Wspomnienia. Sinéad O’Connor

Jestem absolutnie pewna, że gdyby Elaine N. Aron opublikowała swoje badania na temat temperamentu osób wysoce wrażliwych (z ang. highly sensitive person) przed rokiem 1996, być może świat nie oceniałby tak surowo poczynań irlandzkiej artystki, która w ramach buntu ogoliła swoją głowę do zera, co stało się jej znakiem rozpoznawczym.

Ludzie określani mianem OWW czerpią z życia garściami, są niezwykle spostrzegawczy i empatyczni, są dużo bardziej wrażliwi na bodźce i jednocześnie bardziej podatni na stres oraz emocjonalne wyczerpanie. Mają bogatą wyobraźnię i szczególne uwrażliwienie na piękno i sztukę. Potrzebują nawiązywania silnych więzi, a kiedy im tego brakuje, ogromnie cierpią, samotność wypala w nich czarną dziurę. Nie wspominałabym o tym, gdyby nie fakt, że dokładnie taka JEST Sinéad O `Connor.

Jej wrażliwość daje się odczuć w większości utworów, które napisała, i choć nie zawsze są to autobiograficzne wątki, wiele z nich jest o tym, co ją spotkało lub dotknęło do żywego. Nigdy nie czuła się gwiazdą popu, kiedy pokazywała swoją pogardę SŁAWIE, świat show-businessu nazywał ją wariatką. Incydent na antenie NBC wręcz zagotował opinię publiczną, która stanęła nagle ponad podziałami i stała się zaciekłym obrońcą dobrego imienia Jana Pawła II. Gdyby wówczas tak samo intensywnie zainteresowano się tym, co faktycznie dzieje się w irlandzkim kościele, a co właśnie tym aktem próbowała przekazać Sinéad, być może ocaliłoby to wiele ofiar pedofilskiej rzezi.

W swoich wspomnieniach piosenkarka odsłania przed czytelnikiem obraz więzi rodzinnych, a raczej ich braku, opowiada o pobycie w zakładzie dla nieletnich i szkole z internatem. Jest tu dużo bólu, osamotnienia, poszukiwania miłości i siebie jako aktywistki, przewodnika duchowego i matki. Sinéad ma czworo dzieci, każde nosi inne nazwisko, z czego czasem wynikają dziwne i śmieszne historie, o jednej takiej opowiada w książce. Co ciekawe, nie znajdziemy tu nic o jej biseksualności, co stoi w kontrze do faktów podanych w Wikipedii. Po więcej odsyłam do książki. Warto!

Jak tu nie przeczytać książki o kobiecie, która w czasach mojego dzieciństwa, była moja ulubienicą. Pominięcie tej książki z mojej strony byłoby ogromnym faux pass. Teraz, po przeczytaniu pierwszej części "Wspomnień" mogę powiedzieć, jak ja niewiele wiedziałam. Chyba praktycznie nic nie wiedziała o Sinead. Jej piosenki to istna magia, ale jej życiem prywatnym się w ogóle nie interesowałam. Teraz, gdy już wiem z iloma traumatycznymi wydarzeniami musiała sobie radzić, mam dla niej tym większy szacunek. Jestem pełna podziwu, że Sinead była w stanie wyznać to, z czym musiała męczyć się w swoich młodych latach.

Sinead niewątpliwie kojarzy się z dwoma rzeczami, piosenką "Nothing Compares 2U" i podarciem zdjęcia papieża. Co do muzyki, piosenek jest oczywiście dużo, dużo więcej a obok jej charakterystycznego głosu trudno przejść obojętnie (no ok, mi trudno przejść). Choć, tak na marginesie, mam wrażenie, że młode pokolenie (już dorosłe nawet "dzieciaki") artystki zupełnie nie kojarzy. Co do zdjęcia, można powiedzieć, że drąc je "wyprzedziła epokę". Rozumiem podtekst, rozumiem zamiary. Nawet i doceniam i szanuję. Podziwiam, zwłaszcza, że w dzisiejszym świecie jest naprawdę trudno być sobą.

Muszę przyznać, że ta autobiografia jest napisana w stylu, jakiego się spodziewałam. Oczywiście, to na plus. Oczywiście dla mnie, bo nie każdemu może przypaść do gustu. Jest prosto, często zupełnie potocznie. Życie prywatne, przemyślenia i muzyka w książce się przenikają, S. zachowuje duży balans między tymi elementami. Jej rozmyślenia krążą, urywają się. Jest sporo autoironii i dystansu do świata, w stylu, który jest bardzo mój. Bywa prześmiewczo. I choć potrafi być naprawdę zabawnie to niestety życie S. do takich nie należało. Miejscami bywa bardzo, ogromnie smutno. Czasami tak bardzo, że musiałam zrobić sobie przerwę.

Nie mi oceniać książkę bo napisało ją życie, nic nie można zmienić niż zaradzić ale… serce płacze. Kolejny przykład jak to dzieciństwo rzutuje na przyszłość. Jak dzieciak potrzebuje dobrego domu aby później móc zmierzyć się z życiem. To co robiła małej S. jej własna matka to jak najgorszy sen. Niby czasy inne, ale ile się słyszy o maltretowaniu dzieciaków, o którym wszyscy wiedzieli ale nikt nie uznał za właściwe pomóc.

Podoba mi się, że ta autobiografia jest prawdziwa. Miejscami naturalistyczna nawet, odkrywająca najbardziej wstydliwe zakamarki życia. Bez wątpienia nie jest ugrzeczniona, nie jest pod publikę. Ma w sobie taki klimat, któremu trudno odmówić wiarygodności. Ma w sobie też mnóstwo spostrzeżeń, które są mi osobiście bliskie. Co więcej, jest napisana w taki sposób, jakby Sinead opowiadała właśnie mnie, konkretnej osobie o swoim życiu. Jakbym siedziała z nią przy kawie i pozwalała się wygadać.

Ps. "Przygoda" z Princem zmusiła mnie do poszukania książki o tym ekscentryku. Swoją drogą, trzeba przyznać, że S. przyciągała do siebie nietuzinkowe osoby.