W sam raz. Krótka opowieść o prawie wszystkim

Czy można na zaledwie kilkudziesięciu stronnicach zawrzeć całe swoje życie? Czy można wyjawić wszystkie sekrety, nawet te głęboko skrywane, które ciążą nam niczym kamień? Czy można w ten sposób wyznać prawdę, wytłumaczyć się? A może zapisane kartki pozwalają po prostu uporządkować myśli i nie mają nic więcej na celu? Czy ich autor życzyłby sobie naszego udziału w tym, co pisze? Szczególnie, że nasze zrozumienie czy nawet rozgrzeszenie, nie będzie mu już potrzebne …

Nie od dziś wiadomo, że pisanie ma terapeutyczną moc, że pozwala oczyścić nie tylko umysł, ale nawet dusze. Pozwala również uporządkować pewne sprawy na tym ziemskim świecie, zaś prowadzenie dziennika stanowi też element dziedzictwa, pozwala sięgnąć w przeszłość, dowiedzieć się czegoś o danej osobie, nawet jeśli nie ma jej wśród nas. Po co swoje wspomnienia spisuje Albert, zaszywając się w swoim domku w zatoce Glitrevik? Poszukuje rozgrzeszenia, a może stara się wytłumaczyć z podjętej decyzji – jakakolwiek by ona nie była?

Przekonamy się o tym dzięki minimalistycznej w swojej formie, ale za to bogatej w słowa książce pt. „ W sam raz”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka autorstwa Josteina Gaardera, znanego z pisania prosto o rzeczach skomplikowanych, filozoficznych czy duchowych, to prawdziwa gratka dla tych wszystkich, którzy cenią sobie lektury z głębokim przesłaniem, skłaniające do refleksji, również o własnym życiu.

Autor, na kartach dziennika prowadzonego dla domku letniskowego, urokliwie zwanego Baśniowym Domkiem, wraca wspomnieniami do czasów studiów i tego, co wydarzyło się w tym domku trzydzieści siedem lat temu, To właśnie na studiach, przy automacie do kawy, Albert poznał młoda studentkę biologii, Eirin. Niebywałe odczucie, które dzielili, przekonanie, że znają się, że powinni być już razem, znajduje wyraz w coraz częstszych, rzekomo przypadkowych kontaktach, by wreszcie przerodzić się w konkretne działanie. Wspólna wyprawa kończy się włamaniem do Baśniowego Domku właśnie, gdzie po raz pierwszy odkrywają uroki swoich ciał.

Dla Alberta nie liczył się wówczas fakt, że ma już dziewczynę, ani to, że praktycznie się z Eirin nie znają. To wspólnie popełnione przestępstwo łączy ich na resztę ich życia, i to być może właśnie ono sprawia, że są wstanie przezwyciężyć problemy w związku. Zresztą po kilku latach bycia razem, kiedy ich syn był już w wieku przedszkolnym, a wykonywane zajęcia pochłonęły ich na tyle, że zapomnieli o tym, że najważniejsza jest bliskość. To właśnie zakup Baśniowego Domku znów ich łączy.

To przeżyli wspaniałe chwile, to też Albert ucieka, by podjąć najważniejszą decyzję w swoim życiu. Wykorzystując fakt, że Eirin przebywa na konferencji, wyrusza do ich domku. Ma dwadzieścia cztery godziny na podjęcie decyzji, będącej konsekwencją pewnej informacji… Jaka to będzie decyzja? Dowiadujemy się w trakcie lektury, bo choć ona jest celem wyprawy, to nie stanowi zakończenia książki. Ono sięga dalej, jest wzbogacone o pewne wydarzenia, powiązane ze sobą, a zupełnie zmieniające naszą i bohatera optykę. My zaś zostajemy z tymi refleksjami po lekturze, zauroczeni plastyką słowa, a także samą wymową książki. Krótkiej opowieści o wszystkim, co tak naprawdę ważne…

,,Myślę, że człowiek nie potrafi żyć sam''.

Jak książka znalazła się w moich rękach...

Spotkanie z tą historią wydaje się być odrobinę przypadkowe, choć właściwie trudno ocenić mi to jednoznacznie. Dostałam tę książkę w ramach urodzinowego prezentu od moich przyjaciół. Chodziliśmy po księgarni i przeglądałam tytuły, szukałam tego czegoś. Spośród literatury pięknej obcej, moja przyjaciółka wyciągnęła właśnie W sam raz. A do tego dobrałam Klara i słońce Kazuo Ishiguro, gdyż chciałam poznać tego autora. I po kilku dniach sięgnęłam po tę pierwszą. Początkowo myślałam, że kompletnie nie znam autora i znowu trafiłam przypadkiem na filozofa. Jak to mówią, swój ciągnie do swego. :D Taki żarcik. I chociaż mam zastój czytelniczy, ze względu na wiadome okoliczności. Czytam bardzo mało, ale próbuję i powieść Josteina Gaardera trochę mnie odblokowała mimo iż nie jest najłatwiejszą. To tak naprawdę jest to moje drugie spotkanie z pisarzem, pierwsze z nich, było gdy przeczytałam: Tajemnicę Bożego Narodzenia. Każda z nich jest zupełnie inna, ale obie mi się podobały i właśnie poluję na inne tytuły. Jeden chyba kupię, kolejny wypożyczę, bo chcę zobaczyć, czy odnajdę się w dłuższych powieściach. Ciekawe jest to, że uwielbiam powieści Schmitta, który jest z wykształcenia filozofem i zainteresowały mnie książki innego filozofa :D.

Opis:

Albert jest głównym bohaterem powieści, a właściwie jej narratorem. Poznajemy go przez jego zapiski. Zdecydował się na coś takiego, ponieważ niedawno otrzymał niezbyt dobrą informację. Przed mężczyzną wymagający czas, który sprawi, że będzie musiał popatrzeć na niektóre rzeczy z perspektywy. Życie zmienia barwy. My w tym wszystkim, jako czytelnicy, możemy czuć się jak przyjaciel, który przyszedł wysłuchać drugiego. To trochę subiektywny opis, ale mi coś takiego towarzyszyło. Jest jeszcze Eirin, czyli ktoś szczególnie bliski Albertowi, ale przebywa w Melbourne na konferencji. Oddalenie dwóch osób, trudna decyzja i samotność, to jeden z wielu wątków poruszanych w tej książce. Podtytuł: Krótka opowieść o prawie wszystkim. To dobra podpowiedź dla czytelnika, gdyż w ten sposób dostajemy zwrotną informację, jak wielu wątków i tematów można się spodziewać. Zważywszy na to, ze mamy różne doświadczenia życiowe i potrzeby, możemy te historię zinterpretować na wiele sposobów i odnaleźć w niej inne kwestie.

,,Szukam sensu, zmieniając punkt widzenia. Chociaż być może punkt jest ten sam, ale sonduję głębiej".

Opinia:

Część opinii na dobrą sprawę zawiera się już wcześniej, ale jest kilka rzeczy, o których chcę wspomnieć.

Historia jest ujmująca i pozostawiająca czytelnika z refleksjami na temat życia. Są w niej wątki filozoficzne, delikatnie wkomponowane w powieść. Wydaje mi się, że to one nadają tej książce takich stosownych barw. Przez to odróżnia się od powieści obyczajowych, które przemycają w sobie trudne tematy. To książka krótka, ale myślę, że lepiej nad nią podumać niż przeczytać na raz, łyknąć i odstawić. To, co też ciekawe, to czas akcji jest ograniczony, wszystko dzieje się w ciągu jednej doby. Brzmi znajomo, prawda? Tylko raczej w temacie dramatów. Bardzo polecam i zachęcam Was do poszukiwania interesujących cytatów.

Krótka, przepiękna i poruszająca książka!

Przeczytacie ją w jeden wieczór, ale jej treść pozostanie z Wami na dłużej.

Albert i Eirin poznają się na studiach, a ich niepozorna znajomość przeradza się w wielką miłość. Po tym jak Albert otrzymuje diagnozę, a Eirin jest na konferencji w Australii, ON postanawia spisać ich całe życie na kartkach domowej kroniki.

Daje sobie na to 24h, siedząc w ukochanym domu nad jeziorem, rozpoczyna swoją podróż do przeszłości.

Książka ta porusza wiele trudnych tematów, zadaje nam pytanie „Czym jest człowiek?”. A zagłębiając się w nią zaczynamy dostrzegać, że nigdy nie jesteśmy samotni, zawsze jesteśmy częścią życia innych.

Ogromnie porusza, ale i ciekawi! Polecam wszystkim, mam nadzieje że się nie zawiedziecie czytając te lekko ponad 100 stron.

Nie jest mi łatwo o książce napisać ponieważ; 1. jest tak ładna, że i tak cokolwiek napiszę nie odda moich zachwytów, 2. trudno nie zdradzić treści, 3. faktycznie jest "o prawie wszystkim". O miłości i kryzysach, o narodzinach i śmierci, o bliskości i zdradzie. O życiu po prostu. Albert (ojciec i mąż) otrzymawszy nierokującą diagnozę pisze list do bliskich, pragnąc rozliczyć się z przeszłością. Banalne może by i było, gdyby nie napisał tego Gaarder. Przypowieść choć pełna prawdziwego życia to jednak niepozbawiona magii, tak bym określiła tę emocjonującą, pełną prawd o nas samych lekturę.

Książka, którą czyta się w jeden wieczór (ok, trochę nocy zarwałam), która jest pełna uczuć, spokoju, którą się czyta dla samej przyjemności obcowania z książką. Powieść nie dla lubiących akcję, mnóstwo bohaterów i ciągłe napięcie. To taka literatura-poezja, z której czerpałam dużą przyjemność. Po prostu aby przeczytać. Ładne, spójne tłumaczenie wspaniałej Iwony Zimnickiej. Jedyną wadą jaką odnotowałam jest rozmiar tej książki, raptem 120 stron pozostawiających wielki niedosyt w mojej głowie.