Wyspa kości. Tajemnice Weeping Hollow. Tom 2

„Wyspa kości” to książka, którą można porównać do morza, które tak kocha główna bohaterka. Znajdziecie tutaj rozdziały, w których przypływ cię zanurza, takie, gdzie hipnotyzujące ruchy wody potrafią uspokoić. Takie spokojne, w których czujesz się, jakbyś znajdował się zupełnie sam na plaży, nieco zagubiony i niepewny kolejnego kroku. Rzadko zdarza mi się, aby twórczość autora mogła mnie aż tak urzec literackim stylem. Od pierwszej strony poczułam poetycką brutalność Stone'a i Adory, jako bohaterów oraz ich rozkwitające uczucie. Co to była za historia! Zastanawiałam się, czy twórczość Nicole Fioriny będzie dla mnie atrakcyjna i już po lekturze pierwszej książki wiedziałam, że muszę poznać jej kolejne książki i dalsze losy Weeping Hollow.

Główną bohaterką książki autorstwa Nicole Fioriny pod tytułem „Wyspa kości” jest Adora Sullivan, w bardzo młodym wieku została zmuszona do dorosłości. To kobieta, która kocha morze, żyje cierpiąc i próbując zdjąć klątwę, która dotknęła jej matkę. Jej rodzicielka zapadła w śpiączkę, co przyniosło jej wiele żalu i goryczy. Pewnego dnia znajduje na plaży mężczyznę, nawet nie przypuszcza, jak bardzo to spotkanie skomplikuje jej życie. Stone jest jedną ze Zgasłych Dusz, potworem, naznaczony odrzuceniem i nienawiścią. Pomimo tego, że wychowywał się z dala od Weeping Hollow, do niego trafił, a poznanie Adory sprawiło, że to jest coś z zyskało na sile. Byli sobie przeznaczeni, ich uczucie stanie się przekleństwem, co będą musieli poświęcić dla miłości? Czy będzie to warte walki o siebie?

„Wyspa kości” to Książka, od której nie byłam w stanie się oderwać. Byłam pochłonięta tajemnicami, odkrywaniem kolejnych nieprzewidywalnych wydarzeń. Adora była surowa w swoich emocjach, stawiała wszystkich przed sobą, jak zawsze troszczyła się o ludzi w Weeping Hollow. Widziałam jej walkę, niechęć do tego, aby więzienie, w którym żyje, całkowicie złamało jej ducha. Jej sposób ranienia ludzi, wykorzystała swoją nienawiść, aby iść dalej, zapominając przyjąć życzliwość, a nawet ją okazać. Biorąc to pod uwagę, wszystkie mroczniejsze momenty tej historii, które zostały zrównoważone miłosną opowieścią utkaną pomiędzy Stonem i Adorą. Obie postacie zostały wykreowane realnie, ze wszystkimi swoimi niedoskonałościami. Stone i Adora stanowili rwący potok nie do zatrzymania. Ta opowieść jest zarówno bolesna, jak i piękna. Historia dwojga ludzi, którzy nigdy nie mieli się spotkać, dwie zranione dusze uwięzione w gwałtownych falach morza, które dotarły do siebie pokonując ogromną odległość. Walczą z przeznaczeniem, z bezlitosnym losem o miłość, której pragną i potrzebują. Walczyła z problemami związanymi z zaufaniem, bólem, nienawiścią. „Wyspa kości” jest całkowicie rozdzierająca serce, a jednocześnie porażająco piękna.

Negowałem swą duszę tak długo, że weszło mi to w krew. Wyparcie stało się równie nieodzowne, jak ukrywające moją twarz płótno. Przeistoczyło się w swoisty organ, bez którego nie potrafiłem przetrwać. Było to ostatnia resztka mojego człowieczeństwa.*

Są w naszym życiu chwilę, które zmieniają wszystko. Powodują, że obieramy cel i nic nie jest w stanie cofnąć nas z obranej drogi. Zwłaszcza gdy do przodu popycha nas nadzieja oraz chęć zemsty. To dwa bardzo silne motywatory, które są w stanie przekonać nas do robienia rzeczy nawet wbrew własnym przekonaniom.

Zarys fabuły

Adora od dawna ma plan i jest coraz bliższa zrealizowania tego, na co tak długo czekała. W końcu uratuje swoją mamę i zemści się na tym, który odebrał jej rodzinie rodzicielkę na tak długo. Czas poświęceń i męczarni dobiega końca. Nagle jednak dowiaduje się, że los ma inne plany i wszystko zaczyna się komplikować. Nie tylko musi na nowo wszystko ułożyć, ale też poradzić sobie z mętlikiem w głowie i sercu, spowodowanym przez rozbitka, którego uratowała. Od samego początku ciągnie ich do siebie, ale czy między nimi może dojść do czegokolwiek?

Po tym, jak Zgasłe dusze mnie zachwyciły, wiedziałam, że bardzo szybko będę musiała chwycić za kontynuację. Wyspa kości może przerażać gabarytami, ale mając w pamięci, jak dobrze czytało się poprzedni tom, nie obawiałam się tej ilości stron. Wręcz chciałam na nowo przesiąknąć tym mrocznym klimatem i odwiedzić te tajemnicze miasteczko. Czy było warto?

Moje wrażenia

To, co zrobiła Nicole Fiorina w tym tomie, nie mieści mi się w głowie. Autorka postawiła sobie wysoką poprzeczkę Zgasłymi duszami, ale Wyspa kości pokazuje, że to była dopiero zapowiedź tego, co autorka ma w zanadrzu. Drugi tom to inni bohaterowie, ale nadal jest motyw klątwy, tajemnic, manipulowania i macek władzy sięgających dalej niż można się spodziewać. Weeping Hollow jest mroczne i zimne, czuć w powietrzu strach i obawy przed tym, co może się zdarzyć. Najważniejszy jest jednak wątek zemsty oraz miłości. Mroczne, skomplikowane, niepewne moralnie. To, co tworzy autorka, wywołuje gonitwę myśli, budzi sprzeciw, niepewność i konsternację. A jednak przy tym przykuwa czytelnika do historii i skupia na niej wszystkie myśli.

Słów kilka o bohaterach

Szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy potrafię opisać Adorę i Stonea. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz natknęłam się na tak skomplikowane i złożone osobowości. Miałam wrażenie, że wchodząc w ich myśli oraz emocje, jestem w środku tornada, które mną targa na wszystkie strony. Zaskakiwali mnie każdym zdaniem, myślą, a także czynem. Nawet przez chwile nie łudźcie się, że rozgryzienie tej dwójki jest możliwe. Kiedy już myślałam, że wiem, co siedzi im w głowach, działo się coś takiego… No absorbują całą uwagę, a co lepsze budzą tak sprzeczne emocje, że sama nie wiem, czy ja ich lubię… Z pewnością zapadli mi w pamięć na długo.

Na zakończenie

Pochłonęła mnie ta książka i gdyby nie obowiązki i okoliczności przeczytałam ją naprawdę szybko. Chociaż może to nie było takie złe, bo dzięki temu mogłam dłużej pobyć w tym świecie. Bo chociaż czasami czułam się przytłoczona mrokiem i prawami nim rządzącymi, to z drugiej strony nie potrafiłam oderwać się od historii. Wyspa kości jest pokręcona, moralnie oburzająca czasami, wywołująca konsternację i oburzenie, ale ja kupiłam ten mrok i te wszystkie zawiłości. Żyłam losami bohaterów, analizowałam każdy krok i decyzję, a co najlepsze, do końca nie wiedziałam, jaki będzie finał. Bo to, co się tam działo, nie wskazywało żadnego kierunku. Jestem pełna podziwu dla autorki, że się w tym wszystkim nie pogubiła, że plątała i komplikowała wszystko, co było można, a potem dała rozwiązanie. Czy idealne? Nie wiem, z pewnością zapadające w pamięć i pokazujące jak niesprawiedliwy potrafi być czasami los i miłość.

Czy polecam? Oczywiście, jeśli czytaliście Zgasłe dusze to łapcie za kontynuację. Wyspa kości pochłania bez reszty – genialni bohaterowie, klimat no i fabuła. Tutaj nic nie jest idealne ani czarno białe.

Od prawie kilkunastu lat uwielbiam zapoznawać się z kolejnymi wydaniami, w których nie brakuje miłości. Z tego też względu postanowiłam zapoznać się z tą lekturą. ,,Wyspa kości" Nicole Fioriny liczy ponad 700 stron! Dodatkowo jest to drugi tom serii zagranicznej pisarki. Już od samego początku byłam świadoma tego, że na zapoznanie się także ze wciągającymi lekturami potrzeba sporo czasu. Tak też stało się w tym przypadku, kiedy to propozycja ,,Wyspa kości" Nicole Fioriny umilała mi kolejne dni i wieczory.

Uwielbiam sięgać po kolejne wydania, w których nie wszystko jest oczywiste od samego początku. Z tego też względu historia Adory, której głównym zadaniem było zdjęcie klątwy, przez którą jej matka zapadła w śpiączkę, tak przypadło mi do gustu. Jeśli do tego dodało się także pojawienie się mężczyzny o imieniu Stone, tajemnice, przytaczanie przeszłości, już od początku byłam przekonana o tym, że ,,Wyspa kości" Nicole Fioriny jest jednym z tych wydań, których lektura pochłania mnie bez reszty.

,,Wyspa kości" Nicole Fioriny jest bardzo obszerną, mroczną romansowo propozycją, na którą dodatkowo idealnie będzie zaplanować sobie odpowiednią ilość czasu. Ja właśnie tak zrobiłam i nie żałuję. Książka stanowi drugi tom serii zagranicznej pisarki. Nie ma żadnego problemu z zapoznaniem się z jej poprzednikiem, gdyż on także jest wydany i dostępny na polskim rynku wydawniczym.

Miasteczko Weeping po przełamaniu klątwy miało być wolne, tymczasem nadeszło coś, czego nikt się nie spodziewał. Mieszkańcy żyją w ciągłym strachu przed Cieniami, które atakują w śnie, ale i również w mroku. Zanim jednak dojdziemy do nich, to poznamy przeszłość mężczyzny z dna oceanu.

Z początku nie zorientowałam się, że odległe czasy i wspomnienia dotyczą Stone’a. I przyznaje, że trochę mnie znudziły. Po pojawieniu się mężczyzny w miasteczku miałam nadzieję na przyspieszenie akcji.

Pomyliłam się, gdyż kolejne kilka tygodni spędziłam na Wyspie Kości z nim i Adorą, czarownicą z kowenu Świętego Morza. Tych dwoje łączyła dziwna więź, której rozwoju mogliśmy być świadkami. Moim zdaniem za długo to trochę trwało. Zdążyłam się z nużyć tym wątkiem.

Zdaje sobie sprawę, że autorka umieściła to wszystko w jakimś celu. Mnie to jednak nie przekonało do końca. Dla mnie to była część książki, którą czytałam najdłużej, bo w ogóle mnie nie wciągnęła w swój klimat.

Akcja zaczęła nabierać tempa, gdy Stone na dobre pojawił się w miasteczku. Do fabuły dołączyli znani z poprzedniego tomu bohaterzy i od razu zrobiło się ciekawiej.

Wzrosło również moje zainteresowanie dalszymi wydarzeniami. Zdecydowanie lepiej mi się czytało. Na jaw wychodziły sekrety, które wprawiły w lekkie osłupienie. Po poznaniu wszystkich sprawa wyjaśniła się i wszystko nabrało sensu.

Podsumowując, książka ogólnie ciekawiła mnie i świetnie się przy niej bawiłam. Potrzebowałam tylko więcej dynamiki, żeby czytać bez chwili przerwy.

Na epilogu przeszło mi przez myśl, że żal mi się rozstawać z bohaterami. Tyle razem przeszliśmy.

”Zakończenia są nieuniknione. Na swój sposób przypominają klątwy. Nikt nie chce o nich rozmawiać, a kiedy przyjdzie czas, bronimy się przed nimi rękami i nogami. I to, co kochamy, i drobne przyjemności, do których nawykliśmy, wszystko prędzej czy później się kończy”.

Morze bywa nieprzewidywalne. Raz jest spokojne, delikatne, łagodne, a niekiedy wzburzone, brutalne, złowrogie, przerażające, gdy do głosu dochodzi siła i gniew natury. Ten żywioł przyciąga, mami, zachwyca zmieniającymi się barwami od błękitu po kolor brunatny. Taka też jest najnowsza powieść od Nicole Fiorina. Pełna rozmaitych emocji, wzburzonych fal, które łagodnieją, by wraz ze zmieniającą się akcją, nabrać mocy i wnieść do życia postaci wiele zamieszania i spustoszenia.

Czy druga część może być lepsza od pierwszej? Zdecydowanie! Udowadnia to autorka, serwując czytelnikowi kolejny rollercoaster przeżyć. Chęć zemsty, ogromny żal, który zatruwa serce, mord w oczach, szorstkość postaci, lekceważenie własnych potrzeb, chęć pomagania innym, zakazana miłość, niebezpieczne przyciąganie, ranienie siebie nawzajem, bolesna przeszłość, trudne dzieciństwo, które odcisnęło piętno i wiele innych.

Mamy tu doskonale dopracowane postacie, zarówno pierwszoplanowe, jak i bohaterów pobocznych, którzy dopełniają całości. Są charakterni, z krwi i kości. Czuć między nimi przyciąganie, namiętność, niechęć, ból i cierpienie, które wciąż dochodzą do głosu. Czy miłość jest w stanie wszystko przezwyciężyć? Jakie przeszkody czekają na postacie, z jakimi niebezpieczeństwami będą musieli się zmierzyć, by zaznać szczęścia? I czy w ogóle będą mieli szansę ją uzyskać?

Dopełnieniem całości jest mroczna atmosfera, która z każdym rozdziałem gęstnieje. Na początku sunie powoli, niepewnie, tak jak czytelnik, który kolejką wjeżdża na górę rollercoastera, by później nabrać szalonej prędkości, pełnej niepewności, mroku, sekretów, trudnych wyborów, gdzie jeden fałszywy ruch może doprowadzić do ogromnej eksplozji. Jak bohaterowie poradzą sobie z tym wszystkim? Tego musicie przekonać się sami! Polecam!