Czasem musisz płynąć pod prąd, żeby być w pełni sobą.
Siedemnastoletnia Verónica przeszła wiele operacji z powodu dysplazji biodra. Zostawiły one blizny nie tylko na jej ciele. Najlepszą formą rehabilitacji jest pływanie, więc dziewczyna spędza długie godziny na basenie. W wodzie czuje się wolna od ograniczeń i szczęśliwa. Gdy pływa, jest naprawdę sobą.
Takie chwile są jednak rzadkością, ponieważ mieszka ze swoimi konserwatywnymi rodzicami. Według nich powinna próbować wtopić się w tłum, spełniać marzenia innych i docenić ich poświęcenie.
Verónica jest fanką Zatoki Syren, popularnej lokalnej atrakcji słynącej z podwodnych pokazów wykonywanych przez przebranych za syreny artystów. Kiedy park rozrywki ogłasza nabór, postanawia wziąć w nim udział. Problem? Jej rodzice nigdy się na to nie zgodzą. Tak jak nie pozwoliliby jej być z Alexem, jej nowym, uroczym sąsiadem. Ale Verónica wie, że to czas, by przejąć kontrolę nad własnym ciałem i życiem.
Wzruszająca, chwytająca za serce młodzieżówka, w której główna bohaterka jest osobą z niepełnosprawnością. Uczy marzyć, pokazuje, że najważniejsze jest bycie sobą i podążanie własną ścieżką. Mimo trudności. Pokochacie książkę „Weź wdech i policz do dziesięciu”!
O autorce
Natalia Sylvester - urodzona w Limie w Peru, wielokrotnie nagradzana za swoje powieści, eseje i poezję. Jej książka „Chasing the Sun” została uznana przez magazyn „Latinidad” za najlepszy debiut książkowy 2014 r., a „Everyone Knows You Go Home” zdobyła International Latino Book Award oraz nagrodę Jesse H. Jones 2019 za najlepszą powieść przyznawaną przez Texas Institute of Letters. Jej debiutancka powieść dla młodzieży „Running” została umieszczona na liście Junior Library Guild Selection w 2020 r., a jej druga powieść YA, „Weź wdech i policz do dziesięciu”, dostała wyróżnienie Pura Belpré Award 2023 oraz Schneider Family Award. Natalia Sylvester uzyskała licencjat z kreatywnego pisania na Uniwersytecie w Miami, obecnie mieszka w południowej Florydzie.
Czy książka "Weź wdech i policz do dziesięciu" to typowy romans dla młodzieży?
Powieść Natalii Sylvester to przede wszystkim głęboka historia o samoakceptacji i walce o własną podmiotowość, a nie klasyczny romans. Autorka skupia się na wewnętrznych przeżyciach siedemnastoletniej Veróniki, która zmaga się z fizycznymi i psychicznymi konsekwencjami dysplazji biodra. Wątek romantyczny z sąsiadem Alexem stanowi jedynie tło dla procesu odzyskiwania kontroli nad własnym ciałem i życiem. To lektura skierowana do czytelników poszukujących dojrzałej prozy obyczajowej z silnym wątkiem społecznym.
Jaką rolę w fabule odgrywa motyw pływania i pracy jako syrena?
Pływanie jest dla głównej bohaterki jedyną formą aktywności, w której odzyskuje ona pełną sprawność i poczucie wolności. Udział w castingu do Zatoki Syren symbolizuje bunt przeciwko narzuconym ograniczeniom oraz chęć decydowania o swoim wizerunku. Woda staje się bezpieczną przestrzenią, gdzie blizny po operacjach przestają definiować tożsamość dziewczyny. Ten element fabuły w sposób metaforyczny ukazuje drogę do wyzwolenia spod kontroli nadopiekuńczych rodziców.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt trudna lub nieodpowiednia?
Osoby szukające lekkiej i beztroskiej historii wakacyjnej mogą poczuć się przytłoczone ciężarem poruszanych tematów medycznych oraz rodzinnych. Książka szczegółowo opisuje emocjonalne skutki przewlekłej choroby oraz trudne relacje z konserwatywnymi rodzicami, co wymaga od czytelnika dużych pokładów empatii. Nie jest to pozycja dla odbiorców unikających motywów związanych z traumą fizyczną i żmudną rehabilitacją. Realistyczne podejście do niepełnosprawności sprawia, że lektura bywa wymagająca pod względem emocjonalnym.
Czy powieść porusza tematykę barier komunikacyjnych w tradycyjnych rodzinach?
Tak, istotnym elementem fabuły jest konflikt pokoleniowy wynikający z konserwatywnego wychowania i braku zrozumienia potrzeb nastolatki. Rodzice Veróniki, chcąc ją chronić, paradoksalnie ograniczają jej rozwój i zmuszają do ukrywania swojej prawdziwej natury. Autorka wnikliwie analizuje mechanizmy poświęcenia rodzicielskiego, które staje się narzędziem emocjonalnego nacisku. Czytelnik obserwuje, jak trudne jest wypracowanie własnego głosu w środowisku stawiającym na bezwzględny konformizm.
Na jakim poziomie emocjonalnym prowadzona jest narracja w tym tytule?
Narracja charakteryzuje się dużą wrażliwością i skupieniem na psychologicznym aspekcie dorastania z ograniczeniami fizycznymi. Autorka unika patosu, stawiając na autentyzm w opisywaniu codziennych zmagań z dysplazją biodra i akceptacją widocznych blizn. Emocje bohaterki są przedstawione w sposób bezpośredni, co pozwala czytelnikowi w pełni zrozumieć jej motywacje do podjęcia ryzykownej walki o marzenia. Jest to poruszająca opowieść o sile charakteru, która inspiruje do przełamywania własnych barier wewnętrznych.
