Władcy ciemności

"Chciałam tylko uciec, ustrzec się tego, co mi narzucono. Uczucie, które mnie spotkało, przyszło tak nieoczekiwanie. Nie wierzyłam, kiedy do mnie dotarło. Nie jest to coś ulotnego, to wiem na pewno. Umarłabym gdyby się skończyło. Czy dostałam to samo w zamian?"

Autorka przenosi nas do XIX wiecznego Orleanu. Do czasów, kiedy to kobiety nie miały prawa głosu i musiały podporządkowywać się mężczyznom. Kiedy w złym tonie i guście było mieć własne zdanie a tym bardziej upierać się przy nim.

W tych właśnie czasach przyszło żyć Eilis Ormond, córce bogatego mieszczanina. Dziewczyna dowiaduje się, że rodzina wybrała już dla niej narzeczonego a jej nie pozostaje nic innego jak się zgodzić. Jednak oczytana i wykształcona dziewczyna nie wyobraża sobie aranżowanego i pozbawionego uczuć małżeństwa. Wyrażając swój sprzeciw zostaje odesłana do klasztoru, w którym to ma przemyśleć swoje zachowanie. Pobyt tam ma spowodować, że skruszona dziewczyna, nie nauczona ciężkiej pracy i życia w spartańskich warunkach, wróci, godząc się na warunki stawiane przez rodzinę.

"A klasztor? Czegokolwiek pozytywnego by się w nim nie doszukiwała, to nic nie zmieni faktu, że panicznie bała się tego miejsca. Ciemny, zimny, z zamkniętymi kobietami, z którymi, z pewnością nie będzie mogła porozmawiać."

W klasztorze, stworzonym na wzór wielkich, francuskich zakonów dominikańskich dziewczyna poznaje nauczyciela, tajemniczego Gabriela Montana. Czy ten doświadczony, elokwentny, silny ale niezwykle mroczny mężczyzna pomoże Eilis podjąć decyzję? Czy może jednak utwierdzi ją w przekonaniu, że warto walczyć o swoje zdanie i upierać się przy nim, nie bacząc na konsekwencje?

Przyznam, teraz ze wstydem, że początkowo przewracałam oczami. Z góry założyłam, że powieść historyczna osadzona w klasztorze to nie dla mnie. Oj, jakże się myliłam. Najczęściej powtarzanym zwrotem podczas czytania było "jeszcze jedna strona, naprawdę ostatnia" i pewnie potraficie się domyślić, że na tej jednej się nie kończyło.

Autorka stworzyła niesamowitą, którą, poza gatunkami do jakich została przypisana, literatura obyczajowa i romans przypisałabym także do fantastyki, thrillera a może i nawet do erotyki?

Od samego początku Eilis skradła moje serce. Niepokorna, krnąbrna, nie dająca sobą kierować, dziewczyna, która nie dała rodzinie sobą kierować. A może po prostu dziewczyna świadoma siebie i swoich wyborów, pragnąca dla siebie czegoś więcej niż tylko bycie żoną swego męża, niż małżeństwo z rozsądku poparte finansami a nie z obopólnej miłości.

"W ciemności zawsze znajdziesz swoje światło."

Ewelina Kasiuba rewelacyjnie wykorzystała miejsce, w jakim osadziła realia swojej powieści. Przyznam, że nie takich wydarzeń spodziewałam się w klasztorze ale lubię być tak zaskakiwana. Widać także ogrom pracy jaki autorka włożyła w przygotowanie się do napisania tej powieści.

Mam to szczęście, że debiuty, na które trafiam okazują się być rewelacyjnymi powieściami, których nie da się ot tak łatwo zapomnieć. Tak było i tym razem.

Z wielką ciekawością i jeszcze większą niecierpliwością sięgnę po kolejne powieści tej autorki, wszak pozostawienie czytelnika w takim momencie, z takim zakończeniem grozi palpitacją serca.

Dziękuję Wydawnictwu Oficynka za egzemplarz do recenzji.

"Był wszystkim na co czekała, jej ostatnią deską ratunku, nadzieją, że nie wszystko jeszcze stracone. Wierzyła, że jej pomoże, tak jak obiecał. Teraz nie miała już nic."

Czytając opis "Władców ciemności" spodziewałam się raczej horroru niż romansu, a jednak nie jestem zawiedziona, że moich oczekiwań nie spełniono. Powieść ma ciekawy, rzeczywiście bardzo mroczny klimat, w którym pierwsze skrzypce gra tajemniczy mężczyzna o czarnych włosach i białej skórze - Gabriel. Czy to człowiek z krwi i kości, a może mag? Byłam nim zafascynowana na tyle, że przełknęłam przebrzmiewające gdzieś tam ukradkiem wątki o wyjątkowej kobiecie z przeszłości. Jego śladem podąża płatny morderca, używający dość specyficznego narzędzia zbrodni. Ciekawym zabiegiem był wybór miejsca, czyli starego klasztoru, którego mury niejedno już widziały i słyszały. Teraz mają one stanowić karę dla młodej Eilis Ormond, kobiety nieakceptującej małżeństwa z wybranym dla niej mężczyzną.

Autorka wiernie oddała nastroje XIX wieku, gdzie za kobiety decydowali inni, a takie buntownicze dusze próbowano temperować. To rzeczywiście jest mocną stroną tej powieści. Akcja dzieli się na wydarzenia w klasztorze, powiązane z osobą Eilis, a także biegną drugim torem, w którym wraz z miejscowym szeryfem odkrywamy kolejne, mocno okaleczone zwłoki. Autorka nie spieszy, by oba je połączyć, dając pierwszeństwo rodzącemu się romansowi między Gabrielem i Eilis, co mogłabym podsumować jako zbliżenie (w dużych ilościach i konfiguracjach) - jednak nie mogą być razem - a nie jednak muszą, kolejne zbliżenie, a właściwie kilka na raz. Jeżeli Wam nie przeszkadza i przelecicie te strony, to dalej przyjdzie rozwiązanie również innych wątków.

Nie oceniam jej źle, bo nie jest zła. Autorka szuka, w czym najlepiej się czuje, co we "Władcach ciemności" widać, więc myślę, że kolejne części będą już bardziej ukierunkowane. I mam nadzieję na więcej mroku i mniej seksu, co sprawdzę, obiecuję!

Ostatnio wzięłam do ręki książkę Eweliny Kasiuby pt. "Władcy ciemności". Była to propozycja wydawnictwa @oficynka

Po opisie stwierdziłam, że może to być ciekawa lektura obyczajowa z nutką romansu, ale to co otrzymałam to było prawdziwe zaskoczenie!

U schyłku XIX wieku w Nowym Orleanie poznajemy Eilis Ormond - córkę bogatego mieszczanina. Jej ciotka namawia ją do ślubu z niejakim Edwardem. Dziewczyna nie zgadza się na poślubienie kogoś kogo nie kocha. W zamian za przeciwstawienie się ciotce i rodzicom zostaje wysłana do klasztoru Sióstr Dominikanek, gdzie ma się nauczyć pokory.

W klasztorze każda dziewczyna mieszka w osobnej "celi" i ma przypisaną swoją zakonnicę. Codziennie rano odbywa się msza święta, modlitwy, różnego rodzaje prace i wykłady z tajemniczym Gabrielem Montanem...

Mężczyzna w klasztorze pojawiał sporadycznie. Przekazywał kobietom wiedzę z zakresu Pisma Świętego oraz mitologii. Bardzo szybko zauważył, że Eilis jest inna i bardzo mądra... jest również bardzo uparta i dąży do osiągnięcia wybranego celu.

Po pewnym czasie ich drogi się ze sobą łączą w pełnym namiętności i burzliwym romansie, którego efektem będą tragiczne skutki...

Powiem Wam szczerze - ta książka jest naprawdę warta przeczytania! Dostałam dawkę takich emocji, że nie mogłam się oderwać od tej książki!

Chciałam również zaznaczyć, że książka zawiera parę elementów fantastycznych jak mitologia i wampiry. A sam tytuł wskazuje na to, że można tutaj spotkać nawet samego demona...

Co dzieje się za drzwiami klasztoru?

I kim jest tajemniczy Gabriel Montan?

Przekonajcie się sami!

Gratuluję autorce pomysłu na świetną książkę :)

„Władcy ciemności”, to zdecydowanie najbardziej pomieszana gatunkowo powieść, jaką dane mi było kiedykolwiek czytać. Dlaczego?

Akcja dzieje się w XIX wieku, kiedy to kobiety nie mają w zasadzie żadnych praw, a światem rządzą przede wszystkim mężczyźni. Główną bohaterką jest Eilis Ormond – młoda panna z bardzo dobrego domu, która nie może się pogodzić z tym, że ojciec wraz z ciotką ułożyli jej plan na życie. Wyraźnie sprzeciwia się ich decyzji, co do zostania przykładną panią domu i żoną dla Edwarda Caslera. Początkowo nie zdaje sobie sprawy, jakie konsekwencje będzie musiała ponieść z tego tytułu…

Panna Eilis od zawsze chciała się kształcić stawiając przede wszystkim na samorozwój. Dusza romantyczki nie pozwoliła jej na małżeństwo z rozsądku, które nie miałoby nic wspólnego z wzajemną miłością. Nawet tak dobra partia, jaką wydaje się być Edward nie jest w stanie zmienić jej nastawienia do sytuacji, a w konsekwencji zdania, którego zaciekle broni.

Czy pobyt w zakonie zmusi ją zamążpójścia? A może przekona do tego, że małżeństwo w gruncie rzeczy nie jest zamknięciem w złotej klatce, a początkiem wspaniałej przygody i naturalną koleją rzeczy?

W zakonie Sióstr Dominikanek Eilis trafia pod skrzydła siostry Ross, która wprowadza ją w panujące tutaj zasady. Dziewczyna z czasem wciąga się w atmosferę miejsca i z zainteresowaniem bierze udział w zajęciach oferowanych przez zakon. Najchętniej bywa na wykładach prowadzonych przez Gabriela Montana, który ma bardzo ciekawe spojrzenie na świat i oprócz zaznajamiania kobiet z Pismem Świętym nie stroni też od wykładania teorii Markiza de Sade…

Wkrótce między Eilis a tajemniczym Gabrielem wybucha pełen namiętności i pożądania romans, burzący zakon w posadach. Nikt z nich początkowo jednak nawet nie podejrzewał, do jakich konsekwencji doprowadzą ich zdrożne czyny…

„Władców ciemności” uważam za bardzo dobry, chociaż specyficzny debiut. Główna bohaterka jest bardzo ciekawą postacią, która niestety trafiła na życie w nieodpowiednich dla niej czasach. Jest odważna i nie ma problemów z wyrażaniem swojego zdania, które może się spotkać z dezaprobatą innych ludzi. Cechuje ją determinacja w dążeniu do postawionych sobie celów, ale jest przy tym uprzejma i wzbudza sympatię.

Na uwagę zasługuje też przede wszystkim zakazany romans w zakonie, czyli miejscu pełnym świętości, które powinno być czyste w każdym tego słowa znaczeniu. Wsiąkłam w tę historię tak bardzo, że słyszałam wręcz kroki na korytarzach i odczuwałam realny strach, że zaraz ktoś przyłapie na gorącym uczynku dwójkę kochanków.

Przejdźmy teraz do nuty tajemnicy, a więc do Edwarda. Czułam pod skórą, że jest z nim coś nie tak, że coś ukrywa, ale nie miałam pojęcia co. Autorka idealnie stopniowała napięcie pozwalając czytelnikowi na użycie wyobraźni i wejście w powieść jeszcze bardziej. Jestem ciekawa, czy ta postać trafi w wasze serca, czy może ją znienawidzicie… 🙂

Nie potrafię zaszufladkować powieści do konkretnego gatunku, ale nie uważam tego za wadę, czy coś złego. Znajdziemy tu nie tylko elementy historyczne i religijne, ale również sensacyjne, trochę fantastyczne i przede wszystkim – romansowe. I to takie, że nierzadko sięgniemy po wodę, bo zaschnie nam z wrażenia w gardle.

Czy polecam? Jak najbardziej. Każdy znajdzie tu coś specjalnego dla siebie, ale jednocześnie wszyscy biorący do ręki tę lekturę otrzymają wciągającą historię, która nie pozwoli odłożyć się na półkę.