Wenus umiera

Aleksander Sowa w swych kryminałach odsłania przed nami kulisy zbrodni, które przed laty wstrząsnęły opinią publiczną. W książce „Wenus umiera” bierze na tapet najgłośniejszą, niewyjaśnioną zbrodnię lat 90. Dziś możemy nie tylko przyjrzeć się jej z bliska, lecz wraz z Emilem Stomporem mamy możliwość sprawdzić swoje detektywistyczne zdolności. A musicie wiedzieć, że Aleksander Sowa doskonale miesza nitki tej fabuły, sprawiając, że nie prędko wpadniecie na właściwy trop. Kolejne spotkanie z Stomporem to niezapomniana czytelnicza uczta dla wymagających miłośników kryminałów. „Wenus umiera” to zdecydowanie książka, która zasila moją czyt-NIKową półkę NIK - Najlepszych Interesujących Książek. A na Waszej półce już jest ten tytuł? Jestem przekonany, że jeśli jesteście wytrawnymi miłośnikami kryminałów, to oczywiście, że TAK!

„Wenus umiera” to mocne uderzenie. To historia skonstruowana mistrzowską miarą tak charakterystyczną dla twórczości Aleksandra Sowy. Policjant na kartach tej książki doskonale odrysował pracę organów ścigania, które muszą zmierzyć się z najgłośniejszą zbrodnią lat 90. Zbrodnią, która w prawdziwym życiu nie została rozwiązana. Autor zabiera nas do Parku Narodowego Gór Stołowych. To właśnie tutaj ujawniono zwłoki Miss Polski i syna wysokiego rangą oficera Wojska Polskiego. Czy zostali zamordowani? A może to nie człowiek dokonał zbrodni? Jeśli nie człowiek, to kto? Niedźwiedź? Lecz czy wówczas mówimy o morderstwie? Pytań jest wiele, a niewiadoma jest oczkiem w głowie śledczych.

Emil Stompor to bohater, który mocno wkomponował się w świadomości miłośników kryminałów. W trzeciej części SERII ASTRONOMICZNEJ autor nie oszczędza policjanta. Nie tylko osobiste problemy spędzają sen z powiek Stomporowi, lecz również, a może przede wszystkim sprawa, której się podejmuje. Sprawa, która stawia na nogi organy ścigania, zwłaszcza że tajemnicza zbrodnia ma charakter polityczny. A nie od dziś wiadomo, że tam, gdzie zagląda polityka, tam panuje paniczny strach o stołki. Uważajcie, podczas lektury tej książki, musicie mocno trzymać się Waszych stołków, ponieważ to, co przygotował Aleksander Sowa, zwala z nóg.

Ojciec ofiary, wysokiej rangi wojskowy wynajmuje Emila Stompora, aby ten odkrył tajemnicę wydarzeń, które rozegrały się w Parku Narodowym Gór Stołowych. Co wydarzyło się na górskim szlaku? Jaką drogę będzie musiał przejść policjant, aby odkryć wszystkie karty na stół? Czy zdoła? Znając jego upór, jego charakter, możemy mieć pewność, że nie spocznie, dopóki nie pozna prawdy tamtych wydarzeń. Czy polegnie? Czy wyjdzie zwycięsko? Czyt-NIK już wie. Teraz Wasza kolej, abyście odkryli wszystkie karty kryminału „Wenus umiera”.

Aleksander Sowa ponownie zaserwował mi lawinę emocji, które rozlewały się w mym umyśle, z każdym przełożeniem kolejnej strony tego kryminału. Kryminału napisanego z mistrzowskim wyczuciem, którym autor imponuje z każdym swym dziełem. Dziełem, bo nie sposób określić tego kryminału mianem zwykłej książki. To niezwykły kryminał, który otwiera przed nami kulisy najgłośniejszej, niewyjaśnionej zbrodni lat 90. Pytanie, czy dziś, gdy techniki śledcze rozwinęły się jeszcze bardziej, możliwe byłoby wyjaśnienie tej zbrodni? Czy może jednak technika śledcza jest za słaba z oporem z zewnątrz? To pytanie pozostawiam bez odpowiedzi. Jeśli zaś zapytacie mnie, czy warto sięgnąć po „Wenus umiera”, odpowiem - dlaczego jeszcze tego nie zrobiliście?

Aleksander Sowa w polskiej literaturze kryminalnej wyrósł na czołowego pisarza. I może mieć pewność, że Czyt-NIK, tak samo, jak wielu miłośników kryminałów, zawsze chętnie sięgać będzie po jego książki. SERIA ASTRONOMICZNA to dla autora bilet do sławy, a dla każdego czytelnika to zaproszenie do rozwiązywania kryminalnych zagadek, które pozwolą poczuć się jak prawdziwy policjant. Wszak „Wenus umiera” jak wszystkie książki tej serii stworzone są przez najlepszego pisarza wśród policjantów i najlepszego policjanta wśród pisarzy. To zaś świadczy o renomie książek Aleksandra Sowy, który ma swoje należne miejsce wśród najlepszych twórców kryminałów z duszą, z charakterem, z pazurem.

Schyłek lat dziewięćdziesiątych. Na szlaku zostają znalezione dwa zmasakrowane ciała. Przez zaawansowane stadium rozkładu wszyscy przypuszczają, że to robota niedźwiedzia. Ale czy na pewno? Sprawy nie ułatwia fakt, że ofiarami byli syn oficera Wojska Polskiego i Miss Polski. Jednocześnie w Warszawie przebywa słynny Emil Stompor, policjant-detektyw, który nie raz rozwiązywał najtrudniejsze zagadki. Niestety obecnie nie jest już tym samym policjantem… Przez nieudaną akcję pod Nadarzynem stracił przyjaciela i partnera Kosara. Nie jest w stanie wypełnić powierzonej mu sprawy. Został zdegradowany, emocje zapijał alkoholem i trafił do szpitala psychiatrycznego. Czy Emil powróci? Czy uda mu się rozwiązać kolejną sprawę? Czy odkryje jaką tajemnicę skrywają Góry Stołowe?

.

To już trzecia część z serii Astronomicznej. Jak zwykle nie zawiodłam się. Autor po raz kolejny pokazuje brutalną i trudną stronę pracy policji i po raz kolejny zaskakuje czytelnika. Wszystkie moje przypuszczenia co do zabójcy były mylne, w pewnym momencie miałam taki mętlik w głowie. Kompletnie nie spodziewałam się zakończenia! Zwaliło mnie z nóg! I za to uwielbiam książki Aleksandra Sowy. Zawsze są nieprzewidywalne, pełne brutalności i realistyczności. Nie wiem co jeszcze dodać ta seria jest po prostu genialna i naprawdę warto ją przeczytać

Na szlaku Gór Stołowych zostają znalezione dwa ciała. Młodej dziewczyny i chłopaka, po których szalenie trudno poznać, co tak naprawdę mogło się przydarzyć. Pierwsze kroki stawia oficer śledczy, ktory wie, że jeśli nie poda rozwiązania, będzie miał prawdziwe kłopoty...

*

Emil Stompor dochodzi do siebie, kiedy zupełnie przypadkiem trafia w Góry Stołowe, prosto w "paszczę lwa". Mierzy się z podwójną śmiercią młodych osób, która na pierwszy rzut oka zostaje podpisana jako atak niedźwiedzia. Coś jednak nie daje spokoju zarówno policji jak i zaniepokojonym mieszkańcom, którzy myślą o tym, że mogło to być morderstwo. Jaka jest prawda? Książka Aleksandra Sowy jest nawiązaniem do sprawy, która rzeczywiście miała miejsce przy końcu lat 90. Znałam historię i przyznam, że ciekawy zabieg - to wpasowanie w czas i miejsca, które są rzeczywiste, w których tak właśnie mogło się dziać. To kolejna część z Emilem Stomporem, ale myślę, że bez problemu można książkę czytać niezależnie, chociaż napewno warto wiedzieć, z czym mierzył się wcześniej. Odnosząc się do "Czas wagi" tutaj akcja i zachowanie bohaterów podobało mi się dużo bardziej, choć dalej było wulgarnie, tym razem mniej i z dużo lepszym wyczuciem. Jest mrok, jest wiszące nad czytelnikiem poczucie, że taka historia faktycznie miała miejsce, więc czyta się z niemałymi wypiekami na twarzy i ze świadomością, że tak naprawdę nigdzie nie możemy czuć się w całości bezpiecznie. Jeśli znacie sprawę tej dwójki znalezionej martwych na szlaku, bądź chcecie poznać ją bliżej, nie odmawiajcie sobie tej lektury. Mieszkam w okolicy, więc tym bardziej odebrałam książkę w dość osobliwy sposób. Niemniej jednak to świetna robota autora, nie da się temu zaprzeczyć! Mam nadzieję, że czymś jeszcze nas zaskoczy, w niedługim czasie bo czuję lekki niedosyt.

Twórczość autora polecało mi kilka osób już dwa lata temu kiedy wyszła pierwsza część „Serii astronomicznej” „Gwiazdy Oriona”. Gdy nadarzyła się więc okazja przeczytania trzeciej części serii od razu z niej skorzystałam, tym bardziej, że można je czytać niezależnie, każda stanowi odrębną zagadkę kryminalną.

Klimatyczne lata 90., z jednej strony tak odmienne od współczesnych, z drugiej ukazujące mechanizmy nadal żywo funkcjonujące w policji. Naciski ze strony przełożonych, zamiatanie pod dywan, układy i przymykanie oczu są na porządku dziennym. Gdy w okolicach Kłodzka zostają odnalezione zwłoki dwojga młodych ludzi podejrzenia padają w wielu kierunkach, począwszy na niedźwiedziu, a na nazistach skończywszy.

Komuś jednak zależy na tym, by prawda nie została odkryta. Do czego jest się w stanie posunąć?

Emil Stompor, z trudem wychodzący z dołka osobistego i zawodowego, podejmuje się wyjaśnienia sprawy. Jego bezkompromisowość, ostry język i determinacja doprowadzą do niespodziewanego finału. A przynajmniej takiego, którego ja nie byłam w stanie przewidzieć.

To, że opisywana historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami niewątpliwie dodaje dreszczyku emocji, ale również góry, będące niemym świadkiem zbrodni, stanowią o jej klimacie. Zarówno język powieści, jej bohaterowie, jak i ich działania tchną realizmem i pewną surowością. Czy to wynik doświadczeń autora w pracy w policji? Prawdopodobnie. W każdym razie styl ten bardzo do mnie przemawia i idealnie oddaje klimat rasowego kryminału, którym bez wątpienia jest „Wenus umiera”.

"Wenus umiera" Aleksandra Sowy, to tytuł, który bardzo chciałam przeczytać i w końcu mi się to udało. Tym razem mamy historię dwójki młodych ludzi, którzy zostają zamordowani na sudeckim szlaku. Brzmi znajomo? Otóż, historia jest inspirowana jedną z najgłośniejszych i niewyjaśnionych do tej pory zbrodnią pary studentów.

.

Ja tę sprawę kiedyś dość dogłębnie przestudiowałam, więc jak tylko się dowiedziałam, że powstanie książka inspirowana właśnie tą zbrodnią, to od razu wiedziałam, że po nią sięgnę. Przyznam jednak szczerze, że z początku miałam lekki problem z wgryzieniem się w fabułę i wydaje mi się, że powodem tego był dla mnie język.

Miałam wrażenie, że jest ON troszeczkę chaotyczny, ale jak już się do niego przyzwyczaiłam, to strony przelatywały mi już błyskawicznie. Zaś na brak akcji zdecydowanie nie mogę narzekać, ponieważ pędzi ona tutaj już od pierwszych stron, co mi się ogromnie spodobało. Ja ogólnie bardzo lubię, jak w książce się od razu coś dzieje, więc tutaj jest to u mnie duży plus. Najbardziej jednak spodobał mi się pomysł prowadzenia narracji przez samego mordercę. Dzięki temu czytelnik ma dostęp do myśli i emocji jakimi się kierował, co dodawało takiej mrocznej atmosfery. I chapeau bas za samo zakończenie, bo do samego końca kompletnie nie spodziewałam się, kto jest tutaj tym zwyrodnialcem! A o to chyba właśnie chodziło.

.

Podsumowując, "Wenus umiera" to książka, od której wiele oczekiwałam i myślę, że spełniła swoje zadanie. I choć poruszana tutaj tematyka jest brutalna i przerażająca, ja sie na tej książce bawiłam bardzo dobrze, więc jeśli interesują Was takie klimaty, to nie zastanawiajcie się tylko czytajcie! Ja już wiem, że muszę zaopatrzyć się w inne książki Aleksandra Sowy, bo po prostu warto!