W imię ojców

Na tle wszystkich przeczytanych kryminałów w tamtym roku „Małomiasteczkowy” Tomasza Duszyńskiego utkwił mi w pamięci. Bazując na tym co napisałam roku temu, czułam się tak jakbym debiutowała w czytaniu tego gatunku, a to przecież jeden z najczęściej wybieranych przeze mnie gatunków. Dałam się ponieść konstrukcji fabuły w całości i chociaż sama linia fabularna czy zamysł, jest tym z czym spotykam się w innych powieściach to dziwię się wszystkiemu jak świeżak.

Nie mam pojęcia jak to się dzieje, ale tak jest. Staram się doszukiwać rozwiązania w poszlakach tak jak w innych książkach, ale to nawet nie chodzi o to, że autor mnie zwodzi, ale bardziej o to, że ja tak sobie idę przez tę powieść i chłonę informacje bez poczucia konieczności ich analizowania. Dobrze mi w tym co czytam.

Przede wszystkim powinnam zaznaczyć, że druga książka z tej serii „W imię ojców” spełniła moje oczekiwania i dała mi te same emocje co „Małomiasteczkowy”.

Angażująca, tajemnicza i kameralna. Bohaterowie z krwi i kości. Zbrodnia, która przypomina identyczne wydarzenia sprzed lat, które nie zostały wyjaśnione. Zwroty akcji i zakończenie z nutką sensacji. W tym wszystkim klimat robi miejsce fabuły, którym jest Kotlina Kłodzka. Zupełnym przypadkiem czytanie tej książki zbiegło się w czasie rzeczywistym z powodzią na Południu Polski, ale tak już było, że opisywane miejscowości widziałam oczami wyobraźni w książce i obok na ekranie telewizora w katastrofalnym położeniu. Nie wiem czy miało to wpływ na odbiór samej fabuły, ale myślę, że trochę miało, więc daję znać, że i tak się zdarza.

Kolejne spotkanie z autorem uważam za bardzo udane. 🔥

Ziemię Kłodzką znów zalała wielka woda. Doniesienia z Dolnego Śląska śledziłem pilnie, bo ci, którzy mnie znają wiedzą, że to moja ukochana część Polski. Dodatkowo z wrześniową tragedią, która dotknęła ten rejon Polski, miałem możliwość przeczytania najnowszego kryminału pana Tomasza Duszyńskiego pt. W imię ojców. To druga część cyklu ze znanymi już bohaterami literackimi komisarzem Konradem Cicheckim i policjantką Anną Rzecką.

Tomasz Duszyński to pisarz z Dolnego Śląska, którego na pewno skojarzycie z bardzo dobrego cyklu kryminałów retro Glatz. To jego wzorcowe powieści, ale nie ogranicza się do tego nurtu. Pisze również kryminały współczesne. Autor, prócz pisania znakomitych powieści, pracował w RMF FM i Radiu Aplauz, jest scenarzystą gier komputerowych. W swoim dorobku ma już literackie nagrody, w tym Wielkiego Kalibru Czytelników, Złotego Pocisku i wyróżnienie Kryminalnej Piły. Warto dodać, że dzięki niemu w Strzelinie odbywa się coroczny Strzeliński Festiwal Literatury, którego jest pomysłodawcą i organizatorem.

Okładka nawiązuje szatą graficzną do pierwszej części, choć, jak dowiemy się z treści książki, będzie związana z całkiem nowymi wydarzeniami i zupełnie innym miejscu Ziemi Kłodzkiej. Przejdźmy zatem do głównych wątków powieści. Anna Rzecka jedzie do Lądka-Zdroju, do swojej babci. Jest w ciąży i tam zamierza spędzić czas do rozwiązania. Będzie mieszkać u swojej babci, której jakiś czas już nie widziała. Mierzy się z myślami, jak będzie się jej tam żyło z dala od stolicy Dolnego Śląska, Wrocławia. Ma całkowicie odłączyć się od spraw zawodowych. Oczywiście, jak to bywa w kryminałach, jest to zupełnie niemożliwe.

W Białej Lądeckiej, niewielkiej rzeczce (choć jej wody zniszczyły we wrześniu Lądek-Zdrój, Stonie Śląskie i okolice), wyłowiono ciała mężczyzny i kobiety. Sprawa budzi ogromne poruszenie w spokojnym miasteczku, szykującym się na święta Bożego Narodzenia. A gdy mieszkańcom przypomni się, że równo co do dnia, trzydzieści lat wcześniej miała niemal identyczna sytuacja, atmosfera robi się mało sympatyczna, a czar zbliżających się świąt pryska niczym bańka mydlana. Anna, nie może być inaczej, wraz ze swoją babcią Wiesią, znajdują się w samym sercu wydarzenia. Sprawa sprzed lat nie została rozwiązana i miejscowi policjanci mają obawy, że i ta może stać się z tych nierozwiązywalnych.

Na pomoc Annie ruszy nie kto inny, jak komisarz Konrad Cichecki. Bo jak nie on, to kto mógłby rozwiązać tragiczną śmierć małżeństwa? Ba! On nie tylko musi znaleźć sprawcę najświeższych bestialskich morderstw, ale odnieść się do tego, co zdarzyło się trzy dekady wcześniej.

Miałeś/-aś kiedyś okazję odwiedzić Kotlinę Kłodzką? A może byłeś/-aś w Lądku Zdroju? 💬
Trzeba przyznać, że to malownicza, choć na swój sposób mroczna kraina geograficzna, pełna ciekawych atrakcji. To także idealne miejsce, aby osadzić akcję powieści, w której dominują tajemniczość, gęsta atmosfera, mrok i pewna hermetyczność. Z tego klimatu skorzystał Tomasz Duszyński w swojej najnowszej książce „W imię ojców”, będącej kontynuacją serii "Małomiasteczkowy".

„W imię ojców” Tomasza Duszyńskiego to doskonale poprowadzony kryminał, który wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Autor sprawnie prowadzi akcję dwutorowo, przedstawiając dwa śledztwa — jedno z teraźniejszości, a drugie sprzed lat. Mimo że akcja rozwija się dość powoli, tworzy to idealną okazję, by lepiej poznać małą, hermetyczną społeczność, gdzie każdy skrywa jakiś sekret.

Przeszłość przeplata się tutaj z teraźniejszością, tworząc spójną całość, która stopniowo odkrywa przed nami coraz bardziej intrygujące relacje między bohaterami oraz nowe elementy doskonale skonstruowanej zagadki kryminalnej. Intryga jest prowadzona w taki sposób, że aż do samego końca trudno przewidzieć zakończenie, co daje dużą satysfakcję.

Warto też wspomnieć o bohaterach, których poznaliśmy w pierwszym tomie — aspirantce Annie Rzeckiej i komisarzu Konradzie Cicheckim. W tej części możemy poznać ich jeszcze lepiej; oboje zyskują większą głębię, a ich życie prywatne przenika się z zawodowym, co dodaje realizmu całej powieści. Jak przystało na autora, każda postać, zarówno pierwszo-, jak i drugoplanowa, jest starannie dopracowana, co buduje niesamowite napięcie. Portrety psychologiczne bohaterów są logiczne i spójne.

„W imię ojców” to znakomity kryminał, który usatysfakcjonuje każdego miłośnika gatunku. Autor doskonale gra na emocjach, balansuje napięciem i prowadzi intrygę w taki sposób, że nie można się od niej oderwać. Serdecznie polecam!

Pisząc rok temu recenzję "Małomiasteczkowego" wyraziłam w niej duże uznanie dla autora, który stworzył bohaterów, z którymi związałam się tak mocno, że chciałam przeczytać o nich więcej. Zatem @tomaszduszynski dziękuję za spełnienie tego życzenia 😀

Jeśli nie mieliście jeszcze okazji sięgnąć po pierwszym tom, w żaden sposób nie wpłynie to na zrozumienie nowej książki. Można czytać je oddzielnie.

Biała Lądecka - rzeka, o której od kilku dni słyszała większość Polski. W tejże rzece unoszą się zwłoki. Nie jedne, lecz dwoje, okaleczone, związane ze sobą, należące do małżeństwa - rodziców dwójki dzieci. Młodszy syn zziębnięty zostaje odnaleziony w pobliskiej szopie. Po starszym znika wszelki ślad. Mieszkańcy Kotliny Kłodzkiej są wstrząśnięci, gdyż sytuacja łudząco przypomina wydarzenia sprzed dokładnie 30 lat.

"Syn nie po­nosi od­po­wie­dzial­no­ści za winę swego ojca,

ani oj­ciec za winę swego syna..."

Moi Drodzy, "W imię ojców" to książka warta każdej poświęconej jej chwili. Świetnie skonstruowana fabuła i akcja poprowadzona w idealnie wyważonym tempie. Nie ma tu miejsca na znudzenie, ale jednocześnie tempo nie pędzi na łeb na szyję, tak, by w głowie czytelnika mógł zapanować chaos. Autor doskonale żongluje faktami, serwując je partiami, przeskakując między teraźniejszymi i minionymi wydarzeniami.

Poznawanie obydwu spraw przypomina poruszanie się w gęstej mgle, która wraz z odkrywaniem kolejnych powiązań przerzedza się, ukazując coraz wyraźniej zbieżności i fakty. Cały proces odkrywania ich jest tym, za co kocham dobre kryminały najbardziej. Ten z pewnością mogę do nich zaliczyć, dlatego gorąco Wam polecam sięgnięcie po nową powieść Tomasza Duszyńskiego w nadchodzące długie jesienne i zimowe wieczory.

PS Babcia Wiesia jest moją idolką.

PPS Wyrazy uznania za poruszenie w książce ważnego (dla mnie), choć trudnego tematu demencji.

Anna wraca w rodzinne strony aby cieszyć się urlopem oraz przygotować się do roli mamy. Spokój Anny przerywa brutalne morderstwo i mimo wolnie Ania zaczyna angażować się w śledztwo. Dostaje oficjalny przykaz aby wraz z kolegą po fachu zająć się tą sprawą. Ania razem z Konradem zaczynają analizować sprawę sprzed 30 lat i porównywać aktualną.

Kto jest mordercą i dlaczego?

Jakie tajemnie odkryją bohaterowie?

Kiedy widziałam zapowiedź tego tytułu to wiedziałam, że choćby nie wiem co muszę go przeczytać. Autor przy poprzedniej powieści totalnie mnie kupił i z niecierpliwością wyczekiwałam tej historii. Zarwałam nockę dla tej książki a później długo jeszcze nie mogłam zasnąć analizując całą historię. Książka wywiera ogrom emocji i nie można się od niej oderwać. Kilkukrotnie zastanawiałam się kto może być mordercą i jaki miał motywy, ale autor tak sprytnie i tajemniczo prowadził fabułę, że nie mogłam wytypować nikogo. Na zakończenie wszystko zostało wyjaśnione i poszczególne elementy zaczęły układać się w całość. Zostałam ogromnie zaskoczona i w życiu był się nie połapała kto i dlaczego. Uwielbiam ten dreszczyk emocji, intrygi, tajemnice, zwroty akcji i niewiedzę co będzie dalej.

Serdecznie polecam fanom kryminałów i intrygujących zagadek.

Zbrodnia nie przedawnia się. Nie jest też doskonała. To jedynie kwestia czasu, kiedy zostaną odkryte istotne szczegóły rzucające nowe światło na okoliczności jej towarzysząca, a tym samym na nią samą. Nawet, jeśli wydaje się, iż wszyscy o niej zapomnieli z pewnością tak nie jest. Ktoś zawsze pamięta…

Kilka dekad wcześniej, w podobny zimowy i mroźny dzień, odnaleziono również zwłoki małżeństwa. Czy to jedyne podobieństwa? Wówczas zaginął syn ofiar, a teraz? Anna Rzecka i Konrad Cichecki pomagają w dochodzeniu, jakie dla wszystkich i od samego początku przypomina morderstwo sprzed lat. Wtedy nie zakończyło się rozwiązaniem, czy i teraz sprawca nie zostanie wykryty? Lokalni policjanci z pomocą nowych sił śledczych przyglądają się temu, co miało miejsce i równocześnie badają wszystkie ślady z teraźniejszości. Klucz do obecnej zbrodni kryje się w tym, co wydarzyło się kiedyś? A może to jedynie ogromny zbieg okoliczności? Doświadczenie Cicheckiego przydaje się w tak skomplikowanej sprawie, w której liczy się dostrzeganie na pozór niepowiązanych śladów. Liczy się również czas, bardziej niż zazwyczaj, a ten jak zawsze nie działa na korzyść szukających odpowiedzi na pytania. Te z przeszłości są wciąż znakami zapytania, a co z teraźniejszymi? Konrad z pomocą Anki szuka wyjaśnień dla niewiadomych dawnych i obecnych, tak jak kiedyś komisarz Adrian Kuczka. Podążanie śladami tego ostatniego pomoże w wyjaśnieniu morderstw? Kto zabił i dlaczego?

Podobieństwo czy tragiczny splot okoliczności łączy dwa zabójstwa? Niektóre śledztwa zmuszają do otwarcia drzwi do tego, co było, chociaż nie ma się gwarancji, co do słuszności tego kroku. „W imię ojców” nie da się nie porównywać tego, co już się wydarzyło z tym, co właśnie stało się lub dzieje. Taki punkt wyjścia dla kryminalnej zagadki zapowiada, że nie będzie ona jedyną, z jaką tak bohaterowie, jak i czytelnicy zmierzą się. Tomasz Duszyński wraca ze znanymi postaciami oraz nowym śledztwem, jakie od samego początku budzi zaintrygowanie, lecz szybko okazuje się, że nie będzie ono jedynym. Przeszłość i teraźniejszość zostają skonfrontowane, na pierwszy rzut oka wydaje się, iż mają punkt wspólny, lecz czy to potwierdzi się? W jakim kierunku śledczym podażą policjanci? Jeden nasuwa się sam i wyczuwa się w nim drugie dno, ale czy potwierdzą to fakty? Mniejsza miejscowość, gdzie wielu mieszkańców zna się doskonale, nie powinna mieć zbyt dużych tajemnic. A jednak jest ich więcej niż można by się spodziewać. To, co już było nie zostało zapomniane, lecz czy ma związek z obecną tragedią? Autor splatając z sobą dwa plany czasowe daje czytającym i bohaterom doskonałą łamigłówkę do rozwiązania, kto szybciej znajdzie jej rozwiązanie lub raczej rozwiązania? „W imię ojców” dostajemy nie jedną historię kryminalną, każda zastanawia i daleko im do oczywistości, dodatkowo tropienie ewentualnych powiązań podbija jeszcze lekturę.