Wiosna w Ciechocinku. Cztery pory roku. Tom 2

„Wiosna w Ciechocinku” to opowieść, która pod pozorną lekkością uzdrowiskowego klimatu skrywa zaskakująco głęboką, emocjonalną historię o kobiecie próbującej odnaleźć siebie na nowo. Ilona ucieka do Ciechocinka nie tyle przed światem, co przed oczekiwaniami innych – córki, byłego partnera i jego nowego życia, w którym nie za bardzo jest dla niej miejsce.

Początkowo bohaterka nie potrafi odnaleźć się wśród kuracjuszy i ich rytmu dnia. Czuje się obca, wytrącona ze swojej codzienności, rozdarta między potrzebą odpoczynku a poczuciem obowiązku. Bardzo mocno wybrzmiewa tu motyw zmęczenia rolą matki i kobiety, od której wszyscy czegoś chcą – a nikt nie pyta, czego chce ona sama. Cytaty świetnie oddają to napięcie i frustrację:

„Nie sądziłam, że rola matki tak wyczerpuje.”

To zdanie wybrzmiewa szczególnie mocno, bo nie jest dramatycznym krzykiem – raczej cichym, szczerym wyznaniem.

Przełomem okazuje się znaleziona fotografia trzech dziewcząt z przeszłości. To właśnie ten moment otwiera drugą linię fabularną, która – moim zdaniem – jest niezwykle intrygująca i wciągająca za razem. Historia z czasów wojny została poprowadzona w sposób bardzo poruszający, a momentami wręcz miażdżący emocjonalnie. Kontrast między współczesnością a dramatem przeszłości nadaje całej opowieści charakteru i sprawia, że widzisz wszystko inaczej, patrzysz głębiej i dostrzegasz to co najważniejsze powinno być w życiu.

Bardzo lubię historie, w których są dwie linie czasowe. Właśnie za to jak pięknie autorka je splata cenię jej opowieści najbardziej. W tej nic nie jest przypadkowe, a każda odkrywana tajemnica ma swoje znaczenie. Wątek wojenny nie tylko wzrusza, ale też buduje napięcie i zostaje w głowie na długo po zakończeniu lektury - obrazy i wydarzenia z tej lini czasowej, wzruszają i ranią jednocześnie.

Autorka serwuje nam też przepiękny klimat w teraźniejszości – wiosenny Ciechocinek - tężnie, spacery i chwile refleksji tworzą klimat i tło dla historii pełnej emocji, trudnych decyzji i wewnętrznych przemian. To taka książka, która z jednej strony koi, a z drugiej potrafi uderzyć w najbardziej wrażliwe struny na duszy.

„Wiosna w Ciechocinku” to opowieść o poświęceniu, o życiu podporządkowanym innym i o momencie, w którym trzeba w końcu zadać sobie pytanie: a co ze mną?

Żadna kobieta to nie Wonder Woman, która musi walczyć o wszystko i sprostać każdemu wymaganiu i zadaniu. Każda kobieta potrzebuje odpoczynku i chwili dla siebie. Chce być kobietą widzianą i docenianą, a przede wszystkim kochaną. Bez tego więdnie niczym niepodlewany kwiat.

Polecam ją Wam bardzo - życiowa, autentyczna i bardzo poruszająca. ♥️

Cytaty:

„– Mia­łaś od­po­czy­wać, a tym­cza­sem wal­czysz z całym świa­tem – mruk­nę­ła Do­mi­ni­ka, nie kry­jąc nie­za­do­wo­le­nia.

– Nie z całym, tylko z nie­któ­ry­mi jego przed­sta­wi­cie­la­mi.

– Tymi naj­tward­szy­mi i naj­mniej za­do­wo­lo­ny­mi z życia – stwier­dzi­ła przy­ja­ciół­ka i choć chcia­ła dodać coś jesz­cze, to ugry­zła się w język. Wie­dzia­ła, że łatwo jest ra­dzić innym, gdy się nie cho­dzi w ich bu­tach.

– Nie wiem, czy nie po­win­nam wcze­śniej wró­cić i zająć się Zosią.

– Tak na mar­gi­ne­sie, to twoja córka nie jest nie­mow­la­kiem i nie po­trze­bu­je cie­bie przez całą dobę. Chyba ma też ojca, który po­wi­nien jakoś się za­an­ga­żo­wać w wy­cho­wa­nie dziec­ka.

– Wiesz, jaki jest Mar­cin. Zanim po­my­śli, to już wy­krzy­czy, a Zośka tego nie znosi.

– Gła­ska­nie po gło­wie też nie daje re­zul­ta­tów – wtrą­ci­ła Do­mi­ni­ka.

– Nie są­dzi­łam, że rola matki tak wyczerpuje.”

„Ro­zu­mia­ła po­szcze­gól­ne słowa, lecz do­pie­ro przy po­now­nym ich czy­ta­niu po­ję­ła prze­kaz. Żą­da­nie na­tych­mia­sto­we­go po­wro­tu i za­opie­ko­wa­nia się roz­wy­drzo­ną córką nie przy­szło od Mar­ci­na, ale od jego na­rze­czo­nej. Kilka do­sad­nych sfor­mu­ło­wań i na ko­niec stwier­dze­nie, że jej bez­tro­ska eska­pa­da roz­wa­la życie innym, wy­star­czy­ły, aby Ilona za­sty­gła w bez­ru­chu. Za każ­dym razem, gdy sły­sza­ła, że po­win­na wró­cić, miała wra­że­nie, jakby wszy­scy wie­dzie­li le­piej, co jest dla niej dobre, a ona po­win­na się ogra­ni­czyć do speł­nie­nia ich ocze­ki­wań. Przez wiele lat tak wła­śnie ro­bi­ła. Słu­cha­ła skarg i próśb, a potem szu­ka­ła naj­lep­szych roz­wią­zań, by choć na chwi­lę zy­skać świę­ty spo­kój.”

„Przy­sia­dła na ławce i scho­wa­ła twarz w dło­niach. Miała mę­tlik w gło­wie. Wy­mów­ki Ja­go­dy wciąż po­wra­ca­ły i prze­pla­ta­ły się z na­rze­ka­nia­mi Mar­ci­na. Wie­dzia­ła, że ob­wi­nia­ją ją za to, że ode­bra­ła im trzy ty­go­dnie ze wspól­ne­go życia. Tylko że jej nikt nie pytał, czy ma siłę każ­de­go dnia zwlec się z łóżka i szar­pać się z ży­ciem, które tak chęt­nie me­blo­wa­li jej inni.”

Odwiedzaliście kiedyś miejscowość Ciechocinek?

Mieszkam dość blisko i czasem lubię wybrać się tam na spacer, przejść się alejkami, gdzie znajdują się tężnie.

Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o książce Wiosna w Ciechocinku autorstwa Aneta Krasińska(Wydawnictwo Skarpa Warszawska).

To poruszająca, życiowa historia o trudach codzienności samotnej matki po rozwodzie, która zmaga się zarówno z wyzwaniami dnia codziennego, jak i problemami nastoletniej córki. Całość dopełniają piękne opisy Ciechocinka, dzięki którym czułam się, jakbym była tam razem z Iloną.

Książka napisana jest w dwóch płaszczyznach czasowych – teraźniejszości i przeszłości. W teraźniejszości śledzimy losy Ilony i jej córki, ich wyjazd do sanatorium oraz próbę odkrycia tożsamości postaci ze starego zdjęcia. Z kolei przeszłość przenosi nas do czasów sprzed i w trakcie II wojny światowej, gdzie poznajemy historię trzech przyjaciółek żyjących w niezwykle trudnych realiach.

Autorka porusza wiele ważnych tematów, takich jak samotne macierzyństwo, problemy wychowawcze, brak wsparcia ze strony byłego partnera czy poszukiwanie własnej drogi w życiu. Równocześnie ukazuje losy ludzi, którzy walczyli o naszą wolność – przypominając, jak ważne jest, by o nich pamiętać. Historia przyjaciółek to zapewne tylko jedna z wielu, które zasługują na to, by ujrzeć światło dzienne.

Książka jest drugim tomem cyklu „Cztery pory roku”, jednak poszczególne części nie są ze sobą bezpośrednio powiązane – każda opowiada odrębną historię.

Serdecznie polecam Wam tę lekturę, a sama z niecierpliwością czekam na kolejną część!

Zimą przeczytałem „Zimę w Nałęczowie” Aneta Krasińska - autorka powieści chwytających za serce którą dostałem w prezencie pod choinkę. To był pierwszy tom cyklu „Cztery pory roku”... brzmi jak Vivaldi. Najbardziej lubię – i nie będę tu oryginalny – „Wiosnę”. Trudno mi powiedzieć, jakie będą kolejne części literackiego utworu Anety Krasińskiej, ale „Wiosna” przypadła mi bardziej do gustu niż „Zima”. Chociaż wolę tajemniczy Nałęczów niż zatłoczony Ciechocinek.

Ale ad rem. Autorka przyzwyczaiła swoich czytelników, że jej cykle są kontynuacją losów głównych bohaterów rozciągającą się w czasie, pokazującą ich losy na przestrzeni lat, w różnych sytuacjach życiowych, a także na tle zmieniających się historycznych wydarzeń. A tu zaskoczenie! Każda z dwóch opowieści jest oddzielną historią. Oddzielna kobieta, która ma problemy rodzinne i to świeże, wyjeżdża do miejscowości uzdrowiskowej (ta z „Wiosny” na leczenie, ta z „Zimy” na złapanie dystansu do domu koleżanki). Obie przedłużają swój pobyt, by wyjaśnić tajemnicę, która pojawiła się zupełnie niespodziewanie. To powoduje, że powieść snuje się na dwóch płaszczyznach czasowych przeplatających się. I co by nie powiedzieć – według tego samego scenariusza historia rozplątywana jest przez kobietę wraz z mężczyzną, którego poznaje w czasie pobytu w uzdrowisku. Czyżby też miało pojawić się uczucie? Sami przeczytajcie!

W pierwszej części Lidka odnajduje przypadkowo w domu koleżanki skrytkę z przepiękną broszką, a w drugiej Ilona, która zmuszona przeczytaniem książek zabranych z domu idzie do miejscowej biblioteki. Nie znajduje lektur ze swojej ulubionej tematyki, zostaje namówiona przez bibliotekarkę do klasyki. I o zgrozo wzięła „Nad Niemnem”. Dlaczego o zgrozo? Bo nie przebrnąłem przez opisy płotu na siedmiu stronach czy łąki na kolejnych i nie przeczytałem uczniem będąc tej lektury obowiązkowej. Zauważyłem, że autorce też nie było po drodze, bo jej bohaterka z dużą rezerwą podeszła do tej książki, przytaczając te same argumenty co ja. Ale w miarę czytania zaczęła coraz bardziej się przekonywać, więc chyba i ja muszę sięgnąć po książkę Pani Elizy, tylko kiedy!

W trakcie lektury z książki wypada zdjęcie trzech młodych dziewczyn z sierpnia 1939 roku. Rozpoczyna się odkrywanie ich losów, a nie jest to łatwa sprawa... tym bardziej że zaczyna się wojna, a każda z dziewczyn jest innej narodowości: Polka, Żydówka i Niemka. Już więcej nic nie powiem...

Obie panie z obu części zaczynają się coraz lepiej czuć w miejscu, gdzie przebywają, ale mają wyrzuty sumienia: Lidia, bo pracuje w korpo i martwi się o pracę, a Ilona ma dorastającą córkę z rosnącymi problemami.

Zapytacie pewnie, czy to się nie nudzi po dwóch tomach, ten schemat znaczy się. Nie, bo następna opowieść będzie w innym miejscu, z inną kobietą, innymi problemami i inną historią. A co najważniejsze – obie książki jednak nie kończą się schematycznie.

Autorka w książce zbliża się do wielu moich poglądów, ale rozłożyła mnie na przysłowiowe łopatki w „Zimie”, gdzie opisuje, jak robi się groch z kapustą – danie obowiązkowe w moim domu na Wigilię. Babcia robiła, mama robiła, a teraz, kiedy ich zabrakło, robię ja...

Jak wspomniałem, u Vivaldiego "Lata" już tak nie cenię jak „Wiosny”. Ciekawe, jak to będzie u Krasińskiej. „Wiosna” najlepsza, ale „Lato” może zaskoczyć opowieścią. No i miejscem. Ciekawe, gdzie teraz pojedziemy? Ja na lato wybrałbym się do Krynicy Morskiej, a na jesień do Inowrocławia lub Lądka-Zdroju.

Wiosna w Ciechocinku to drugi tom cyklu Cztery pory roku. W pierwszej części mogliśmy poznać historię, która wydarzyła się w przepięknym, zimowym Nałęczowie, drugi tom przenosi nas do legendarnego Ciechocinka. Oczywiście obie części można czytać w dowolnej kolejności, ponieważ występują w nich całkowicie inni bohaterowie.

Autorką cyklu jest pani Aneta Krasińska, która znana jest z nastrojowych powieści obyczajowych, których akcję umieszcza w różnych okresach dziejów Polski. W swoich książkach skupia się przede wszystkim na losach kobiet i problemach, z jakimi muszą się mierzyć, próbując odnaleźć swoje miejsce w rzeczywistości wyznaczonej przez epokę, w której żyją. Autorka z dużą dbałością odtwarza tło historyczne, zarówno codzienność czasów PRL-u, jak i dramatyczne wydarzenia związane z Powstaniem Warszawskim. Jej literacki debiut stanowiła powieść Finezja uczuć. Jest autorką ponad 30 powieści, które cieszą się zainteresowaniem wielu fanów, ale także nowych czytelników, odnajdujących w jej książkach przepiękne historie.

Okładka ma podobny motyw jak w części pierwszej, jednak tam widzieliśmy Nałęczów zimą. Teraz mamy inną porę roku, wiosnę oraz kobietę, która wyraźnie jest zadowolona z tego, że spędzi w Ciechocinku pewien czas. Świadczą o tym szeroko rozłożone ręce, a także opis książki znajdujący się na czwartej stronie okładki. Co będzie przeżywać bohaterka, która uda się do tego leczniczego miasta?

Na kartach powieści poznamy Ilonę Kępińską, która mieszka w Skierniewicach wraz ze swoją córką Zosią. Wychowanie dziecka, które właśnie wchodzi w okres dojrzewania, dostarcza kobiecie wielu kłopotów. Dodatkowo sama wychowuje latorośl po rozstaniu z mężem Marcinem, który nie angażuje się zbytnio w życie swojej córki. Problemy kobiety nawarstwiają się, co odbija się na jej zdrowiu i psychice. Gdy otrzymuje list ze skierowaniem na leczenie sanatoryjne do Ciechocinka, jest zdecydowana zrezygnować z wyjazdu. Przecież nie ma z kim zostawić córki, a mąż nie będzie chętny, by Zosia zamieszkała z nim i jego nową partnerką (notabene taką, która nie darzy dziewczynki sympatią - z wzajemnością) przez długie trzy tygodnie.

Gdy jednak wszystko ułoży się po myśli Ilony i dotrze ona do Ciechocinka, w miejscowej bibliotece w książce Noce i dnie Marii Dąbrowskiej, którą wypożyczy do przeczytania, znajdzie starą fotografię. Na zdjęciu będą trzy młode kobiety, a samo zdjęcie będzie pochodzić sprzed wojny.

Dwie historie. Ta współczesna oraz ta, która wydarzyła się wiele lat wcześniej i związana jest z tajemniczym zdjęciem. Misternie połączone opowieści. Dramat czasów wojny, ale także współczesne rozterki Ilony podczas pobytu w uzdrowiskowym miasteczku. To właśnie oddaje piękno powieści, a zastosowany schemat już w pierwszej części zaskoczył mnie pozytywnie. Wiedziałem, czego mogę się spodziewać po tej książce i nie zawiodłem się. Za to bardzo dziękuję pani Anecie.

🌸„WIOSNA w Ciechocinku” to bardzo interesująca i poruszająca historia o samotnej matce,która wreszcie zdecydowała się porzucić wszystko i poczuć się lepiej.To także intrygująca historia przeszłości nastolatek zobaczonych na zdjęciu i poznanie ich historii sprzed lat.

🌸Dużym plusem tej powieści są dwie linie czasowe,które przeplatają się nawzajem.Zarówno te teraźniejsze powodujące problemy dnia codziennego oraz te z przeszłości naznaczone piętnem wojny wraz z bezdusznością drugiego człowieka.Połączenie tego sprawia,że czujemy niesamowitą więź z bohaterami oraz przezywanymi wydarzeniami w ich życiu.

🌸Autorka zabiera czytelnika do miejsca w którym można poczuć spokój ducha,poznać nowe osoby oraz skupić się na swoim zdrowiu o którym często zapomniany.Aura wiosenna i puszenie się przyrody do życia uzmysłowią,że na swe szczęście nigdy nie jest za późno.

🌸„WIOSNA w Ciechocinku” to historia,która pokazuje ludzką krzywdę w czasie wojny oraz teraźniejszą opowieść z zmaganiem się z problemami życiowymi i walką o spokój. Każdy tom serii to osobna historia,więc spokojnie możecie czytać je jako osobna powieść.

🌸Poruszyła mnie poznana historia oraz epilog,który udowodnił,że warto sięgać do czasów przeszłości i poznawać losy innych osób żyjących w trudnych czas wojny.

🌸Czytajcie-Ogromnie polecam📖