Wiwisekcja zbrodni

Pewnego dnia w parku Południowym we Wrocławiu,zostają znalezione zmasakrowane zwłoki mężczyzny.Kilka dni później,na terenie ogródków działkowych,policja odnajduje kolejne ciało.Padają podejrzenia,że w mieście zaczął grasować seryjny morderca,do tego jakiś szaleniec religijny!

Kiedy giną kolejni ludzie,okazuje się,że motywy mordercy są zgoła inne niż zakładano,a ON sam działa precyzyjnie,według swojego planu.Dlatego prowadzącemu śledztwo podkomisarzowi Romanowi Sadowskiemu jest ogromnie trudno go wytropić.

Czy w końcu dopadnie psychopatę?

Czy dowie się kto i dlaczego zabija???

Mam mały problem z tą książką.

Bo z jednej strony była fascynująca i wciągająca,z bardzo dobrą zagadką kryminalną i wyrazistymi postaciami,z drugiej pełna ciekawostek historycznych i religijnych(co bardzo lubię),a z trzeciej-prowadzona totalnie oderwanym od rzeczywistości policyjnej językiem.

Gdyby to był kryminał retro,słownictwo typu:,,wielmożny panie" czy ,,byłby Pan uprzejmy" byłoby jak najbardziej wskazane.W tej sytuacji stało się śmieszne.Tak jak i rozkminy morderców czy myślenie porwanego,przetrzymywanego i torturowanego zboka o cudownym zapachu tymianku.To było totalnie arealne i psuło tę książkę,którą widać,że napisał bardzo inteligentny i oczytany DŻENTELMEN.Może dlatego każda z postaci jest tutaj tak ,,dobrze wychowana".

Poza tym to była naprawdę dobra książka,kryminalnie-znakomita i jeśli autor pisząc ją właśnie w taki sposób miał na celu wiwisekcję naszych umysłów,to udało mu się to znakomicie,bo obok tej książki nie można przejść obojętnie.

Ja sama takiego magla w głowie to już dawno nie miałam.

„Wiwisekcję zbrodni” jest debiutem literackim Andrzeja Janikowskiego. I zaczyna się dobrze – jest brutalne morderstwo z mocnym nawiązaniem do motywów chrześcijańskich i śledczy, który jest dobrze obeznany w tym temacie – w końcu sam, przed wstąpieniem do policji, szkolił się na księdza. Pada kilka ofiar, śledczy wyciągają kolejne ciekawe wnioski, a morderca cały czas gdzieś tam przewija się w tle. Później niestety porzucony zostaje wątek chrześcijański na rzecz obozów koncentracyjnych, Smoleńska i innym polskich katastrof, przez co zaczęłam mieć ich trochę przesyt – za dużo motywów nawiązujących do polskiego męczennictwa, które mocno kojarzy mi się z aktualną polityką… Akcja powieści teoretycznie toczy się szybko, morderca atakuje z dnia na dzień, śledczy mają pełne ręce roboty, jednak sposób przedstawienia sytuacji ten pęd spowalnia, co z biegiem lektury niekoniecznie wpływa też pozytywnie na odbiór. Początek książki naprawdę mi się podobał, ale gdzieś tak w połowie zaczęłam się już mocno nudzić i tak zostało do końca. Gdyby więc wyrzucić rozwlekłe opisy i skrócić ilość wątków to książka mogłaby mi się faktycznie spodobać, a tak niestety jestem trochę rozczarowana.

Dla wszystkich , którzy lubią "krwiste"

tematy i dreszcz emocji. Można przyczepić się do przekazu ale....koniec końców warta przeczytania.Może zbyt dużo historii .

Oceńcie sami.Moja ocena wysoka

Zastanawialiście się kiedyś, co oznacza słowo "wiwisekcja"? Pochodzi z języka łacińskiego od słowa vivi sectio i dosłownie oznacza "cięcie żywego". Według słownika jezyka polskiego oznacza natomiast "dokładną analizę czegoś".

W przypadku książki Andrzeja Janikowskiego mamy doczynienia z jednym i drugim. Chociaż motyw przewodni to dokładna analiza. Analiza zbrodni. I to nie jednej. A ilu? I to jakich! Musicie przekonać się sami.

"Wiwisekcja zbrodni" wzbudziła we mnie na początku mieszane uczucia. Nie wiedziałam, co o niej sądzić po przeczytaniu początkowych stron. Bardzo męczyła mnie, zwłaszcza na początku, postać policjanta, niedoszłego księdza, Romana Sadowskiego. Samotny mężczyzna, po czterdziestce, zmęczony życiem, znudzony i zmęczony pracą. Dużo w książce jest jego rozmyślań, dygresji na różne tematy, nie tylko dotyczących analizy mordertw. Czytając książkę możemy dostrzec, że Sadowski jest niewątpliwie postacią niebanalną, inteligentną, nietypowo myślacą, dociekliwą, za wszelką cenę dąży do poznania prawdy. W ciągu swojej kariery zawodowej zawsze trafiał na sprawy, które można było zamknąć w pewnych schematach. A teraz? Teraz trafiła się mu sprawa wymykająca się ze wszelkich ram. Nietypowa, zmuszająca do myślenia, analiz, poszukiwań. Brak jakichkolwiek tropów i śladów sprawia, że początkowo śledczy czują się jak w labiryncie i poruszają się po omacku. Czy uda się Sadowskiemu dotrzeć do brutalnego i bezwzględnego mordercy? Kim jest i jakie są jego motywy działania? Czy Sadowski zdoła odczytać jego intencje?

Pomimo mojej lekkiej niechęci do głównego bohatera uważam, że powieść trzyma w napięciu. Momentami akcja zwalnia, a potem znów nabiera tempa. Książka jest niezwykle ciekawa. Morderstwa w niej opisane są dla osób o mocnych nerwach. Tortury, makabryczne morderstwa, transformacje ludzkich szczątków, zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem, porywanie i przetrzymywanie ofiar to tylko niektóre czyny, których dopuścił się morderca, nazywany przez śledczych "Wodami Eufratu".

Książka jest bardzo interesująca i nietypowa, tak samo jak główni bohaterowie - policjant i morderca. Sądzę, że nie każdemu może ona przypaść do gustu, bo nie jest to łatwa pozycja. Zdecydowanie polecam ją miłośnikom kryminałów, czytelnikom, którzy lubią niełatwe książki, zmuszające do myślenia oraz skupienia się na lekturze.

Na zakończenie cytat z powieści:

"Tanecznym krokiem przemierzał życie, pląsając w krwawym manuecie od trupa do trupa."