W raju kwitną jabłonie

76/52/2026

"W raju kwitną jabłonie" Ewelina Miśkiewicz Videograf #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #sad #dom

Raj utracony

"Ubi enim est thesaúrus tuus, ibi est et cor tuum. Gdzie bowiem jest skarb twój, tam i serce twoje." (Ew. Mat. 6, 21)

Chyba każdy z nas ma jakieś miejsce, które było naszym swoistym rajem na ziemi, które utraciliśmy w taki czy inny sposób i za którym od czasu do czasu tęsknimy.

Taką tesknotą za rajem utraconym naznaczone będzie życie bohaterów powieści pani Eweliny Miśkiewicz. Najpierw rodziców głównej bohaterki książki, Rozalii, Weroniki i Bogdana, którzy wyrwani brutalnie ze swojego domu przez rzeź wołyńską, ratując życie, ale tracąc bliskich i dom, to co najbliższe sercu, trafiają do Machowa, gdzie próbują układać sobie życie w nowej rzeczywistości. Narodziny córeczki, Rozalii, powodują, że czują się wreszcie bezpiecznie i postanawiają wybudować w Machowie dom. Ich sielanka nie trwa jednak zbyt długo, bowiem odkrycie złóż siarki pod Tarnobrzegiem sprawi, że ich bezpieczny dotąd raj, znowu zostanie im odebrany.

Książka zaczyna się w czasach współczesnych gdzie Rozalia jest już u schyłku życia, otrzymuje diagnozę, która nie ma dla niej pozytywnych wiadomości, jedyną nadzieją jest podjęcie szybkiego leczenia, które nie daje gwarancji powrotu do zdrowia, mimo to kobieta odmawia leczenia. Skąd taka decyzja? Być może kryje się ona w historii życia kobiety i jej rodziny.

"W raju kwitną jabłonie" to powieść ukazująca kruchość, to jak przewrotny bywa los, i jak łatwo stracić to, na co pracowaliśmy latami i budowaliśmy sami pracą własnych rąk. Pokazuje, że mimo zła, niebezpieczeństw, których człowiek doświadcza, w sercu nadal tli się płomień nadziei, która daje siłę na rozpoczęcie życia od nowa.

"Trzeba żyć tym, co tu i teraz, bo potem już nic nie jest takie, jak było. Nawet jeśli próbujesz sadzić jabłoniowe drzewa, to raj i tak jest już utracony. Nic nigdy nie jest takie samo..."

Pokazuje, że dom jest tam gdzie rodzina, że domu nie tworzą jedynie fundamenty, budynek, okna, drzwi, ale rodzina, bliscy, i dzięki temu nasz skarb jest tam gdzie nasze serce. Można czasem zatęsknić za utraconym miejscem, który zdawał się być naszym rajem, ale nie można pozwolić by ta tęsknota zatruła nam życie, nie pozwalając patrzeć w przyszłość, myśleć o teraźniejszości, blokując nas w przeszłości. Rozalia sama to dostrzega w powieści, co jest piękna myślą, którą dzielę się z Wami w recenzji (cytat wyżej).

"W raju kwitną jabłonie" to piękna opowieść, przywołująca wiele wspomnień związanych dla każdego z nas z innym, ważnym dla nas miejscem i przypominająca co w życiu tak naprawdę jest ważne. Polecam Wam lekturę z całego serca!

Tak na zakończenie jeśli mam się do czegoś przyczepić to było kilka literówek, zmieniony związek frazeologiczny (gnać na złamanie karku, a nie na zabicie, jak to w książce możemy przeczytać). Ale to jedyne zarzuty z mojej strony, które nie psują odbioru powieści.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Videograf.

„Życie nie byłoby tym, czym jest, gdyby stanowiło

jedynie pasmo permanentnego szczęścia.”

Wyobraźcie sobie, że budujecie dom w pięknym miejscu. Każde drzewo w ogrodzie sadzicie własnymi rękami, znacie każdego sąsiada i myślicie, że spędzicie tam całe życie. Pewnego dnia dowiadujecie się jednak, że wasza miejscowość zniknie z mapy. To scenariusz bardzo realny, bo tak wydarzyło się w Machowie koło Tarnobrzega.

Dziś Machów jako wieś już nie istnieje, gdyż w latach 70. i 80. XX wieku jej teren był silnie eksplorowany przez odkrywkową kopalnię siarki. Gdy zakończyły się prace wydobywcze, przeprowadzono rekultywację, a w miejscu wyrobiska powstało Jezioro Tarnobrzeskie zwane na początku Zalewem Machowskim. Od 1976 roku obszar dawnego Machowa został włączony do miasta Tarnobrzeg stanowiąc jego dzielnicę.

Ten fakt stał się dla autorki książki „W raju kwitną jabłonie” podstawą do napisania przejmującej historii rodziny Machów, której losy to przykład dziejów dawnych mieszkańców wsi i ich dramatów. Na ich przykładzie pokazuje, jak wkraczające inwestycje potrafiły wywrócić dotychczasowe życie ludzi, którzy musieli na nowo budować swój świat.

Machów, jak większość miast i wsi w 1945 roku powoli otrząsa się po wojennej zawierusze. To tutaj przybywają z Wołynia Bogdan i Weronika Mach, by na nowo ułożyć swoje życie i odnaleźć upragniony spokój. Powoli uzyskują stabilizację, a narodziny córeczki przynoszą im radość i nadzieję na lepsze dni. Decydują się postawić dom, wrosnąć w miejsce, które początkowo było tylko przystankiem. Jednak los nie zamierza zostawić ich w spokoju. Przychodzi czas niepokoju wraz z odkryciem złóż siarki pod Tarnobrzegiem. To ponownie burzy ich stabilizację, zmuszając do kolejnych decyzji, kolejnych poświęceń i kolejnych prób odnalezienia się w zmieniającej się rzeczywistości.

Fabuła rozpoczyna się w czasach współczesnych. Poznajemy Rozalię, która wie, że jej kres życia nadchodzi nieubłagalnie. Od swojego lekarza otrzymuje diagnozę, która nie pozostawia złudzeń. Można wprawdzie zacząć leczenie, ale jego efekty nie są jednoznaczne. Kobieta, z niewiadomych dla innych powodów, odmawia leczenia. Ta decyzja nie jest jednak kaprysem ani buntem przeciwko medycynie. To raczej echo dawnych przeżyć, które przez lata obrastały milczeniem. Autorka prowadzi nas więc w przeszłość, począwszy od 1945 roku chronologicznie, aż do współczesności, gdy poznajemy ciąg dalszy sceny z prologu.

Całość jest przejrzysta dla czytelnika, gdyż autorka zadbała o każdy szczegół. Oznaczyła każdy rozdział datą i miejscem akcji, więc nie mamy problemów z odnalezieniem się w danym wątku. Zastosowała konstrukcję klamrową, która bardzo dobrze sprawdza się w tej historii. Współczesność płynnie przechodzi w przeszłość, a kolejne rozdziały prowadzone są chronologicznie, dzięki czemu bez trudu odnajdujemy się w wydarzeniach. Stopniowo odsłania kolejne elementy rodzinnej układanki, pozwalając lepiej zrozumieć motywacje bohaterów i wagę podejmowanych przez nich decyzji.

Dużym atutem książki jest także tło historyczne. Widać, że autorka poświęciła sporo czasu na poznanie historii Machowa i Tarnobrzega. Nie ograniczyła się jedynie do wspomnienia o odkryciu złóż siarki, ale pokazała, jak ogromny wpływ miało to wydarzenie na życie mieszkańców. Zrobiła dobre rozpoznanie, gdyż wgłębiła się w historię Tarnobrzega i Machowa budując na prawdziwych faktach fikcyjną, wciągająca historię.

To, czego zabrakło mi podczas lektury, to bardziej szczegółowych opisów wyglądu postaci. Owszem, pojawiają się pojedyncze informacje, ale są one na tyle skromne, że trudno stworzyć w wyobraźni wyraźny obraz bohaterów. Nie jest to jednak wada, która znacząco wpływa na odbiór powieści, ponieważ autorka zdecydowanie większy nacisk położyła na ich wnętrze i emocje.

A tych w książce nie brakuje. Tak naprawdę to właśnie bohaterowie stanowią sedno tej opowieści. To ich emocje, codzienne zmagania i życiowe dylematy sprawiają, że historia angażuje od pierwszych stron. Smutek, tęsknota, strach i niepewność przeplatają się z miłością, nadzieją oraz chwilami szczęścia. Narodziny i śmierć, codzienne troski, rodzinne problemy i małe radości tworzą obraz zwyczajnego życia, które nieustannie splata się z historią. Emocje nie są wyolbrzymione ani sztucznie podkręcone. Wypływają z wydarzeń i decyzji bohaterów, dzięki czemu wydają się autentyczne, a ich losy łatwo śledzić z zaangażowaniem.

„W raju kwitną jabłonie” to poruszająca serca, momentami bolesna, życiowa i pełna emocji saga rodzinna. Na niewiele ponad trzystu stronach autorka zamknęła historię kilku pokoleń, prowadząc nas przez powojenne zmagania, przemiany społeczne i gospodarcze aż do współczesności. Autorka pokazuje, że niezależnie od czasów ludzie kochają, tracą, boją się, mają nadzieję i każdego dnia próbują odnaleźć swoje miejsce na ziemi. To opowieść o tym, że dom to nie tylko cztery ściany, lecz przestrzeń, którą tworzą przede wszystkim ludzie i ich codzienne wybory, a to właśnie one pozostawiają najtrwalszy ślad w życiu kolejnych pokoleń.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Videograf

„W raju kwitną jabłonie” to opowieść o pełnowymiarowym życiu, w którym nie brakuje zarówno chwil szczęścia, jak i smutku, spokoju i burz, narodzin i śmierci. To historia rodziny, która naznaczona została ciągłym poszukiwaniem swojego miejsca na ziemi oraz tęsknotą za tym, co zostało utracone. To także zwrócenie uwagi na rolę jaką odgrywa w naszym życiu obowiązek (rodziców wobec dzieci, osób młodszych wobec starszych) i jak bardzo powinniśmy poświęcać się dla dobra innych. To także pytania o granicę ludzkiej nadziei… Rozalia staje się tutaj reprezentantką tych, którzy otrzymali bardzo trudną rolę świadka zmieniających się czasów, przebudowywania miejsc i doświadczania straty. Jednak wśród całego tego zmagania się z rzeczywistością przebija jakże piękny obraz świata. Rozalia miała okazję zobaczyć i przez pewien czas żyć w „raju na ziemi”, a to czasem wystarczy, aby uznać swoje życie za spełnione.

Polecam – ta opowieść zmusza do poszukiwań własnego ziemskiego raju.

(...) Gdy Rozalia otrzymuje jednoznaczną diagnozę postanawia, że nie podda się leczeniu. Lekarz nie próbuje jej przekonywać, tym bardziej, że kobieta nie jest mu obca i dobrze zna jej charakter. Decyzja, którą podjęła, wynika z całej życiowej historii, która doprowadziła ją do tego właśnie momentu, a rozpoczyna się ona w 1945 roku w Machowie.. To właśnie tam, pośród wielu obaw, przychodzi na świat mała Rozalka...

"W raju kwitną jabłonie" to niezwykle poruszająca i wypełniona emocjami opowieść skłaniająca do refleksji nad losem człowieka, siłą więzów rodzinnych, nad miłością i nadzieją. Autorka stworzyła taką prawdziwą, życiową fabułę, gdzie z dużą dozą wrażliwości kreśli dzieje bohaterów, pokazując, że pomimo trudnych doświadczeń, człowiek posiada w sobie siłę na budowanie od nowa, nawet gdy świat wokół legnie w gruzach. Historia Weroniki i Bogdana, którzy po ucieczce z Wołynia odnajdują swój raj na ziemi w Machowie, a później śledząc los ich córki Rozalii i Janka, miałam poczucie przeżywania wraz z nimi każdej radości i każdego smutku. Nie idealni, popełniający błędy, mierzący się ze słabościami, zdają się być tacy jak my, przez co łatwiej nam zrozumieć ich wybory, decyzje. Ja kibicowałam im z całego serca.

Nie da się nie zauważyć, że losy bohaterów powieści, przeplatają się z losami Machowa i Tarnobrzega. To właśnie ta wieś i to miasto stają się również ważnymi elementami opowieści. Autorka całą historię umieściła na tle dziejów tej części Polski, która w pewnym momencie stała się dla wielu rajem bogatym w żółte złoto, czyli siarkę. Bardzo mnie zaciekawił ten wątek, bo nie miałam pojęcia o tym wszystkim, co się tam wydarzyło.

Jeśli chodzi o tytuł książki, to nie jest on bez znaczenia. To właśnie jabłonie stają się symbolem rodzącej się nadziei, nowego początku. Autorka przypomina, że raj za którym tak często gonimy, znajduje się bliżej niż nam się wydaje. To rodzina, bliskie nam osoby oraz umiejętność doceniania tego, co mamy.

Książka Eweliny Miśkiewicz pozostanie w mojej pamięci i sercu jeszcze bardzo długo. To jedna z tych powieści, których przesłanie jest zawsze aktualne.

Zdecydowanie polecam !!

🤍„W raju kwitną jabłonie” to historia połączona trudami przeszłości wraz z teraźniejszymi wydarzeniami,które przynoszą diagnozę. Ta diagnoza daje nadzieję,że raj nadchodzi. Raj,który był tak bardzo wyczekiwany i w którym na nowo spotkamy ukochane osoby.

🤍Powieść zabiera czytelnika do ciężkich czasów powojennych,który niósł wiele cierpienia i trudu,by żyć tak,jakbyśmy tego chcieli. Ten świat -oczami Rozalii- zaowocował w momenty łamiące serca wielu osób. Czasy powojenne,które nie tylko niosły utratę ziemi w czasie odkrywania złóż,ale stratę bliskich osób. W tymże czasie trzeba było znaleźć się w nowej rzeczywistości i w nowym miejscu. Szukanie swojego „raju” było ogromnie trudne i wymagające. A na ten upragniony raj było trzeba wyczekiwać.

🤍Autorka w niesamowity sposób połączyła losy kilku pokoleń. Dzięki temu poznaliśmy trudy życia nie tylko Rozalii,jej rodziców,ale także życiowe decyzje jej dzieci. Ogromnie mnie to zachwyciło,ponieważ spójność wydarzeń plus ujrzenie życia bohaterki to atut tej zachwycającej powieści🤗

🤍Jeśli kochasz historię w której poznajemy cząstkę historii wraz z bohaterami podejmującymi trudne decyzje to ta książka jest dla Ciebie.

🤍Ja ogromnie polecam 👀🤌