Wszystkie nasze granice

Muszę przyznać, że ta książka podobała mi się bardziej jak „Nie chcę być Tobą”. Warto zaznaczyć, że obydwa tytuły reprezentują inne gatunki.

Historia łączy wątek zakazanego romansu – pomiędzy profesorem a studentką, z wątkiem tajemniczej śmierci. Oficjalnie uważa się, że dziewczyna popełniła samobójstwo, jednak Gaia (nasza główna bohaterka) uważa, że mogła zostać zamordowana. Decyduje się zbadać ten temat.

Poruszony zostaje tutaj także temat przełamywania własnych granic, traumy czy fobii. Podobało mi się, że autorka zwróciła uwagę na te problemy.

Niestety nie za bardzo przypadła mi do gustu postać głównej bohaterki. Jak dla mnie jej zachowanie bywało czasami irracjonalne, jakby pewne rzeczy do niej nie dochodziły. Brakowało mi również jakiegoś napięcia w tej historii, tym bardziej, że znajdował się tutaj wątek kryminalny.

Zakończenie mnie zaskoczyło. Zupełnie nie spodziewałam się takiego rozwoju sytuacji.

Myślę, że jest to książka warta lektury. Podobała mi się.

Gaia Gilchrist zaczyna studia na Uniwersytecie Walta Whitmana w Bostonie. Pragnie zapomnieć o trudnej przeszłości i w pełni skupić się na rozwijaniu swojego warsztatu literackiego. Uczelnia, na której wykładają znani pisarze, wydaje się jej idealnym miejscem na rozpoczęcie nowego życia i spełnienie marzeń.

Gaia jest zmuszona zapisać się na wymagane na pierwszym roku zajęcia prowadzone przez Edgara Johanssona – profesora kreatywnego pisania słynącego z kontrowersyjnych metod. Aby uczynić ze studentów dobrych pisarzy, wymaga on od nich pełnej szczerości, przełamywania własnych granic psychicznych i mierzenia się z fobiami. Choć konieczność skonfrontowania się z pełną przemocy przeszłością to tortura, dziewczyna szybko odkrywa, że profesor budzi w niej równie wielką obawę co fascynację.

Sytuacja nieoczekiwanie komplikuje się jeszcze bardziej. Gaia dowiaduje się bowiem, że zajęła pokój po zmarłej studentce, do której jest bardzo podobna fizycznie. Choć Edgarowi niczego nie udowodniono, znajomi dziewczyny oskarżają mężczyznę o udział w zabójstwie.

***

To było dobre. Naprawdę dobre. Połączenie romansu z thrillerem to zdecydowanie jedno z ciekawszych połączeń. Zakazany romans, bohaterowie z trudną przeszłością, niewyjaśniona śmierć młodej studentki – idealne trio.

Do tej mrocznej części związanej z tajemniczym morderstwem młodej studentki nie mam chyba większych zastrzeżeń. Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie zakończenie tego wątku, dlatego też bardzo się cieszę, że autorce udało się mnie zaskoczyć. Choć nie da się ukryć, że autorka z każdym kolejnym rozdziałem podsuwała pewne wskazówki, jednak ja je zupełnie inaczej zinterpretowałam.

Jeśli chodzi o romans – było ok, ale czegoś mi zabrakło. Jakiejś iskry, która bardziej by mną zawładnęła. Dzięki której uwierzyłabym w potęgę tego uczucia. Być może stało się tak za sprawą głównych bohaterów. Zarówno Gaia, jak i Edgar to postacie skomplikowane, momentami bardzo trudne do rozszyfrowania – zwłaszcza profesor. Bywały momenty gdy jego zachowania jednocześnie mnie przerażały i fascynowały.

Nie miałam dotąd okazji poznać innych powieści autorki, jednak po lekturze „Wszystkich naszych granic” z pewnością będę miała na oku jej twórczość. Pochłonęłam tę historię praktycznie w ciągu jednego dnia i z czystym sumieniem mogę ją Wam polecić.

Moja ocena: 8/10

🦓 Sięgając po tę książkę wiedziałam tylko, że biorę się za romans z profesorem. Po wcześniejszej książce autorki, czułam, że będzie dobra, więc nic mi więcej nie trzeba było wiedzieć 😅

Pomimo zagadki odnośnie zabójstwa studentki, jest tu spokojnie. Nie wiem jak określić Wam ten stan.

Powoli odkrywamy strach głównej bohaterki, nic nie jest przesadzone, nie dostajemy ostrego seksu na biurku profesora po parunastu stronach. Wszystko jest napisane ze smakiem, nie wulgarnie.

Zastanawiałam się czego się boi Gaia, czytając opis z tyłu książki, miałabym już mgliste pojęcie, więc cieszę się, że tego nie zrobiłam.

Miałam milion propozycji co do zakończenia 🙈🤣 I żadne się nie sprawdziło. Wow. To się mi mało kiedy zdarza.

Jeśli szukacie książki o pokonywaniu własnych lęków z dodatkiem bardzo dobrego thrillera i nutką erotyki to sięgnijcie.

Dodam tylko, że ta książka to 2 w dorobku autorki. Już po debiucie, szczęka mi opadła do podłogi, oceniłam ją 10/10. Autorka ma niesamowity talent pisarski 😍 chcę więcej !

Kolejna świetna książka autorstwa Natalii Brożek dla której niemalże zerwałam noc! Do samego końca trzyma w napięciu, a relacja pomiędzy bohaterami powoduje dreszcze i wypieki na twarzy! Polecam!

Nie znajdziemy ty trudnych słów. Opisów też jakoś przesadnie tutaj nie ma, a dialogi są naturalne.

Akcja toczy się swoim rytmem. Nie zgubimy się w wydarzeniach, bo łączą się że soba w całość.

Okładka jest świetna. Pasuje do historii. W środku mamy podział na rozdziały.

Motyw uczennica - profesor jest jednym z moich ulubionych. Tutaj również spotykamy się z tym. I choć początkowo byłam nastawiona do niej optymistycznie, nie mogłam się od początku w nią "wgryźć". Odkładałam ją kilka razy, by wracać ponownie. Opis brzmiał bardzo intrygująco. Romans i elementy śledztwa, to coś co również lubię, więc dałam jej szanse.

Powiem wam, że metody nauczania Edgara były dość "osobliwe". Pierwsze zajęcia może nie były, aż tak złe, ale ogólnie pokazywał uczniom taką jakąś stronę, którą ciężko było przez nich polubić. Dla czytelnika natomiast była intrygująca.

Powiem wam, że później udało mi się wkręcić w lekturę i bawiłam się całkiem dobrze. Może nie było tutaj wielkiej miłości, ale naprawdę zaczęło się robić tak można powiedzieć przerażająco. Jeśli macie ochotę sięgnąć po najnowszą książkę autorki, to zachęcam. Może dla was okaże się strzałem w 10! Jednak musicie pamiętać, że to książka nie dla każdego. Na pewno nie dla młodzieży, a i dla wrażliwych osób może być "za bardzo". Więc musicie dobrze przemyśleć i się zastanowić

Ona jest świeżą studentką, która wciąż nie rozliczyła się z bolesnymi przeżyciami.

On jest profesorem, który zmusi ją, by zmierzyła się z lękiem i stanęła nad krawędzią.

Nie wie jednak, że gdy ona skoczy w przepaść utkaną ze wspomnień, pociągnie go za sobą. I tym samym obudzi kłębiące się w nim demony przeszłości.

No dobrze, już teraz rozumiem, skąd te wszechobecne zachwyty nad twórczością Brożek. Jej pióro momentami przypominało mi Hoover (i to tę Hoover za starych, dobrych czasów), a to jest jak dla mnie jeden z największych komplementów.

Przechodząc natomiast do samej książki... co za fenomenalny klimat! Jestem ogromną fanką historii osadzonych w akademickich murach, a gdy do romansu dodamy nutę thrillera i mroczną aurę, to jestem już totalnie kupiona! Jedyna wadą tej pozycji jak dla mnie jest to, że była... zdecydowanie zbyt krótka.

Sam wątek miłosny to jeden wielki MAGNETYZM. Relacja łącząca głównych bohaterów wręcz ociekała chemią, a motyw zakazanego związku nadawał jej jeszcze większej pikanterii. I chociaż włączenie do romansu zmarłej w tajemniczych okolicznościach studentki jest dość nietypowym posunięciem, to całościowo ten gatunkowy miszmasz wyszedł naprawdę dobrze. Co więcej, jako thrillerowa wyjadaczka muszę przyznać, że nie udało mi się rozgryźć tej zagadki, kawał dobrej roboty!

"Wszystkie nasze granice" to istny powiew świeżości. Różnica wieku, wzajemne przyciąganie i nieustanny oddech niebezpieczeństwa na karku. Bierzcie w ciemno!

Nowy rozdział w życiu, który chciała zacząć z czystą kartą. Studia, które były jej furtką. Ale nie miała w planach profesora, który będzie ją zmuszał, aby przekroczyła swoje własne granice. Aby wyznała prawdę i odnalazła siebie. Jednak Gaia nie należy do otwartych osób i nie zamierza tak łatwo wyznać prawy o sobie. I bez znaczenia jest to, jak rozpala ją profesor. Jednak jest jeszcze jedno – tajemnicza śmierć dziewczyny, która była przed nią. Dodatkowo wszystkie drogi prowadzą do profesora. Czy Gaia odpuści czy jednak będzie chciała dociec prawdy ? Czy jej bezpieczeństwo przy tym nie będzie zagrożone ?

„Żeby być kimś, najpierw trzeba być sobą. I już z tym macie problem.”

Tajemnicza śmierć, ponętny profesor zmuszający ich do stąpania po cienkiej linii to naprawdę fajny wątek na książkę. Pomysłowe, ale jednak czegoś mi tu zabrakło. Ta niebezpieczna gra okazała się troszkę drętwa. Nie było najgorzej, naprawdę. Ale brakowało tu więcej ognia, więcej fajerwerków. Czegoś takiego wiecie, że na samą myśl płoną lasy.

Chyba tego mi najbardziej tu zabrakło. Bo tu było jak na taką książkę trochę za spokojnie. Zakończenie też nie za bardzo mnie usatysfakcjonowało. Takie aby było zapchaj dziurę. Jakiej końcowej rozmowy mi zabrakło, takiej oczyszczającej.

"Żeby być kimś, najpierw trzeba być sobą"

"Lubił przekraczać granice, ale ja nie mogłam pozwolić, żeby tak się stało z moją. To było zbyt intymne, zbyt ...istotne."

Gaia ma za sobą wyjątkowo trudne dzieciństwo.Unika ludzi.Marzy o pisaniu. Rozpoczyna studia na uniwersytecie Walta Whitmana w Bostonie.Uczelnia słynie z tego, że wykładają tu znani pisarze. Studenci pierwszego roku muszą zapisać się na zajęcia obowiązkowe i tak Gaia trafia do grupy Edgara Johanssona, który jest znany z niekonwencjonalnych metod. Studenci, aby zostać dobrymi pisarzami, najpierw muszą wyjść ze swojej strefy komfortu, pokonać swoje granice.

Czy dziewczyna będzie w stanie zmierzyć się ze swoją przeszłością i rodzącą się fascynacją do profesora?

"Wolałam być odporna na jego urok, ale gdy tylko się uśmiechał, puszczały mi wszelkie hamulce i zachowywałam się jak idiotka.

Przynajmniej byłam tego świadoma."

Przekroczenie granicy i rodzące się uczucie to nie jedyne z czym przyjdzie się zmierzyć Gai. Okazuje się, że kilka miesięcy wcześniej na uczelni zginęła dziewczyna, do której Gaia jest bardzo podobna. Niektórzy studenci uważają, że miała romans z Edgarem i to on ją zabił.

Ile prawdy jest w tej plotce? Czy coś grozi Gai?

Czyja granica zostanie przekroczona i kto stanie twarzą w twarz ze swoimi demonami?

Ta książka jest po prostu cudowna!Ten klimat, ten dreszczyk i niepewność! Ile razy miałam ochotę zaglądnąć na ostatnie strony aby sprawdzić kto zabił!To taka książka,którą chcecie jak najszybciej skończyć, aby dowiedzieć się wszystkiego a jednocześnie nie chcecie rozstawać się jeszcze z tymi bohaterami! Uwielbiam momenty, w których pojawiał się Edgar! Uwiódł nie tylko Gaię! Ja też przepadłam i chętnie przekroczyłabym niejedną swoją granicę 🙈 W książce nie ma niewiadomo jakich scen 18+ ale przy wszystkich momentach,w których pojawiał się profesor i jego studentka było czuć gorącą atmosferę.Nie potrafię tego opisać ale ich przyciąganie było tak silne,namacalne,że jestem pełna podziwu dla autorki, że tak to potrafiła opisać!Dawno nie czytałam tak dobrej książki!

MIESZANE ODCZUCIA

Ostatnio znowu coraz częściej eksperymentuję i sięgam po książki, które niekoniecznie wpisują się w gatunki, które zwyczajowo czytam. Tak było też z powieścią Natalii Brożek. Chociaż thrillery bardzo lubię, a zagadki i zakazane związki również są intrygujące, to raczej omijam książki, które mają z góry wskazane elementy erotyczne. Pomysł na fabułę ciekawił mnie jednak bardziej niż moje uprzedzenie do erotyków, więc zdecydowałam się na lekturę mimo trzech płomyczków w skali ostrości Niegrzecznych książek. I w sumie to mam mieszane odczucia. Dlaczego? Już tłumaczę.

Na początek napiszę tylko, że całe szczęście te płomyczki były tam zdecydowanie na wyrost, bo książka była przede wszystkim thrillerem, a nie erotykiem i bardzo się z tego cieszę. Wszystkie sceny zbliżeń nie były też przesadzone, czy niesmaczne, więc kolejny plus.

Wielką zaletą jest również pomysł na fabułę. Zakazany romans między studentką a profesorem, zbrodnia sprzed roku w tle, dużo tajemnic i niedopowiedzeń oraz demony dręczące naszych bohaterów. Tylko problem zaczyna się przy wykonaniu. Gaię dręczą traumy z przeszłości, które wpływają na trudności w relacjach z innymi, w nawiązywaniu kontaktów, a także wpływają na jej samoocenę i powodują kolejne problemy. I jak jest to całkowicie zrozumiałe, że dostaniemy antyspołeczną dziewczynę, do której ciężko będzie poczuć choć odrobinę sympatii, tak niektóre elementy przy kreacji tej bohaterki wydają mi się niespójne. W moim odczuciu Autorka niepotrzebnie zaczęła wątek zaburzeń odżywiania, gdyż pojawił się on nie wiadomo skąd i po właściwie jednej scenie i kilku drobnych wzmiankach nagle wątek znika. A szkoda, bo jeśli już rozpoczęto temat, to można było go lepiej poprowadzić. Jak jest z resztą bohaterów? Niestety, ale nie jest wcale lepiej. Chociaż takich gburowatych facetów, którzy za swoim kontrowersyjnym zachowaniem skrywają uczuciowego człowieka zazwyczaj się lubi, tak ja nie mogłam jakoś uwierzyć w realność Edgara. Był papierowy i zbyt przerysowany, bym mogła go jakoś polubić. Jego zainteresowanie Gaią również wydało mi się bardziej niepokojące niż romantyczne. Nie będę umieszczała tu spoilerów, ale jeśli sięgniecie po książkę i dowiecie się, dlaczego Edgar zwrócił uwagę na Gaię, to może zrozumiecie dlaczego to wszystko wydało mi się... dziwne. Nie udało mi się również wychwycić chemii między bohaterami i mimo że Autorka chciała nam tu zaserwować powoli rozwijającą się relację, to jednak mam wrażenie, że wszystko jest wolno, wolno, a nagle jak wystrzeliło, to w obrębie paru stron wybucha niezbyt wiarygodny romans. Niby bohaterzy mają przeżycia, które ich łączą, ale jakoś to wszystko zdaje się grubymi nićmi szyte.

No dobrze, jest tyle wad, ale dlaczego jednak mam mieszane odczucia, a nie w pełni negatywne? Bo tę książkę naprawdę dobrze mi się czytało. Zwróciłam uwagę na masę rzeczy, które mi się nie podobały, ale mimo wszystko czytało się szybko i Autorce udało się zaangażować czytelnika i zbudować tajemniczy klimat. Byłam ciekawa, kto stoi za śmiercią Gilly, a także czy Gaia również jest w niebezpieczeństwie. Miałam swoje typy i poprawnie odgadłam zakończenie, ale bardzo się cieszę, że Autorka poszła właśnie tą drogą. Niby było sporo podpowiedzi, że właśnie tak to się skończy, ale i tak czułam satysfakcję, że otrzymaliśmy takie zakończenie.

STRUKTURA

Do Wszystkich naszych granic przyciągnęła mnie piękna graficzna okładka. I trzeba przyznać, że niezwykle pasuje ona do treści, więc wielki plus za to. Książka podzielona jest na części, w obrębie których mamy jeszcze podział na numerowane rozdziały. Pierwszoosobową narrację powierzono Gai i to właśnie jej oczami poznajemy całą historię. Bohaterka jednak jest dosyć oszczędna w przekazywaniu swoich uczuć, więc o wszystkich jej problemach i demonach dowiadujemy się dopiero z czasem. Styl pisania autorki był prosty i łatwy w odbiorze, tylko jeden błąd językowy zwrócił moją uwagę - sformułowanie "dzień dzisiejszy". Był on użyty w wypowiedzi któregoś z wykładowców, więc tym bardziej zdziwiłam się, że nie został on wyłapany. Pod względem technicznym nie miałam żadnych innych zgrzytów.

PODSUMOWUJĄC

Wszystkie nasze granice to książka, która miała sporo wad, ale z pomiędzy jej zalet na prowadzenie wyszła jedna, bardzo ważna - to, jak szybko i łatwo czytało się powieść, mimo poruszonych w niej trudnych tematów. Intrygujący wątek śmierci studentki i niebezpieczeństwa czyhającego na dziewczynę zajmującą jej pokój w akademiku obudził w czytelniku wewnętrznego detektywa, który koniecznie chciał rozwiązać tę zagadkę. Lubię jeśli historia mnie wciągnie, więc jestem w stanie nieco przymknąć oko na wady, ale szczerze przyznam, że raczej drugi raz po tę książkę bym nie sięgnęła.

Czy polecam? I tak i nie, to wszystko zależy jak podchodzicie do niektórych spraw, które są w tej opowieści ukazane. Warto więc przekonać się na własnej skórze, jakie będą Wasze wrażenia.

Amanda Says

„W głowie kłębiły mi się same straszne myśli. Spałam w łóżku trupa. Zajęłam jej miejsce”.

Romans z profesorem sam w sobie jest niebezpieczny, dodajmy do tego przekroczenie granic, które mogą skończyć się śmiertelnym zagrożeniem…

Pierwszy raz zdarzyło mi się zobaczyć w książce adnotacje, że książka zawiera takie tematy jak: zaburzenie odżywiania, [Adres usunięty]ójsto czy przemoc zarówno psychiczną jak i fizyczną. Popieram to bardzo, niektórzy nie powinni sięgać po takie książki, nie każdy jest w stanie to udźwignąć.

„-Twoją granicą zajmiemy się jako ostatnią. - zakomunikował. - Daję ci jeszcze trochę czasu na przemyślenie tego, skąd masz naprawdę wszystkie blizny na ciele. Masz opowiedzieć mi ich historię. Każdej z nich.

Już otworzyłam usta, ale nie pozwolił mi dojść do głosu:

-Wiem, że pamiętasz. Nie kłam, że nie. Czegoś takiego się nie zapomina”.

Książka jest podzielona na części, a z każdym kolejnym rozdziałem tempo jest coraz szybsze, dzieje się coraz więcej i z jednej strony nie chce się jej kończyć, a z drugiej już chce się poznać zakończenie. Znacie to uczucie? Uwielbiam!

„Byłam podobna do trupa. Czy i mnie czekał ten sam los?”

Książkę kwalifikuje jako dobrą, postać profesora zasługuje na plus: jego gburowatość, tajemniczość, a również chamstwo. Jeśli chodzi o Gaię- główną bohaterkę- ok, czytając miałam przed oczami Wednesday Addams. Reszta przewijających się bohaterów, jak dla mnie była nijaka.

Zakończenie? Ciekawe. Poniekąd je przewidziałam więc nie było, aż takim zaskoczeniem ale daje plusa.