Wysłuchaj mnie

To trzynasta część cyklu Rizzoli/Isles i może właśnie tu tkwi problem? W tej rzekomo pechowej trzynastce? Poprzednia książka z cyklu ukazała się kilka lat temu i liczyłam, że po takim czasie dostanę od autorki coś naprawdę powalającego, a jednak czuję rozczarowanie, tym bardziej że jest to najpopularniejszy i najlepszy cykl pisarki.

Pierwsze, co mi się nasuwa, to fakt, że w cyklu Rizzoli/Isles zabrakło Isles. Autorka uczyniła Maurę postacią więcej niż drugoplanową. Jane Rizzoli ma tutaj trochę więcej do powiedzenia, ale tak naprawdę postacią wiodącą w powieści jest Angela Rizzoli, matka Jane. Z mojego punktu widzenia dopuszczenie tej bohaterki do centrum wydarzeń i uczynienie z niej postaci wiodącej było wielkim błędem i zepsuło książkę. Angela, w pierwszoosobowej narracji, pojawia się w rozdziale II i od pierwszych słów jej wypowiedzi widać, jak porażająco infantylną bohaterkę stworzyła Gerritsen. Dość powiedzieć, że wywody Angeli stylem przypominają opowieść kilkuletniego dziecka, które relacjonuje rodzicom, jak minął mu dzień w przedszkolu. Czy naprawdę tak mówi seniorka, rozwódka, kobieta doświadczona i dojrzała? Nie tak wyobrażałam sobie Angelę Rizzoli, która przecież epizodycznie pojawiała się w poprzednich częściach cyklu. W tych migawkach wydawała się kobietą silną, wyważoną i stanowczą, tutaj Gerritsen stworzyła doskonały obraz małomiasteczkowej, małostkowej flądry o zaściankowym sposobie myślenia. Angela została wykreowana na znudzoną, wścibską, narzucającą się, ciekawską voyeurystkę cudzych żyć i rasową plotkarę, w dodatku z potężnym kryzysem wieku średniego, której wydawało się, że wciąż jest seksbombą godną męskiej atencji. Nawet jeśli jej intencje były szlachetne, to sposób ich realizacji budził mój niesmak.

Mary Higgins Clark, znana amerykańska powieściopisarka, nazywana królową suspensu, stworzyła cykl powieściowy, którego główną bohaterką uczyniła bogatą, zblazowaną i wścibską emerytkę, która uważała, że pozjadała wszystkie rozumy. Angela Rizzoli na wskroś przypomina mi tę Clarkową Alvirah Mehan. Może Tess Gerritsen się zainspirowała? Nie wiem, wiem, że wyszło koszmarnie i zepsuło książkę.

Intryga kryminalna była ciekawa, z zaskakującym zakończeniem, które całkowicie wyjaśnia się dopiero na kilku ostatnich stronach, autorce udało się utrzymać napięcie i moje zaciekawienie, mimo że od pewnego momentu fabuły można domyślić się kierunku, w jakim rozwinie się akcja. Oprócz wątku głównego, którym zajmuje się Rizzoli z Frostem, rozgrywa się też kilka wątków pobocznych, związanych głównie z wariackimi „działaniami” Angeli, jeden z nich w pewnym stopniu przyczynia się do rozwikłania zagadki tajemniczego zabójstwa Sofii Suarez.

Ponadto słabo rozwinięty był wątek obyczajowy, dotyczący Isles i Rizzoli. Jakby autorce zabrakło pomysłu, co zrobić z ich życiem. Z Rizzoli uczyniła stateczną matronę, skupioną na pracy i córce, a Isles nagle zaczęła grać na fortepianie w amatorskiej orkiestrze lekarzy. No kiepsko jakoś… Może czas już zakończyć serię?

Nie było oczywiście tak całkiem źle, Gerritsen to jednak pewna ikona kryminału, ale „Wysłuchaj mnie” zdecydowanie odstaje od poprzednich powieści cyklu. Jako fanka, powieść przeczytałam, ale raczej szybko o niej zapomnę.

Macie takich autorów, po których książki sięgacie w ciemno? Jak wychodzi coś nowego to koniecznie musicie kupić?

U mnie jedną z takich autorek jest właśnie Tess Geritssen.

Jane Rizzoli prowadzi sprawę morderstwa pielęgniarki. Przed śmiercią kobieta dzwoniła w dziwne miejsca. Wygląda na to, że prowadziła jakieś poszukiwania. Tak Jane trafia na sprawę morderstwa sprzed kilkunastu lat. Jednak co ono ma wspólnego z zabójstwem pielęgniarki?

Tymczasem Angela Rizzoli mianuje się stróżem swojej okolicy. Z braku towarzystwa i innego zajęcia zaczyna obserwować okolicę, a zwłaszcza nowych, tajemniczych lokatorów z domu naprzeciwko. Swoimi podejrzeniami dzieli się z córką, ta jednak bagatelizuje matkę. Czy ktoś wysłucha Angelę, za nim ta wpakuje się w kłopoty?

Seria z Rizzoli i Isles jest jedną z moich ulubionych. Autorka długo kazała czekać na nowy tom, bo poprzedni był wydany w 2017 roku. "Wysłuchaj mnie" to trzynasty tom tej serii. Tess Geritssen mnie nie zawiodła. Przeczytałam jednym tchem.

Śledztwo, które prowadzi Jane i Maura jest trudne i tajemnicze. Tropów brakuje, podejrzanych również. W dodatku intuicja podpowiada Rizzoli, że sprawa ta ma jakiś związek z nierozwiązaną sprawą sprzed kilkunastu lat. Komu mogła narazić się troskliwa pielęgniarka?

Nie mniej ciekawy jest wątek matki Jane i jej szpiegowanie sąsiadów. Momentami jest zabawnie, ale też tajemniczo i niebezpiecznie. Niestety, starszej pani i jej intuicji nikt nie bierze na poważnie. Częste alarmy, które wszczyna, powodują też, że w chwili prawdziwego zagrożenia nikt nie reaguje.

Bardzo się cieszę, że Tess Geritssen zaserwowała ponowne spotkanie z ulubionymi bohaterami. Było to jak spotkanie dawno niewidzianych znajomych. Mam nadzieję, że na kolejny tom nie będzie trzeba czekać kilka lat, a pojawi się szybciej.

To była wspaniała przygoda! Książka Wysłuchaj mnie autorstwa Tess Gerritsen to zdecydowanie pozycja, która wciągnie czytelnika od pierwszej strony. Fabuła jest prosta, ale bardzo intrygująca i przedstawiona w taki sposób, że trudno się od niej oderwać. Akcja toczy się szybko, z zaskakującymi zwrotami akcji. Język autorki jest prosty, ale wciągający, a bohaterowie są wyraziści i żywi. Wysłuchaj mnie to doskonała pozycja, na którą warto zwrócić uwagę. Polecam ją wszystkim miłośnikom dobrego kryminału. 

"Wysłuchaj mnie" Tess Gerritsen to książka niezwykle wciągająca i trzymająca w napięciu thriler. Autorka skutecznie buduje niepokojącą atmosferę i stawia czytelnika w sytuacji, w której trudno odróżnić dobro od zła. Fabuła jest pełna zwrotów akcji i niespodzianek, co sprawia, że czytelnik nie jest w stanie się od niej oderwać. Gerritsen stworzyła bohaterów, którzy są wyraziści i interesujący, a ich historie są dobrze skonstruowane i wiarygodne. Opowieść ta jest pełna emocji i niepokoju, co czyni ją wartą polecenia dla miłośników thrilerów. Jestem bardzo zadowolony z tej książki i polecam ją innym, którzy szukają wartościowego i emocjonującego czytania.

Kolejna książka z serii kryminalnej "Rizzoli i Isles". Tym razem Tess Gerritsen kazała nam dłużej czekać na kolejne przygody tego barwnego duetu. Po książki z serii sięgnęłam dopiero po obejrzeniu serialu "Partnerki" nakręconego na ich podstawie. Książka, jak wszystkie poprzednie, trzyma w napięciu a Jane i Maura świetnie sobie radzą w rozwiązywaniu zagadki dziwnego morderstwa. Rzadko kiedy w książkach kryminalnych znajdziemy tak dobrze napisane role kobiece, dlatego czekam z niecierpliwości na kolejne powieści z serii. 

Znacie serie Rizzoli i Isles? Ja caluteńką mam na półce, ale czytałam z niej może ze cztery części. „Skalpel” i „Chirurga” bardzo dobrze wspominam, bo to właśnie przez nie polubiłam twórczość autorki oraz jej styl pisania. Choć nie powiem bo „Kształt nocy” Tess nie do końca przypadł mi do gustu, ale aż tak tragiczny nie był - dało się przeczytać, choć za długo w mej pamięci nie pozostał. Ale nieważne, teraz na tapecie najnowsza historia spod pióra Tess Gerritsen, czy autorka po raz kolejny dała radę stworzyć powieść od której ciężko było się oderwać??

Całą historię poznajemy z perspektywy trzech osób. Mamy tu oczywiście śledztwo prowadzone przez agentkę Rizzoli i jej partnera Frosta, do tego dochodzi „śledztwo” w które bawi się matka Rizzoli - Angela oraz poznajemy też Amy, dziewczynę, która na samym początku jest ofiarą pewnego wypadku. A że mamy śledztwo, tu musimy mieć i zwłoki, prawda? Otóż tym razem naszą denatką jest ceniona przez wszystkich pielęgniarka, która zostaje bestialsko zamordowana we własnym domu. Dowodów praktycznie brak, jest tylko wykaz jej ostatnich rozmów telefonicznych, które dają do myślenia detektywom zajmującym się tą sprawą. Z kolei jeśli chodzi o Angele i jej „śledztwo”, to do domu naprzeciwko niej wprowadza się niezwykle tajemnicza para. Starsza kobieta jest względem nich dość podejrzliwa. W końcu para w ogóle nie wychodzi z domu, w ich oknach zamontowane są kraty, a do tego na ulicy pojawił się dziwny van, który dziennie tamtędy przejeżdża. Czy obawy Angeli są słuszne, a para z naprzeciwka rzeczywiście coś knuje?

Mam mieszane uczucia co do całej tej historii. Myślę, że mając w pamięci historie Tess, które już poznałam, spodziewałam się czegoś bardziej zawiłego? Mocniejszego? Czegoś co wyrwie mnie z butów i pozostawi mój mózg w otępieniu. No niestety tego się tu nie doczekałam, ale pomimo wszystko śledziłam historię z niemałym zainteresowaniem. Oczywiście poczynania Rizzoli i jej partnera, nieraz mnie zaskakiwały, jednakże bardzo odczułam w tej części brak doktor Maury Isles. Może nie do końca brak w sensie, że jej nie było, ale chodzi o to, że było jej tu strasznie mało, została tak jakby zepchnięta na bok, na poczet pozostałych bohaterów. Jeśli chodzi o Angele i jej zafiksowanie sąsiadami z naprzeciwka, to doskonale to rozumiem. Starsza kobieta, sama w domu, nasłuchawszy się historii od swojej córki, wszędzie węszy podstęp i wszędzie widzi złych ludzi. Nie powiem, bo nieraz przewracałam oczami, gdy po raz kolejny leciała, żeby dowiedzieć się czegoś nowego bądź wypatrzyć nowo przybyłych podczas jakichkolwiek niecnych uczynków - wręcz można by rzec, że ta kobieta miała naprawdę nudne życie i zamiast zająć się własnym ogródkiem, wciska nos w nie swoje sprawy ( oj nie lubię takich ludzi, naprawdę). Warto też wspomnieć o trzeciej bohaterce, której perspektywę również tutaj poznajemy. Dziewczyna nie wyróżnia się tu niczym szczególnym, historie, które jej się przytrafiają rozniecają zaciekawienie czytelnika, tym bardziej, że tak po prawdzie ciężko z początku domyśleć się jej znaczenia w całej tej historii. Ale im dalej, tym coraz więcej niewiadomych zostaje wyjaśnionych, a cała sprawa nabiera tempa i koloru.

Spodziewałam się trochę większych fajerwerków, po najnowszej książce Tess Gerritsen. Jednakże pomimo wszystko świetnie było po raz kolejny towarzyszyć detektyw Jane Rizzoli w śledztwie. Niedosyt pozostał, ale pomimo wszystko liczę na to, że „Wysłuchaj mnie” to tylko jednorazowy spadek formy i kolejne książki autorki przypomną mi to, za czym tak bardzo tęsknie w tej serii :)

Nie ma nic lepszego, niż ciekawscy sąsiedzi. Nie dość, że zawsze pomogą w biedzie (szczególnie jeśli wiąże się to z wyciągnięciem jakichś informacji), to jeszcze poproszeni, chętnie popilnują domu. Choć tak naprawdę, niezależnie od tego, czy naszą prośbę wyartykułujemy, to i tak będą pilnować, zaciekawieni gdzie jesteśmy, co za korespondencja do nas przychodzi i czy przypadkiem nie zostawiliśmy gdzieś uchylonych okiennic, przez które oni sami mogliby zajrzeć. Oczywiście tylko po to, by sprawdzić, czy wszystko u nas jest w porządku.

Emerytowana Angela Rizolli, matka detektyw Jane Rizzoli, partnerka emerytowanego policjanta Vince`a, nie jest może typową wścibską sąsiadką, ale osobą, która lubi być dobrze poinformowana. Oczywiście zbiera informacje w dobrej wierze i dla bezpieczeństwa mieszkańców osiedla. Dlatego też, kiedy do pustego domu w pobliżu wprowadza się małżeństwo Greenów, Angela natychmiast zjawia się u nich z powitalnym chlebem dyniowym, z którego słynie. Tyle tylko, że Carrie i Matt Greenowie nie wyrażają żadnej chęci, by stać się członkiem lokalnej społeczności. Nie tylko bezczelnie pozbywają się Angeli, ale także zaczynają prowadzić bardzo tajemnicze ni nieregularne życie.

Kobieta czuje się w obowiązku poinformować córkę, że z sąsiadami jest coś nie w porządku, ale ta, rozumiejąc potrzebę społecznego dystansu, zupełnie się nie przejmuje insynuacjami matki. Angela jednak nie daje za wygraną, jest gotowa na każde poświęcenie, byle tylko czegoś się o sąsiadach dowiedzieć. Posuwa się nawet do wypicia drinka z sąsiadem, którego ogród graniczy z ich domem, byle tylko zajrzeć do środka. Tym sposobem staje się nie tylko świadkiem zakładania w oknach krat, ale również posiadania przez pana domu broni. Teraz już jej córka musi zając się sprawą, bo przecież porządni obywatele nie noszą broni za paskiem spodni. Kim zatem są sąsiedzi? Czy to możliwe, ze Carrie jest więziona przez męża? A może razem coś ukrywają?

To tylko jedna z zagadek, które będziemy rozwiązywać dzięki powieści Tess Gerritsen pt. „Wysłuchaj mnie”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros powieść, to skomplikowany, wielowątkowy kryminał ze znanym i lubianym kobiecym duetem w rolach głównych. Detektyw bostońskiego wydziału zabójstw Jane Rizzoli oraz lekarka sądowa Maura Isles wspólnie stawiają czoła wszelkim niesprawiedliwościom tego świata, a już na pewno mordercom czającym się niemal za każdym rogiem. Książka jest prawdziwą gratką zarówno dla wielbicieli serii, jak i dla tych, którzy poznają te dwie silne kobiety, wielkie indywidualistki po raz pierwszy. To również doskonała lektura dla wszystkich miłośników gatunku, znajdziemy tu bowiem zarówno detektywistyczne zagadki, jak i duże tempo akcji i gwałtowne jej zwroty, jak i fałszywe tropy.

Tym razem znany duet śledczy rozwiązuje tajemnicze zabójstwo pielęgniarki, lubianej i cenionej przez wszystkich. Sofia Suarez, oddana pracy wdowa, domatorka lubiąca gotowanie i tanie romanse, zostaje brutalnie zamordowana w zaciszu własnego domu. Ginie z niego kilka przedmiotów, między innymi laptop, ale coraz bardziej widoczne staje się drugie dno sprawy i fakt, że pielęgniarka musiała coś ukrywać. Billingi pokazują, że krótko przed śmiercią wykonywała wiele połączeń i to do różnych miejsc, pozornie ze sobą nie związanych, a także na numery zarejestrowane na kartę. Pewne przesłanki pozwalają się domyśleć, że szukała kogoś lub czegoś z przeszłości, ale czy jej poszukiwania miały jakikolwiek związek z napaścią? Co więcej, czy ta sprawa może w jakikolwiek sposób wiązać się z wypadkiem drogowym sprzed kilku miesięcy?

Dochodzenie do prawdy będzie niezwykle ekscytujące, szczególnie iż to do nas należy wybór, jakie stanowisko zajmiemy – czy sceptyczną postawę Jane, czy też może podejrzliwą i asekuracyjną Angeli. Od odpowiedzi może zależeć nasze życie, bowiem morderca z pewnością nie zawaha się i będzie zdolny uderzyć ponownie…

Nie bez powodu Tess Gerritsen jest jedną z najlepiej sprzedających się autorek na całym świecie. Mnie uwiodła już dawno temu talentowi do snucia fabuł, w których nie ma miejsca na nudę, mielizny czy przewidywalność. W tej części zabrakło mi Isles, ale poza tym mamy tutaj historię, której końca nie sposób przewidzieć. Oszczędna, a jednak pełna wrażliwości i wiedzy narracja sprawiają, że całość czyta się płynnie. Urzekają też ciekawie stworzeni bohaterowie, a przede wszystkim dialogi między nimi, które świetnie odzwierciedlają ich charaktery.

Tess Gerritsen jest amerykańską pisarką, która pracuje również jako lekarz internista. Jej kariera pisarska nabrała rozpędu, kiedy ukazał się jej pierwszy thriller medyczny pt. „Dawca”. Na podstawie jej książek powstało kilka filmów oraz serial „Partnerki” z kobiecym duetem śledczym – Jane Rizzoli i Maurą Isles.

„Wysłuchaj mnie” jest książką detektywistyczną i kryminałem medycznym. Skupia się ona na pracy Jane Rizzoli, która jest detektywem z wydziału zabójstw. W tym tomie Rizzoli dostaje zgłoszenie o morderstwie pewnej pielęgniarki, lecz to, co najbardziej ją intryguję, to brak jakichkolwiek poszlak. Wszystko wskazuje na włamanie, ale Jane ma inne przeczucia. W tym samym czasie toczy się historia Angeli Rizzoli, która jest matką słynnej pani detektyw. Gdy zauważa dziwne rzeczy na swojej ulicy, zaczyna zachowywać się jak „monitoring osiedlowy”. Lecz gdy wpadnie w wir tajemnic sąsiadów i intrygujących zdarzeń zrozumie, że nie powinna wtykać nosa w nie swoje sprawy…

W śledztwie Rizzoli towarzyszy jej partner Barry oraz przyjaciółka Maura Isles. Jestem pod wrażeniem tego, jak Tess Gerritsen udało się wymyślić tak zawiłą historię i nie pogubić się we własnych myślach. Pomimo wielu wątków w książce, każdy z nich był potrzebny do rozwikłania sprawy. Podczas zanurzania się w historię Jane Rizzoli sama czułam się jak detektyw, starając się połączyć koniec z końcem, a co najlepsze udało mi się to! Rozwikłałam sprawę razem z główną bohaterką, co według mnie oznacza, że Tess Gerritsen ma wielkie umiejętności pisarskie. Jej książka sprawiła, że zaczęłam intensywnie myśleć, aby powiązać fakty i wpaść na właściwy trop. W porównaniu do wielu książek kryminalnych, jakie przeczytałam, bardzo spodobało mi się to, że zakończenie miało sens. Że w końcu po długim śledztwie Rizzoli i moim, mordercą nie okazał się przypadkowy przechodzień, jak to często bywa w tego typu książkach. Zatopienie się w historii „Wysłuchaj mnie” pozwoliło mi oderwać się od rzeczywistości i zamienić się w prawdziwego detektywa. Niestety książka ta na początku była dla mnie ciężka do czytania, ale kiedy doszłam do połowy, nie mogłam już się od niej oderwać i przeczytałam ją do końca prawie w jeden dzień. Myślę, że jeszcze kiedyś chwycę za inny tom z serii o Jane Rizzoli i Maurze Isles, bo powiem szczerze, że trochę się do nich przywiązałam.

Książka sama w sobie była napisana łatwym językiem, nie zawierała archaizmów czy trudnych słów. Jej duże litery sprawiały, że czytanie było łatwiejsze, co bardzo doceniam. Minusem książki, przynajmniej dla mnie, jest dość dokładny opis miejsc zdarzeń oraz autopsji wykonywanych przez doktor Maurę Isles, lecz na szczęście takich fragmentów nie było zbyt wiele. Chociaż to tylko moja opinia i niektórym może się to podobać.

Jeżeli lubicie książki kryminalne, silne kobiece charaktery oraz zabawę w detektywa to ewidentnie powinniście chwycić za tę książkę. Polecam ją ludziom o mocnych nerwach, którzy nie boją się krwi. Bardziej wrażliwi czytelnicy podczas czytania będą słyszeć przerażające odgłosy maszynki do cięcia kości.

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta

Lubię zapoznawać się z twórczością Tess Gerritsen. Z racji tego, że dawno nie miałam już ku temu okazji postanowiłam to zmienić.

Książki napisane przez autorkę trzymają w napięciu do samego końca i tak też było też tym razem. Odbiorca ma szansę zaznajomić się z kolejną propozycją duetu Rizzoli i Isles. Zajęci zabójstwem pielęgniarki mogą nie mieć czasu w porę zareagować na inne zdarzenia.

Poznawanie twórczości tej autorki zawsze jest dla mnie ciekawym doświadczeniem czytelniczym. Tak było też tym razem i z tego powodu z olbrzymią przyjemnością zainteresowałam się wydaniem ,,Wysłuchaj mnie".

Dobrze jest zdawać sobie sprawę z tego, iż jest to któryś tom serii. W przypadku wydań kryminalnych nie ma to już dla mnie jednak aż tak dużego znaczenia.

,,Wysłuchaj mnie" Tess Gerritsen to jedno z tych wydań, które trzyma w napięciu do samego końca.

Sąsiedzi. Jednych lubimy, inni nam są obojętni. Bywa, że mijamy się codziennie, nie rzuciwszy nawet zdawkowego: dzień dobry. I choć być może dziwne wydaje się, że mieszkając tak blisko, nic o sobie nie wiemy, to taka kolej rzeczy jest czymś naturalnym, zwłaszcza w większych miastach. Z jednymi spędzamy wakacje i pijemy popołudniową kawę od czasu do czasu, innym odbieramy paczki, ale bywa i tak, że nawet nie wiemy, kto mieszka tuż za ścianą…

Angela Rizzoli, matka Jane, detektyw bostońskiego wydziału zabójstw, jest niczym chodząca encyklopedia, jeśli chodzi o sąsiadów. Nikt i nic nie umknie jej uwadze. Każda nowa osoba jest przez nią prześwietlona, a jeśli uzna ją ona za podejrzaną, będzie prowadzić swoje prywatne śledztwo. W końcu wychowała najbystrzejszą policjantkę, która zdaje się, wyssała instynkt z mlekiem matki. I choć obserwacje Angeli wydają się nieszkodliwe, to jednak jej córka nie uważa, aby jej podejrzenia względem nowych sąsiadów były zasadne. Sądzi, że matka się nudzi. Czy ma rację? A może tuż pod jej nosem dzieją się rzeczy, o których nie ma pojęcia...?

Autorka w nowej powieści, poza jak zwykle ciekawą sprawą kryminalną, kreśli także obraz sąsiedzkich relacji. Rozbudowana warstwa obyczajowa, której główną bohaterką jest Angela, zwraca uwagę na sympatie i antypatie mieszkańców. Choć z jednej strony dochodzenie starszej z pań Rizzoli może wydawać się nieco na wyrost, to nie sposób odmówić jej bystrości umysłu, dzięki której dostrzega problemy osób, które zamieszkują pozornie senne przedmieście.

W trzynastym tomie Gerritsen oddaj palmę pierwszeństwa niejako trzeciej bohaterce, która poza wnikliwością godną pracownika wydziału zabójstw, wprowadza do powieści trochę… humoru. Jej wścibstwo, uzasadnione czy też nie, sprawia, że „Wysłuchaj mnie” cechuje nieco lżejsza fabuła. Autorka poświęciła dużo uwagi tej drugoplanowej, a jednak wiodącej postaci, co w moim odczuciu wprowadziło do serii powiew świeżości. Mimo że nowy tom nie jest tak bardzo mroczny, wciąż mamy do czynienia z rozbudowanym i zagmatwanym śledztwem, które koncentruje się wokół zabójstwa pielęgniarki. Nieustępliwość Jane doprowadza ją do nieoczekiwanych tropów, które zdają się łączyć to morderstwo z inną sprawą.

Podsumowując:

Nowa powieść z serii „Rizzoli i Isles” jest mniej brutalna niż poprzednia, którą miałam okazję czytać, ale autorka wciąż trzyma czytelnika w napięciu, dając mu możliwość uczestniczenia w kolejnym śledztwie. Podobało mi się to, że akcja rozgrywa się w zasadzie na dwóch płaszczyznach, dzięki czemu mamy okazję obserwować rozwój wydarzeń związanych z dwoma zagadkami jednocześnie. I nawet jeśli w pewnym momencie jesteśmy przekonani, że znamy odpowiedź na dręczące nas podczas lektury pytania, to nic bardziej mylnego. Gerritsen ponownie bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę i robi wszystko, by wywieść go w pole. Tutaj nic nie jest do końca takim, jakie się wydaje. Idealna powieść dla miłośników sensacyjnych łamigłówek. 

"Wysłuchaj mnie" Tess Gerritsen jest 13 tomem z cyklu "Rizzoli/Isles". Szczerze wam powiem, że to było moje pierwsze spotkanie z tymi bohaterkami i już wiem, że nie ostatnie. Cudowne kobiety godne naśladowania. Mimo nieznajomości poprzednich części bardzo dobrze odnalazłam się w całej tej historii. Autorka Tess Gerritsen w idealny sposób mnie przez nią przeprowadziła. Ani przez minutę nie miałam czasu na nudę. Nie byłam w stanie odłożyć tej książki na bok. Z zapartym tchem śledziłam znakomitą fabułę, coś wspaniałego. Uwielbiam autorki, które dbają o swojego czytelnika, dając im mnóstwo różnobarwnych emocji.

" [...] JEŚLI COŚ ZAUWAŻYSZ, ZGŁOŚ TO [...] "

Podobała mi się postawa Angeli, matki jednej z naszych głównych bohaterek. Kobieta od razu wyczuła, że coś złego dzieje się na jej osiedlu. Zgłosiła to swojej córce. Jane, jak każde dziecko nieważne małe czy duże nie słuchała tego, co do niej mówiła. Czy dobrze zrobiła? Czy uwierzy swojej mamie, nim będzie za późno?

W tej książce poznałam znakomity kobiecy team: detektyw bostońskiego wydziału zabójstw Jane Rizzoli i lekarkę sądową Maurę Isles. Dziewczyny będą miały ręce pełne roboty. Nie zabraknie im pracy. Włosy będą jeżyły się na głowie. Nie ominie ich również przerażenie.

Doskonały thriller/kryminał. Podobał mi się klimat tej książki. Spotkałam się początkowo z niewyjaśnioną i bezsensowną śmiercią. Kto okazał się mordercą? Czy nasz rewelacyjny duet wie, co dzieje się na ich własnym podwórku? Czy osiedlowy monitoring jest lepszy od miejscowej policji?

Będzie groźnie, niebezpiecznie i zaskakująco. Idealna gratka dla wszystkich miłośników kryminałów i thrillerów.

W powieści "Wysłuchaj mnie" znalazłam: doskonały temat, ciekawe intrygi, znakomite śledztwo i jeszcze lepsze bohaterki, oczywiście są zwłoki i jest szok. Jestem tą historią oczarowana. Mam chrapkę na więcej książek Tess Gerritsen.

Na podstawie powieści tej autorki powstał serial telewizyjny "Partnerki", w którym znajdziemy kobiecy duet śledczy Rizzoli i Isles. Koniecznie muszę go zobaczyć.

Wobec książki "Wysłuchaj mnie" nie można przejść obojętnie. Koniecznie trzeba ją przeczytać. Dodatkowym jej atutem jest cudowna okładka. Idealna dla każdej książkowej sroki.

Z całego serca polecam, mommy_and_books.

Po książkę 'Wysłuchaj mnie' sięgnąłem, gdyż bardzo cenię sobie warsztat literacki T. Gerritsen. Po przeczytaniu książki mogę stwierdzić, że warto było poświęcić czas, choć widoczne jest, że autorka nie pisze już z takim polotem jak wcześniej, jednak nie oznacza to wcale, że pisze mniej interesująco. Fabuła książki jest wciągająca, zaś akcja wartka, najlepszym dowodem na potwierdzenie tych słów niech będzie fakt iż zatraciłem się i skupiony byłem wyłącznie na lekturze. Parę razy poczułem, że akcja bardzo mocno przyspiesza i było to dla mnie bardzo pozytywne odczucie. Zdecydowanie polecam.

„Żadna informacja nie jest bezużyteczna. To klucz czekający na zamek, do którego będzie pasować.”

Pokręcona intryga, nie za mocno, ale na tyle, aby trzymać w napięciu. Im wnikliwiej interpretujemy teraźniejszość, tym bardziej przeszłość dochodzi do głosu. Autorka zgrabnie splata kilka wątków, jeden o mniejszej wadze, ale z efektownymi incydentami, koncentruje się na zniknięciu nastolatki i tajemniczych sąsiadach, drugi wiąże się z brutalnym morderstwem owdowiałej pół roku wcześniej pielęgniarki, trzeci krąży wokół wypadku studentki historii sztuki. Przyznam, że gdybym miała w otoczeniu sąsiadkę typu Angela, natychmiast wyprowadziłabym się z jak najdalej od niej. Postać wzbudza mieszane odczucia, docenia się determinację w dociekaniu do prawdy i chronieniu mieszkańców osiedla, ale wścibstwo i natręctwo nie ma sobie równych. Jej córka, detektyw bostońskiej policji wydziału zabójstw, nie ma z nią łatwo, jedynie dobre intencje zespalają wszystko. 

Jane polega na żmudnej pracy zbierania i weryfikowania informacji, ale chętnie też wsłuchuje się w podszepty intuicji. Prowadzona sprawa ma wiele tropów, lecz żaden nie wskazuje na wzajemne powiązania. Te same możliwości prowadzą do różnych wniosków. Maura, druga główna bohaterka serii, znakomity patolog, ukazuje się tym razem także z artystycznej odsłony. Lekka i swobodna narracja znakomicie przeprowadza przez zdarzenia. Thriller stawia na odkrywanie sekretów ludzi, spiralne docieranie do prawdy, a z tym wiąże się spore niebezpieczeństwo. Mało prawdziwej pracy detektywistycznej, natomiast dużo amatorstwa w dociekliwym wydaniu. Zakończenie uwzględnia zaskakujący zwrot akcji. Bookendorfina