Wschód księżyca

Książki Magdaleny Zimniak to dla mnie prawdziwe niespodzianki. Autorka potrafiła mnie nie raz zaskoczyć.

Nie inaczej było z lekturą "Wschodu księżyca". To thriller psychologiczny z elementami metafizycznymi. Bardzo spodobał mi się pomysł na fabułę. Autorka cały czas trzyma czytelnika w napięciu, a wprowadzone elementy paranormalne jeszcze go podsycają.

Książki p. Zimniak mają to do siebie, że ciężko je odłożyć i po raz kolejny nie umiałam się oderwać. Świetna narracja, ciekawi bohaterowie, to tylko jedne z licznych plusów tej powieści.

Polecam!

Bardzo ciekawy i mega wciągający thriller psychologiczny. Autorka łączy ze sobą świat realny z fikcją i robi to w taki sposób, że książka staje się bardzo niesamowita, klimat który oddaje nie da się dokładnie opisać. Główna bohaterka Monika po tragedii jaka ją spotkała gdy była dzieckiem żyje tak jak inni tego od niej oczekują, lecz wewnętrzne głosy nie pozwalają zapomnieć o traumie. Tylko zaprzyjaźnionemu księdzu zwierza się ze swoich uczuć, a są one bardzo smutne i mroczne. Autorka przekazuje nam w swojej powieści jak skrywany w sobie ból może doprowadzić do tragedii, jak trudno samemu poradzić sobie z traumą. Fabuła powieści jest niezwykle mroczna, pani Magdalena potrafi zaciekawić czytelnika, sprawić aby podczas czytania dostawać gęsiej skórki i nerwowo rozglądać się i nasłuchiwać czy przypadkiem i jego złe duchy nie nawiedziły. W powieści spotykamy wielu bohaterów, każdy z nich zmaga się ze swoimi demonami. Książka napisana jest z punktu widzenia wszystkich bohaterów, dzięki temu poznajemy dokładnie ich uczucia. Dzięki powieści poznajemy jak trudno jest wybaczyć, jak przeogromna jest w człowieku chęć zemsty i jak trudno jest się wyzbyć złych uczuć. Oprócz złych uczuć mamy również do czynienia w książce z miłością szczęśliwą, nieszczęśliwą i również zakazaną, dla której można wręcz zabić. Spodobało mi się podejście w książce do tematu metafizyki, w którym bohaterowie są świadomi siły z zaświatów, a nawet prowadzą z nią dialog. Jest to książka poruszająca najskrytsze struny uczuć człowieka. Powieść wciąga bardzo od samego początku i nie pozwala odetchnąć do ostatnich stron. Pani Magdalena porusza w książce również trudny temat pedofili w kościele jak również w rodzinie. Autorka bardzo dobrze przekazuje myśli bohaterów, opisuje co każdy z nich czuje. Pani Magdalena pokazuje w swojej powieści jak wielka potrafi być potęga miłości i przebaczenia. Emocje w książce są bardzo wyraziste, odgrywają bardzo ważną rolę, można je odczuć na każdej stronie. „Wschód księżyca” to powieść bardzo mroczna wbijająca się w umysł czytelnika.

Potępione dusze…

Każdy z nas jest odpowiedzialny przed Bogiem zarówno za swoje życie, jak i życie osób sobie powierzonych, zaś każdy akt przeciwko temu życiu jest wyrazem braku szacunku wobec Stwórcy. We współczesnym świecie, zdominowanym przez pęd do sukcesu, którym wolność i indywidualizm są podkreślane na każdym kroku, zapominamy, że jesteśmy tylko zarządcami życia, zaś jego Panem jest Bóg. Samobójstwo zatem zrywa naszą więź z Bogiem, a jednocześnie jest przejawem braku miłości szacunku do siebie. Co więcej, jeśli popełniamy grzech samobójstwa z pełną tego świadomością i wolną wolą, skazujemy się na wieczne potępienie.

Co jednak z osobami, które doświadczyły cierpienia, straty, i mimo iż kończą swoje życie z pełną tego świadomością, zostały do samobójstwa popchnięte przez traumę, z którą nie potrafiły sobie poradzić. Czy potępiona jest dusza takiego samobójcy? Czy rzeczywiście jest ON skazany na błąkanie się pomiędzy światami? A może nawet więcej – ta dusza, pełna gniewu i frustracji, obrażona na świat, nabiera demonicznych cech, zagrażając również czystości innych dusz?

Takie pytania rodzą się podczas lektury najnowszej powieści autorstwa Magdaleny Zimniak, pt. „Wschód księżyca”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Prozami książka to przejmująca lektura, która stawia pod znakiem zapytania nasze dotychczasowe przekonania odnośnie samobójstwa, która pokazuje, jak życie potrafi niekiedy doświadczyć, jak zatacza koło, powielając pewne wydarzenia, wybory – być może po to, byśmy w końcu dokonali właściwego. Przesycona mroczną atmosferą, ale i cierpieniem książka zachwyci nie tylko miłośników twórczości autorki, czy też osoby chętnie sięgające po książki z domieszką metafizyki, czy wręcz … horroru. To również powieść dla tych wymagających czytelników, którzy docenią misternie skonstruowaną fabułę, akcje rozgrywająca się na różnych planach czasowych oraz konstrukcje bohaterów, odsłaniających przed nami nie tylko swoje umysły, ale i dusze.

Autorka przenosi nas w Tatry, gdzie w drodze na Zawrat, za Czarnym Stawem Gąsiennicowym, młoda kobieta popełnia samobójstwo. Chwilę wcześniej Monika, bo tak bowiem brzmi imię samobójczyni, kochała się na ścieżce z mężczyzną, by – po akcie spełnienia – naga rzucić się w przepaść. Na tym świecie pozostawiła półroczną córkę Karolinę i wielbiącego ją męża Roberta. Co zatem ciągnęło ją na druga stronę?

Dwadzieścia lat później, dokładnie w tym samym miejscu znajduje się Paweł – przyjechał w Tatry wraz z żoną Basią, by świętować dziewiętnastą rocznicę ślubu. Niemal nikt nie wie, że mężczyzną, z którym Monika uprawiała przed śmiercią seks, był właśnie on. Od tamtej chwili nie był w górach, unikając zarówno wspomnień o kochance, jak i miejsca, w którym odebrała sobie życie. Wówczas poprosiła, by poszedł za nią, ale nie odważył się na samobójstwo – czy ten akt tchórzostwa (a może odwagi?) będzie miał swoje konsekwencje teraz? Jak daleko może posunąć się potępiona dusza w swoim grzechu?

Przekonamy się o tym dzięki książce „Wschód księżyca”, która odsłania nie tylko ludzkie motywy działania, ale i serca i dusze. Zmusza nas przy tym do zadawania egzystencjalnych pytań, do refleksji na temat życia i śmierci, na temat miłości i cierpienia. Wiele lat temu wydarzyła się tragedia, która sprawiła, że Monika nie chciała już swojego ciała. Noc spędzona z Pawłem po maturalnym balu czy narodziny dziecka, małej Karoliny, na moment rozproszyły mrok ją wypełniający, ale jak widać – nieskutecznie. Co więcej, ten mrok wydaje się wkradać teraz do życia tych, którzy z Moniką byli powiązani. Jaki zatem może być finał tej historii? Możecie być pewni, że zaskakujący, jak to u Magdaleny Zimniak bywa. Autorka po raz kolejny zostawia bowiem czytelnika uwięzionego w historii, wciąż wracającego do niej i analizującego. Książka skrada naszą duszę i pozostaje tylko pytanie, czy my również będziemy potępieni?

Justyna Gul

Qultura słowa