W otchłani

Pamiętam, jak jeszcze całkiem niedawno usiadłam do książki „Fałszywe tropy” Katarzyny Wolwowicz i przepadłam. Po raz pierwszy od dawna nie mogłam oderwać się od lektury. Zachwyciłam się stylem autorki i sposobem kreowania bohaterów. Teraz miałam okazję przedpremierowo poznać „W otchłani”. Czy dorównała mojemu poprzedniemu spotkaniu z twórczością pani Wolwowicz?

Pewnego dnia Weronika poznaje Dawida - sporo od siebie starszego onkologa dziecięcego. Zakochuje się w nim bez pamięci i to z wzajemnością. Bardzo szybko decydują się na ślub. Chociaż wszystko zdaje się być idealne, przyjaciółki Weroniki zaczyna niepokoić tempo wydarzeń i brak informacji na temat Dawida. Na domiar złego zaczynają dziać się trudne do wyjaśnienia sytuacje. Weronika odbiera też list, w którym ktoś przyznaje, że zna prawdę o Dawidzie i jego mrocznej przeszłości.

Z kolei Filip ma problem z pogodzeniem się ze śmiercią żony. Postanawia przenieść się na odludzie i tam przeżywać swoją żałobę. Pewnego dnia spotyka w niecodziennych okolicznościach nieznajomą kobietę.

Czy te historie w jakikolwiek sposób się łączą? Co ma z tym wspólnego Dawid? Czy rzeczywiście jest po uszy zakochanym mężczyzną, czy psychopatą kryjącym swoją mroczną stronę?

Wiecie jakie to uczucie mieć, tzw. kaca książkowego? Ja do tej pory nie wiedziałam. Nie wiedziałam, jak to jest przeczytać ostatnią stronę książki, zamknąć ją i nadal przeżywać to, co dopiero przeczytałam. Nawet długi czas później, stojąc na przystanku, w głowie biegały mi myśli dotyczące bohaterów „W otchłani”. Zupełnie nie spodziewałam się takiej bomby emocjonalnej. Jak już w kilku tekstach wspomniałam, autorka wyrywa tutaj serce, kroi na kawałki, a ranę posypuje solą (oczywiście, metaforycznie). Chociaż brzmi to strasznie, to tak się właśnie czułam po przeczytaniu tej książki. I mimo takiego drastycznego porównania uważam, że jest to absolutny plus tej powieści.

Już wiecie, że „W otchłani” jest bardzo emocjonującą książką. A jak się prezentuje jako thriller? Zdecydowanie to thriller z krwi i kości. Mamy brutalne morderstwo sprzed lat, mamy tajemniczego bohatera, mamy podejrzane i niepokojące sytuacje, które dzieją się wokół głównych postaci. Niejednokrotnie mogą przechodzić ciarki przerażenia, co się wydarzy. Autorka zgrabnie prowadzi nas przez fabułę raz po raz odkrywając coraz więcej i kiedy już jesteśmy pewni, że wiemy wszystko, że tak dokładnie nam się wydawało, czeka nas nagły zwrot akcji wbijający w fotel. Czy można chcieć czegoś więcej od dobrego thrillera?

Kolejnym plusem jest kreacja bohaterów. Na tych zaledwie 300 paru stronach autorka przedstawiła nam bohaterów w bardzo wyczerpujący sposób. Pokazała przy okazji wiele aspektów psychologicznych. I podatność na silne uczucie, które nie przyjmuje do wiadomości, że coś może być nie tak. Można by powiedzieć zaślepienie z miłości. Z drugiej strony jest też pokazanie uczucia toksycznego, destrukcyjnego, które nie zna granic. A to jeszcze nie koniec tematu miłości, ale tego jednego aspektu nie zdradzę. Ponadto została przedstawiona siła manipulacji. Całokształt daje do myślenia i uważam to za kolejny plus tej książki.

Podsumowując, „W otchłani” to bardzo dobry, a dla mnie wręcz genialny, thriller, który wciąga bez reszty i nie daje o sobie zapomnieć. Świetnie poprowadzona fabuła z bardzo dobrze wykreowanymi bohaterami. Czytelnicza bomba emocjonalna. To na pewno nie jest moje ostatnie spotkanie z twórczością pani Katarzyny Wolwowicz. Ogromnie polecam!

Po książkę Katarzyny Wolwowicz sięgnęłam bardziej ze względu na gatunek. Bardzo lubię czytać thrillery, a jeszcze intensywniej cieszę się, gdy powieść ma bardzo mocny ładunek emocjonalny. Thriller można uznać za bardzo dobry, gdy opisana historia nas przeraża, a niekoniecznie musimy oglądać mocny rozlew krwi. Ciarki na plecach może wywołać sama przyroda- ciemność, szum liści, niespodziewane najście kogoś obcego. Niby tutaj tego nie zabrakło, ale nie uznaję tekstu pani Wolwowicz za arcydzieło. Ot, zwykła dwutorowa opowieść, w której tylko jedna z historii miała dla mnie rację bytu.

„W otchłani” to thriller, który początkowo może być dla odbiorcy niezrozumiały. W pierwszej z dwóch historii poznajemy bowiem Weronikę. Jest to uzdolniona artystka, studentka ASP. Wszelkie malowidła przynoszą jej satysfakcję, dlatego kobieta często udziela się jako wolontariuszka. Akurat przychodzi taki czas, w którym pojawia się ona na oddziale onkologii dziecięcej. Smutny i niesprawiedliwy życiowo jest widok umierających dzieci, ale autorka podkreśla, że nasze jestestwo wcale nie jest i nigdy nie będzie piękne oraz bajkowe. Pojawienie się Weroniki na tymże oddziale nie jest przypadkowe- kobieta ma bowiem pomalować ściany oddziału tak, by dzieci mogły spoglądać na miłe i przyjacielskie postaci z kreskówek. Tam też poznaje przystojnego i starszego od siebie lekarza, Dawida Rozbickiego. Między dwojgiem bohaterów od razu iskrzy. Rozumieją się, kochają, chcą ze sobą być, mieszkać, a nawet wziąć ślub. Sama nie wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia, bardziej łączę taką sytuację z noszeniem różowych okularów. Czy Weronika aby za bardzo się nie spieszy? Czy nie za bardzo ufa ukochanemu, który niewiele o sobie mówi? Czy jej najlepsza przyjaciółka, Gosia, sprowadzi Weronikę na ziemię? No, ale czy można osobie zakochanej powiedzieć coś złego na temat wybranka? No właśnie, chyba nie można… To, czego dowie się Weronika o swoim ukochanym, z pewnością będzie elektryzujące dla odbiorców, ale ja nie chcę niczego zdradzać. W tym przypadku należy naprawdę dotrzeć do ostatnich stron powieści, by muc cokolwiek i kogokolwiek ocenić.

Autorka pokusiła się także o opowieść numer dwa, która początkowo prezentuje się jeszcze bardziej dziwnie i mrocznie. Filip to informatyk mieszkający w klimacie leśnym, w totalnej głuszy. Jest on wdowcem i trudno mu pogodzić się ze śmiercią ukochanej żony. Pomaga mu siostra wraz z mężem, choć na razie Filip uchodzi za kogoś bardzo zagubionego. Pewnego dnia, podczas codziennego biegu, spotyka ranną kobietę. Czy Filip jej pomoże? Kim jest nieznajoma Teresa, która nie zdradza szczegółów swojego życia? Jeśli o mnie chodzi- historia ta była bardzo mało realna. Kto przy zdrowych zmysłach wpuszcza pod swój dach kogoś totalnie nieznajomego, tym bardziej w głuszy? Przypomina mi się nieco idea dodatkowego nakrycia podczas grudniowych świąt- wszyscy szykują talerz, ale czy tak chętnie przygarniają zagubionych wędrowców…? Niech każdy sam odpowie sobie na to pytanie.

Nie zdradzę, w jaki sposób obie te opowieści łączą się ze sobą, warto samemu zagłębić się w szczegółach. Myślę, że poza mrocznym wątkiem książka ta to swego rodzaju apel dla kobiet. Często jest tak, że w imię miłości kobiety rezygnują ze swego życia- zarówno zawodowego, jak i towarzyskiego. Zamykają się w złotych klatkach, stają się też całkowicie uzależnione od partnera. Gdy dostrzegają swój błąd, jest już za późno na zmianę postawy. Może ta książka pomoże niektórym szarym myszkom? Oby tak się stało.

Książkę przeczytałam, ale fabuła nie okazała się rewelacyjna. Raczej uznałabym ją za przeciętną.

"W otchłani" Katarzyny Wolwowicz to bardzo wciągająca i niebanalna powieść kryminalna, która trzyma czytelnika w napięciu do samego końca. Autorka świetnie poradziła sobie z kreowaniem postaci, a szczególnie jej głównej bohaterki, która nie tylko jest bardzo inteligentna, ale też ma swoje słabości i problemy emocjonalne. Fabuła jest bardzo złożona, a wątki są ciekawie poprowadzone i na pozór pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego, ale pojawiające się zwroty akcji zaskakują i sprawiają, że wszystko zaczyna układać się w całość. "W otchłani" to świetnie napisana i trzymająca w napięciu powieść kryminalna, która z pewnością zadowoli miłośników tego gatunku. Gorąco polecam! ️‍♀️

BRUNETTE BOOKS

Mam dla Was propozycję znakomitej książki. To thriller, który sprawi, że spędzicie wiele godzin w fotelu.

Pewnego dnia Weronika poznaje przystojnego lekarza Dawida. Mężczyzna jest od niej sporo starszy. Dziewczyna mało o nim wie. Jednak oboje decydują się na szybki ślub. Rodzice Weroniki są zachwyceni Dawidem. Bogaty, wykształcony i kulturalny. Ideał! Jednak przyjaciółki Weroniki są bardzo zaniepokojone, bo o mężczyźnie niewiele wiadomo. Na dodatek Weronika dla niego rezygnuje z pracy i życia towarzyskiego. Dawid nie lubi opowiadać o swojej przeszłości i unika spotkań z przyjaciółmi. Wokół pary zaczynają dziać się niepokojące sytuacje. Kiedy Weronika dostaje list z informacją, że ktoś zna prawdę o mrocznej przeszłości Dawida ona zaczyna zastanawiać się, czy jej narzeczony jest tym za kogo podaje się. Rozpoczyna własne śledztwo.

Filip przeżywa żałobę po śmierci żony. Przenosi się w Bieszczady, z dala od ludzi. Pewnego dnia biegając po lesie znajduje tam nieznajomą kobietę. Kim jest ta kobieta?

Czy te historie mają coś ze sobą wspólnego?

Jaką tajemnicę skrywa Dawid? Czy naprawdę jest zakochanym mężczyzną, czy niebezpiecznym psychopatą, przy którym Weronika nie powinna czuć się bezpiecznie?

Przekonajcie się sami.

Autorka kolejny raz stworzyła niesamowicie wciągającą historię. "W otchłani" to thriller psychologiczny, który bardzo przypadł mi do gustu. Książka wciąga już od pierwszej strony. Genialna fabuła. Dynamiczna akcja, nieoczekiwane i zaskakujące zwroty akcji, tajemnice, sekrety z przeszłości, misternie uknuta intryga. To wszystko sprawiło, że nie mogłam oderwać się od tej książki ani przez chwilę. Autorka umiejętnie manipuluje czytelnikiem i dostarcza mu prawdziwy rollercoaster emocjonalny. Autorka tą historią pokazuje, że gdy dopadnie nas strzała Amora to mamy klapki na oczach. Przekonacie się jak ważni są w naszym życiu nasi bliscy i przyjaciele. Autorka ciekawie wykreowała bohaterów. Z ogromną ciekawością śledziłam ich losy. Byłam bardzo ciekawa jakie tajemnice krywa Dawid i kim tak naprawdę okaże się. Podczas czytania odczuwałam strach oraz niepokój. Natomiast zakończenie wbiło mnie w fotel. Będziecie w szoku!

Lubię styl autorki i z niecierpliwością będę czekała na jej kolejne książki.

Polecam tę książkę miłośnikom thrillerów z tajemnicami z przeszłości oraz misternie uknutą intrygą. Będziecie usatysfakcjonowani lekturą.

Poproszę o więcej takich historii.

Polecam gorąco!

Gdy Weronika poznaje Dawida, lekarza z oddziału onkologii dziecięcej, cały jej świat nabiera nowych barw i wszystko skupia się na tym nowym, rodzacym się uczuciu. Kiedy kobieta po krótkim okresie znajomości pokazuje koleżankom pierścionek zareczynowy, w głowie Gośki, jej najlepszej przyjaciółki zapala się czerwona lampka. Bo co tak naprawde Weronika o nim wie? Nawet nie zna jego przeszłości, znajomych. A dodatkowy niepokój wbudzają w dziewczynie sytuacje, które zaczynają się dziać wokół pary. Początkowo Weronike bawią obawy przyjaciółki, ale do czasu.. Gdy pewnego dnia otrzymuje list z oskarżeniem Dawida o morderstwo, rozpoczyna własne śledztwo dotyczące przeszłości narzeczonego. Do czego ją to doprowadzi? O tym musicie przeczytać sami. Gorąco polecam!!!!

Zacznę od tego, że nie jest to pełnokrwisty thriller, więc jeśli ktoś spodziewa się mocnych, mrocznych scen to ich tutaj nie znajdzie. To taka kobieca wersja, łagodniejsza co w niczym nie umniejsza tej książce. Absolutnie!! Jest w tej historii coś takiego ,co jak złapie w swoje macki, to nie chce wypuścić póki nie padnie ostatnie słowo. Zostałam wyciągnięta w tą opowieść i nawet na chwilę trudno było mi odłożyć książkę.

Autorka pokazuje w niej do czego może doprowadzić obsesja na punkcie drugiego człowieka, urojone uczucie, nigdy nie mające się narodzić. Czytałam z zapartym tchem a finał mnie poprostu rozwalił emocjonalnie i nerwowo. Napięcie, tajemniczość całej tej historii, niedowierzanie, że tak wygląda prawda.. to elementy składające sie na całość wyśmienitej uczty jaką nam serwuje pani Katarzyna

Większość kobiet marzy o miłości od pierwszego wejrzenia, o nagłym strzale amora po którym już wiadomo, że to TEN jedyny. Tyle tylko, że takie miłości zdarzają się bardzo rzadko i zwykle są tylko zauroczeniem, a nie poważnym uczuciem, nie są w stanie przetrwać próby czasu czy codziennej, szarej rzeczywistości. A nawet, jeśli się zdarzą, to są obarczone dużym ryzykiem. Bo co wiemy o takiej osobie, poza tym, że podoba się nam jej błysk w oku? Czy naprawdę jesteśmy w stanie zaryzykować i z taką osobą od razu zamieszkać? I czy tak naprawdę, czy czas tu cokolwiek zmienia i czy w ogóle jesteśmy w stanie poznać osobę, z którą jesteśmy?

Tak naprawdę wiemy o naszej drugiej połówce tylko tyle, ile nam sama powie. Wiele kobiet przekonało się już w toku małżeńskiego życia, że nawet wypowiedziane wcześniej słowa i deklaracje były kłamstwem. Czy jednak druga osoba może okłamać nas odnośnie każdego niemal aspektu swojego życia? Okazuje się, że tak, choć powody tej sytuacji mogą być różne. Jednak Weronika, dwudziestosiedmioletnia absolwentka malarstwa na wrocławskiej ASP, zatrudniona w miejskiej galerii, nie ma powodu, by posadzać Dawida Rozbickiego o kłamstwo. Poznała go w szpitalu, na onkologii, gdzie tworzyła fantastyczne rysunki dla dzieciaków na ścianach. Jedno spojrzenie w oczy i już wiedziała, że to mężczyzna, o którym się nie zapomina. Późniejsze spotkanie utwierdziło ją w przekonaniu, że ona na nim również wywarła wielkie wrażenie. Do tego stopnia, że już krótka znajomość kończy się wspólnym zamieszkaniem, a także … zaręczynami.

Świat Weroniki zupełnie się zmienia, ograniczając właściwie tylko do Dawida. Dziewczyna rezygnuje z pracy, ze spotkań z przyjaciółmi, czekając w domu Dawida na jego powrót. Organizuje też ślub, ale – choć ostatnio żyje pod dużą presją – nie jest na tyle nieświadoma, by nie widzieć dziwnych zdarzeń, jakie mają miejsce. Ktoś chodzi po ogrodzie otaczającym dom Dawida, ktoś pisze na murze groźbę, przebija jej oponę… Na dodatek Weronika przyłapuje Dawida na kłamstwie związanym z jego pracą, słyszy też rozmowę pielęgniarek, z której wynika, że onkolog jest wdowcem. Mimo tego, nie rozważa porzucenia narzeczonego, nie konfrontuje z nim tych faktów. Nawet wówczas, kiedy otrzymuje list polecony z Łodzi wskazujący na to, że Dawid okłamał ją również co do śmierci rodziców, którzy rzekomo zginęli w wypadku, kiedy był nastolatkiem. Dopiero pod wpływem najbliższej przyjaciółki, Gośki, Weronika decyduje się przeprowadzić małe śledztwo, a jej wyniki są wstrząsające. Czy to możliwe, że zakochała się w mordercy?

Na to pytanie poszukiwać będziemy odpowiedzi wraz z bohaterką w niezwykle frapującej powieści pt. „W otchłani”, autorstwa Katarzyny Wolwowicz. Wciągający thriller, opublikowany nakładem Wydawnictwa Zwierciadło zachwyci nie tylko miłośników autorki, ale także doskonale skonstruowanych historii, które zaskakują nas nieustannie. Autorka przywołuje bowiem nie tylko historię miłości Weroniki, ale również dramat Filipa, który na przysłowiowym końcu świata dochodzi do siebie po tragicznej śmierci żony. Aby zagłuszyć ból godzinami biega po opustoszałych bieszczadzkich szlakach. Pewnego dnia dokonuje zagadkowego odkrycia …

W jaki sposób te historie łączą się ze sobą? I czy w ogóle się łączą? Kim naprawdę jest Dawid – kochającym, nieco zaborczym mężczyzną czy psychopatą, który chce zawłaszczyć Weronikę? Czy powinna się bać? W trakcie lektury rozpaczliwie chcemy odpowiedzieć na te pytania, ale mimo naszej koncentracji nic nie jest w stanie przygotować nas na spektakularny finał powieści.

"Miłość to nie wyjazdy na weekendy i prezenty. Prawdziwe uczucie to towarzyszenie sobie również w złych chwilach i wspieranie się nawzajem."

Weronika to artystka. Zakochuje się bez pamięci w Dawidzie. Po dwóch tygodniach przyjmuje jego oświadczyny. Mają po chwili już nawet termin ślubu. Generalnie wszystko idzie w mega szybkim tempie. Ja z zasady jestem bardzo nieufna. Życie mnie tego nauczyło. Dlatego tak bardzo irytowała mnie główna bohaterka, zwłaszcza na początku historii. Wierzyła we wszystko, co Dawid jej mówił. Dodatkowo wiadomo, że rodziców nie ma, znajomych nie ma, w pracy go Weronika nie spotkała kiedy poszła mu zanieść identyfikator... Dziewczyna zaczęła się też stopniowo odsuwać od swoich przyjaciółek. No ewidentnie coś jest nie tak. Do tego wszystkiego dostaje tajemniczy liścik, w którym ktoś sugeruje, żeby uważała na swojego narzeczonego. Weronika zaczyna swoje śledztwo by dowiedzieć się o co chodzi. Kto napisał liścik? Co miał na myśli?

✨✨✨

Przyznam bez bicia, że miałam duży problem z główną bohaterką. Weronika była tak naiwna, że to było aż przykre. Dostawałam prawie palpitacji z nerwów. Najgorsze jest to, że osobiście znam podobne osoby. Jednak ich los skończył się nieco inaczej. W tej książce nic nie jest do końca takie, jak się wydaje. W pewnym momencie byłam wszystkiego pewna. Jednak to, co okazało się na końcu, trochę mnie zaszokowało. Przyznam, że nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Jest to trzecia książka autorki i choć irytowała mnie dość mocno chwilami to myślę, że najlepiej mi się ją czytało. Styl bardzo przyjemny. Szybko się czytało.

Pomijając główną bohaterkę i jej zachowanie... Pomysł na fabułę uważam, że autorka miała świetny. Bardzo nieoczywista historia, która naprawdę zadziwia. Lubię takie książki. Mogę Wam śmiało polecić tę książkę jeśli lubicie ten gatunek. Momentami było dość creepy bo jakaś ciemna postać pojawiała się na posesji Weroniki i Dawida... Było pisanie po murze, przecinanie kabli, monitoring domowy... No bywało naprawdę creepy. Jestem ciekawa kolejnych książek autorki i napewno chętnie je przeczytam!

,,Przyjaźń to nie jest tylko bezmyślne przyklaskiwanie wszystkim pomysłom, ale też szczere mówienie, co się o nich sądzi. Nawet jeżeli może to zaboleć".

Ta książka to nie tylko thriller, ale i jakby podkreślenie wartości przyjaźni. Nasza bohaterka bowiem ma kilka przyjaciółek, jednak tylko jedna z nich tak naprawdę myśli trzeźwo. Kiedy nasza główna bohaterka szalenie zakochuje się w starszym od siebie mężczyźnie, tylko Gośka nie bije jej brawo. Zwłaszcza, kiedy po dwóch tygodniach mężczyzna jej się oświadcza. My czytamy tą historię tylko z jej perspektywy, więc nie wiemy dlaczego podjął taką decyzję. Według niej jest przemiły, wciąż wyznaje jej miłość i sprawia, by była szczęśliwa i spełniona. Będzie tu trochę scen łóżkowych, jednak w delikatniejszej wersji. Wydawać by się mogło, że nic nie stanie na przeszkodzie ku ich szczęściu. Jednak zaraz po tym następują wciąż to nowe niepokojące wydarzenia. Wpierw zaczyna się od napisu na murku. Oboje czują się zaniepokojeni, jednak od tego momentu Dawid staje się naszym podejrzanym. Widzimy, że okłamuje Weronikę. Nie ma go w miejscach gdzie twierdzi, że jest. Zaczyna być przesadnie zazdrosny, z wolna izoluje jej przyjaciółki od siebie, choć twierdzi, że mu nie przeszkadzają. Jednak niespotykane i bardzo niepokojące rzeczy pojawiają się coraz częściej. Czytamy tu o bardzo obsesyjnym zachowaniu, które dzielimy na niego i kogoś jeszcze, kogo w ogóle nie znamy. Kiedy Weronika pojawia się na policji, jej dotychczasowy świat jakby się rozpada. Widzi tysiąc słów przeciwko niemu i tylko uczucie jakim go darzy widnieje na plus. Autorka tak nami zawirowała, że nie wiemy, czy rozum ma tutaj pierwszeństwo, czy miłość. Które tutaj pokazuje prawdę? Kto chce zniszczyć to szczęśliwe uczucie? Jakie sekrety ukrywa Dawid? Czy ta opowieść może się skończyć szczęśliwie?

Jeśli chodzi o zakończenie, to zupełnie się go nie spodziewacie. Okładka nie obrazuje przekazu z wewnątrz, jedynie podkreśla jedno zdanie. To książka, której się nie wierzy, która zaskakuje i która hipnotyzuje nas swoim urokiem i stylem. Pokochacie jej bohaterów:-)