"Ważne, nieważne, Dziennik 1953-1973" to kronika życia kulturalnego w czasie PRL, nigdy niepublikowany dziennik pióra Tadeusza Kwiatkowskiego, krakowskiego pisarza i scenarzysty.
Chcesz przypomnieć sobie, jak wyglądało życie kulturalne w czasach PRL? Być może udało Ci się poznać informacje o rozkwicie polskiego życia artystycznego w tamtych latach i pragniesz zagłębić się w ten temat? Zastanawiasz się, co mógł skrywać w sobie jeden z najciekawszych ówczesnych twórców? Sięgnij więc po książkę „Ważne, nieważne, Dziennik 1953-1973” i daj się zaprowadzić do świata kulturalnych ikon okresu PRL.
Dziennik Tadeusza Kwiatkowskiego opowiada o losach sfer kulturalnych Krakowa oraz Warszawy w latach 50., 60. i 70. XX w. Jest ON również zapisem dogłębnych obserwacji, tęsknot oraz zachwytów tego twórcy. Kwiatkowski opisuje wszystko, co miało miejsce w życiu codziennym, wskazuje na inspiracje do powieści, scenariuszy teatralnych, filmowych, a także skeczy kabaretowych. Książka jest nieocenionym źródłem ukazującym barwne, pełne licznych anegdot portrety Wisławy Szymborskiej, Wojciecha Hassa czy też Kazimierza Wyki.
Z Dziennika dowiemy się o wartościowaniu spraw przez trzydziestoparoletniego pisarza, przekonamy się, w jakim kierunku zostanie zwrócona jego uwaga w trakcie spotkań Związku Literatów Polskich oraz poznamy tematy, które twórca chętnie podejmował podczas kawiarnianych rozmów z Jarosławem Iwaszkiewiczem, Ludwikiem Jerzym Kernem i innymi. Literat nie musiał borykać się z przydomkiem komunisty, znał Gombrowicza, przyjaźnił się z Karolem Wojtyłą, a jego żoną była wybitna aktorka – Halina Kwiatkowska. Jednocześnie nie można powiedzieć, że Kwiatkowski znajdował się w opozycji wobec systemu. Dzięki temu uzyskujemy unikalny pogląd na PRL-owską codzienność ludzi kultury oraz wielkość i nędzę twórców tamtego okresu.
O książce
Nie był komunistą, spotkał się w 1957 z Giedroyciem, znał Gombrowicza, jego przyjacielem był Karol Wojtyła, żoną wybitna aktorka i przyjaciółka Wojtyły, Halina Kwiatkowska. Ale też pisarz nie był w jawnej opozycji wobec systemu… Wyłania się dzięki temu z jego dziennika unikalny portret PRL-owskiej codzienności, zwłaszcza inteligenckiej obyczajowości, a dalej wielkości i nędzy ówczesnych literatów. Bywa też Kwiatkowski socjologiem, notującym systematycznie np. rozmaite dowcipy, za pomocą których Polacy oswajali rzeczywistość PRL.
prof. Maciej Urbanowski
O autorze
Tadeusz Kwiatkowski to polski satyryk, prozaik, scenarzysta oraz autor tekstów estradowych, absolwent Polonistyki i Historii Sztuki na UJ, twórca powieści "Siedem zacnych grzechów głównych", kryminałów pod pseudonimem Noël Randon, a także opowiadań dla młodzieży. Był scenarzystą m.in filmu "Rękopis znaleziony w Saragossie" i serialu telewizyjnego "Janosik".
