Więcej serca niż rozumu. Jedyne takie miejsce. Tom 4

"Więcej serca niż rozumu" jest czwartym tomem serii "Jedyne takie miejsce". Jednakże wszystkie te części można czytać niezależnie od siebie.

Mamy tu już ograny, ale ciekawie poprowadzony motyw hate-love, który dostarcza nam całe mnóstwo emocji. To, że jestem córką emerytowanego strażaka, więc siłą rzeczy najbardziej zaangażował mnie wątek straży pożarnej. Autorce dobrze udało się przedstawić realia tego zawodu. 

Marta i Krystian to mocne charaktery. Z rozbawieniem obserwowałam jak się ścierali, jak każde z nich chciało postawić na swoim. Czasem grali nieczysto, ale to jeszcze bardziej podsycało gorącą atmosferę, jaka między nimi panowała.

"Próbował zatruć mi życie i czasami to ON był na wierzchu, jednak ja nie zamierzałam się poddać. I wiedziałam, że będę z nim walczyć aż do momentu, gdy odpuści. – Jeden zero dla ciebie, kotku! – zawołał, gdy wsiadałam do samochodu."

Marta momentami strasznie mnie irytowała. Dorosła kobieta, pracuje w kancelarii, a zachowywała się jak rozkapryszona nastolatka. Z kolei Krystian początkowo może sprawiać wrażenie playboya, bawidamka, jednak gdy go bliżej poznamy zaczniemy zmieniać nasze podejście do jego osoby. Okazuje się być człowiekiem odważnym, o wrażliwym sercu, gotowym nieść pomoc potrzebującym.

"Wymknąłem się z jej łóżka dla zasady, bo zawsze tak robiłem, lecz nie mogłem mieć pojęcia, że ta jedna dziewczyna tak bardzo opanuje moje myśli i stanie się moim prywatnym, cholernie seksownym przekleństwem."

Jedynie mam mieszane uczucia odnośnie wątku molestowania i próby gwałtu. Zostało to zbagatelizowane, a tak być nie powinno. To powieść adresowana stricte do młodzieży, więc mam obawy, iż te fragmenty mogą zostać odebrane w różny sposób.

Klaudia Bianek posiada wyjątkową lekkość i delikatność stylu oraz przekazu. Przez tę książkę wręcz się płynie.

Jeśli jesteście fanami gatunku young adult z romantyczną otoczką - "Więcej serca niż rozumu" jest dla Was. Powieść potrafi trafić do serca i długo tam pozostać. Niesie ważne przesłanie, które warto odkryć.

,, Ale mimo wszystko naiwnie wierzyłam, że może kiedyś gdzieś pojawi się facet, który przewróci moje życie do góry nogami, będzie takim nieokrzesanym i zdecydowanie niewymuskanym księciem na niekoniecznie białym koniu".

Marta niewątpliwie jest tu marzycielką. Pragnie stałej i wielkiej miłości, która da jej oparcie w złych chwilach. Stara się żyć chwilą, dlatego podczas upojenia alkoholowego idzie z przypadkowo poznanym chłopakiem do łóżka. Jej wrogość do niego rośnie z chwilą, kiedy budząc się rano nie pozostawił po sobie nawet kurzu na pościeli. Od tej chwili postanawia traktować go jak brud. Zranił nie tylko jej ciało ale i duszę, więc nie zasługuje na to, by być przy niej obecny.

Krystian jest typowym lowelasem. Wydaje mu się, że skoro jest strażakiem, to wszystkie panny powinny ustawiać się do niego w kolejce. Każdą przygodę traktuje jak jednorazowy kubek, który po wypiciu wyrzuca do kosza. O wszystkich podbojach opowiada znajomym, jakby miało to sprawić, że wzrośnie w ich oczach. Nawet nie spodziewa się, że tym razem ktoś usunie mu grunt spod nóg. Owiany jej letnim zapachem poranka podąża ślepo w jej kierunku. Tyle czy ona da mu drugą szansę?

,, Nie mogłem się do niej uśmiechnąć, bo prychała. Nie mogłem na nią patrzeć, bo odwracała wzrok. Nie mogłem jej dotykać, bo wpadała w szał. A im bardziej mnie odpychała, tym mocniej jej pragnąłem".

Historia jakich wiele, jednak napisana tak cudownym językiem, jakby sama tęcza malowała swój obraz. Tutaj czuje się momenty, kiedy ich dusza lgnie uczuciu, a usta milkną bojąc się zepsuć chwilę. Ukazana z dwóch perspektyw daje nam fantastyczny całokształt obrazu kiełkujących w nich uczuć. Nie zawsze są te uczucia dobre, jednak całkiem je rozumiemy. W tle majaczy nam ukryta historia Krystiana, który przytłoczony przeszłością niespodziewanie znajduje w sobie ujście. Czy zatem ta opowieść może mieć happy end?

Ciepłe pióro podobne do pisarki Colleen Hoover. Historia niczym piękna róża, której wnętrze zachwyca każdego. Nie ważne ile razy poznana. Zawsze zapamiętana...

“Więcej serca niż rozumu” to czwarta część serii Jedyne takie miejsce autorstwa Klaudii Bianek. Są to powieści z gatunku new adult, ale uważam, że zarówno starsi, jak i młodsi czytelnicy znajdą w nich coś dla siebie. Książki te, mimo że czyta się je szybko i bardzo przyjemnie, poruszają poważne i często trudne tematy. Nie brakuje w nich emocji, niekiedy bólu, ale też ciepła i nadziei. Tym razem autorka postawiła na motyw hate-love i wyczarowała dla nas nieco pikantniejszą i bardziej dynamiczną historię.

Bohaterami tej części są Marta i Krystian - można powiedzieć, że ogień i woda. Oboje są najlepszymi przyjaciółmi Aleksa, którego poznaliśmy w “Ocalało tylko serce”. Zanim jednak zdali sobie sprawę z tego, że mają wspólnego znajomego, połączyło ich pewne wydarzenie, o którym jedno z nich chciałoby jak najszybciej zapomnieć. Los jednak postanowił zrobić im psikusa i ponownie skrzyżować ich drogi.

Krystian ma opinię kobieciarza, który ze swoimi partnerkami nie związuje się na dłużej niż jedna noc. Wykonuje odpowiedzialny zawód i w pracy daje z siebie wszystko, za to w życiu prywatnym lubi się wyluzować i niektóre sprawy traktuje z przymrużeniem oka.

Marta jest młodą i niezależną kobietą. W tygodniu pracuje jako asystentka radcy prawnego, a w weekendy nie stroni od dobrej zabawy. Na jednej z imprez poznaje Krystiana i już od kolejnego dnia pała do niego silnym uczuciem... nienawiści. Nie wie jednak, że pod fasadą lekkoducha kryje się wrażliwy i odpowiedzialny mężczyzna, który skrywa pewien sekret.

Klaudia Bianek po raz kolejny nie zawodzi. Moim zdaniem ta seria to najlepsze, co wyszło spod jej pióra! Do tej pory moim ulubionym był drugi tom i chyba na razie tak zostanie, ale muszę przyznać, że najnowsza powieść także bardzo mi się podobała. A Wy czytaliście już tę serię? Jeśli nie, polecam to zmienić. Książki można czytać niezależnie, ale polecam jednak zachować kolejność, aby nie pogubić się w poznawaniu bohaterów drugoplanowych.

"Wymknąłem się z jej łóżka dla zasady, bo zawsze tak robiłem, lecz nie mogłem mieć pojęcia, że ta jedna dziewczyna tak bardzo opanuje moje myśli i stanie się moim prywatnym, cholernie seksownym przekleństwem."

Klaudia Bianek wraca z serią od której wszystko się zaczęło i jest to powrót w dobrym stylu. "Więcej serca niż rozumu" to kwintesencja wszystkiego za co lubimy i cenimy tę autorkę, a więc sympatyczni bohaterowie, wciągający wątek obyczajowy oraz romans, który tym razem oparty jest na relacji "love/hate relationship". Krystian i Marta spędzają ze sobą noc po której chłopak znika bez słowa, a dziewczyna czuję się wykorzystana, gdy spotykają się ponownie, emocje pomiędzy nimi sięgają zenitu. Dobrze było wrócić do znajomych miejsc i bohaterów, ucieszyłam się, że mogłam się dowiedzieć co u nich słychać, zwłaszcza u mojej ulubionej pary, czyli Klary i Aleksa. Bardzo spodobał mi się wątek dotyczący pracy Krystiana, czyli służby w straży pożarnej, a moje serce bezapelacyjnie podbił kotek Świerszczyk, mimo, ze jestem bardziej psiarą niż kociarą. Mam jednak jedno ale, a mianowicie chodzi o Martę i wątek dotyczący, !UWAGA SPOILER!, molestowania i próby gwałtu, który moim zdaniem został potraktowany zbyt pobieżnie i pozostał w sumie bez rozwiązania. Mimo to "Więcej serca niż rozumu" to kolejna powieść Klaudii Bianek, którą udowadnia, że ma dar pisania prostych i pełnych serca historii.

Siedzę i patrzę w sufit, zastanawiając się jak Klaudia Bianek mogła coś takiego napisać. Autorka, której historie zwykle bawiły się moimi emocjami i dawały sercu ciepło, stworzyła coś naprawdę słabego, a w jednym miejscu nawet toksycznego. Mam więc ochotę o tej historii po prostu zapomnieć.

Początkowe zachowanie Konrada momentami zaczynało przechodzić w nękanie i zdecydowanie nie było czymś, co powinno się romantyzować. Mniejsza o jego powody — nie i już. Ale mogłabym to autorce wybaczyć. Naprawdę bym mogła, ale to, co później miało miejsce... Ech. Jest mi po prostu niedobrze. Na kartach książki stajemy się świadkami molestowania, a potem próby gwałtu, która zostaje sprowadzona do „Nie zgwałcił mnie. Próbował, ale na szczęście do tego nie doszło. Nie byłam ofiarą gwałtu. Byłam ofiarą molestowania" i? Naprawdę? Naprawdę próba gwałtu zostaje bagatelizowana? Ile osób bezrefleksyjnie to przeczyta i uzna, że naprawdę nie ma problemu? Że ta trzęsąca się kobieta nie zyska traumy na lata lub resztę życia?

Mało tego — sprawa ni jak nie doczekała swojego rozwiązania, ale nawet nie jestem zdziwiona, skoro całą akcję autorka próbowała zmieścić na jakiś stu stronach. Wcześniej była zbyt zajęta scenami, które z powodzeniem mogły zostać usunięte (chociażby długa scena, gdy Konrad ćwiczył w siłowni, czyli strony, które nic nie wnosiły) lub powtarzaniem wcześniej wypowiedzianych już myśli, które można było usunąć na etapie redakcji, ale ktoś uznał, że po co pozbawiać tę cienką książkę kolejnego powtarzania tego samego nawet stronę dalej.

Klaudia Bianek jak dotąd wzbudzała jedynie moją sympatię, ale tym razem nie wiem, co się wydarzyło. Im bliżej końca, tym więcej rzeczy się działo, a żadne z wydarzeń nie miało czasu, by móc się w odpowiednim tempie rozwijać. Po próbie gwałtu nagle na jaw wychodzi przeszłość Konrada (co zostało TAK BARDZO spłycone) i nagle był koniec książki. I jest mi tak, tak, tak źle, bo nie spodziewałam się, że akurat ta autorka może stworzyć coś tak beznadziejnego. Aż mam ochotę znowu sięgnąć po chociażby „Życie po Tobie", by przypomnieć sobie, że Klaudia przecież potrafi pisać. Ale póki co muszę złapać oddech i... Zapomnieć.

Nowa powieść Klaudii Bianek, czyli potworne rozczarowanie, czy może jednak zaskoczenie? Jak pewnie większość z was wie, Klaudia Bianek jest jedną z moich ulubionych polskich autorek, to właśnie po lekturze jej książek, przestała skreślać polskich autorów. Czy i tym razem zakochałam się w jej książce?

„Więcej serca niż rozumu” jest czwartą kontynuacją serii „Jedyne takie miejsce”. Wszystkie poprzednie powieści, na długi czas zapadły w moim sercu. Tym razem nie było inaczej. Powiedziałabym, że było słabiej, ale było po prostu inaczej, miałam wrażenie, że ta pozycja jest mniej wiecie na poziomie zagranicznych młodzieżówek. Sam świat przedstawiony wydał mi się bardziej zagraniczny, niż klimatycznej polskiej wioski. Jako córka emerytowanego strażaka składam autorce pokłony, w jaki rzeczywisty sposób dodała specyfikę tej pracy, a nie jest to rzecz łatwa, nie mając styczności z tą pracą. Naprawdę ogromnie mnie to zaskoczyło i myśle, że wpłynęło na mój odbiór, realne przedstawienie tego zawodu. Bardzo przyjemnie czyta się powieść, w której spotykamy autentycznych bohaterów, takich jakich możemy spotkać w realnym życiu. Moim zdaniem charakterystyka postaci perfekcyjna, i jak na młodzieżówkę chyba nic bym w niej nie zmieniła. Jedyna rzecz, która mnie lekko rozczarowała to oklepany motyw hate- love, który jest chyba wciskany do każdej powieści młodzieżowej.

Pewnie was ciekawi, czy podobnie jak inne książki tej autorki, „Więcej serca niż rozumu” też pochłonęłam w jeden dzień? Myśle, że was tutaj nie zaskoczę. Przeczytanie tej pozycji zajęło mi trzy dni, ale to wcale nie przez moje zniechęcenie do tej historii. Chciałam się nią ekscytować, ją przezywać i za nią tęsknić. Po prostu nie mogłam pozwolić, żeby kolejne spotkanie z tą autorką skończyło się tego samego popołudnia. Czy książki trzeba czytać po kolei? Absolutnie nie, bez problemu zrozumiecie całą historie, bez znajomosci poprzednich tomów! Okładka przypomina mi trochę wakacyjny klimacik i ta historia bez dwóch zdań, idealnie wpasowuje się w letni okres, jest lekko napisana, jej lektura jest niezwykle przyjemna, bez większych potknięć!

Czwarty tom serii, która zawładnęła moim sercem! I patrząc na to z perspektywy czasu to dziwne, że tak bardzo podobają mi się książki z gatunku YA, bo zwykle nie są one dla mnie wciągające, a kiedy przeczytałam "Jedyne takie miejsce" wiedziałam już, że to będzie moja ulubiona seria i z każdą kolejną wydaną przez autorkę książką tak utwierdzam się w tym fakcie.

Choć "Ocalało tylko serce" jest dla mnie mistrzowskie i do tej książki wracam najczęściej i to nią autorka postawiła sobie wysoko poprzeczkę, to "Więcej serca ni rozumu" zupełnie od niej nie odstaje.

Zaczęło się z przytupem, wybuchowo i już na samym początku czułam się rozbawiona.

Mam wrażenie, że autorka przed pisaniem pije jakiś sok z gumi-jagód dzięki czemu odkryła przepis na książki idealne(!).

Jeśli szukacie historii lekkiej, ciekawej, która sprawi, że poczujesz motyle w brzuchu, wypieki na twarzy, a uśmiech nie będzie schodził ci z twarzy, to "Więcej serca niż rozumu" jest powieścią idealną. Dlaczego? Bo w tej książce jest dosłownie wszystko! Multum emocji, ciekawy wątek love-hate i choć wydawałoby się, że każda dobra książka posiada te cechy, to książki autorki zawsze owiane są tematem, który dostarcza multum informacji. Po prostu jest to książka z przesłaniem.

"Więcej serca niż rozumu" to powieść idealna na letnie wieczory, która wprawi cię w wakacyjny nastrój.

Zdecydowanie polecam!