wszystko jest czarno-białe, ponieważ jest jeszcze wiele odcieni szarości. Z całego serca serdecznie polecam!

Jenn Bennett lata temu zdobyła moje serce powieścią "Miłosne Graffiti", a potem również pokochałam powieść "Mój Alex". Do obydwu książek powracałam już kilkakrotnie i z pewnością zrobię to jeszcze nie raz, bo mało których bohaterów polubiłam tak bardzo jak tych stworzonych przez Bennett. Więc oczywiście nie mogłam być obojętna, kiedy zobaczyłam, że Wydawnictwo IUVI wreszcie po kilku latach wydaje nową książkę autorki. Lasy, kemping, nocowanie pod gołym niebem i historia od przyjaciół do wrogów, i od wrogów do kochanków? To coś zdecydowanie dla mnie i wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać.

Zorie żyje według ustalonych planów, harmonogramów i kalendarzyków. Nie lubi niespodzianek i bycia spontaniczną. Ale kiedy dostaje zaproszenie na glamping z koleżankami ze szkoły, postanawia, że czas na moment szaleństwa i zgadza się. Niestety chwilę przed wyjazdem na jaw wychodzi sekret jej ojca, który stawia cały jej świat do góry nogami, a na dodatek Zorie dowiaduje się, że na wycieczce do lasu towarzyszył im będzie także Lennon - jej były najlepszy przyjaciel i chłopak, który w zeszłym roku złamał jej serce. Żeby tego było mało, w pewnym momencie Zorie i Lennon zostają sami w lesie i muszą wykombinować jak wrócić cali i zdrowi do domu. W samotności jednak trudno powstrzymać skrywane uczucia przed wyjściem na jaw.

Rodziny Zorie i Lennona to w pewnym sensie współczesna wersja Montekich i Kapuletich. Nie wiadomo dokładnie dlaczego, ale obydwie rodziny skaczą sobie do gardeł i nie potrafią odnaleźć wspólnego języka. Już od razu zaciekawiło mnie, co takiego mogło się wydarzyć, zwłaszcza, że do niemalże końca nie wiemy też do czego doszło między Zorie i Lennonem, że z bliskich sobie osób całkowicie zerwali kontakt. Jenn Bennett jest mistrzynią w utrzymywaniu czytelnika w niepewności, zdradzając nam kawałki co kilkanaście stron, a największą bombę zostawiając na koniec.

Zorie to bohaterka, z którą mam bardzo dużo wspólnego. Między innymi to, że ja też lubię mieć wszystko uporządkowane i zaplanowane, bo w innym wypadku dopada mnie lęk i czuję się niekomfortowo. Granice Zorie są ciągle testowane przez ludzi w jej życiu - rodzinę, znajomych, chłopaka, który kiedyś złamał jej serce. Kiedy zgadza się na udział w glampingu ze swoją koleżanką, robi to tylko dlatego, że niedaleko ma odbyć się impreza astronomiczna - a jest to coś, co jest jej pasją. Zorie jest sympatyczną postacią i chociaż jest nastolatką, to autorka wcale nie kreuje jej na schematyczną, rozkapryszoną dziewczynę. Zorie jest postacią bardzo różnorodną, dojrzałą jak na swój wiek, która musi zmierzyć się z wieloma nowymi informacjami, które zmieniają dotychczas znane jej życie. Bardzo ją polubiłam.

Chociaż historia skupia się głównie na Zorie, to autorka poświęca uwagę także innym postaciom, jak chociażby Lennonowi. Poznajemy go jako chłopaka z sąsiedztwa, który kiedyś był najlepszym przyjacielem Zorie, a teraz pała do niej nienawiścią. Lennon jest pełen niespodzianek i ukrywa wiele uczuć, których nie pokazuje światu. Jak pisałam wyżej, cenię sobie książki Bennett za to, że ona zawsze tworzy takich realistycznych, charyzmatycznych bohaterów. Nie tylko głównych, ale także pobocznych - jak chociażby przyjaciół, czy rodziny Lennona i Zorie. I nie są tu dla samego bycia, ale każdy ma inną relację z naszymi głównymi postaciami i jakoś wpływają na ich życie. Co więcej, autorka nadaje im cechy, które sprawiają, że każda osoba wypada tutaj realistycznie, ma swoje zalety, ale i też wady. Bohaterowie popełniają błędy, mają swoje racje i chociaż czasami irytują i sprawiają, że mamy ochotę przewrócić oczami, to jednak w końcu im wybaczamy, bo są prawdziwi i nie da się nie zapałać do nich empatią.

Książka ta od razu wciągnęła mnie tak mocno, że nie mogłam się oderwać i pragnęłam tylko czytać dalej. Gdyby nie to, że musiałam zrobić kilka przerw, pewnie przeczytałabym ją w jednym posiedzeniu, a na koniec błagałabym o więcej. Niby jest to historia niczym się nie wyróżniająca, a jednak ma w sobie pewien urok, którego nie znajdziemy w każdej tego typu książce. Myślę, że największą rolę, poza świetnymi bohaterami, odgrywa tutaj ten świetny, letni, dziki klimat. Jenn Bennett niemal zabiera nas na wycieczkę wgłąb lasu, na namioty, zaprasza do wspólnego spania pod rozgwieżdżonym niebem. Czułam się tak, jakbym była tam razem z Zorie. Na tle różnych niespodziewanych sytuacji i niebezpieczeństw powoli dowiadujemy się, co takiego wydarzyło się między Zorie i Lennonem. Szczególnie podobała mi się ta część książki, kiedy to oboje zostają sami w lesie i muszą sobie jakoś poradzić. Dopiero wtedy na jaw wychodzą sekrety skrywane od długiego czasu, te bolesne i te słodkie. Uwierzcie, Zorie i Lennon skradną wam serducha i pozostawią z ogromnym uśmiechem na twarzy.

"Z Głową w Gwiazdach" trafia na listę moich ulubionych książek, czego zresztą się spodziewałam. Jenn Bennett jeszcze nigdy mnie nie zawiodła, a czytanie jej książek to czysta przyjemność. Jeśli szukacie dobrej powieści Young Adult, z świetnymi, charyzmatycznymi bohaterami, uroczym wątkiem miłosnym, bez przesadnych i obrazowych scen miłosnych, to ta książka was nie zawiedzie. A znajdziecie tu nie tylko romans, ale też historię o przyjaźni i rodzinnych sekretach, Przesympatyczna książka, polecam z całego serca!

Recenzja z bloga [Adres usunięty]

Zastanawialiście się kiedyś, co zabralibyście ze sobą na bezludną wyspę?

Zapewne najpotrzebniejsze rzeczy, a przynajmniej takie, z którymi nie musielibyście się użerać, próbując wydostać się z Północnej Kalifornii.

Zorie, główna bohaterka książki „Z głową w gwiazdach” autorstwa Jenn Bennett, nie była taką szczęściarą jak Wy. Kłótnia między rodzinami, niczym jak w „Romeo i Julii” sprawiła, że dziewczyna musiała spędzić czas w głuszy ze swoim wrogiem Lennonem.

Wszystko zaczęło się od powstania nowego sklepu w okolicach prestiżowej kliniki rodziców Zorie. Odpędzał ON swoim asortymentem wielu bogatych klientów, którzy przyjeżdżali do kliniki. Na dodatek sklep okazał się prowadzony przez kobiety będące parą, a jednocześnie „matkami” Lennona, co z pewnością skłoniło mnie do refleksji na temat dzisiejszych problemów społecznych.

Nastolatkowie byli kiedyś parą, jednak nie chcieli by, ktokolwiek wiedział o ich miłości. Gdy na balu doszło do ujawnienia uczucia, które ich łączyło, postanowili zostać sobie obcy. Nie musieli długo czekać na ponowne spotkanie. Zostają zmuszeni do spędzenia razem czasu na obozie. Są skazani na siebie i tylko obustronna kultura i chęć przeżycia ma pozwolić im wydostać się z nieznanego miejsca. Okazało się to być najbardziej trzymającym w napięciu momentem i ciągnącą się aż do ostatniej strony zagadką.

Oryginalnym w tej książce jest prosty przekaz. Niepowtarzalna obyczajówka z lekką nutką romansu przekonała mnie do tego gatunku literackiego i pozwoliła odetchnąć od fantastyki.

Książka zdecydowanie zachęciła mnie do zapoznania się z innymi powieściami tej autorki. Poleciłabym ją każdemu, kto chciałby spróbować czegoś nowego, a tym samym zaczerpnąć prawdy o ludziach, które niesie za sobą „Z głową w gwiazdach".

Zuzia, lat 16

źródło: [Adres usunięty]

Ostatnio zdarza mi się sięgać jeszcze po młodzieżówki, które – ku memu zaskoczeniu – wcale nie są aż tak infantylne, jak mogłoby się wydawać. Jedną z nich jest właśnie „Z głową w gwiazdach” autorstwa Jenn Bennett. Jak sugeruje opis, można spodziewać się, iż historia ta skupia się głównie na relacji głównych bohaterów – Zorie i Lennona, którzy utknęli w głuszy. I jest to prawda, ale do tej sytuacji prowadzi pewien ciąg zdarzeń, będący niezwykle istotnym elementem dla całej fabuły, ale o tym Czytelnik ma możliwość przekonać się dopiero na samym końcu. W międzyczasie można poznać trochę bliżej głównych bohaterów, ich troski i problemy, którym muszą stawić czoła w swojej codzienności. Tutaj jednak dochodzimy do momentu, kiedy trzeba przyznać jedno: nie wiem, na ile wiarygodne może być to, iż potrzeba kontroli wszystkiego wokół przez Zorie tak stosunkowo szybko wyparowała. Poddaję to w wątpliwość, ale, znając już dość dobrze młodzieżówki, nawet nie wprawia mnie to w zdumienie – to coś, czego można się było spodziewać.

„Planowanie nie uchroni cię przed katastrofą. Zmiany są nieuniknione, a niepewność to mus. Jeśli obudowujesz się planami, tak że bez nich nie potrafisz funkcjonować, życie traci barwy. Żadne kalendarze, dzienniki i listy zadań nie ocalą cię, gdy świat się wali”. str. 373

Cieszy mnie to, że bohaterowie – nawet ci drugoplanowi – nie zostali spłyceni. Owszem, autorka nie daje im wielkiego pola do popisu, jednakże uważam, iż zostali wykorzystani w sposób wystarczający dla całej fabuły. Zdarzały się sytuacje, kiedy mój poziom irytacji delikatnie wzrastał, ponieważ Zorie ewidentnie włączał się tryb panikary, ale zwalam to na karb jej wariactw odnośnie planowania i harmonogramów, bo zdaję sobie sprawę, że takie osoby istnieją wokół nas.

Ponadto „Z głową w gwiazdach” porusza kwestię przyjaźni, szukania swojego miejsca w społeczeństwie, gdzie bez żadnych obaw moglibyśmy przynależeć; kłamstwa, które kiedyś bez wątpienia wypłynie, ale i więzi rodzinnych pokonujących nawet barierę krwi. Nazbierało się trochę wątków i nie twierdzę, że każdy został poprowadzony idealnie, ale z pewnością wystarczająco dobrze jak na lekturę skierowaną ku młodzieży w oparciu o ich troski. Mogę śmiało polecić tę historię każdemu zainteresowanemu na jeszcze długie letnie wieczory, podczas których warto wyjść z książką na zewnątrz – choćby do ogródka.

„Z głową w gwiazdach” już samym wyglądem nakierowała mnie na to, że głównym wątkiem jest romans. Opis zdradza jeszcze więcej, więc ciężko mówić o tym, że czytelnik nie ma pojęcia, po jakiego rodzaju lekturę sięga. Szukasz lekkiego romansu, który wniesie nieco świeżości do Twojej biblioteczki? Ta książka będzie idealna.

Powieść Jenn Bennett napisana jest z punktu widzenia głównej bohaterki, czyli Zorie, która jest osobą bardzo specyficzną i już od samego początku miałam ogromne problemy z tolerowaniem jej zachowania. Irytowała mnie strasznie swoim planowaniem i analizowaniem każdego aspektu swojego życia. Szybko jednak się do tego przyzwyczaiłam i zaakceptowałam bohaterkę z całym dobrodziejstwem inwentarza. Lennonon jest postacią, która niczym szczególnym się nie wyróżnia. Oczywiście nie znaczy to, że na co dzień spotykam syna dwóch lesbijek prowadzących sex-shop, który uwielbia piesze wycieczki, a w pokoju ma całą kolekcję niecodziennych pupili w terrariach. Chodzi mi raczej o to, że jest zwykłym chłopakiem, takim całkiem normalnym, którego bardzo łatwo sobie wyobrazić. Osobno nie stanowią ciekawych bohaterów, ale gdy ta dwójka przebywa blisko siebie rozpętuje się prawdziwa burza. Nie mówię tu o akcji w pozycji horyzontalnej, chociaż i tego nie zabrakło w książce Jenn Bennett.

Gdy nasi bohaterowie zaczynają do siebie mówić, całkowicie się zmieniają, a ich dialogi są nie do podrobienia. Cięte riposty, zabawne komentarze i gry słów, towarzyszą czytelnikowi niemal w całej powieści, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z wielką przyjemnością.

Jenn Bennett w swojej niezbyt wymagającej powieści, która jest raczej napisana dla umilenia czasu czytelnika, poruszyła wiele nieco poważniejszych tematów. Jak już wspomniałam, główny bohater ma dwie mamy, które żyją w związku i parają się handlem zabawkami erotycznymi. Rodzina Zorie również nie jest do końca standardowa. Jej mama umarła, ale ona kocha żonę swojego ojca równie mocno, jak swoją rodzicielkę, co rekompensuje jej bardzo słaby kontakt z tatą, który bardzo często jest albo nieobecny, albo po prostu nieosiągany. Bardzo istotne są podziały między uczniami w szkole oraz to, do jakiej grupy kto należy.

Fabuła głównie skupia się na uczuciach bohaterów, ale mamy tu również bardzo rozwinięty wątek podróży, którą muszą odbyć Lennonon i Zorie. Czytając opisy Jenn Bennett, które były na tyle rozwinięte, by mnie zainteresować i pozwolić wyobrazić sobie otoczenie, a na tyle zwięzłe, że nie pozwoliły mi się nudzić, nabrałam wielkiej ochoty na podobne przygody, a nie jestem wielką fanką aktywnego wypoczynku, więc to nie lada wyczyn.

Jeżeli chodzi o akcję w książce, to z nią bywa różnie. Zdarzają się momenty, gdy dzieje się naprawdę dużo, ale są też takie chwile, gdy jedyną bardziej porywającą rozrywką są dialogi bohaterów. Dla mnie to było to trochę za mało, żeby uznać lekturę za porywającą, ale z pewnością nie można nazwać jej nudną.

„Z głową w gwiazdach” to urocza książka opowiadająca o przyjaźni, miłości i oddaniu, bez względu na więzy krwi. To historia kierowana do młodszych czytelniczek i myślę, że właśnie nastolatkom najbardziej się spodoba. Ja jednak polecam ją również nieco starszym kobietom, z uwagi na wątki poboczne oraz humor zawarty w powieści, które razem tworzą lekturę dość niezobowiązującą, ale przy tym ciekawą, która idealnie nadaje się na wakacyjną rozrywkę.

,,Z głową w gwiazdach" fabularnie i klimatem nieco przypominała mi ,,MISSję SURVIVAL", więc jeśli tamta książka Wam się podobała, to dajcie szansę też tej.

Kilka miesięcy temu w życiu głównej bohaterki wydarzyło się coś, co sprawiło, że nie spotykała się już z pewnym chłopakiem. Dodatkowo jej ojciec i dwie mamy nastolatka byli w stanie wojny. Tymczasem Zorie miała wybrać się na wycieczkę z grupą znajomych.

Publikacja zapowiadała się bardzo ciekawie, więc postanowiłam się na nią skusić w wolny dzień. Wiedziałam, że jeśli mi się spodoba to nie będę mogła się od niej oderwać, dlatego zaplanowałam sobie na jej lekturę cały dzień. Wkręciłam się w nią niemalże od początku.

Dziewczyna i chłopak. Kiedyś zakochani, obecnie w stanie wojny. Przez większą część książki nie wiadomo, co się wydarzyło w ich życiu, że obecnie jest, jak jest. Autorka porusza w powieści temat związków homoseksualnych, zdrady, niedomówień.

,,Z głową w gwiazdach" Jenn Bennett to pozycja typowo dla młodzieży i nieco starszych czytelników. Jest całkiem obszerna, nie czyta się też za szybko, jednak w moim odczuciu jak najbardziej warto się z nią zapoznać.