Wampir z Krakowa. Historia seryjnego mordercy, Karola Kota

Karol Kot- kierownik masarni z ludzkimi podrobami, czyli jedna z wielkich wizji prawdziwego mordercy. Może dziwnie brzmi początek oceny, ale u Maxa Czornyja tak jest zawsze- konkretnie, mocno i na temat. A już tym bardziej, gdy mówimy o prawdziwych seryjnych mordercach…

Na całym świecie istnieją dwie grupy ludzi. Pierwsza nie jest w stanie skrzywdzić nawet muchy, podczas gdy druga tylko szuka okazji, by wyrządzić komuś krzywdę. Po przeczytaniu wielu książek z zakresu neurologii mogę stwierdzić, że fantazje dotyczące zabijania można śmiało porównać do… kwiatów. Brzmi to dziwnie? Może początkowo tak, ale spójrzmy na ten problem inaczej. Pomysł mordu najpierw kiełkuje w głowie oprawcy, aż w końcu teoretyczne plany zamieniają się w krwawą praktykę. Plonem może stać się każdy, życie traci niczemu winna osoba i nawet mury kościoła przestają dawać nam schronienie. Chcemy też koniecznie wiedzieć, dlaczego z życiem, w dodatku w tak masakryczny sposób, pożegnała się ta, a nie inna osoba. I o tym można by pisać niezliczone eseje, ale Karol Kot nie skupiał się tylko na kobietach. Uchodził za piromana i twórcę niebezpiecznych bomb. Cóż, każdy z nas chyba słyszał o tym, że człowiek może znaleźć się w nieodpowiednim miejscu i czasie. Do modus operandi młodego Karola Kota stwierdzenie to pasuje w stu procentach. Chcesz się o tym przekonać? Koniecznie sięgnij po nową książkę Maxa Czornyja. Nie pożałujesz wyboru, obiecuję Ci to, Drogi Czytelniku.

Jestem świeżo po lekturze i gdy teraz tworzę tę opinię, autentycznie trzęsą mi się ręce, wszystko we mnie niemalże krzyczy. Muszę podziękować samej sobie, że często wybieram książki typu true crime, a historię Wampira z Krakowa dosłownie pochłonęłam w jedną noc. Apeluję więc, by każdy czytelnik się z nią zmierzył, ponieważ ówczesna Polska wykreowana przez pisarza nie jest cudowna, kolorowa i bezkonfliktowa. Wręcz przeciwnie- widzimy, że wszędzie można doświadczyć mordu, choćby i w kościele czy na zimowym spacerze. Miejsce i czas nie mają znaczenia dla kogoś, kto napawa się widokiem, a może i smakiem, ludzkiej krwi.

Kiedyś już o tym pisałam, ale chętnie się powtórzę. Opisy działań Karola Kota idealnie pokazują nam, że morderca nie jest synonimem osoby brudnej, zaniedbanej czy intensywnie wytatuowanej. Bestią może być też ktoś, kto przeszedł obok nas na ulicy, może to być też pasażer w komunikacji miejskiej. Z drugiej strony, zawyżona wariacja emocjonalna także nie jest wskazana. Po przeczytaniu jakiejkolwiek lektury Maxa Czornyja trzeba ochłonąć i wrócić do rzeczywistości, która nie może przybrać tylko mrocznych barw. Dobrzy ludzie też chodzą po tym świecie, naprawdę!

Empatia? A cóż to takiego jest? Takie pytanie chyba wielokrotnie zadawał sobie Karol Kot, ówczesny mieszkaniec Krakowa. Początkowo swoje fantazje wyładowywał na zwierzętach, ale to mu nie wystarczało. Obsesyjnie pragnął kogoś zabić i czuć się panem życia i śmierci. Czy mu się to udało i jak selekcjonował swoje ofiary? O tym szczegółowo nie powiem. Podkreślę jedynie, że autor nie zapomniał o wręcz skandalicznych zachowaniach oprawcy na sali sądowej. Gwiazdorski uśmiech, szokujące odpowiedzi i szereg innych cech tworzą w naszych oczach kogoś bez uczuć wyższych. A może jednak nie kogoś, a coś, bo czy dawno stracony Karol Kot zasługuje na miano człowieka? Zapewne nie, skoro pozbawiono go na zawsze praw publicznych i wykonano wyrok kary śmierci przez powieszenie.

Po lekturze zadaję sobie jeszcze więcej pytań, ale najbardziej nurtuje mnie jedno. Czy dziś kara śmierci powinna być przywrócona? Wiele osób uważa, że jest ona niehumanitarna, a nierzadko niesprawiedliwa. Czy w przypadku seryjnych morderców, którzy notorycznie poszukują nowych ofiar, kara śmierci byłaby nieetyczna? Zawsze był to temat sporny i myślę, że każdy czytelnik powinien kierować się indywidualnymi odczuciami. Ja nie miałabym nic przeciwko zmianom w polskim prawie karnym.

Po raz kolejny Max Czornyj używa narracji pierwszoosobowej, co od lat wzbudza szereg emocji, ale i kontrowersji. Sama daję autorowi zielone światło, gdyż podczas czytania jeszcze mocniej przeżywam wszystkie sytuacje, a stworzone dialogi aż dzwonią w mych uszach. Zwracam też uwagę na szereg niebezpiecznych sygnałów w moim własnym, prawdziwym życiu. Kiedyś, w czasie nastoletnim, rodzice często mówili nam, abyśmy nie rozmawiali z obcymi. Dziś też może się to źle skończyć, choć Karol Kot nawet nie używał słów. Ot, wybrać ofiarę można dosłownie wszędzie, bo tak samo zwierzę szuka słabszego osobnika. Czyżby więc odzywało się w nas prawo dżungli? Poniekąd tak, bo sam seryjny morderca mówił: „Mężczyźni powinni umieć strzelać. Mężczyźni są drapieżnikami”.

Dwa zabójstwa, dziesięć usiłowań i cztery podpalenia. Czy to dużo, czy też mało? Sami to oceńcie, ale nieprzypadkowo Karol Kot został nazwany katem, bestią, wampirem. Mało tego, jego skłonności nie przebili nawet oprawcy należący do SB, NKWD, Gestapo i SS. To chyba wystarczy, by wiedzieć, o kim w książce jest mowa…

Autora należy pochwalić nie tylko za samą konkretną treść, ale formę graficzną. Powieść podzielona jest na 5 mocno brzmiących części oraz na 95 rozdziałów. Dobrze dobrana czcionka nie męczy oczu, dlatego kolejne rozdziały pochłaniałam nawet w środku nocy. Miłośnicy wnikliwej psychoanalizy na pewno sięgną po ten znamienny tytuł.

Słowo polecam jakoś mi tu nie pasuje, ale na książkę na pewno zdecydują się osoby pragnące poznać mroczną stronę ludzkiej natury. A czy TAM, po drugiej stronie, Karol Kot spłaca teraz swoje mordercze czyny i jest zesłany na wieczne potępienie? Tego, niestety, nie możemy się dowiedzieć. Chciałabym jednak, aby tak właśnie było.

“Lu­dzie nie po­tra­fią po­wstrzy­mać się przed oce­na­mi ani nie są w sta­nie ra­cjo­nal­nie spoj­rzeć na dru­gie­go czło­wie­ka."

Seria „Na faktach” po raz kolejny pokazuje, że Max Czornyj potrafi opowiadać o prawdziwych zbrodniach w sposób, który jednocześnie fascynuje i głęboko porusza. Są to historie, które zmuszają do zmierzenia się z najciemniejszymi stronami ludzkiej natury.

Tym razem autor zabiera czytelnika do Krakowa lat sześćdziesiątych, kiedy miasto sparaliżował strach przed tajemniczym napastnikiem, szybko okrzykniętym „Wampirem z Krakowa”. W atmosferze narastającej paniki i bezsilności służb krok po kroku odtwarza historię Karola Kota, młodego człowieka, którego pozornie zwyczajne życie z czasem przerodziło się w przerażającą opowieść o obsesji, przemocy i potrzebie dominacji.

Od pierwszych stron wiadomo, że nie będzie to łatwa lektura.

Autor prowadzi czytelnika przez kolejne etapy życia sprawcy, pokazując nie tylko przebieg śledztwa, ale również próbując zrozumieć, jak rodzi się zło. Obok rekonstrukcji wydarzeń pisarz pokazuje Kraków tamtych lat. Miasto kojarzone ze spokojem i kulturą, które nagle stało się miejscem pełnym lęku. Ten kontrast robi wrażenie. Atutem jest język. Sugestywny, dosadny i niezwykle obrazowy. Opisy są brutalne i momentami wręcz przytłaczające, chwilami czułam dyskomfort podczas czytania.

Karol Kot został przedstawiony jako człowiek głęboko zaburzony, wyraźnie widać jego emocjonalną niedojrzałość, ogromne ego i przekonanie o własnej wyjątkowości. Było w nim coś niezwykle irytującego, pycha, brak empatii i całkowity brak refleksji nad własnymi czynami. Trudno było dostrzec w nim cokolwiek poza wewnętrzną pustką, co dodatkowo potwierdzają przywoływane w książce opinie specjalistów.

Ciężka, mroczna i niepokojąca lektura, która zostawia po sobie wiele trudnych emocji. Przypomina, jak cienka potrafi być granica między pozorną normalnością a niewyobrażalnym okrucieństwem. Historia Karola Kota pokazuje również, że największe potwory żyją obok nas, często nie wzbudzając najmniejszych podejrzeń.

Bardzo polecam! Warto jednak pamiętać, że to nie jest lektura dla każdego. Tatiasza i jej książki :)

„Wampir z Krakowa. Historia seryjnego mordercy, Karola Kota” to książka, w której autor bierze na warsztat prawdziwą historię jednego z najsłynniejszych polskich seryjnych morderców. Nie jest to jednak klasyczny reportaż, lecz literacka rekonstrukcja wydarzeń przedstawiona z perspektywy sprawcy. Autor, w charakterystycznym dla siebie stylu, próbuje wejść w psychikę Karola Kota i pokazać, jak mógł postrzegać otaczający go świat oraz co mogło kierować jego działaniami.

Bardzo lubię książki autora utrzymane w tej konwencji. To lektura, która od pierwszych stron budzi niepokój i pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami. Karol Kot jawi się jako arogancki, pewny siebie młody człowiek, owładnięty obsesją, pragnieniem dominacji i fascynacją śmiercią. Jest postacią, która wywołuje odrazę i niechęć, a jednocześnie skłania do zastanowienia się nad tym, skąd bierze się zło. Przez całą powieść towarzyszy nam gęsta, mroczna atmosfera Krakowa lat 60. Szara codzienność mieszkańców kontrastuje z narastającym lękiem przed nieznanym sprawcą. Autor doskonale oddaje klimat tamtych czasów, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie, jakby obserwował wydarzenia z bliska. Książka została napisana dynamicznym stylem. Krótkie rozdziały i wciągająca narracja sprawiają, że czyta się ją błyskawicznie. Autor rekonstruuje dialogi i wydarzenia tak, by jak najlepiej oddać emocje bohaterów oraz atmosferę epoki. Pokazuje również wpływ mediów i opinii publicznej na postrzeganie zbrodni. To opowieść, która nie usprawiedliwia sprawcy. Autor stawia pytania o naturę zła, próbując pokazać, jak może się ono rodzić i co prowadzi człowieka do popełnienia tak brutalnych czynów. Jednocześnie przypomina, że zło często kryje się pod pozorami zwyczajności.

To mroczna, oparta na faktach historia, ukazująca psychologię zbrodni i jeden z najbardziej wstrząsających rozdziałów polskiej kryminalistyki. Lektura skłania do refleksji nad naturą zła oraz cienką granicą między człowiekiem a potworem.

Podążanie ulicami Krakowa może być przerażającym doświadczeniem, zwłaszcza gdy Waszym przewodnikiem jest seryjny morderca z lat 60. XX wieku, czyli bohater najnowszej powieści autorstwa Maxa Czornyja pt. „Wampir z Krakowa. Historia seryjnego mordercy, Karola Kota” z oferty Wydawnictwa @filianafaktach.

Lubię książki, które wywołują emocje, ale rzadko zdarza się, żeby zostawiały mnie z tak dużym dyskomfortem. Tym razem nie było miejsca na bezpieczny dystans. Max Czornyj oddał głos człowiekowi, którego nazwisko do dziś budzi grozę nie tylko w Krakowie, i zrobił to w sposób, od którego trudno się oderwać.

Autor, którego wielu z Nas zna z niezwykle poczytnych kryminałów, po raz kolejny udowadnia, że potrafi zajrzeć tam, gdzie większość nie chciałaby nawet spojrzeć. Wykorzystując metodę Stanisławskiego, niejako „wciela się” w swojego bohatera i prowadzi narrację w pierwszej osobie. Dzięki temu nie tylko obserwujemy wydarzenia, ale niemal słyszymy myśli Karola Kota. To właśnie ta perspektywa sprawia, że lektura jest tak przejmująca.

Najbardziej poruszyło mnie to, że autor nie próbuje szokować samą brutalnością. Znacznie większe wrażenie robi możliwość śledzenia procesu, w którym rodzi się zło. Kolejne decyzje, sposób myślenia, wypieranie odpowiedzialności, przekraczanie następnych granic zmuszają do refleksji i pozostawiają z pytaniami, na które nie ma prostych odpowiedzi.

Czy chwilami było mi niewygodnie? Bardzo. Czy miałam ochotę odłożyć tę książkę? Tak. Ale jednocześnie nie potrafiłam przestać czytać. Chciałam zrozumieć, dokąd zaprowadzi mnie ta opowieść i dlaczego pozornie zwyczajny nastolatek stał się bezdusznym potworem.

To nie jest kryminał, który czyta się dla zagadki. To mroczne studium ludzkiej psychiki i przypomnienie, że najstraszniejsze historie napisało życie. Jeśli znacie postać Karola Kota, cenicie literaturę, która nie tylko dostarcza emocji, ale również zmusza do myślenia, sięgnijcie po tę książkę. Ostrzegam jednak - to historia tak mroczna i przerażająca, że nie będziecie mogli o niej zapomnieć. 🔥🔥

Okładka książki przestawia czaszkę, a w niej w tle Kościół Mariacki oraz idącego człowieka. Już teraz, patrząc na nią, wzbudza wiele emocji i pytań. Matowa w dotyku z wybiciami pokrytymi lakierem UV. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytamy kilka zdań o autorze, na drugim między innymi inne jego książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Podzielona na rozdziały, w których czasami mamy określony czas akcji czy miejsce. Są one dosyć krótkie, więc książka szybko znika. Podzielona została również na kilka części.

Jest to moje drugie, po wielu latach, spotkanie z autorem. W 2016 roku czytałam jego inną książkę, Adwokat Włocha. Ach, kiedy to było... ;) powiem Wam, że ciągle jakoś mi brakowało czasu, by sięgnąć po książki autora. A bo tu coś ciekawszego, a bo nie było nastroju i tak jakoś narobiłam sobie zaległości, że aż wstyd się przyznać. Chyba nigdy nie uda mi się przeczytać wszystkich napisanych przez pisarza książek. Niemniej jednak, czyta się ekspresem tę pozycję. Lekko, bez przeszkód, chociaż czasami treść, a dokładniej czyny Karola mogą wywoływać wiele negatywnych emocji. Zdecydowanie wciągnęłam się w tę historię. To były lata, w których żyły moje babcie, urodził się mój tata... A że jeszcze Kraków, to już w ogóle byłam ciekawa tego, jak to wszystko kiedyś wyglądało. I szczerze? Jestem zadowolona. Nawet pojawił się Pcim, który też jest blisko mnie.

Ciężko jest mi recenzować tę książkę jak zwykłą powieść. Bo jak ocenić zachowanie bohatera, który kiedyś żył, chodził po tych samych drogach co ja? No niekoniecznie się da. Ale jestem pełna podziwu dla autora, za tak umiejętne wszedł w Karola Kota i poprowadził narrację pierwszoosobową. Po prostu... Brawa. Pochłaniałam książkę z wielkim zainteresowaniem. Chwilami naprawdę się bałam... Wierzę, że to opowieść, która wielu czytelnikom może przypaść do gustu ze względu na to odwzorowanie zachowania człowieka, seryjnego mordercy.

To, o czym myślał, jak myślał, co robił – jest/było trudne. To jak zabijał również. Ale takie osoby chodzą po naszym świecie, a my nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Przyznam się, że wcześniej jakoś niespecjalnie interesowałam się Karolem Kotem, a ta książka dała mi wszystko na wystarczającym poziomie, że chyba więcej nie będę się zanurzać w jego osobę. Oczywiście po skończeniu książki wyguglałam sobie jego postać, ale nic poza tym.

Reasumując, książka jest dla osób o mocnych nerwach. Wniknięcie w umysł mordercy nie jest lekką opowieścią, mimo że lekko się czyta, szybko. Jest to trudna psychologicznie opowieść o młodym chłopaku, który bez ogródek mówi innym o swoich myślach, ale wszyscy biorą je w żart. Nikt nie bierze na poważnie jego słów, a kiedy jest za późno... Jest po prostu za późno, na wszystko. Kiedy niemalże mówi rodzicom wprost o tych zdarzeniach w Krakowie, aż się zdziwiłam, że starszym osobom nie zapaliła się ostrzegawcza lampka. Bo mnie, jako rodzicowi tak właśnie by się stało. Jestem w szoku także z tego powodu, że tak często uchodziło mu wiele rzeczy na sucho. Sięgając po tę książkę miejcie na uwadze, że nie jest to lekka powieść, a historia oparta na faktach.

Raz jeszcze chcę zaznaczyć, że podziwiam autora, za tak szczegółowe wniknięcie w psychikę mordercy. Brawo. Lepiej nie dało się napisać tej książki.

Polecam.