Wysłuchaj mnie

Aneta po raz drugi jest w ciąży. Niestety jej kolejny poród okazuje się zupełnie inny niż pierwszy. Mimo że szybki, to niespodziewany i nie tak idealny, jak sobie wymyśliła. Do tego lawina późniejszych zdarzeń odciska się traumą na psychice kobiety. Istotną rolę odgrywa również skrzętnie skrywana rodzinna tajemnica.

"Czemu nie jestem jak inne matki? (...) Czemu nie cieszę się z macierzyństwa? (...) Jestem do niczego."

To obraz tego, jak często idealizowane macierzyństwo staje się zderzeniem z brutalną rzeczywistością. Nie zawsze jest tak cukierkowo jak promują to media. Częściej jest to zmaganie z każdym dniem i z własnymi emocjami. Zaburzona gospodarka hormonalna, nowe obowiązki, które tylko się nawarstwiają, permanentne zmęczenie, ale także brak zrozumienia i empatii ze strony otoczenia budują poczucie bezradności, a nawet bezużyteczności. Gwoździem do przysłowiowej trumny mogą być "dobre rady", które zaczynają zewsząd spływać i podważać decyzje młodej matki.

Depresja jest podstępną chorobą. Przychodzi niezapowiedziana i z brudnymi buciorami rozgaszcza się w naszym, na pozór poukładanym życiu. Osoby nią dotknięte często nie zdają sobie sprawy z siły problemu. Bez pomocy z zewnątrz, w pewnym momencie stają przed ścianą, która mimo szansy przebicia, staje się przeszkodą nie do przejścia.

Pojawienie się nowonarodzonego dziecka to ogromne wydarzenie dla całej rodziny. Wszyscy pochylają się nad małą istotą chwalą, życzą zdrowia, przynoszą prezenty. Cała uwaga skupia się na nim. Gdzie w tym wszystkim jest matka? Takie zachowania, bagatelizowanie odczuć kobiety w prosty sposób mogą pogłębić objawy depresji poporodowej.

Autorka zwraca dużą uwagę na rolę bliskich. "Czasem przecież wystarczy tylko świadomość, że ktoś jest obok." To tutaj powinna rozpoczynać się pomoc. Poczucie realnego wsparcia wśród najbliższego otoczenia jest podstawą budowania własnej wartości i poczucia bezpieczeństwa.

Mimo iż głównym wątkiem jest depresja poporodowa to Autorka postanowiła wzbogacić tę historię. Poszła o krok dalej i nawiązała do przeszłości, a ściśle mówiąc do dzieciństwa Anety. Sprawnie połączyła obie przestrzenie czasowe tworząc pewnego rodzaju ciąg przyczynowo-skutkowy, do którego bohaterka sama musi dojść. Fabuła poprowadzona jest w narracji pierwszoosobowej dzięki czemu emocje stają się bardziej wyraźne i wiarygodne.

Podjęta tutaj tematyka nie należy do łatwych i przyjemnych, ale trzeba o tym pisać. Uświadamia pewne rzeczy i skłania do refleksji.

Aneta, która oczekuje narodzin drugiego dziecka z pozoru ma wszystko – kochającego męża, cudownego synka, własny dom oraz zawsze chętnych do pomocy rodziców którzy mieszkają obok. Lecz gdy na świat przychodzi Emilka wszystko jest nie tak jak powinna. Nawet Aneta czuje że coś jest nie tak. Zamiast radości czuje zobojętnienie, ogromne zmęczenie oraz ból całego ciała. Niestety nadzieja, że wszystko ułoży się jak tylko wróci do domu okazuje się płonna. Wydaje się, że nikt nie dostrzega jej problemu, a przytłaczająca opieka jej matki wpędza ją w coraz głębszą rozpacz. Powrotu do zdrowia nie ułatwia również rodzinna tajemnica sprzed lat.

„Wysłuchaj mnie” to niezwykle sugestywna historia kobiety pogrążonej w depresji poporodowej. Na kartach książki niejednokrotnie widzimy lekceważący stosunek otoczenia do Anety.

„Nie mów, że masz depresję. Co Ty możesz o tym wiedzieć? Ciesz się życiem, rodziną. Obyś nigdy się nie dowiedziała, jak wygląda prawdziwa choroba.”

Bagatelizowanie problemu, krytyka, wytykanie błędów i brak wsparcia powoduje, że sam chory często nie widzi problemu. Aneta również zaczyna się zastanowić czy najbliżsi nie mają racji. Może się nad sobą użala? Może to tylko ogólne zmęczenie i smutek, który minie? Trzeba przyznać, iż autorka w niezwykle obrazowy sposób pokazała co może się dziać gdy człowieka dopadają stany depresyjne. Uświadamia jak niszczy uwalniając jedynie negatywne myśli i emocje. Pokazuje również jak bohaterka uczy się maskować swoje prawdziwe myśli czy emocje pochłaniając niezliczone leki bez recepty. Ale w depresji nie leki są najważniejsze, a terapia i wsparcie. Przekaz jest dodatkowo wzmocniony poprzez narrację pierwszoosobową, co jeszcze bardziej pozwala nam wniknąć w umysł bohaterki.

„Wysłuchaj mnie” to niezwykle dojrzała, trudna i angażująca lektura po którą zdecydowanie warto sięgnąć. Daje do myślenia i zostaje w pamięci. Ale pokazuje również że wiele kobiet jest pozostawionych samym sobie. Bardzo dobrze, że powstają takie książki, gdyż są niezwykle potrzebne.

Ta jakże niepozorna książka niesie za sobą pewien przekaz.

Zacznijmy od tego, że moją uwagę zwróciła okładka. Tak, powiedzmy sobie szczerze – jestem okładkową sroczką, ALE nie jest to główny czynnik, który motywuje mnie do przeczytania danej pozycji. Jednak, gdy poszukuję czegoś nowego zaczynam od okładki. Tak było i w tym przypadku. Następnie przeczytałam opis z tyłu książki, który bardzo mnie zaintrygował... Zrozumiałam, że będzie to lektura trudna i pełna smutku, co przecież w książkach uwielbiam. Wynikało z niego, iż główna bohaterka Aneta – walczy z depresją poporodową po drugim dziecku, ale dowiaduje się również o tym, że jej rodzina skrywa pewną tajemnicę.

Sam wątek depresji jest tu dosyć mocno rozwinięty i uważam, że dobrze ukazuje to co najczęściej dzieje się w polskich domach. „Jesteś zmęczona”, „wydaje Ci się”, „przesadzasz, przecież wszystko masz”, „inne nie mają tak dobrze”... takie podejście do problemów Anety ma większość jej najbliższych, ale osobiście uważam, że w naszym kraju wiele kobiet cierpiących na ten (i każdy inny) rodzaj depresji słyszy właśnie takie słowa w odpowiedzi na wołanie o pomoc.

Ogromnie ciekawy jest tu również wątek lawiny jaką niesie za sobą manipulacja drugim człowiekiem, kłamstwo, knucie czy rozsiewanie plotek. Myślę, że większość z nas chociaż raz w życiu otarło się o powyższe tematy... Tu w konsekwencji dochodzi do tragedii która ma dosyć spory zasięg. Uważam, że autorka zdecydowanie mogła bardziej rozwinąć ten wątek, ale z drugiej strony... rozumiem, że głównym przekazem ma być wspieranie osób z depresją, dlatego ogólnie uważam tę książkę za dobrą, istotną i potrzebną we współczesnym świecie.

Książka jest idealne na tę smętne wieczory. Sama w sobie niesie nadzieję, na lepsze jutro i na możliwość przełamania złej passy ❤ ta nadzieją jest cholernie ważna!

Książka swoją premierę miała 10 września 2021 roku i nie jest to przypadkowa data. W tym dniu obcho­dzimy Światowy Dzień Zapobiegania Samobójstwom. Właśnie z tym niesamowicie trudnym tematem postanowiła się zmierzyć w swej najnowszej powieści Paula Er.

Depresja. Choroba, która zabiera człowiekowi radość życia cząstka po cząstce. Cicha niewidzialna, ignorowana...

Historia Anety doskonale uświadamia czytelnikowi, jakim piekłem jest depresja, i że może ona zaatakować w różnych momentach naszego życia. Dziewczyna nie radzi sobie z otaczającą ją rzeczywistością, boi się jednak poprosić pomoc, szuka wymówek i nie przyjmuje do wiadomości, że zaczyna być zagrożeniem nie tylko dla siebie...

Autorka pokazuje, jak ciężkie jest codzienne funkcjonowanie, szczególnie w momencie gdy choroba atakuje z podwójną mocną. Doskonale opisuje emocje i uczucia towarzyszące choremu, pokazuje wpływ choroby na otoczenie i ludzi nam bliskich. Udowadnia, jak bardzo destrukcyjna jest walka z własnym "JA", któremu wydaje się, że irracjonalne zachowanie będzie właściwsze, niż zmierzenie się z problemem.

Wplatając w fabułę pewną tajemnicę z przeszłości, pani Paula udowadnia, jak bardzo można czuć się samotnym, nawet gdy obok mamy najbliższych. Co może się zadziać gdy oddalamy się od nich, nie rozmawiając z nimi, obarczając winą za swoje nieszczęście. Otaczając się przeszłością, ciągle obwiniając się o tragedie, które wydarzyły się lata temu, nikomu nie pomagamy, a już na pewno nie sobie. Narastające frustracje, wzajemne oskarżenia potrafią zniszczyć wszystko, co najpiękniejsze, niestety później jest coraz trudniej odbudować to co utraciliśmy...

Jest to moje kolejne spotkanie z twórczością Pauli Er i ponownie moje serce wypełnione jest ogromem emocji. W moim odczuciu pomysł na fabułę genialny, poprowadzony po mistrzowsku.

Akcja, choć wprowadza czytelnika w przygnębiający nastrój, płynie dość szybko- zapewnia całą gamę emocji. Niejednokrotnie wzruszenie odbierało mi zdolność czytania, a łzy nie umiały długo wyschnąć.

Cała historia poprowadzona z perspektywy Anety pozwala poczuć tę bohaterkę "całym sobą". Postawić się w jej sytuacji, zrozumieć emocje i motywy, które nią kierowały.

Zakończenie wstrząsnęło mną do głębi... na szczęście ostatni rozdział wyjaśnia, jak potoczyły się dalsze losy bohaterów.

Jak wiecie z poprzednich recenzji, uwielbiam styl autorki i z wielką niecierpliwością oczekiwałam tej powieści. Warto było!

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Powieść porusza niezwykle ważny, ale i trudny temat choroby, której na pierwszy rzut oka nie widać.

Pamiętajcie! Depresja jest chorobą, a nie fanaberią lub stanem chwilowo obniżonego nastroju. Bliską osobę, która na nią choruje, należy traktować z troską i powagą. Gdy zauważymy u bliskiej osoby objawy depresji – zacznijmy działać.

Najlepszym rozwiązaniem jest wizyta u lekarza specjalisty. Należy nakłonić chorego, by skontaktował się z psychiatrą i podjął również terapię. Depresję trzeba leczyć i należy o tym przekonać chorego...

POLECAM...

Moje drogie panie, czy pamiętacie moment, kiedy dowiedziałyście się, że nosicie pod sercem nowe życie? Dla większości z nas wieść o dziecku to wielkie szczęście i radość. Od pierwszych chwil dajemy się ponieść marzeniom o tym, jak wspaniale będzie trzymać nasze słodkie maleństwo w ramionach, czuć dotyk jego maleńkiego ciałka oraz cudowny zapach jego skóry. Przyszłe mamy kompletują wyprawkę i wyobrażają sobie, jak pięknie ich dzieciątko będzie wyglądało w tych słodkich, maleńkich ubrankach, które dla niego kupują. Musicie przyznać, że kiedy tak teraz czytacie moje słowa, macierzyństwo jawi się w nich jako coś najwspanialszego, czego może doświadczyć kobieta. I tak bez wątpienia jest, ale niestety dla coraz większej liczby kobiet cieniem na ten wyjątkowy okres w ich życiu kładzie się depresja poporodowa. Matki nią dotknięte przeżywają bardzo ciężkie chwile, nie mogąc poczuć ciepłych uczuć i emocji do swojego nowo narodzonego dziecka. Mało tego nie mają siły, aby zająć się dzieckiem, a kiedy nawet próbują się nim opiekować, ogarnia je lęk, przed zrobieniem mu krzywdy. Wszystko to wiąże się z poczuciem bycia złą matką i ogromnymi wyrzutami sumienia, co w konsekwencji prowadzić może nawet do samobójstwa. Tak musimy zdawać sobie z tego, że depresja zabija.

Zazwyczaj, kiedy widzimy matkę z dzieckiem, najczęściej zachwycamy się samym dzieckiem, pytamy, jak maluch rośnie, jak się rozwija. Natomiast niestety bardzo rzadko pytamy o samopoczucie mamy i to, jak ona sobie radzi. Tymczasem, jak się za chwilę się przekonacie, często ich macierzyństwo naznaczone jest grą pozorów, sztucznych uśmiechów i do perfekcji wyćwiczonych ról matki, która doskonale odnajduje się w zaistniałej sytuacji. Prawda skrywa bowiem samotną, wystraszoną kobietę, która pozostawiona samej sobie chce zniknąć z tego świata, będąc przekonaną, że jej dziecku będzie bez niej lepiej. A nawet jeśli zauważamy, że z mamą dzieje się coś niepokojącego, to najczęściej padają wówczas najgorsze słowa, jakie możemy w takiej chwili powiedzieć: „Ogarnij się, musisz wziąć się w garść”. Możecie być pewni, że słowa te na pewno żadnej kobiecie nie pomogą, a wywołają jedynie jeszcze większe poczucie winy.

Bardzo ważne jest, aby podnosić świadomość społeczną odnośnie do tego, czym jest depresja i z jak poważnymi konsekwencjami zagrażającymi nie tylko zdrowiu, ale i życiu kobiety się wiąże w przypadku, kiedy zmagająca się z nią kobieta nie otrzyma niezbędnego jej wsparcia i fachowej pomocy. Warto także dołożyć wszelkich starań, aby kobiety wiedziały, że nie są ze swoją chorobą same. Jest wiele miejsc i specjalistów, którzy pomogą nam kobietom przejść przez ten trudny etap w naszym życiu i na nowo odnaleźć jego radość, będąc tak wspaniałymi mamami, którymi przecież bez względu na okoliczności pragniemy być.

Bez wątpienia jednym z narzędzi, które na szeroką skalę trafia w ręce kobiet i ma na nie bardzo uświadamiający i motywujący wpływ w walce o siebie, jest książka. Dlatego też cieszę się ogromnie, że coraz większe grono autorów decyduje się podjąć temat depresji poporodowej w swoich książkach. A ja właśnie dziś, przychodzę do was z recenzją jednej z nich. Mianowicie opowiem Wam o powieści Pauli Er „Wysłuchaj mnie”.

Na jej kartach poznajemy Anetę. Szczęśliwą matkę i żonę, która właśnie przygotowuje się do przyjścia na świat drugiego dziecka. Wspólnie z mężem Bartkiem i synkiem Mikołajem przeprowadza się do miasta rodzinnego, gdzie mieszkając blisko swoich rodziców, będzie mogła liczyć na jej pomoc. Mając w pamięci piękne chwile, które przeżywała po narodzinach Mikołaja, cieszy się na myśl o tym, że będzie mogła doświadczyć ich ponownie. Dzień narodzin córeczki oraz wszystko to, co dzieje się później odbiega zupełnie od jej wyobrażeń. Córka wcale nie jest słodka i pachnąca, a wręcz przeciwnie jest dla niej obca, zimna i oślizgła. Kiedy bierze ją na ręce, czuje strach i wymiotuje. Najchętniej całe dnie spędziłaby w łóżku, nie chcąc słuchać płaczu dziecka. Apodyktyczna matka, owszem chce pomóc przy wnuczętach, ale na swoich warunkach. Nie bierze pod uwagę tego, co czuje i czego chce jej córka. Nasza bohaterka czuje, się coraz gorzej, ale aby nie pokazać tego po sobie, popada w stan zobojętnienia i wykonuje wszelkie czynności mechanicznie. Bliscy kobiety widzą, że coś się z Anetą dzieje, ale jedyne, co robią, to dają swoje „złote rady”, o których wspomniałam na początku recenzji. Słyszy również, że jest niewdzięczna, spędzając tyle czasu w łóżku, podczas gdy matka zajmuje się jej dzieckiem. Aneta nie mogąc liczyć na zrozumienie ze strony najbliższych, w samotności walczy ze swoimi demonami. Własne problemy, to jednak nie wszystko, co niepokoi Anetę. Z biegiem czasu docierają do niej strzępki rozmów, z których wynika, że jej rodzina ma przed nią tajemnicę. Oczywiście, jaka jest to tajemnica, musicie dowiedzieć się sami, czytając książkę.

Zdradzę tylko, że odkrywając ją, poznacie poruszającą, ale i tragiczną historię, która mocno chwyci za serce, ale też wstrząśnie i da do myślenia. Sięgnijcie koniecznie po książkę i przekonajcie się, czy historia zatoczy koło i tak jak dawniej, tak i teraz nad rodziną Anety wisi tragedia.

„Wysłuchaj mnie” to bardzo życiowa i autentyczna historia, którą powinien przeczytać każdy. Nawet jeśli was ani nikogo wam bliskiego problem depresji poporodowej nie dotyczy, to mocno wierzę w to, że po lekturze tej książki, będziecie bardziej uważni i wyczuleni spotykając matkę z dzieckiem. Będziecie wiedzieli jak się zachować, a przede wszystkim, jak pomóc. Tytuł książki jest jak najbardziej adekwatny do historii, którą skrywają jej karty, gdyż często, kobiety cierpiące na depresję poporodową, a nawet pójdźmy o krok dalej, każdy, kto cierpi na depresję, najbardziej potrzebują właśnie tego, aby zostać wysłuchanym. Jedna rozmowa i pytanie „Jak sobie radzisz? Nie jesteś sama, moja codzienność również nie jest kolorowa”, może uratować komuś życie. To, co warto podkreślić to fakt, że mężczyźni również padają ofiarami tej podstępnej choroby, o czym również przeczytacie w powieści.

Chyba nikt z was nie ma wątpliwości, że warto spędzić z tą książką czas. Możecie być pewni, że będzie to czas bardzo wartościowy i mocno przemawiający do świadomości czytelnika. Ja będę polecała i promowała ją, jak najbardziej się da i was również o to proszę, ponieważ jestem przekonana, że kiedy trafi ona w ręce osoby utożsamiającej się z przeżyciami jej głównej bohaterki, stanie się światełkiem nadziei rozpraszającym mrok, który spowija jej życie. Na zakończenie chcę serdecznie podziękować autorce za to, że zdecydowała się napisać tę książkę. Pani Paulo, jeśli pomoże ona choć jednej osobie, a wiem, że tak będzie, to było warto. Ja przeczytałam ją z ogromnym zaangażowaniem i całą gamą emocji, które ciągle są we mnie żywe. Było wzruszenie, łzy, współczucie, smutek, ale także złość, na wiele zachowań rodziny bohaterki książki, ale również nadzieja. Jak widzicie, samo życie. Ja na pewno jeszcze długo nieprzestane o tej powieści myśleć.