Wszystko jest iluzją

Kojarzycie komiksy lub filmy z uniwersum X-Men? 😏 Super moce, którymi dysponowali ludzie, nazywani najczęściej mutantami?

Dlaczego o tym wspominam, skoro na zdjęciu widnieje książka z opowiadaniami z lat 40'tych poprzedniego stulecia (poza jednym, które powstało w 56r.)? Gdyż właśnie o bohaterach X-Menów myślałam czytając o rodzinie Hogbenów, która pochodzi jeszcze z Atlantydy. Ich niezwykłe moce to [Adres usunięty].: niewidzialność, lasery w oczach, czytanie myśli, czy długowieczność... W tym zbiorku znajdują się wszystkie napisane przez autora historię o tej niezwykłej rodzinie, która zyskała moją sympatię ☺️

Poza tymi opowiadaniami dostajemy jeszcze kilka innych ciekawych utworów, w których możemy docenić styl, wyobraźnię i humor autora.

Nie są to jednak tylko opowieści, które mają nam sprawić przyjemność przy czytaniu (a taka występuje - zaręczam). Pod lekką formą kryją się błyskotliwe spostrzeżenia dotyczące ludzkiej natury. Dodatkowo - opowiadania te są ponadczasowe, w ogóle się nie zestarzały, pomimo faktu iż ich część rozgrywa się podczas II wojny światowej.

Trochę żałuję, że nie ma tu kolejnych historii z życia genialnego alkoholika wynalazcy, jednak rodzinka mutantów rekonpensuje mi ich brak 😁

Trzynaście opowiadań, pięć o mutantach, pozostałych osiem o różnej tematyce, od podróży w czasie po spotkanie z gnomami, ciekawych i świetnie napisanych, to prawdziwa perełka w serii Wehikuł czasu. Mam nadzieję, że w przyszłości uda się Wydawnictwu opublikować kolejne opowiadania Kuttnera, gdyż zostałam Jego fanką ☺️

Zbiór opowiadań „Wszystko jest iluzją” autorstwa Henry’ego Kuttnera to doskonały przykład tego, jak klasyczna science fiction potrafi być jednocześnie błyskotliwa, zabawna i pełna głębszych refleksji. Kuttner, często piszący wspólnie z żoną C.L. Moore, miał niezwykły dar łączenia lekkiego stylu z ambitną tematyką – i ten tom jest tego świetnym dowodem.

Opowiadania zawarte w zbiorze poruszają różnorodne wątki: od podróży w czasie, przez paradoksy poznawcze, po pytania o granice ludzkiego postrzegania rzeczywistości. Tytułowe Wszystko jest iluzją to nie tylko gra słów, ale i przewodnia idea zbioru – wiele tekstów skupia się na tym, jak subiektywne mogą być nasze przekonania o świecie.

Styl Kuttnera jest wyjątkowo przystępny. Unika naukowego żargonu, skupiając się raczej na postaciach, dialogach i przewrotnych pomysłach fabularnych. Często pojawia się humor – ironiczny, czasem absurdalny – który nie osłabia powagi poruszanych zagadnień, ale raczej czyni je jeszcze bardziej przystępnymi.

Choć opowiadania powstały w połowie XX wieku, ich treść wciąż rezonuje. Kuttner nie skupiał się na technicznych szczegółach przyszłości, dzięki czemu jego historie nie zestarzały się tak jak wiele innych z tego okresu. Zamiast tego, eksplorował uniwersalne ludzkie lęki, pragnienia i paradoksy myślenia – a to czyni jego prozę ponadczasową.

Wszystko jest względne to znakomita propozycja zarówno dla miłośników klasyki science fiction, jak i dla tych, którzy dopiero chcą zacząć przygodę z gatunkiem. To literatura rozrywkowa z ambicją – zwięzła, inteligentna i zaskakująco świeża.

Wszystko jest iluzją, podobnie jak pierwszy tom opowiadań Kuttnera, prezentuje bardzo różnorodny wycinek twórczości autora. Na samym początku poznajemy rodzinę Hogbenów, których nie sposób nie polubić i z wielkim zainteresowaniem poznawałem ich przygody. Są można by rzec prawie nieśmiertelni, obdarzeni niezwykłym talentem do tworzenia różnych dziwnych urządzeń, a przy tym to dość prości ludzi, których spotykają przekomiczne problemy. Problem mieszkaniowy opowiada o pewnym mężczyźnie, który trzyma w wynajmowanym pokoju klatkę, taką dużą jak dla kanarka, ale jest cały czas przykryta zasłoną i dobywają się z niej różne dziwne dźwięki. Nie będę zdradzał, co się tam kryje, i nawet jeżeli dość szybko się domyślicie, to Kuttner potrafi niejeden raz zaskoczyć. Wstrząs z kolei opisuje jak pewnego dnia w ścianie otwiera się dziura i wyskakuje z niej tajemniczy facet z przyszłości. Banalne? Nie u Kuttnera! Gnom natomiast opowiada o przygodach Tima Crocketta, który zszedłszy pod ziemię zostaje zamieniony w gnoma na podstawie pewnego starego paktu. Nie podoba mu się to co się stało, nie chce spędzić swojego życia na wiecznym kopaniu, więc szuka sposobu, aby znów być człowiekiem. Tytułowe opowiadanie, czyli Wszystko jest iluzją opowiada o Bertramie Moore, który po pijaku spotyka w barze karła czarodzieja, a które to spotkanie będzie miało swoje przykre konsekwencje.

Opowiadania zebrane w tym tomie, a jest ich dokładnie trzynaście, są lekkie i dobrze napisane, raczej więcej tutaj fiction niż science. Kuttner pokazuje w nich, że jego wyobraźnia jest naprawdę niezwykła i tworzy wiele nietuzinkowych i ciekawych historii, choć z pozoru mogą wydawać się wtórne, czy banalne. Nic bardziej mylnego! Autor wielokrotnie skłania do refleksji, do zastanowienia się nad poruszanymi problemami, a same historie zapamiętam na długo.

Wszystko jest iluzją to drugi tom opowiadań Kuttnera. Trzynaście nietuzinkowych i niebanalnych opowiadań, a przy tym lekko napisanych. Polecam!

Humor w książkach – tak czy nie?

Jeśli lubicie się pośmiać i bawią Was nieoczywiste historie z ukrytym przesłaniem, mam dla Was coś ekstra. Wszystko jest iluzją to drugi tom opowiadań mistrza SF Henry’ego Kuttnera.

W tej części znajdziemy historie wydane po raz pierwszy na polskim rynku, więc to nie lada gratka dla fanów gatunku. Mamy tu opis losów mieszkającej w Kentucky rodziny Hogbenów, której członkowie to pochodzący z Atlantydy mutanci. Potrafią zmieniać kody genetyczne, czytać w myślach, latać, a nawet stawać się niewidzialnymi, a jednak są bardziej ludzcy od samych ludzi. Przeczytamy tu także opowieść o wyprawie do świata gnomów i otrzymamy przestrogę przed ingerowaniem w sprawy magicznych istot. Pojawi się także Twonk – zbudowany przez podróżnika w czasie potężny robot atomowy, przypominający niepozorne radio.

Jest różnorodnie, a przede wszystkim śmiesznie. Ale pod humorem (często czarnym 😉) kryje się coś więcej. Autor był geniuszem. Choć tworzył w latach 40 i 50 XX wieku, przepowiedział wiele przyszłych odkryć, wydarzeń i procesów społecznych. Jego wyobraźnia zdawała się nie mieć granic i widać to w każdym z jego opowiadań, które wciąż zdają się być bardzo na czasie.

Polecam!