Wampir. Jak rodzi się zło

Są zbrodnie, które wstrząsającą i na pewno do takich należy historia o bestii z Bytowa.

Leszek Pękalski to nie człowiek, to bestia, jest też największą zagadką polskiej kryminalistyki. Skazany za jedno morderstwo, podejrzewany o siedemnaście, przyznał się do prawie siedemdziesięciu po czym wycofał zeznania. Dewiant seksualny poszukujący żony, nie przyjmował odrzucenia, kobieta które mu odmawiały po prostu zabijał. Do jego umysłu ciężko było dotrzeć psychologom, kłamał, zmieniał zeznania, to on z siebie robił ofiarę.

Autorka przygotowując się do książki rozmawiała z osobami z otoczenia Pękalskiego, rodziną a przede wszystkim z samym mordercą. Z książki wyłania się obraz chorego człowieka, swoim niedbałym wyglądem, niedorozwinięciem nie wzbudzał podejrzeń i pewnie ciężko byłoby uwierzyć ludziom wśród których żył, że jest bestią. Sam twierdził, że w wiele morderstw jest wrabiany, moim zdaniem ich dokonał. Mimo swoich ograniczeń umysłowych potrafił kręcić, kłamać i próbował wzbudzać współczucie, doskonale też wiedział jakie prawa mu przysługują.

W tej chwili Pękalski odbył już swoją karę i przebywa z ośrodku w Gostyniu, to tam umieszcza się morderców, którzy nie mogą wrócić do społeczeństwa.

Reportaż wstrząsający, człowiek który wzbudzał swoim opóźnieniem w rozwoju współczucie, pierwsza kobieta która mu pomogła, dała jedzenie przypłaciła to życiem. Nie mogłam uwierzyć, że ta bestia przebywała wśród ludzi tak długi czas dokonując tak wielu morderstw, nie podejrzewany przez nikogo zabijał dalej, nie mając odrobiny współczucia dla ofiar. Dewiant seksualny, którego nikt nie odizolował od normalnych ludzi.

Książkę polecam, jednak nie jest to lektura dla ludzi o słabych nerwach.

Podziwiam autorkę za odwagę, na jaką się zdobyła postanawiając porozmawiać z Pękalskim. Ja do tej pory czuję strach po przeczytaniu tej książki. Wampir to reportaż dla czytelników o mocnych nerwach. Przyznam szczerze, że mi ciężko było przez niego przebrnąć. Zdecydowanie lepiej się czuję w lekkich powieściach. Jednak nie żałuję sięgnięcia po Wampira. Dzięki autorce miałam możliwość poznania przeszłości bohatera reportażu, jego dzieciństwa, które miało wpływ na jego późniejsze zachowanie. Autorka niczego tu nie koloryzowała, ale też nie ograniczyła się do suchych faktów, więc jest tu pełen obraz brutalności człowieka z możliwością lepszego poznania go.

Historia Polski zna wielu seryjnych morderców. Niewątpliwie jednym z najbardziej znanych z nich jest Leszek Pękalski, zwany Wampirem z Bytowa. Niedawno na rynku ukazało się drugie, uzupełnione wydanie książki Magdy Omilianowicz „Wampir. Jak rodzi się zło”, której bohaterem jest właśnie Pękalski.

Magda Omilianowicz – reporterka, autorka artykułów o tematyce społecznej i podróżniczej. Jej teksty ukazały się [Adres usunięty]. w „Głosie Koszalińskim”, „Gazecie Wyborczej”, „Polityce”, „Przeglądzie”, nowojorskim „Kurierze Plus” i holenderskim „Reve”. Zrealizowała kilka telewizyjnych reportaży. Jest laureatką konkursu III Regionalnego Kongresu Kobiet w kategorii media.

Leszek Pękalski (znany jako Wampir z Bytowa) urodził się 12 lutego 1966 w Osiekach. Był podejrzany o siedemnaście morderstw, ale przyznał się do prawie siedemdziesięciu zbrodni. Ostatecznie sąd w 1996 roku skazał go za zabicie jednej kobiety i zbezczeszczenie zwłok. Karę odbywał w Areszcie Śledczym w Starogardzie Gdańskim. Zakończył ją 11 grudnia 2017 roku. Wówczas został umieszczony w zamkniętym ośrodku w Gostyninie, na podstawie odrębnej ustawy dla tego typu przypadków, gdzie przebywa do dziś. Według opinii biegłych Pękalski jest sadystą, nekrofilem i nekrosadystą.

Książka rozpoczyna się od wstępu autorstwa scenarzysty i pisarza Igora Brejdyganta. Następnie w poszczególnych rozdziałach poznajemy życiorys Leszka Pękalskiego i czytamy o kolejnych jego zbrodniach. I tutaj muszę oddać autorce, że wykonała kawał dobrej roboty. Magda Omilianowicz szczegółowo opisuje dzieciństwo i młodość Wampira z Bytowa, naznaczone brakiem ojca, alkoholizmem matki, tułaczką po domach dziecka i odtrąceniem przez praktycznie wszystkich z powodu jego lekkiego upośledzenia i braku higieny. Dużym plusem tego reportażu jest to, że autorce udało się dotrzeć i zachęcić do rozmowy osoby, które bardzo dobrze znają Pękalskiego. Kolejną zaletą tej książki, są umieszczone na jej końcu krótkie wywiady z kilkoma autorytetami z dziedziny kryminologii. Jeżeli chodzi o opisy zbrodni, to przeważnie pozostawiają one miejsce naszej wyobraźni, co nie zmienia jednak faktu, że są dość brutalne i mogą odstraszyć wrażliwszych czytelników. To, co mi się nie podobało w tym reportażu, to fragmenty, w których przytoczone są rzekome myśli kobiet, które za chwilę zostały zamordowane. Nie wiem skąd Magda Omilianowicz wie, że ofiara na chwilę przed śmiercią myślała np. o wizycie u rodziców, ale w mojej ocenie był to niepotrzebny zabieg.

Z książki wyłania się obraz z jednej strony upośledzonego i odtrąconego ciamajdy, dla którego ważne jest tylko to, żeby dużo zjeść i znaleźć kobietę do seksu. Z drugiej jednak, bardzo sprytnego, obdarzonego doskonałą pamięcią i ogromną siłą mężczyzny, który przez wiele lat wymykał się śledczym. Dodatkowo bardzo cwanego, o czym świadczy fakt, że za udzielenie jakikolwiek informacji, życzył sobie jedzenie, bieliznę, pisma pornograficzne, a nawet telewizor. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że autorka w żaden sposób nie osądza Wampira, pozostawiając ocenę jego postępowania czytelnikowi, co zaliczam na kolejny plus tej lektury.

„Wampir. Jak rodzi się zło”, to rewelacyjny, ale zarazem wstrząsający reportaż. Po jego przeczytaniu rodzą się od razu pytania o przywrócenie kary śmierci. O to, czy dobrym rozwiązaniem jest dalsza izolacja psychopatów w ośrodkach jak ten w Gostyninie i jak się ma to do praw człowieka? Czy gdyby Pękalski miał normalne dzieciństwo lub gdyby szwagier kupił mu wymarzoną lalkę w sex shopie, nie stałby się mordercą? No i najważniejsze, ile tak naprawdę z tych morderstw dokonał Leszek Pękalski, ponieważ do dzisiaj żadna zbrodnia do której się przyznał nie została wyjaśniona. Dlatego jeżeli lubicie książki o takiej tematyce, to śmiało sięgajcie po tę lekturę.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

W 1995 roku na polskim rynku pojawił się reportaż Magdy Omilianowicz pt. „Bestia. Studium zła” o Leszku Pękalskim, jednym z najbardziej zagadkowych seryjnych morderców epoki powojennej. W roku 2021 książka ta została wydana ponownie pod nowym tytułem „Wampir. Jak rodzi się zło” uzupełniona o wstęp Igora Brejdyganta i epilog zatytułowany ‘co z nimi robić?’. Jest to próba przedstawienia człowieka jakim był Pękalski, wyjaśnienia skąd wzięły się jego zapędy do gwałtów i morderstw, dlaczego je popełniał i dlaczego tak długo pozostał nieschwytany. Z tego co sam powiedział, a co później wycofał, zamordował co najmniej 70 osób. Były to kobiety młode, starsze, mężczyźni, a nawet dzieci. Książka składa się z rozmów Omilianowicz z Pękalskim, z ludźmi, którzy go znali, z policjantami, psychiatrami i pracownikami szpitala, z fragmentów z akt sprawy oraz z fabularyzowanych fragmentów przedstawiających dokonywane zbrodnie z punktu widzenie Pękalskiego i jego ofiar. Mnie ten ostatni zabieg nie do końca przekonał, ale rozumiem, dlaczego autorka go zastosowała – prawdopodobnie tak chciała przedstawić tok rozumowania Pękalskiego, pomóc czytelnikowi lepiej zrozumieć. Co do perspektywy ofiar to tu wyjaśnieniem może być, byśmy bardziej postrzegali ich jako ludzi, a nie tylko ofiary, jednak takie wchodzenie w ich głowy nie całkiem wydaje mi się w porządku. Z minusów brakowało mi też dat i na tym moje uwagi się kończą. Ogólnie jest to książka wstrząsająca, nie mieści mi się w głowie ile zła jeden człowiek był w stanie uczynić światu.

„Wszyscy są zgodni - Pękalski jest niezwykle groźnym człowiekiem”.

Tytuł prezentowanej publikacji, idealnie oddaje podjęty temat w reportażu. „Wampir. Jak rodzi się zło”, bowiem jest lekturą nie tylko o zabójcy, ale przede wszystkim o człowieku, który się nim staje.

Ten wznowiony z 95 r. reportaż autorstwa Magdy Omilianowicz (poprzedni tytuł "Bestia. Studium zła"), zawiera wiele przeprowadzonych rozmów z policjantami, rodzinami ofiar, biegłymi psychiatrami, a nawet z samym Pękalskim.

Co ważne, dziennikarka zapoznała się z kilkudziesięcioma tomami akt polskiego zabójcy, co moim skromnym zdaniem dało jej podwaliny do tego, by częściowo poprowadzić narrację „głównego bohatera”.

„Uśmiechnął się sam do siebie. On, głupi Lesio, jest mądrzejszy od nich wszystkich”.

Czy jestem w stanie zrozumieć, dlaczego Leszek Pękalski zabijał? Chyba nie, sama już nie wiem. Czytając tę lekturę, wyłania się z niej człowiek ogromnie skrzywdzony, który potrzebował zaspokajać podstawowe potrzeby, a które nie były w jego zasięgu. Począwszy od jedzenia. Odrzucany przez najbliższych, był pozostawiony samemu sobie. Wsiowa sierota, „głupi Lesio”, który wyrósł na Bestię, był upośledzony umysłowo. Wzbudzał litość lub odrazę, myślę, że wśród większości odbiorców tej lektury także. Jego marzeniem było mieć żonę i lalkę dmuchaną, która mogłaby zaspokoić jego duży popęd seksualny.

„Miałam spojrzeć w wyjątkowy mrok…Czułam się jak agentka Starling idąca na spotkanie z Haniballem Lecterem w „Milczeniu owiec”.

Magda Omiljanowicz, jako pierwsza dziennikarka w Polsce 28 lat temu przeprowadziła z nim wywiad, po tym jak trafił do więzienia. Przyznaje, że dziś by tego już nie zrobiła, jej zdaniem nie usłyszałaby niczego nowego (źródło: [Adres usunięty]).

Uznawany przez media za seryjnego mordercę, został zatrzymany i skazany za zabójstwo 17-letniej Sylwii. Podejrzewany był o wiele popełnionych zbrodni. W trakcie przesłuchań przyznał się bowiem do innych zbrodniczych czynów. Jednak postawione mu pozostałe zarzuty zostały oddalone.

Dlaczego?

Dziś 55-letni L. Pękalski, po odbyciu wyroku, przebywa w zamkniętym ośrodku w Gostyninie.

Czy tam powinien zostać?

Czytelnicy lubujący się true crime miejcie na uwadze tę lekturę.

PS. "Ocalić wiarę w człowieka, to było chyba największe wyzwanie, przed jakim autorka stanęła, konfrontując się z Leszkiem Pękalskim" - cytuje we wstępie Igor Brejdygant.