Wojny huraganowe. Tom 1

Dawno temu, w odległej galaktyce...

Talasyn zna jedynie wojnę. Rozgrywające się od lat potyczki są wynikiem skomplikowanego konfliktu z Nocnym Imperium. Dziewczyna skrywa jednak sekret, który może ocalić wiele istnień. Alaric jako dziedzic potężnego imperatora nie może pozwolić sobie na słabość. Gdy na polu walki natyka się na intrygującą przeciwniczkę, nie potrafi o niej zapomnieć. Talasyn nie zdaje sobie sprawy, iż to dopiero początek jej skomplikowanej przygody. Nie wie także, iż książę Alaric będzie jedynym, który pomoże powstrzymać wojnę...

O debiutanckiej powieści Thei Guanzon było niezwykle głośno za sprawą inspiracji Gwiezdnymi Wojnami. Nie potrafiłam doczekać się emocjonalnej, przepełnionej politycznymi intrygami i namiętnościami lektury. Wojny Huraganowe nakreśliły losy obdarzonej wyjątkowymi zdolnościami dziewczyny i mrocznego dziedzica imperatora. Każdy pragnie zwyciężyć w tej niełatwej walce o potęgę. Czy Talasyn i Alaric zdołają znaleźć pokojowe rozwiązanie?

Wojny Huraganowe to porywający wstęp do emocjonalnej trylogii opisującej perypetie wrogów, którzy muszą stać się sojusznikami, aby powstrzymać niekończącą się wojnę. Thea Guanzon wykorzystała popularne motywy, a jednocześnie zapewniła wspaniałą rozrywkę za sprawą dynamicznej akcji, nietuzinkowych relacji międzyludzkich i politycznych spisków. Czytelnicy poszukujący wciągającej historii z naciskiem na romans powinni śmiało sięgnąć po debiutancki utwór autorki. Czy Talasyn i Alaric pozwolą sobie na zaufanie i zakończą tytułowe potyczki?

Pełna recenzja na stronie: [Adres usunięty] | @paradisewithbooks

Bardzo długo zbierałam się do tej recenzji, bo do tej pory nie wiem jak ją ocenić. Czy mi się podobała, czy może lekko rozczarowała? Po zakończeniu nie byłam w stanie tego określić i na dobrą sprawę nawet nie wiedziałam co sądzę o tej książce. Teraz, z perspektywy czasu, wiem, że była dobra i w momencie czytania naprawdę dobrze się na niej bawiłam, ale jednak po zamknięciu stała mi się całkowicie obojętna nie wywołując już we mnie żadnych większych emocji.

Mamy tutaj dwójkę bohaterów. Wrogów stworzonych do walki przeciwko sobie. Alarica, dziedzica Nocnego Imperium posługującego się mroczną magią i Talasyn, nową następczynię kraju pełnego tajemnic i smoków, Tkającą Światło. Wojnę trwającą lata, brutalną i nierówną. Intrygi polityczne władców traktujących swych potomków jak marionetki i aranżowane małżeństwo. Wątek enemies to lovers. I oczywiście w tle ship reylo.

Nie mogę powiedzieć, żeby źle czytało mi się „Wojny huraganowe”. Połknęłam ją na dwóch posiedzeniach (z czego pierwsze było dosyć oporne, a drugie to ponad 300 stron na raz). Przyznaję, że choć początek był dla wszystkich najbardziej interesujący to mi najtrudniej mi się go czytało przez ogrom nowych nazw i informacji wojskowych. Jednak druga połowa była już trochę przyjemniejsza i przede wszystkim łatwiejsza w odbiorze przez romans, który przeważył nad wszystkim innym. Alaric i Talasyn zostali zmuszeni do zawarcia małżeństwa, zmuszeni do spędzania razem każdego dnia, mimo że jeszcze jakiś czas wcześniej Nocne Imperium zawładnęło dotychczasowym krajem głównej bohaterki. Między nimi wrzało, a z drugiej strony zaczynali się wzajemnie rozumieć i sobie pomagać. Bardzo podobał mi się ten wątek i jego rozwiązanie. Jednak… sami bohaterowie w żaden sposób mnie nie ujęli i chyba to przeważa na moich raczej mało ekscytujących odczuciach. Talasyn podejmowała głupie decyzje (wymykała się spotkać ze swoją dotychczasową przywódczynią wiedząc, że jest pilnowana, a Alaric poszukuje ocalonych żołnierzy), a jej przyszły mąż był postacią bardzo mało wyrazistą. W oczach głównej bohaterki wydawał się potężny, z zawsze nienagannym doborem słów, natomiast jego perspektywy były dosyć proste i mało angażujące. Natomiast chwycił mnie świat i magia (po części, i tu nie mam pojęcia dlaczego, kojarzył mi się ze światem Avatara, pełnym kolorów i różnego rodzaju istot). Samo zakończenie również było interesujące, choć nie wywoływało raczej efektu „wow”, a bardziej delikatne zaintrygowanie. Jednak z kolei zupełnie nie przypadła mi do gustu TA scenka i właściwie przez całą książkę tak sobie pływałam między zachwytami, a „nie podobaniem się”. Ale! Mimo wszystkich minusów jestem ciekawa drugiej części i na pewno po nią sięgnę licząc, że spodoba mi się dużo bardziej niż pierwszy tom, który bądź co bądź miały być (a nie jest) moją miłością.

(natomiast, to już tak na marginesie, średnio się zgadzam z opiniami dotyczącymi tropu colonizer love. Rozumiem, że tutaj Nocne Imperium przejęło kraj głównej bohaterki, natomiast jest to wojna i obie strony po prostu brały w niej udział. W innym scenariuszu to kraj głównej bohaterki mógł przejąć Imperium. A każde enemies to lovers, polega na tym, że, jakby nie patrzeć, postacie z jakiegoś powodu są dla siebie wrogami [czy to przez kraj pochodzenia, czy sytuacje z ich przeszłości]. Równie dobrze, kiedyś Talasyn mogła trafić zamiast do kraju słabszego, to do Imperium i walczyć w jego imieniu, a wtedy nie byłoby mowy o kolonizacji, bo przecież „walczyłaby w słusznej sprawie swojego kraju”.)

„Nienawiść wymaga namiętności”.

Osierocona Talasyn żyje w świecie owładniętym przez Wojny Huraganowe. Nocny Imperator nie spocznie, dopóki nie zrówna jej kraju z ziemią. Jako żołnierka wraz z resztkami armii walczy o skrawki terytorium, jakie im zostały. Zwłaszcza że dziewczyna włada magią światła, mogącą pokonać cienie Keasathu. Gdy na placu boju spotyka Księcia Alarica, dziedzica Nocnego Imperium, zderzenie ich mocy tworzy niespotykaną dotąd siłę. Okazuje się, że owa siła może nie tylko zakończyć wojnę, ale także pokonać nową magię, będącą jeszcze większym zagrożeniem. Czy sojusz pełen tarć i napięć, tajemnic, polityki i skomplikowanych, bolesnych uczuć jest w ogóle możliwy?

Tę książkę określa się mianem militarnego romantasy. Co więc w niej znajdziecie?

- dwie wrogie armie trwające w wieloletnim konflikcie

- bolesną historię całych narodów

- dwoje ludzi po przeciwnych stronach barykady, których niezbadane moce ciągną niebezpiecznie ku sobie

- sekrety przeszłości i rodzinne tajemnice

- intrygi polityczne

- trening mocy

- aranżowane małżeństwo

- bardzo powolne slow burn z motywem enemies to lovers

Czy widoczna jest inspiracja Star Wars i postacią Adama Drivera? Tak. Jednak to też cała masa zagmatwanych wątków przeplatających się ze sobą przez całą historię, która od samego początku jest dość wymagająca, fabuła zaś toczy się stosunkowo wolno. Warto zaznaczyć dopracowaną narrację z dwóch perspektyw – Talasyn i Alarica – dzięki której mamy pełen obraz wydarzeń i ich relacji oraz ładny i zgrabny język, jakim napisana jest książka, szczególnie że jest to debiut. W czasie wojny pomiędzy narodami walczącymi o swoją tożsamość i suwerenność, między pasmami mocy, przewrotną arystokracją, powietrznymi statkami i smokami poznajemy wrogich sobie bohaterów, ich trudną przeszłość, blizny, nie tylko te widoczne, i śledzimy bardzo powoli budującą się nić zrozumienia… bo do zaufania tu jeszcze bardzo daleko.

Naprawdę nie mogłam doczekać się tej książki i… koniec końców czytałam ją prawie dwa tygodnie. Nie potrafię powiedzieć, z czego to wynikło. Czy z apatycznego rozwoju fabuły, braku spektakularnych zwrotów akcji, czy to po prostu nie był mój moment? Mimo iż podoba mi się relacja między głównymi postaciami, ich uszczypliwości, stopniowe odkrywanie warstw, rodzące się uczucie, humor, a ostatnią 1/3 książki czytałam z prawdziwą przyjemnością, to jednak nie porwała mnie tak bardzo, jak na to liczyłam. To typowy dobry, sympatyczny i dobrze napisany początek serii, więc jeśli lubicie, gdy bieg zdarzeń nie dyszy Wam w kark, zapewne będzie to coś właśnie dla Was i warto dać jej szansę.

Mimo wszystko jestem ciekawa kontynuacji, bo jest spora szansa, że tam wreszcie zaczną się dziać RZECZY dynamiczne i zaskakujące.

„Wojny huraganowe” to jeden z bardziej wyczekiwanych przeze mnie tytułów. Bardzo chciałam przeczytać tę książkę, odkąd usłyszałam o niej w tamtym roku na zagranicznym booktoku. Nie zdziwię, więc was pewnie, jeśli powiem, że miałam spore oczekiwania co do tej książki. I jak się okazało, chyba zbyt duże. Absolutnie nie jest to zła książka, ale oczekiwałam trochę czegoś innego (myślałam, że wpadnę w mały zachwyt), a dostałam po prostu coś dobrego.

Z początku bardzo trudno było mi się wciągnąć w historię, a ilość nowego nazewnictwa, imion i wydarzeń mocno mnie przytłoczyła. Trudno było mi się połapać w akcji, bo nie rozumiałam większości rzeczy. Dlatego też nachodziły mnie czarne myśli, co do mojej relacji z tą książką. Na całe szczęście później się to wyklarowało i wciągnęłam się w ten świat.

Książka ta promowana jest jako romans militarny, więc liczyłam na ogrom scen wojennych, bitew i krwi. Owszem było to, ale skończyło się w 1/3 książki. Dla mnie trochę za mało. Potem dostajemy tak naprawdę tylko negocjacje ślubne i związane z nimi ustalenia do sojuszu. Cała ta otoczka wojny gdzieś w tym zanika.

Wątek romantyczny to najprawdziwszy sloooow burn 🔥 Naprawdę można się wykończyć. Dopiero zbliżając się ku końcowi, dostajemy co nieco. Mnie akurat zabieg ten bardzo przypadł do gustu. Idealnie zgrywa się on z enemies to lovers, które również tutaj występuje. Nie doświadczymy tutaj wielkiego zakochania się po kilkunastu rozdziałach. O nie! Tutaj oni są wrogami z krwi i kości. I autorka nie daje nam o tym zapomnieć, szczególnie w zachowaniu Talasyn. Uwielbiam ten wątek romantyczny, bo rozwija się w swoim tempie i jesteśmy świadkami tego, jak w bohaterach po mału rodzą się pewne emocje. No i oczywiście pomiędzy bohaterami jest chemia i napięcie. A gdy dochodzi już do jakiegoś zbliżenia to jest meeega hooot 🥵🔥

Bardzo urzekła mi oryginalność w kontekście literackim. Wiem, że książka wzorowana jest na shipie Reylo, więc niektórzy mogą pomyśleć, gdzie tu niby oryginalność? Dla ten tytuł jest poniekąd czymś nowym pośród tylu książek dostępnych na rynku. Większość z nich opiera się na dobrze wszystkim znanym schematach, gatunkach postaci, dążenia do tego samego celu. W tej książce ani razu nie odniosłam wrażenia, że czytam coś, co już jest. Mamy nowy system magii, akcja nie dzieje się na standardowej płaszczyźnie, mamy różne planety, statki „kosmiczne”. Niezbyt często spotykam się z książkami, których akcja dzieje się w przestrzeni kosmicznej, dlatego bardzo to doceniam. Daje mi to taki powiew świeżości.

Spodziewałam się, że to będzie moje kolejne 5⭐ ale niestety ta historia nie porwała mnie, tak jak myślałam. Dla mnie jest to bardzo poprawna pozycja z świetnym wątkiem romantycznym, ale raczej miłości z tego nie będzie. Jednakże z wielką chęcią sięgnę po kolejny tom, w końcu muszę zobaczyć jak enemies stają się lovers 😂❤