Wciąż pod wiatr. Nauczycielka z getta. Tom 2

Pierwszy tom historii Laury przeczytałam w maju tego roku. Choć historia ta mnie wciągnęła, to jednak z biegiem czasu stwierdziłam, że czegoś mi zabrakło w tej powieści. Dlatego też, gdy okazało się, że wydawnictwo Jaguar będzie wydawać kontynuację - bardzo się ucieszyłam. To dawało mi nadzieje na to, że autorka rozwinie niektóre wątki bardziej. Czy książka Wciąż pod wiatr okazała się tak dobra, jak tego po cichu oczekiwałam? Odpowiedź na to pytanie w tej recenzji.

W 1942 roku żaden z mieszkańców łódzkiego getta nie miał podejrzeń, że ich miasteczko będzie istniało jeszcze tylko dwa lata. W tym wszystkim rodzina Lewiatanów próbuje na nowo poukładać swoje życie. Mijają kolejne dni, zimno robi się coraz bardziej dokuczliwe... Laura musi zapewnić młodszym braciom swojego męża odpowiednie warunki do życia. Wkrótce jednak chłopcy trafiają do pracy na budowie, jednak nie wiedzą, że tym samym biorą udział w tworzeniu obozu dla polskich dzieci. Jak poradzić sobie z takim ciężarem? Czy Laurze uda się przetrwać to piekło i uniknąć kolejnego, które zbliża się nieubłaganie?

Powiem Wam szczerze, że rozpoczynając lekturę tego tytułu, czułam niemałą ekscytację. Choć wiem, że odczuwanie tego typu emocji na myśl o powieści poruszającej tak ważną i trudną tematykę nie jest zbyt... pozytywne, to jednak nie potrafiłam temu zapobiec. Lektura książki upłynęła mi w tempie ekspresowym, a ja sama nie mam pojęcia, kiedy przewracałam kolejne strony. Kontynuacja historii Laury tak mocno pochłonęła moją uwagę, że nie mogłam się od niej oderwać.

Główna bohaterka po raz kolejny zaimponowała mi swoją odwagą i determinacją. Laura ma w sobie wiele silnych cech, które sprawiają, że nie zamierza się cofnąć nawet przed najgorszym przeciwnikiem. Autorka wykreowała tę postać bardzo dobrze i no cóż, według mnie Laura zasługuje na najwyższy stopień szacunku. Podobnie zresztą jest z braćmi Dawida, czyli męża Laury. Chłopcy mają swoje za uszami, jednak nie można im odmówić odwagi i siły, z których pomocą są w stanie codziennie wyruszać do okrutnie ciężkiej pracy.

Tym razem Aneta Krasińska nie oszczędzała swoich bohaterów i co krok narażała ich na kolejne niebezpieczne sytuacje. Jednak nie chciałabym, by zabrzmiało to, jak zarzut – w tamtych czasach tak po prostu było, że cokolwiek by się zrobiło, i tak groziło niebezpieczeństwo. Z tego też powodu uważam, że powieść ta jest bardzo dobrym odwzorowaniem tamtych mrocznych czasów. Autorka oddaje tutaj atmosferę tamtych lat i ten wieczny niepokój, który towarzyszył ludziom - towarzyszył i mnie podczas lektury.

Wciąż pod wiatr to tytuł, który zdecydowanie zapada w pamięci i nie pozwala o sobie zapomnieć chociażby na chwilę. Jestem wdzięczna za to, że mogłam poznać tę historię i zobaczyć, jak duży progres wykonała Aneta Krasińska. Pierwsza część historii Laury była naprawdę dobra, jednak kontynuacja zasługuje w mojej ocenie na najwyższy stopień. No i to zakończenie... Tak się książek nie kończy. Pozostaje mi mieć teraz nadzieję na to, że doczekam kolejnego tomu i będę mogła zobaczyć, jak w nowej rzeczywistości poradzą sobie bohaterowie.

Jeśli z ciekawością sięgacie po literaturę wojenną, to koniecznie zerknijcie na powieści Anety Krasińskiej - być może historia Laury i Was zachwyci i nie pozwoli o sobie zapomnieć tak prędko.

Ile bylibyście w stanie poświęcić dla drugiej połówki, nie bacząc na konsekwencje? Pójść do miejsca, z którego nie ma żadnego wyjścia, chyba, że czyiś żywot dobiegnie końca. Zapomnieć o bezpieczeństwie, marzeniach, planach, pełnym brzuchu. Pozwolić decydować innym o własnym losie. Dopuścić do rzeczywistości strach, głód, ból i niepewność jutra. A jedynym ratunkiem, który pozwala nie zwariować, jest wciąż niegasnąca nadzieja, że niebawem wszystko dobiegnie końca i będzie można zapomnieć o piekle, który zmienił życie wielu osobom.

Getto- miejsce, w którym ludzie brutalnie zostali odizolowani od innych. W którym doświadczali prześladowań, przemocy, przy niewykonywaniu rozkazów. Była to przestrzeń, która odbierała człowieczeństwo, zdzierała z godności, różnych wartości, sprowadzała do zachowań zwierzęcych. Powodowała nieustającą walkę o przetrwanie, jedzenie, by zaspokoić głód, która często odbierała racjonalne myślenie. Zmuszała do poszukiwania różnych rozwiązań, by w zimę nie zamarznąć. Wywoływała łzy bezsilności i chęci, by ze sobą skończyć. Piekło na ziemi, w którym nie gasła nadzieja na wyzwolenie, myśl, że zło szybko zostanie zniszczone.

Laura i większość postaci, która została ukazana w obu powieściach ,,Nauczycielka z getta'' są fikcyjne, jednak autorka tak genialnie oddała realia życia w getcie, że nie omieszkałam sobie wyobrazić, iż one faktycznie istniały w naszej rzeczywistości i teraz mamy możliwość poznać ich losy w koszmarze, który zgotował im diabeł w ludzkiej skórze. Opowieść mocno działa na wyobraźnię, obrazy piekła klarują się pod powiekami. W uszy uderza płacz dzieci, w nozdrza zapach krwi, śmierci, a do oczu zagląda strach, ból i niepewność jutra. Pozostaje tylko nadzieja i wiara w to, że wojna i terror dobiegnie końca.

Mimo mocnego wydźwięku tragedii, jaka działa się w tamtejszych czasach, autorka pozwala uwierzyć w to, iż w tym miejscu była szansa na miłość, przyjaźń, wzajemne wsparcie i dobrych ludzi, którzy nie pozwolą tak łatwo się poddać. Pokochałam obie części za realizm, za autentyczność uczuć, które mogły towarzyszyć osobom, które znalazły się za murami getta. Za wciągającą fabułę, żywych i namacalnych bohaterów, którzy zaskarbili sobie moje serce.

Ile człowiek jest w stanie wytrzymać razów, które zgotował mu los? Skąd czerpie siłę, by każdego dnia wstawać z łóżka i mierzyć się z okrutną rzeczywistością przesiąkniętą śmiercią, głodem, przemocą. Gdzie kończy się granica między walką a odpuszczeniem, bo najlepszym rozwiązaniem jest śmierć. Kiedy nadzieja bezpowrotnie gaśnie? Czy jest możliwość odnalezienia w piekle ludzi, na których będzie można polegać w złych, trudnych chwilach? Czy znajdą się momenty na chwile radości i wiarę, że nieszczęście zniknie bezpowrotnie? Pozwólcie bohaterom odpowiedzieć na te pytania. Zatraćcie się w ich wspólnej historii, przepełnionej wszelakimi emocjami, wspomnieniami, przeżyciami i opowieściami, które chwytają za serce. Gorąco polecam!

Wojna nadal trwa, a Laura musi walczyć o każdy dzień i to nie dla siebie, ale dla swoich małych szwagrów, którymi obiecała się zaopiekować. Nie jest łatwo, jedzenia jest coraz mniej, a chłopcy rosną i potrzebują nie tylko napełnić swoje brzuchy, ale również ich ubrania zakrywają coraz mniej ciała. W mieszkaniu, w którym mieli pokój, nie jest łatwo, nadal dochodzi do wielu nieprzyjemnych sytuacji. Dlatego, kiedy nadarza się okazja, Laura z niej korzysta i przeprowadza się do starszego mężczyzny, który jest jej przełożonym w pracy. Również chłopcy zaczynają tam pracować, dzięki czemu może mieć ich cały czas na oku i chronić.

Choć od zniknięcia Dawida minęło sporo czasu ona nadal wieży, że kiedy tylko ten koszmar się skończy, oni się odnajdą. Ta wiara pozwala jej podnieść się każdego dnia, walczyć o przeżycie. Jednak na koniec wojny się nie zanosi, a wręcz przeciwnie, jest coraz gorzej, a przed Laurą jeszcze wiele wyzwań. Czy da radę? Co takiego ją spotka? Czy doczeka końca tego koszmaru?

Tom pierwszy wywołał u mnie wiele emocji i przeżywałam historię jeszcze długo po jej przeczytaniu. Tom drugi jest taki sam, to książka, która zapada w pamięci, o której się nie zapomina szybko. Historia Laury nie jest piękna, kolorowa i pełna uśmiechu, a wręcz przeciwnie, jest pełna bólu, cierpienia, niesprawiedliwości.

Główną bohaterką nadal jest Laura, jednak teraz jest starsza, a to, co zobaczyła i przeżyła, mocno na nią wpłynęło. Jednak pomimo wszystko stara się nie tylko przeżyć, ale również otacza opieką innych. Nadal ją podziwiam, za to, jak się zachowuje.

„Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr.” to książka, w której znajdziecie niełatwą historię o kobiecie dzielnej, odważnej, której wojna zmieniła całe życie. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Przyszedł czas na poznanie dalszych losów Laury, młodej nauczycielki wystawionej na ogromną próbę. Przyznaję, że z jednej strony byłam ogromnie ciekawa tego jak potoczą się jej losy, z drugiej bałam się przyszłości, która niekoniecznie będzie miała dla dziewczyny dobry scenariusz. Aneta Krasińska oparła bowiem swoją serię na trudnej dla nas wszystkich prawdzie, która jak wiemy, nie dla każdego kończyła się szczęśliwym zakończeniem.

Muszę jednak przyznać, że pomimo otaczającego czytelnika oraz bohaterów ogromu tragedii oraz trudnych wydarzeń w tle, autorka stawiała przede wszystkim na poczucie nadziei, niesienie pocieszenia oraz subtelny bodziec do tego, by działać, walczyć, nigdy się nie poddawać a wówczas los być może nam to wynagrodzi. Podążając drogą bohaterów, znając ich już z pierwszego tomu oraz mając poczucie, że życie nigdy nie było dla nich łaskawe ogromnie martwiłam się o to co wydarzy się dalej, ale to tylko dowodzi jak dobra jest autorka w swoim fachu i jak piękną powieść stworzyła, ponieważ emocje otulały mnie z każdej strony.

Przenosimy się do łódzkiego getta, w którym króluje strach przed niepewnym jutrem. Rodzina Lewiatanów mierzy się z głodem i niebezpieczeństwem a Laura opiekuje się nastoletnimi braćmi swojego męża. Nikt nie potrafi przejawiać choćby odrobiny dobrego nastroju. Jednak jest w tym wszystkim również cień nadziei, ponieważ bracia nieświadomie przyczyniają się do powstania obozu prewencyjnego dla polskich dzieci. Niewinne i bezbronne zostały skazane na zapomnienie a ich rodzice naznaczeni piętnem kolaboracji. Lewiatanowie podejmują więc walkę, bo nic innego im nie zostało, ale w tle maluje się już widmo kolejnej tragedii i wywózki do Auschwitz.

Trudna była to przygoda, naznaczona mnóstwem skrajnych emocji, ale jednocześnie piękna, dojrzała i bardzo inteligentna. Stając murem za Laurą, którą obdarzyłam wielką sympatią już przy lekturze pierwszego tomu, śledziłam jej opowieść z zapartym tchem. Autorka bardzo trafnie przedstawiła dwie strony getta, nie bała się udzielić głosu ofiarom oraz ich oprawcom, dzięki czemu otrzymaliśmy szeroki pogląd na wydarzenia a tło prozy życia, walki z codziennością, dzień mijający za dniem, były zarówno przygnębiające jak i pocieszające, ponieważ między chmurami zawsze mogliśmy liczyć na słońce w postaci zaskakującej, bezinteresownej ludzkiej dobroci.

"Wciąż pod wiatr" to kontynuacja utrzymana na jeszcze wyższym poziomie niż tom pierwszy. Pięknie napisana, otoczona skrajnymi emocjami, bardzo szczera i odważna w przekazie. Autorka umożliwia nam wejście do getta, zrozumienie losów tamtejszych ludzi, postawienie się na ich sytuacji i stanięcie oko w oko z oprawcami, ale także odkrycie człowieczeństwa w najmniej spodziewanym momencie. Napisać, że jestem zachwycona tą powieścią to jakby nie napisać nic, ponieważ żyłam losami bohaterów od pierwszej do ostatniej strony a towarzyszące mi uczucia nie pozwoliły przestać rozmyślać o tym co by było gdyby.

Współpraca: Wydawnictwo Jaguar

Pani Aneta Krasińska zabiera nas już po raz drugi do łódzkiego getto. Laura to osoba, która nigdy nie powinna się znaleźć w tym miejscu. Weszła dobrowolnie podając się za Żydówkę. Kochała tak bardzo swojego męża, że była w stanie dla niego zrobić wszystko. Poświęciła więc wolność, byle tylko być z Dawidem. W getcie straciła wszystko: dziecko, męża, teściową, godność. Została w tym piekle sama z 12-letnimy braćmi męża. Chłopcy pracowali ciężko przy budowie muru, ona zajmowała się przyszywaniem guzików. Chociaż Lewiatanowie ledwo wiążą koniec z końcem, pomagają polskim sierotą, a jedna z nich otaczają szczególną troską. Laura żyła w rzeczywistości, której nie pojmowała. Była w miejscu, w którym nie powinna być, a każdy jej dzień to loteria, a na wygraną mogli liczyć tylko szaleńcy. Pewnego dnia poznaje bliżej Wagnera. Kim jest mężczyzna i jaką rolę odegra w życiu Laury? Czy kobiecie uda się uciec z tego piekła? Czy będzie miała szanse na zobaczenie jeszcze kiedykolwiek Dawida i inne osoby, które były ważne w jej życiu? Przekonajcie się sami.

„Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr” to druga część losów rodziny Lewiatan. I podobnie jak pierwszy tom, dostarcza wiele emocji. Wraz z bohaterami czułam ich ból i głód, który potrafił doprowadzić nawet do samobójstwa. Wraz z Laurą żyłam nadzieją, że kiedyś ta wojna skończy się i zobaczy swoich bliskich. „Nauczycielka z getta” to powieść o przetrwaniu i o zachowaniu człowieczeństwa, ale również o wzajemnej pomocy i trosce. Czyta się ją bardzo szybko i nie tylko dlatego, że nie jest gruba, ale dlatego, że autorka posiada lekko pióro. Oba tomy należą do gatunku książek, które czytają się właściwie same i dają się odłożyć nawet na chwilkę. Zakończenie książki zaskoczyło i wbiło mnie fotel. Długo nie mogłam ruszyć się. Siedziałam i myślałam o całej teraz historii. Chociaż wiem, że to fikcja literacka, to uważam, że gdzieś może ktoś przeżył właśnie to co Laura.

Książkę bardzo polecam. Jeśli czytaliście pierwszy tom, to drugi nie zawiedzie Was.

NAUCZYCIELKA Z GETTA. WCIĄŻ POD WIATR to ujmująca powieść z historią tle, która was poruszy i porwie w swój świat.

Byłam ogromnie ciekawa jak dalej potoczą się losy Laury, jak przetrwa ten okrutny czas? Jak będzie żyć bez męża Dawida i swojej teściowej, którzy byli dla mnie oparciem? Jak poradzi sobie z opieką nad nastoletnimi bliźniakami? Czy jeszcze spotka się z Dawidem? Na te wszystkie pytania znajdziemy odpowiedzi w tym tomie. Autorka znów zabrała nas do Łódzkiego getta i opowiedziała dalszą historię Laury, ale też poznamy innych bohaterów, który towarzyszą kobiecie. Mimo trwania wojny ludzie pomagają sobie nawzajem, toteż nawiązują się między nimi nici porozumienia i przyjaźnie.

Powieść czyta się wręcz sama i nie pozwalam się odłożyć. Kolejny raz autorka zagrała na moich uczuciach i wywołała u mnie szereg skrajnych emocji, chociaż wiem, że to fikcja literacka, ale odczuwałam wspólnie z bohaterami ich strach, ból i zwątpienie w lepszy los. A zakończenie? Podobało mi się, chociaż bardzo wzruszające, to innego nie wyobrażam sobie.

Dziś przychodzę do was z kontynuacją powieści historycznej autorstwa Anety Krasińskiej.

"Nauczycielkę z getta" czytałam w czasie, kiedy musieliśmy zmierzyć się z nową rzeczywistością, związana z rozpoczęciem wojny w Ukrainie. Pamiętam te emocje, te łzy, porównywanie tego co przeżywała bohaterka z tym co dzieje się za naszą wschodnią granicą. Teraz, kiedy emocje już trochę opadły, "Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr" wywołała u mnie inne przemyślenia.

Ciężko się pisze o kontynuacjach tak, żeby nie zdradzić fabuły i nie psuć niespodzianki tym, którzy jeszcze są przed lekturą. W drugiej części Aneta Krasińska skupiła się na pokazaniu walki o godność i człowieczeństwo, walki o przetrwanie w nieludzkich warunkach łodzkiego getta. Pokazała też kobietę godną podziwu, która miała wybór i wybrała rodzinę. Pokazała realia, w których musieli funkcjonować zarówno dorośli jak i dzieci, głód i chłód nieustannie towarzyszący bohaterom, praca ponad siły, strach i niepewność. I tu nie mogę nie wspomnieć o Marianie, małym bohaterze, który skradł moje serce i o którym nie mogę myśleć bez łez w oczach. Mam syna w jego wieku i zastanawiałam się, czy moje dziecko poradziłoby sobie, gdyby musiało walczyć o życie, o przetrwanie. Przez takie porównania bestialstwo wojny staje się jeszcze bardziej namacalne.

Mogłoby się wydawać, że o II WŚ zostało napisane już wszystko, a jednak temat ten nadal jest tłem wielu powieści. Pamięć. O tym co było, ku przestrodze. Bo póki pamiętamy, nie dopuścimy, żeby to się powtórzyło.

Zakończenie tej części jest mocne, wbija w fotel, ale widzę też w nim zapowiedź kontynuacji losów bohaterów. Mam nadzieję, że niedługo będziemy mogli je poznać.

"Wciąż pod wiatr" to kontynuacja książki "Nauczycielka z Getta" autorstwa Anety Krasińskiej, która jeszcze bardziej rozbija na kawałki, skręca wnętrzności niż tom I. Ta powieść emocjonalnie powala na łopatki i nie daje o sobie zapomniej długo po przeczytaniu, zostawiając biednego czytelnika jedynie z powracającym pytaniem "no i co, co dalej!?"

__

Autorka nie daje nam tu historii gdzie bohaterowie mimo strasznej wojny, i okoliczności jakoś sobie radzą i koniec końców mamy piękny happy ending. Nie, to odarta z kolorów, szaro-bura rzeczywistość, gdzie im dalej tym gorzej dla osób żyjących w Gettcie. To ból, strach, głód i cierpienie. Jednak w tym wszystkim jest też miłość, nadzieja i mimo wszystko wiara w przyszłość, wiara do samego końca.

__

Autorka nie stroni od często brutalnych (psychicznie jak i fizycznie) scen, a bohaterowie są jak żywi. Ja trzęsłam się nad losem poszczególnych postaci i płakałam, jakby to byli prawdziwi ludzie którzy żyli w tym piekle te lata temu.

__

Laura nadal jest w Gettcie razem ze swoimi nastoletnimi szwagrami. Nie wie co stało się z Jej mężem ani z teściową. Codzienność to strach i walka o przetrwanie. Gdy pewien niemiecki oficer spostrzega jej polskie pochodzenie, robi z niej pomoc domową, co chwilowo oddala widmo głodu. Jednak, ku przerażeniu Laury mężczyzna chce od niej czegoś więcej. Gdy dziewczyna wraz ze szwagrami i lokatorami mieszkania przygarniają uciekiniera z obozu dla więzionych dzieci polskich zdrajców, narażają się na wielkie niebezpieczeństwo. Do tego nad Gettem wisi widmo wywózek, coraz częstszych i nie wiadomo dokąd. A Laura, mimo wszystko nadal stara się uczyć wierząc, że wojna się w końcu skończy i ktoś ich uwolni..

__

Powieść kończy się tak, że ja przeżywałam to tydzień mając ochotę ukatrupic autorkę (przepraszam pani Aneto ale to Pani wina 🤪). Na szczęście wiem, że ma być jeszcze "część" która opowiada o losach bohaterów - czekam z niecierpliwością.

__

Warto przeczytać, aby docenić to co mamy i jak żyjemy!

Wyraźnie naznaczona okrucieństwem przerażającej wojny. Świadomie zanurzona w smutku, bolesnej trwodze i głębi ludzkiej bezradności. Niesiona śladem fabularnej miłości, determinacją, walecznością i tak oczywistą potrzebą przetrwania. Ten kto poznał już Nauczycielkę z getta, ten doskonale wie, że jej historia dźwiga potężny bagaż emocjonalny, momentami chwyta za serce i jawnie wywołuje łzy. Powrót do najbardziej izolowanego getta nie mógł być łatwy. I nie był. Kontynuacja powieści Anety Krasińskiej okazuje się bowiem równie trudnym i wstrząsającym przeżyciem.

Aneta Krasińska ponownie zakrada się za bramę łódzkiej dzielnicy zamkniętej, aby nader dobitnie, konstruktywnie i esencjonalnie wyeksponować najbardziej traumatyczne obrazy. Tym samym otwiera odbiorcę na zatrważające doznania, każe otwarcie patrzeć na rozdzierającą serce niesprawiedliwość wojennej codzienności, niejednokrotnie przywołuje dramatyczne przeżycia i domaga się wejścia w uderzającą rozpacz żydowskiej społeczności. Czytelnik nieuchronnie staje się świadkiem druzgocących scen, patrzy na ludzi wyniszczonych głodem i rozprzestrzeniającymi się chorobami, z przerażeniem eksploruje bezradność wielu mieszkańców getta, podgląda okupione bólem rozstania, nierzadko zmuszony jest też patrzeć na śmierć... Ta historia z pewnością utwierdza w przekonaniu, jak bardzo wstrząsająca i bezdusznie odarta z człowieczeństwa była rzeczywistość wojny.

Czytelnik powtórnie towarzyszy Laurze, która w narzuconej sytuacją goryczy, zdaje się być dziwnie i boleśnie pogodzona z otaczającym ją koszmarem. Nadal wyczuwa się tlącą w niej miłość i trudną do ukrycia tęsknotę, czuje się też oczywistą potrzebę bliskości, ale także wyuczoną doświadczeniem ostrożność oraz dostosowane do tego bestialstwa umiejętności – pozwalające nie tylko przetrwać i utrzymać najbliższych, ale też pomagać innym potrzebującym. Kobieta nadal dzieli się swoją wiedzą, choć w zupełnie innych okolicznościach. Pojawiają się też nowi bohaterowie oraz nowe sytuacje, często narracja przechyla wagę fabularną w ich stronę, pozwalając poczuć skalę trudnych emocji oraz zrozumieć pustkę w dostrzegalnie struchlałych sercach. I kolejny raz autorka zostawia odbiorcę z tuzinem pytań, zakończenie bowiem zdaje się być jeszcze bardziej otwarte niż w pierwszym tomie – wszystko wskazuje na to, że historia ta będzie miała ciąg dalszy.

Przejmujący, dobitny i jakże wiarygodny portret ludzkiego okrucieństwa! Aneta Krasińska nie pozostawia złudzeń, z uchwytną wrażliwością odzwierciedla druzgocącą codzienność mieszkańców łódzkiego getta, świadomie nasączając wyobraźnię dramatyczną wojenną goryczą. Kontynuacja Nauczycielki z getta napawa przerażeniem i dotkliwą rozpaczą, w oczach czytelnika przybiera postać niezwykle wstrząsającej historii, która zatrważa i boleśnie rozdziera serce. Mimowolnie staje się wymownym pokazem brutalnej niesprawiedliwości, esencjonalnie połączonej z tak naturalną dla człowieka potrzebą przetrwania.

Kontynuacji „Nauczycielki z getta” wypatrywałam z ogromną niecierpliwością. I choć jej lektura to dla mnie powrót do niesprawiedliwych czasów, kiedy to ukazana zostaje codzienność niewinnych w obliczu działań wojennych ludzi, bardzo chciałam do tej historii powrócić. Kolejny raz zanurzyć się w tej powieści, kolejny raz uronić łzę i kolejny raz snuć refleksję na temat ludzkiego losu.

Jak być może pamiętacie, autorka na kartach książki przedstawia nam historię niezwykłej młodej kobiety, nauczycielki, która z miłości do niedawno poślubionego mężczyzny przestąpiła próg getta. Dobrowolnie utkwiła w świecie pełnym bólu i cierpienia, gdzie strach czaił się w każdym zakamarku i gdzie niepewność odbierała wiarę w jutro.

„Wciąż pod wiatr” to pełna bólu, pełna łez i cierpienia opowieść o trudnych wyborach dokonywanych w imię miłości. Ale to też historia przejawów ludzkiej dobroci, budowania na bliznach swoich ran małych radości. Wypatrywania w piekle getta zrozumienia, bo choć każdy dzień niósł ze sobą coraz większe pokłady zwątpienia i tam zdarzali się oprawcy, którzy potrafili pomóc czy przymknąć oko na pewne przewinienia.

Napiszę krótko – przeczytajcie. Zmierzcie się z tą historią, gdzie miedzy słowami rozbrzmiewa miłość, gdzie strach o najbliższych odbiera wiarę w siebie i gdzie podejmowane werdykty decydują o życiu lub śmierci tych, którzy są najważniejsi...

A ja z ufnością, że takowy powstanie, wypatruje trzeciego tomu.

Jest październik 1942 roku, a życie w getcie jest coraz trudniejsze. Laura pomimo przeciwności losu zajmuje się nastoletnimi braćmi męża, którzy muszą szybko dorosnąć. Codziennie pomagają w zdobywaniu pożywienia o które jest coraz trudniej. Przeprowadzka do innego miejsca da im chwilę wytchnienia i zaowocuje nowymi przyjaźniami. Niestety spokój nie trwa wiecznie zwłaszcza że nadchodzi moment likwidacji getta.

„Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr” to kontynuacja losów Laury młodej Polki, która z miłości do męża żydowskiego pochodzenia zamieszkała w getcie. Nie jest to łatwa opowieść. Ta pełna bolesnych obrazów historia pokazuje, iż nawet w najgorszych momentach należy okazać się człowiekiem. Można okazać serce, a tym samym doświadczyć choć kilku chwil szczęścia czy dać drugiemu człowiekowi nadzieję. Nie zabraknie tu dylematów czy trudnych decyzji, które będą wpływać nie tylko na Laurę ale i jej najbliższych. Nic nie jest tu czarno białe zwłaszcza w sytuacji jakiej znaleźli się bohaterowie. W niezwykle obrazowy sposób zostało przedstawione jakie piekło są w stanie zgotować ludzie innym ludziom. Poznajemy sylwetki oprawców i ich spojrzenie na całą sytuację. Autorka pokazuje również że nie każdy z nich był zły i niekiedy pomimo zakazów potrafili okazać serce. Ta niezwykle emocjonująca historia która porywa i nie daje o sobie zapomnieć.

O bosze szumiący, co tam się wydarzyło; rozdarło mnie. Kończąc czytać tom I wyraziłam nadzieję, że tym, co pozostali się uda. Właściwie tak się stało. Stracili, ale dano im nowe szanse, nową miłość, rodzinę, powód, aby trwać. Nie stracili swych serc i przekonań, dla namiastki złudnej obietnicy życia. Nam z perspektywy czasu łatwo ferować wyroki, ponieważ wiemy, jak się to wszystko skończyło. Żyjąc w getcie, nikt nie miał tej świadomości, kierowano się intuicją, dokonywano wyborów szybko, bo nie było czasu na przemyślenia.

Jest wiele słów, którymi mogę opisać fabułę książki i sposób jej napisania. Jednak moje emocje są tak silnie poruszone, że nie wiem, jakich wyrazów użyć, by opisać głębię odczuć, jakie mi towarzyszą po ukończeniu czytania. Smutek, tak wielu straciło życie; los dzieci, które nie zaznały innej rzeczywistości; ale też poznałam kolejny wymiar radości kochania, pomimo wszystko. Czułam też spokój, taki refleksyjny, delikatny; strach, przed utratą ulotności chwili. Kolejne wydarzenia następujące po sobie w książce, przyjmowałam jako oczywistość, coś, co musiało się zdarzyć. Autorka poprowadziła akcję tak, by czytelnik był gotowy na każdą ewentualność, jaka zostanie ukazana.

To książka z tych „nieodkładanych”, które warto poznać.

A Roberto Benigni nadal w tle…

Empikgo audiobook/e-book

Ta książka złamała moje serducho. To nie była cudowna podróż ku nieznanemu. Była to droga wyłożona kamieniami, których ostre końce wbijały się coraz mocniej i bardziej dotkliwie w każdy zakamarek ciała. Na szczęście nie była tylko okraszona ogromnym bólem i cierpieniem. Znajdziemy w niej kilka ciepłych promieni słońca, które ogrzały zmarznięte ciała i serca. Jednak im bliżej końcowej stacji tym coraz większy mrok, smutek i zrezygnowanie będzie nam towarzyszyć. Ileż można wylać łez, posiadać strapień o troski życia codziennego? O to jak godnie żyć? Jak wiele można poświęcić aby żyć z czystym sumieniem?

Pomimo, że jest to fikcja literacka to książka, którą powinno poznać jak najwięcej osób. Każdy czytał, bądź i nie, nie jedną książkę o literaturze wojennej, dlatego ta tym bardziej powinna trafić w Wasze ręce. Ja będę gorąco zachęcać do poznania się z tą serią, bo jest ona na prawdę wzruszająca i co najważniejsze oddająca realia tamtych momentów.

Tatuująca pod powiekami oblicze bestialskiego procesu dehumanizacji, rozbrzmiewająca dławiącymi niemym szlochem ludzkimi tragediami, będąca świadectwem kontrastu między wyzutymi z człowieczeństwa postawami a bezinteresowną dobrocią, przywracającą wiarę w niezmąconą ideologiami naturę człowieka. „Wciąż pod wiatr”, drugi tom „Nauczycielki z getta”, to książka, która jednocześnie frapuje i wznieca lęk przed emocjonalnym wydźwiękiem, dokonującym bezwolnego spustoszenia w myślach, sercu i duszy czytelnika. Tę historię odczuwa się esencjonalnie wszystkimi zmysłami, ona dostrzegalnie tkwi pod skórą, tworząc jątrzącą się ranę, duchowo bolesną, niemogącą się zabliźnić jeszcze bardzo długo po przełożeniu ostatniej strony. To sugestywnie oddany obraz łódzkiego getta z wyraźnie nakreśloną bezwzględnością, ale i subtelnie zaakcentowaną prozą dnia codziennego – pozbawiającą złudzeń, jak również poprzetykaną delikatnymi uśmiechami na tle wylewanych w głębi łez. To kolejny, naszkicowany piórem Anety Krasińskiej, kalejdoskop dyferencyjnych oraz intencjonalnie doznających przemiany portretów psychologicznych – odmiennych zachowań i przekonań. Podszyta dramatyzmem, intymnie przedstawiająca rozpacz, okrutnie wzbierająca w odbiorcy nieustannymi falami powieść kompiluje wizję miłości o wielu skrajnych odcieniach, łagodną i altruistyczną, ale także żądną i władczą, która okryta jest całunem niebezpieczeństwa i niewiadomych, z przekształconą, w odniesieniu do wyzutych z poczucia bezpieczeństwa, ale za to nacechowanych tęsknotą, okoliczności, definicją rodziny. Niezmiernie przytłaczająca przebiegiem zdarzeń, które odznaczają się nieprzewidywalnością, przywodzi na myśl słowa Wisławy Szymborskiej – „ktoś tutaj był i był, a potem nagle zniknął i uporczywie go nie ma”. Nagle, niespodziewanie, po cichu. To dojmujący rollercoaster emocji, który wywołuje mimowolne łzy, toczące się momentalnie po policzku. Niewątpliwie to tematyka niemożliwa do oswojenia, wybuchająca przy każdym czytanym tytule z tego gatunku całą feerią uczuć, niedająca się pojąć i zrozumieć, a realnie zatrważająca świadomość fabularnego przekraczania fikcji literackiej te impresje jeszcze intensyfikuje. Naznaczona śladem dosadnie oddanych ujęć, stworzonego przez ludzi piekła na ziemi, jawnie eksponuje traumatyczne doświadczenia, nie stroni od bezduszności i wiarygodnie wykreowanej próby ocalenia życia w miejscu, które owładnięte jest pustką i nasączone wojennym jarzmem. Dynamicznie napełniający się gorzkim posmakiem pożegnań finał, pozostawia z pytaniami, cisnącymi się na usta, oraz z rozbitym na niemożliwe do sklejenia kawałki sercem. Tak bardzo chcę zgłębić dalsze koleje losu, rozpisane w tych powieściach, i tak mocno obawiam się tego, jak zostaną one poprowadzone – czy bohaterowie będą przeć wciąż pod wiatr, czy ich wola walki uleci przy kolejnym, przeszywającym podmuchu?

„Wciąż pod wiatr” to druga część cyklu „Nauczycielka z getta”. To kontynuacja losów bohaterów, których poznaliśmy w pierwszej tytułowej części. Aneta Krasińska kreśli historię rodziny Lewiatanów, dla których wojenna rzeczywistość była niewyobrażalnym koszmarem. Każdy dzień ich życia naznaczony był cierpieniem i zdawało się, że lepsze dni już nigdy nie nastaną.

W tej części autorka ponownie ukazuje historię Laury, która za murami łódzkiego getta zajmuje się nastoletnimi braćmi męża. Razem walczą o przetrwanie, o pożywienie. Pewnego dnia trafiają do pracy na budowie. Nie wiedzą jednak, że ich praca związana jest z budowaniem obozu prewencyjnego dla polskich dzieci, których rodzice zostali oskarżeni o działania przeciwko nazistom.

„Wciąż pod wiatr” to powieść mocno trafiająca do naszych serc. Brutalność nazistów nie miała końca. Aneta Krasińska dotyka ważnych, trudnych tematów, które dziś jeszcze bardziej poruszają naszą wrażliwość. Historia stworzona przez autorkę jest przerażająca, uświadamiająca nam jak wiele zła jest w człowieku. Jak bardzo może on zmienić się pod wpływem chorej ideologii, która zabiła wielu ludzi i wielu pozbawiła zdroworozsądkowości, gdyż prowadzeni nazistowskimi hasłami nie wahali się zabijać i torturować.

Laura jest bohaterką, która zdobyła mój szacunek. I tak jak w pierwszej części również w tej, z całego serca pragnąłem, aby w jej życiu pojawiło się słońce. Czy jedna Laura będzie mogła cieszyć się beztroskim życiem? Czy uda jej się wydostać z piekła? Warto poznać jej historię. Warto sięgnąć po najnowszą powieść Anety Krasińskiej.

„Wciąż pod wiatr” to powieść mocna, jej historia chwyta za serce, porywa nasze emocje. Autorka stworzyła historię, w której poznajemy bezkres ludzkiej tyrani, a z drugiej zaś strony siłę ludzkiego serca zapisaną w postawie Laury. Koniecznie poznajcie tę historię i weźcie ją sobie do serca. A ja z niecierpliwością wyczekuję trzeciej części cyklu „Nauczycielka z getta”. Myślę również, że cała seria, zasługuje na uznanie nie tylko czytelników, lecz również filmowców. Chętnie ujrzałbym ekranizację tej historii.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Jaguar

Ile jest w stanie wziąć na siebie jeden człowiek? Ile bólu i cierpienia? Ile razy może żegnać ukochane osoby, które odbiera mu bezlitosny los i… ci, którzy za nic mają ludzkie życie. Jak wiele jeszcze może znieść matka, która straciła dzieci, pozostawiając w niemej apatii, w poczuciu bezcelowości istnienia… ? Jak wiele? Jak bliski może się stać drugi człowiek, z którym dzieli się codzienność, z którym nie jest się połączonym więzami krwi, a jednak jest coś, co scala te dwie odrębne jednostki w całość. We wspólnotę, u której fundamentów leżą nienawiść i ból, tragedia i głód, samotność i strach. I od tej chwili to oni stają się… rodziną.

W kolejnym tomie serii Aneta Krasińska ponownie przenosi czytelnika za mury łódzkiego getta. Życie z każdym dniem staje się trudniejsze, a Laura, której przyszło zaopiekować się braćmi męża, robi wszystko, aby cała rodzina przeżyła. Nie pomagają w tym wszechobecny głód i nadzieja na powrót ukochanego, której płomień zdaje się tlić coraz słabiej. A jednak trwają i walczą. Tutaj każdy drobiazg staje się powodem do uśmiechu, jak chociażby ukradziony gwóźdź, który można wymienić na coś do jedzenia… W nowej powieści autorka nie stroni od naturalistycznych opisów, które pokazują bestialstwo okupanta, a także bezkrytyczne i ślepe oddanie wizji Hitlera. Choć zdarzają się wyjątki… Segregacja według narodowości, brak jakiegokolwiek poszanowania dla ludzkiego życia, ponownie uderzają w czytelnika z całą mocą, wywołując u niego poczucie bezsilności. Bo są tematy, które, choć znane z kart zapisanych przez historię, wciąż bolą. A przecież wojna nie oszczędzała nikogo, nawet dzieci… o czym Aneta Krasińska pisze w „Nauczycielce z getta. Wciąż pod wiatr”, kreśląc przerażający obraz ich codzienności, w której królują głód, brud, zimo i brak miłości… To wszystko choć znane, wciąż szokuje, zapada w pamięć i serce, tkwiąc niczym bolesny cierń.

W nowej powieści autorka skupia się na codzienności ludzi zamieszkujących łódzkie getto, ale pokazuje także, że nawet tak trudna i bolesna rzeczywistość, była przekuwana w coś dobrego. Jednoczyła obce sobie osoby, które, mimo że same niewiele miały, potrafiły wyciągnąć rękę do drugiego człowieka. Ta solidarność porusza w czytelniku najczulsze struny. Oznaki człowieczeństwa w świecie, w którym stanowiło ono towar niemalże deficytowy, dają nadzieję na to, że razem mogą przetrwać. Są jak koło ratunkowe, którego kurczowo się chwytają, by wspólnie dobić do brzegu, jakim jest koniec tego piekła… I kiedy już ta nadzieja zaczyna kiełkować w ich sercach i sercu czytelnika, los znów postanawia uderzyć, by pozbawić ich tego, w co jeszcze wierzyli…

Podsumowując:

„Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr” to bardzo udana kontynuacja historii Laury — Polki, która weszła do getta, kierując się głosem serca. Aneta Krasińska stworzyła poruszającą historię, w której nie zamazuje prawdy, nie upiększa jej także na potrzeby książki. Widać, że włożyła wiele pracy w to, aby oddać i uchwycić w literackim kadrze tamtą rzeczywistość. Nowa książka autorki to pełna bólu opowieść o ludziach i ich trudnej, wojennej codzienności, którą niczym najbardziej przerażający scenariusz, napisało samo życie. Dzięki drobiazgowemu oddaniu ówczesnych realiów, mamy poczucie, że w niej uczestniczymy i z pełnymi oczami łez, możemy być jedynie niemymi świadkami ludzkiej tragedii... Czy w świecie, w którym nadzieja zdaje się nie mieć już racji bytu, los może się odmienić? Czy przejawy człowieczeństwa u ludzi, u których nie ma poszanowania dla życia innej osoby, są możliwe? Czy bohaterowie odnajdą w sobie dosyć siły, aby iść... pod wiatr? Mimo ogromu tragedii i kolejnych ciosów zsyłanych przez los? Jeśli jesteście ciekawi, to koniecznie sięgnijcie po najnowszą powieść autorki. Polecam.

Muszę przyznać, że z wielką niecierpliwością oczekiwałam kontynuacji tej serii, gdyż wiedziałam, że Aneta Krasińska po raz kolejny poruszy moje serce do głębi. I tak właśnie było, gdyż ta książka to emocjonalna podróż przez piekło, które człowiek zgotował człowiekowi.

Laura nadal żyje w getcie łódzkim, chociaż bez męża u boku. Wciąż ma nadzieję, że mimo wszystko on gdzieś tam żyje. Pozostali jej tylko jego dwaj bracia, których wzięła pod swoje skrzydła i za których czuje się odpowiedzialna. Życie w getcie wcale nie stało się łatwiejsze, wręcz przeciwnie, z dnia na dzień robi się coraz gorzej. Każdy dzień to walka o przetrwanie, w getcie brakuje jedzenia, ludzie głodują oraz umierają, ale nikt się nimi nie przejmuje. Pomimo ciężkiego losu, Lewiatanie pomagają polskim sierotom jak tylko mogą. W sierpniu 1944 roku rozpoczyna się łapanka i wywożenie ludzi do Auschwitz. Czy Laura z jednego piekła dostanie się do kolejnego? A może uda jej się tego uniknąć?

Aneta Krasińska z całą pewnością wie, jak poruszyć serca czytelników. Historia, którą otrzymujemy na łamach tej powieści poruszy bowiem nawet najtwardsze serce. Osobiście bardzo przeżywałam losy naszych bohaterów, a moje serce mocno przy tym cierpiało. Są bowiem takie wydarzenia o których nie sposób zapomnieć, które już na zawsze zostawiają blizny w naszych umysłach. Getto łódzkie nie było niczym przyjemnym, zwłaszcza dla Żydów. Dzięki tej powieści patrzymy na nie z dwóch stron – zarówno oprawców jak i ofiar. Mimo wszystko, autorka stara się nam pokazać, że nawet w tak trudnych czasach można znaleźć oznaki dobroci i chwile radości. Że nie każdy oprawca jest pozbawiony serca i czasem pomimo zakazów potrafi okazać choć odrobinę zrozumienia.

"Tych kilka miesięcy spędzonych w obozie pozbawiło go wiary w dorosłych. Jedyne co pamiętał z tamtego okresu to głód, płacz i ból każdego dnia. Według strażniczki obozu zawsze za mało pracował i za dużo jadł. To już dwa powody, by otrzymać karę. Bicie po twarzy, po głowie, po plecach nie należało do rzadkości. Początkowo ze smutkiem patrzył na posiniaczone ciała innych dzieci. Z czasem widok sińców przestał wzbudzać jakiekolwiek emocje. Wszyscy je mieli."

Opisywane historie są pełne bólu i cierpienia, nieludzkiego traktowania. Traktowanie ludności żydowskiej w tamtych czasach było okropne. My, którzy sami tego nie przeżyliśmy, nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić przez co przechodzili ci ludzie.

W tej części będziemy skupieni na Laurze i otaczających ją ludziach. Zobaczymy jak toczy się życie naszej bohaterki, która jak pamiętamy z pierwszego tomu, w imię miłości dobrowolnie weszła do getta, aby być blisko swojego ukochanego. Teraz nie ma go u swojego boku, a ona sama musi walczyć o siebie i jego dwóch braci, którymi obiecała się opiekować. Laura to kobieta, która dobro innych stawia nad swoje. Martwi się każdego dnia o tych dwóch nicponiów, aby zawsze szczęśliwie wracali do domu. Nie potrafi przejść obojętnie obok krzywdy innych. Praca u Wagnera pozwoliła jej na jakiś czas być w nieco lepszej sytuacji od innych, ale nie trwało to zbyt długo.

Czas pędzi nieubłaganie do przodu, a życie w getcie staje się coraz bardziej trudne. Ludzie są bez pracy, nie mają jedzenia, a ich życie to walka o przetrwanie. Młodzi Lewiatanowie muszą szybko dorosnąć i pomagać Laurze bo tylko ona im pozostała.

Pomimo okrucieństwa w jakim przyszło im żyć, będziemy również świadkami przejawów oznak ludzkości ze strony oprawców, a nawet w imię prawdziwych uczuć, porzucenia życia po tej złej stronie. Człowiek, który kocha tak naprawdę nie patrzy na warunki w jakich przyjdzie mu żyć, dla takiej osoby najważniejsze jest to, że będzie blisko osoby na której jej zależy, nawet jeśli to oznacza wywózkę do innego, gorszego miejsca.

Aneta Krasińska w swojej powieści porusza do głębi. Całą historię przeczytałam na jednym wydechu, gdyż nie sposób było się od niej oderwać. Trudne losy naszych bohaterów pochłonęły mnie bez reszty, z wielkim bólem toczyłam z nimi tę walkę o przetrwanie każdego kolejnego dnia. A zakończenie zaskakuje. Już czekam z wielką niecierpliwością na kontynuację.

"Czasem warto wyrzucić z siebie troski, by poczuć, że inni też je mają. Takie jest życie. Tylko głupcy się nie przejmują, bo nie rozumieją, co się wokół nich dzieje."

Całość została napisana pięknym językiem. Doskonała charakterystyka każdej z postaci występujących w powieści. Emocje odgrywają tutaj najistotniejszą rolę. Gwarantuję wam, że długo nie będziecie mogli zapomnieć o tej powieści.

"Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr" to niezwykle emocjonalna podróż do piekła w postaci getta łódzkiego, w której nasi bohaterowie będą mierzyli się z kolejnymi problemami. To droga, która z każdym następnym dniem będzie rzucała coraz więcej kłód pod nogi. Jestem przekonana, że o tej historii nie da się zapomnieć. Polecam z całego serca!

„Nauczycielka z getta. Wciąż pod wiatr” to książka autorstwa Anety Krasińskiej wydana przez Wydawnictwo Jaguar. Jest to drugi tom serii.

Książka opowiada losy Laury, która dobrowolnie przekroczyła bramy łódzkiego getta. Kobieta zdecydowała się na takie posunięcie z miłości do własnego męża – Dawida, który jest pochodzenia żydowskiego.

Laura aktualnie zajmuje się nastoletnimi braćmi męża – Józefem i Eliaszem, którzy ze względu na panującą wojnę otrzymują przyspieszony kurs dorastania. Chłopcy zmuszeni są podjęcia bardzo ciężkiej pracy w wyczerpujących warunkach. Nie są świadomi tego, że przyczyniają się do wybudowania ogrodzenia, oddzielającego obóz prewencyjny dla polskich dzieci. Wkrótce sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej – rodzina łamie prawo, ukrywając jednego z młodych uciekinierów. Jak Laura i jej najbliżsi poradzą sobie z dodatkową osobą do wyżywienia, kiedy ledwo wiążą koniec z końcem? Czy uda się zakamuflować obecność Mariana w ich mieszkaniu? Czy rodzinie uda się przetrwać piekło, w którego centrum właśnie się znaleźli? Może ktoś w końcu wyciągnie do nich pomocną dłoń?

Książkę pochłonęłam w jeden dzień. Zaczęłam normalnie, później przerzuciłam się na audiobook, ponieważ nie mogłam się oprzeć, musiałam wiedzieć, co będzie dalej. Akurat trafił mi się taki dzień, kiedy to musiałam sporo chodzić po mieście, a gdy słyszałam nazwy ulic, nazwy ulic mi tak bliskich, fabuła książki ruszała mnie jeszcze bardziej. Ulica Franciszkańska, ulica Piotrkowska… Tereny tak bliskie, a jednak tak inne aktualnie. Moja Łódź…

Głównym plusem książki jest historia jednostkowa, pragnienia, marzenia, ale też cierpienie i tragedie personalne w obliczu II Wojny Światowej. Jak wspominałam wiele razy – nie jestem fanką książek historycznych. Z historią lekko się rozmijam, ponieważ jest mi ciężko zapamiętać wszystkie nazwiska, fakty, daty. Tutaj w „Nauczycielce z getta” mamy przedstawioną historię jednostkową, a tło stanowią wydarzenia wojenne. Ten typ powieści zawsze chwyta mnie za serce.

Ta brutalna, ale i niestety prawdziwa otoczka, która spowija życie Laury i jej bliskich, jest przerażająca. Wiemy przecież z opowiadań, książek historycznych, czy z filmów, jak wyglądały czasy II Wojny Światowej, ale nie byliśmy tam (na całe szczęście), nie znamy wszystkiego od wewnątrz. „Nauczycielka z getta” sprawia, że w chwilę zżywamy się z bohaterami, kibicujemy im i cierpimy wraz z nimi. Gdy dochodzi czynnik emocjonalny i przywiązanie do bohatera, to całokształt tak wybitnie ciężkich czasów jest w stanie oddziaływać na nas tym bardziej. Autorce udało się odtworzyć rzeczywistość i zaangażować czytelnika w losy wykreowanych postaci. Połączyła prawdę historyczną z fikcją literacką w sposób chwytający za serce.

Dzięki autorce możemy pogłębić wyobrażenie tego, jak żyli ludzie, jak funkcjonowali w tak ciężkich czasach, z jakimi problemami się zmagali, z jakimi barierami zmierzali się na co dzień. Podczas czytania uświadamiamy sobie, na jakie cierpienie i na jak ogromne próby byli wystawiani. Największą z nich było... przeżycie. Umieranie z wycieńczenia przez wielogodzinną, ciężką pracę, wyniszczający głód, przerabianie resztek materiałów na cokolwiek, co można byłoby na siebie zarzucić przy minusowych temperaturach, brak pożywienia, handel wymienny i każdy, nawet najmniejszy gest dobroci związany z koniecznością odwdzięczenia się, niekoniecznie w sposób moralny. W książce ukazane jest traktowanie ludzi „jak wszy, które trzeba wybić”. A po drugiej stronie smutek i ból w oczach, cierpienie na twarzy. Ludzie, mający coraz mniej nadziei na odzyskanie wolności. Strata. I obezwładniająca bezradność.

„Niemieckie dzieci zasługiwały na zabawki nawet w czasie wojny, a niemieckie domy potrzebowały nowych mebli. Tylko więźniowie getta nie powinni mieć żadnych potrzeb. Nawet tych najbardziej prozaicznych.”

Wiele sytuacji, które miały miejsce w książce, poruszyły mnie aż zbyt bardzo. Opis jednej próby samobójczej, wycieńczającej pracy Józefa i Eliasza przy powstawaniu ogrodzenia obozu prewencyjnego dla polskich dzieci, zagryzienia przez psa, końcowe rozdziały z sierpnia 1944 r., dotyczące wywozu z łódzkiego getta do Auschwitz… Czytało się ciężko. Strasznie było mi ze świadomością, że w niemieckich domach odbywały się huczne przyjęcia, a nieopodal ludzie umierali z głodu, byli katowani, dręczeni, musieli się ukrywać. Niefortunnie też szłam przez Piotrkowską i jadłam czekoladowego donuta, gdy w książce pojawił się wątek Izabeli i otrzymanej tabliczki czekolady... Donut stanął mi w gardle. Nie byłam w stanie go dokończyć.

Autorka podkreślała wielokrotnie to, co działo się w łódzkim getcie. Bardzo dobrze oddała rzeczywistość, nie wywlekając też zbyt wielu wydarzeń bardzo tragicznych. Było i spokojnie i wstrząsająco, kiedy trzeba. W punkt.

Bardzo ruszyły mnie też słowa, które nawet zacytuję: „Widać też było ogromne zmęczenie, które niekiedy przeradzało się we frustrację prowadzącą do samobójstw. Na początku wisielcy wzbudzali wiele emocji. Z czasem nikt już się nie zastanawiał, dlaczego kolejna osoba targnęła się na swoje życie. Przeciwnie, niektórzy zaczęli zazdrościć im odwagi.” Wydaje mi się, że nawet nie muszę tego komentować. Tak, jak kilka sytuacji w książce sprawiło, że było mi źle, tak ten fragment… Brak mi słów, zwyczajnie brak mi słów. Pani Aneto, bardzo mocne, ale i potrzebne podsumowanie zmian w podejściu człowieka, gdy brakuje mu już nadziei na cokolwiek.

W końcu… „segregacja rasowa to katechizm”.

Autorka w swojej książce opisuje piekło. Piekło, które miało swoje miejsce na ziemi. A wszystko to w imię chorej ideologii. Śmierć niewinnych ludzi, śmierć dzieci, głód, wycieńczenie, walka o każdy dzień… „Nauczycielka z getta” skłania do refleksji. Niby wiemy, jak było. Wiemy, jak jest. A jednak to się w głowie nie mieści. Człowiek człowiekowi nierówny. Pochodzenie pochodzeniu nierówne. Dlaczego? Książka jest prawdziwa, wzruszająca, poruszająca, ale i rozrywająca serce na milion kawałków. Do tego książka jest uświadamiająca, otwierająca oczy, refleksyjna.

Jeśli lubicie książki z tłem historycznym, opowiadające historie jednostkowe, poruszające, chwytające za serce, to jak najbardziej polecam Wam „Nauczycielkę z getta” - oba tomy. Znajdziecie w niej przykrą, brutalną rzeczywistość z działaniem ku chwale chorej ideologii, ale też i miłość, poświęcenie, siłę narodu żydowskiego, nadzieję na lepsze jutro, determinację.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Dalsze losy Laury, która po śmierci rodziców udała się do Getta dla Żydów. Zwrotów akcji jest w tej książce bardzo wiele. Nie będę ich omawiać, żeby nie psuć zabawy czytelnikowi. Widzimy znowu subtelnie podany obraz wojny. Czy Laura odnalazła męża? Jaki los ją spotkał? Jak sobie radziła?

więcej informacji na moim blogu.

Po ciężkich przeżyciach Laura musi wziąć się w garść i stawić czoła trudnej codzienności. Zajmuje się braćmi męża, którzy muszą bardzo szybko dorosnąć. Kiedy trafiają do pracy na budowie, nie wiedzą, że dołożą swoją cegiełkę do powstania obozu prewencyjnego dla polskich dzieci.

Mimo tego, że rodzina Lewiatanów ledwo wiąże koniec z końcem, to jeszcze pomagają innym. A nawet przyjmą pod swój dach sierotę, którą otoczą szczególną opieką.

Laura swoją postawą pokazuje, że mimo oblicza wojny i bardzo ciężkich czasów nie można stracić swojego człowieczeństwa. Jest to osoba, która najpierw myśli o innych, a na koniec o sobie. Potrafi się poświęcić.

Czytając tę książkę mamy przed oczami straszne sceny, pełne bólu i cierpienia.

Nawet nie mogę sobie wyobrazić tego, co czuli ludzie podczas wojny, kiedy katowanie, bicie, zastraszanie i śmierć najbliższych było na porządku dziennym.

Książka pokazuje jak wojna wpływa na człowieka i co jesteśmy w stanie zrobić w obliczu zagrożenia.

Powieść bardzo emocjonująca i mimo wszystko ciężko się od niej oderwać.