Wielkie nadzieje. Kanadyjskie wyprawy. Tom 2

Gdy sięgałam po pierwszy tom serii Kanadyjskie wyprawy nie oczekiwałam, że dostanę naprawdę dobry, ciekawie napisany romans historyczny. Osadzona w 1919 roku historia Angielki, która popłynęła do Kanady, by odnaleźć siostrzeńca sprawiła, że postanowiłam sięgnąć po kolejną część tej serii. Tym razem, znowu poznajemy niesforną Angielkę, która chce odnaleźć dla siebie miejsce w Kanadzie i znaleźć ojca, którego nigdy nie poznała. Kolejna historia z tej serii również mi się spodobała, ale ... chyba jednak nie przebiła poprzedniej części.

Emmaline po śmierci dziadka dowiaduje się, że ojciec którego uważała za zmarłego mieszka w Kanadzie. Dziewczyna postanawia wyruszyć w podróż i go odnaleźć. Towarzyszy jej przyjaciel, który chce jej pomóc, ale ma też ukryty cel w tym, by towarzyszyć Emmie. Podróż do Kanady odmieni ich życia na zawsze.

Emma to Angielka, która nie miała okazji poznać swoich rodziców. Wychowywana przez dziadków miała miłość i ich opiekę. Ale gdy po śmierci dziadka odkrywa tajemnicze listy i dowiaduje się, że jej ojciec w rzeczywistości żyje i mieszka w Kanadzie nie boi się postawić wszystkiego na jedną kartę i wyruszyć za ocean, by go odnaleźć. Emmaline jest bardzo impulsywna i ... naiwna. Chce zdobyć aprobatę ojca i jego nowej rodziny, odnowić ich relację. Pragnie rodzicielskiej miłości, jak każde dziecko. Jednak nie dostrzega oczywistości. Okłamywana przez ojca, który startuje w wyborach musi udawać, że jest jego bratanicą. Nie chce nikogo krzywdzić, przemawia przez nią dobroć, stara się wszystkim pomagać. Nie zauważa jednak, że ojciec tak naprawdę nie chce jej w swoim życiu. Z jej zachowania można wywnioskować, że się mu wręcz narzuca. Mimo wszystko naprawdę ją polubiłam. Chciałam, by postawiła się ojcu, zamartwiałam się o jej pochopnie podjęte decyzje. I chociaż denerwowała mnie jej naiwność, to tak naprawdę Emma to dziewczyna, którą naprawdę dobrze byłoby spotkać na naszej drodze. Z kolei jej przyjaciel - Jonathan - to mężczyzna, który naprawdę mi się spodobał. Dąży do celu, stara się pomagać Emmie, wspierać ją dobrą radą, choć nie zawsze ona go słucha. I przede wszystkim jest cierpliwy. Daje jej czas, poświęca się dla niej. Stara się powstrzymywać Emmę przed złymi decyzjami, choć nie zawsze ma ku temu szansę. W powieści występują także drugoplanowi bohaterowie, między innymi Pani C., którą poznaliśmy w poprzedniej części, Randall - ojciec Emmy, a także jego nowa rodzina.

Język autorki jest lekki i książkę czytało mi się dobrze, ale wkręciłam się dopiero po parudziesięciu stronach. Mason tym razem również mnie nie zawiodła. Nie brakuje w tej powieści trudnych tematów, a także emocji. W powieści znajdziemy też wiele zwrotów akcji. Bohaterowie zostali obdarzeni zarówno wadami, jak i zaletami, dzięki czemu nie wydają się "papierowi", choć w niektórych momentach autorka czasami uwypuklała konkretne cechy bohaterów. Emmaline irytowała mnie, ale mimo wszystko kibicowałam jej. Tak samo Jonathan. Zaimponował mi swoją chęcią pomocy Emmie. Randall wydawał się wypranym z uczuć ojcem, który jest zdystansowany. Narracja zastosowana przez autorkę jest trzecioosobowa i skupia się w danych fragmentach na jednej osobie i jej historii. Autorka pokazuje, że mimo wszystko potrzebujemy miłości rodzicielskiej, w głębi serca jej pragniemy, choćbyśmy się tego wypierali. Daje nam zauważyć, że czasami miłość jest bliżej, niż myśleliśmy, ale często jej nie zauważamy, uważamy jakąś osobę za pewnik i nie liczymy się z tym, że kiedyś możemy ją stracić. Również mnogość zwrotów akcji sprawiła, że nie nudziłam się. Po raz kolejny Mason udało się ciekawie połączyć wszystkie wątki i moim zdaniem to duży plus tej książki.

,,Wielkie nadzieje" to historia o więzach rodzinnych, odnajdywaniu miłości i emocjach. Susan Anne Mason po raz kolejny mnie nie zawiodła, choć może nieco mniej spodobała mi się ta historia od tej, ukazanej w poprzednie części. Emma zachwyciła mnie swoją radością, dziewczęcym urokiem i dobrocią. Mason napisała powieść, która powinna spodobać się tym, którzy poszukują romansu z przesłaniem. Takiego, który nie jest prosty, który naznaczają tragedie, kłamstwa, niedopowiedzenia i krzywdy. A jeśli jeszcze nie czytaliście poprzedniej części, a chcielibyście przeczytać historię Emmaline, to nie musicie się martwić - obie części tej serii się ze sobą nie łączą. Na pewno warto sięgnąć po tę historię i przekonać się, że czasami miłość może nas zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie !

Moją recenzję przeczytasz na blogu [Adres usunięty]

W poszukiwaniu korzeni wyruszyła w świat. Porzuciła wszystko co kochała, by odnaleźć tego kto ją odrzucił. Czy podjęła słuszną decyzję?

Warte poznania są te powieści, które potrafią trafić do serca i rozumu czytelnika. Bez wątpienia Susan Anne Mason potrafi właśnie tak pisać. Już jakiś czas temu odkryłam jej talent przy książce "Spadkobierca" a następnie przy lekturze pierwszego tomu powyższej serii Kanadyjskie wyprawy ("Najlepsze chęci"). Wspaniale bawiłam się podczas czytania, śledząc losy wiarygodnych bohaterów i postanowiłam, że nadrobię zaległości w książkach tej autorki.

Nie musicie zachowywać chronologii czytania, ponieważ każda część jest historią innej bohaterki. Właściwie powiązań pomiędzy poszczególnymi tomami jest jak na lekarstwo, więc równie dobrze mogłyby to być niezależne powieści. Jest jednak klimat w tych podróżach, w tym wyrwaniu się ze świata który znamy i ucieczce do nowej rzeczywistości co stanowi spoiwo łączące i jednocześnie naprawdę dobry motyw drogi. Właśnie te zachodzące zmiany w losach bohaterów oraz ich samej psychice przekonały mnie do lektury i sprawiły, że nie mogłam się od niej oderwać.

W tej fabule skupiamy się na losach młodej dziewczyny Emmaline. Przez całe życie była pewna, że straciła ojca jeszcze będąc małym dzieckiem, jednak po śmierci dziadka, swojego ostatniego krewnego odkryła, że od lat ją okłamywano. Jej ojciec żył i miał się dobrze, próbując zdobywać kolejne polityczne stanowiska. Dlaczego więc nie chciał mieć kontaktu ze swoim dzieckiem?

Emmaline nie mając wiele do stracenia wyrusza w podróż, by poznać swoją historię od nowa. To odważny krok za co bardzo ją podziwiam i przyznaję, że zaimponowała mi nie tylko odwagą ale również determinacją. Była na początku niepewna, może trochę wystraszona, ale powoli, pod wpływem doświadczeń i przygody zmieniała swoje nastawienie a ja z zadowoleniem obserwowałam jej zmianę. Uwielbiam, gdy postacie ewoluują na moich oczach, nie są stałe a pod naporem doświadczeń i zmian wyciągają wnioski. Tak samo stało się z ojcem głównej bohaterki, Randallem Moorem, który na początku był negatywną postacią, która jedynie mnie denerwowała a jednak przy finałowych stronach zrozumiałam jego postępowanie.

"Wielkie nadzieje" to przede wszystkim wielka przygoda. Uwielbiam książki tej autorki za mądrość jaka z nich płynie, za prawdę oraz motywację do działania. W połączeniu z cudownym klimatem do którego kreowania autorka ma spory talent po raz kolejny otrzymałam historię której nie miałam ochoty odkładać.

Rok 1919. Po śmierci dziadka młoda Angielka Emmaline Moore odkrywa, że jej ojciec, którego dotąd uważała za umarłego, wyjechał do Kanady wkrótce po jej urodzeniu. Marząc o nawiązaniu z nim serdecznej relacji, dziewczyna porzuca całe dotychczasowe życie i wyrusza za ocean, pełna optymizmu i nadziei. Razem z nią udaje się w podróż jej przyjaciel Jonathan, licząc na to, że podczas wspólnej wyprawy uda mu się zdobyć serce Emmy. Nie wszystko jednak toczy się po ich myśli - Randall Moore kandyduje właśnie na stanowisko burmistrza i pojawienie się w jego życiu porzuconej córki mogłoby zrujnować jego karierę. Co okaże się silniejsze: więzy rodzinne czy polityczne ambicje?

“Wielkie nadzieje” to drugi tom serii Kanadyjskie wyprawy, ale każdą część można czytać oddzielnie. Pojawia się krótki epizod z bohaterką pierwszego tomu, ale tym razem autorka skupia się na Emmaline, tworząc ciepłą, choć miejscami trudną opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie i poczucia przynależności.

Towarzyszymy Emmie podczas jej podróży za ocean i pierwszego spotkania z ojcem, które zdecydowanie nie przebiega zgodnie z jej oczekiwaniami, a następnie w żmudnym procesie budowania z nim relacji oraz zaskarbiania sobie sympatii jego żony i starszej córki, które z miejsca zapałały do dziewczyny wrogością. Przyznam, że Emma początkowo irytowała mnie swoją naiwnością i hurraoptymizmem, ale te cechy nie wynikają u niej z niedostatków inteligencji, tylko z dobrego, ufnego serca i z gorącego pragnienia posiadania rodziny. To jedna z tych bohaterek, z których zachowaniami i wyborami często można się nie zgadzać, a mimo to nie sposób ich nie polubić i nie życzyć im jak najlepiej.

Mimo to znacznie ciekawszą postacią jest dla mnie Jonathan, który od lat kocha Emmę i zawsze stawia jej dobro ponad własnym, ale w końcu staje przed wyborem, który unieszczęśliwi go, cokolwiek zdecyduje. Mężczyzna dodatkowo zmaga się z nerwicą wojenną - przeżycia z frontu nie dają o sobie zapomnieć, utrudniając mu normalne funkcjonowanie. Zarówno w kwestii zdrowia, jak i relacji z Emmą, Jonathan musi walczyć z własną dumą, aby odnaleźć pokój i szczęście. Autorka stworzyła też grono ciekawych postaci drugoplanowych, na czele z Corinne, jedną z sióstr Emmy, która przechodzi piękną przemianę i dojrzewa na naszych oczach.

Myślę, że tytuł “Wielkie nadzieje” można odnieść zarówno do oczekiwań Emmy względem jej ojca, jak i do marzeń Jonathana o poślubieniu jej, a nawet do politycznych dążeń Randalla. Każde z nich musi jednak dogłębnie przemyśleć swoje pragnienia i motywacje, i podjąć szereg trudnych decyzji, choć nie unikną bólu i ranienia się nawzajem.

Powieść powinna spodobać się miłośnikom lekkich romansów historycznych, podszytych jednak głębszymi wartościami. Wiara bohaterów jest ważnym elementem tej historii, dodaje im sił, prowadzi na właściwe ścieżki, pomaga przezwyciężać własne słabości i otwiera oczy na prawdę, którą mają tuż przed nosem, ale upór, duma i źle ukierunkowane pragnienia nie pozwalają im jej dostrzec. Dla mnie była to bardzo przyjemna, inspirująca lektura i chętnie zapoznam się z resztą cyklu oraz z pozostałymi powieściami autorki.