W głębinie

Wąska, zamknięta przestrzeń, sześć osób przebywających ze sobą nieustannie przez cały miesiąc i intryga kryminalna, która sprawia, że normalnie czyhające na nich niebezpieczeństwa wydają się wcale nie tak groźne… bo czy jednak to ciągle nie człowiek jest z wszystkiego wokół najgroźniejszy? To tło thrillera psychologicznego “W głębinie”, którym, mam nadzieję, Will Dean powraca na dłużej na rynek polski! Historia przedstawiona jest w pierwszoosobowej narracji przez jedyną kobietę spośród sześciu nurków głębinowych, saturacyjnych pracujących przy rurociągu, którym po dnie morza płynie ropa. By móc wykonywać pracę na tej głębokości są zamknięci na stałe w niewielkiej komorze pod wysokim ciśnieniem, a zatem w pomieszczeniu, z którego nie mogą tak po prostu wyjść - grozi to natychmiastową śmiercią. By wyjść, muszą doświadczyć aż czterech dni dekompresji, nie mogą więc otrzymać wsparcia większego niż rzecz czy słowo w sytuacji nieprzewidywalnej. A czy nie taką jest niewyjaśniona śmierć jednego z nich? Autor dokładnie przygląda się postaciom, które nie tylko wykonują ekstremalnie niebezpieczny zawód, ale i zostają postawione w sytuacji niejasnego zagrożenia życia. Tu wygrywa psychologia, tu przyglądamy się postaciom w jaki sposób starają się przetrwa, a napięcie wzrasta pod koniec, kiedy do otwarcia komory pozostaje niewiele więcej niż doba. Autor z pewnością zasługuje na uwagę już przez samo miejsce akcji i oddanie wszystkich zależności, wad i zalet życia jako nurek elitarny - w końcu rocznie tylko kilkanaście osób dostaje takie uprawnienia jako postacie tej historii... Powieść jest bardzo rzetelna i niebanalna - nawet zakończenie subtelnie wymyka się schematom.

W ścisku 

Istnieje stosunkowo nieliczna grupa zawodowa jaką są nurkowie głębinowi tzw. saturacyjni. To wysoko wyspecjalizowani ludzie pracujący pod wodą na dużych głębokościach, , którzy mają silne charaktery i psychikę, którzy dzięki temu radzą sobie w trudnych warunkach pracy pod wodą, w podwyższonym ciśnieniu i temperaturze oraz helowej atmosferze. Ludzie opanowani, nie wdający się w konflikty, dobrze znoszący złożone relacje ludzi żyjących w bardzo małej przestrzeni komory hiperbarycznej , której nie mogą opuścić. Dodatkowo stale odnawiają uprawnienia. Kończą specjalistyczne kursy i zdobywają kolejne certyfikaty. Ich praca jest ciężka, niebezpieczna, wymagająca i bardzo dobrze opłacana. Kobiet w tej grupie zawodowej jest niewiele. Autor jedną z nich, Ellen Brooke, uczynił bohaterką swojej powieści. Jako jedna z sześciu pracowników dostała dodatkowe zadanie filmowania pracy i życia nurków głębinowych, bo powstał plan popularyzacji tego zawodu również wśród kobiet. Także, do pracy 100 metrów pod powierzchnią Morza Północnego rusza pięciu mężczyzn i jedna kobieta w celu naprawy rur naftowych. . Komora ciśnieniowa zanurza się. Odtąd na miesiąc stanie się domem tego, zgranego zespołu do, którego należą : Mike, Jumbo, Andre, Spock, Tea-bag i Brooke, chyba,że wydarzy się wypadek, o który nietrudno w tak niebezpiecznym środowisku. Wszystkie procedury są ważne, bez wyjątku. Należy się do nich stosować, bo ich naruszenie grozi śmiercią. Ledwo nurkowie rozpoczęli pracę zmarł jeden z kolegów. Zaczyna się dekompresja, która potrwa cztery dni. Po ich upływie ludzie będą mogli otworzyć właz i wyjść na zewnątrz. Jak upłyną te cztery dni? Niestety umiera kolejny człowiek. Znowu wypadek? A może ktoś morduje nurków? Ludzie stają się podejrzliwi i zestresowani. Zmęczenie tylko pogarsza ich stan psychiczny. Umieszczani w dzwonie nurkowym ludzie mają wrażenie, że wariują. Oni chcą uciec a nie mają gdzie. Są na siebie skazani. Ilu jeszcze ich ich zginie? Co ich zabija? I kto? Wszyscy są podejrzani. Zarówno nurkowie saturacyjnymi jak i służba ze statku – matki. Deep Topaz. Dlaczego ludzie umierają? Czy to coś w atmosferze komory zabija czy jest to rozmyślne przestępstwo? Ktoś celowo zabija? Autor świetnie poradził sobie z opisem warunków życia w komorze hiperbarycznej oraz stanów psychicznych nurków w sytuacji zagrożenia życia i podejrzliwości wobec siebie. Znalazł też sposób na poprawę samopoczucia nurków i ich zajęcie, poza sprzątaniem. Mam na myśli liczne historie z życia i pracy. One zajmowały ich myśli i czas chociaż chwilowo. Powieść pozwoliła też poznać warunki życia w komorze i dowiedzieć co dzieje się z ciałem w warunkach komory zanurzonej 100 metrów w wodzie. Pouczające a książka ciekawa również ze względu na bardzo nietypowe miejsce akcji i bohaterów.

Czy jest jakiś zawód, którego nie bylibyście w stanie wykonywać nawet za wielkie pieniądze? Jestem ciekawy Waszych odpowiedzi.

W moje ręce wpadła książka ,,W głębinie" Willa Deana zapewniając mi totalną zmianę klimatu. W mojej biblioteczce nie ma za dużo książek o morskiej tematyce. Jakby tak się zastanowić, to mógłbym zliczyć je na palcach jednej ręki. Dlatego też to była miła odskocznia od tych wszystkich książek wybiegających w przyszłość, przenoszących nas do przeszłości i kosmosu. Zwłaszcza że atmosfera tejże książki jest bardzo klaustrofobiczna i duszna, a to znów zapewnia niezłą dawkę wrażeń. Podkreślam jednak, że książka skupia się bardziej na odczuciach bohaterów, emocjach. Autor bardzo psychologicznie podszedł do tematu, ukazując ludzką naturę, lęk, strach, zmęczenie, stres, podejrzliwość. Poza tym nakreślił nam też zarys zawodu, jakim jest nurek ciśnieniowy i wszelkie niedogodności z nim związane, w tym niebezpieczeństwo. Nie wszyscy nadają się do tego zawodu. Podziwiam!

Autor doskonale wplótł grozę w fabułę, ukazał, jak ludzki umysł zachowuje się w sytuacji zagrożenia. Czujemy każdą najmniejszą emocję, słyszymy myśli bohaterów, czujemy ich strach na własnej skórze. To jest niesamowite, że autor stworzył tak doskonałą atmosferę przenikającą czytelnika. To wielka umiejętność. Dwójka bohaterów ma najgorzej. Są świadkami śmierci swoich kolegów. Co się stało? Kto był winny? Czy ktoś z załogi? Kto przeżyje i czy w ogóle ktoś dotrwa do końca?

Książka jest nieprzewidywalna. Do samego końca nie wiadomo dlaczego ludzie z załogi umierają. Zakończenie jest zaskakujące, trochę szokuje. Napięcie nie do opisania. W niektórych momentach łapiemy się na tym, że przeżywamy to tak, jakbyśmy sami tam byli. Klimat nie do opisania, coś wspaniałego.

[Adres usunięty]

Co by było, gdybyśmy nagle znaleźli się w miejscu, z którego nie ma ucieczki? W dusznej, stalowej komorze głęboko pod wodą, gdzie każdy oddech waży coraz więcej, a każda sekunda ciągnie się jak wieczność. W miejscu, gdzie sześć osób musi przetrwać razem, oddychając tym samym powietrzem, patrząc sobie w oczy i powoli tracąc zaufanie. W miejscu, gdzie śmierć jest bliżej, niż ktokolwiek chce przyznać. Tak właśnie czułam się, czytając „W głębinie” Willa Deana. Czułam jakbym sama została uwięziona razem z bohaterami, w klaustrofobicznej przestrzeni, z której nie da się uciec.

Autor stworzył coś, co działa nie tylko na emocje, ale przede wszystkim na psychikę. Każdy moment, każda rozmowa i każde spojrzenie między nurkami wywoływały we mnie napięcie i niepokój. Czułam ich strach, ich narastające zmęczenie i paranoję. To nie była tylko historia o śmierci w zamkniętej komorze, lecz opowieść o ludzkim umyśle, który zaczyna się łamać, gdy brakuje powietrza, zaufania i nadziei.

Najbardziej podobało mi się to, jak Dean zbudował klimat, taki gęsty, ciężki, niemal namacalny. Czułam metaliczny zapach ścian, słyszałam odgłos cichego syczenia tlenu, czułam narastające napięcie, które w końcu stawało się nie do zniesienia. To książka, w której nie ma miejsca na oddech. Każda strona wciąga coraz głębiej w mrok ludzkich emocji, w to, jak bardzo potrafimy się bać siebie nawzajem.

Czy w takiej sytuacji można jeszcze komukolwiek zaufać? Jak długo człowiek jest w stanie zachować zdrowy rozsądek, gdy wokół giną ludzie, a każdy ruch może być ostatnim? I najważniejsze, kto tu jest prawdziwym wrogiem? Człowiek, czy zamknięta przestrzeń, która powoli wysysa życie?

„W głębinie” to thriller, który nie daje o sobie zapomnieć. Po skończeniu czułam się tak, jakbym sama wyszła z tej komory, zmęczona, poruszona, z bijącym sercem i tysiącem pytań w głowie. Will Dean udowodnił, że nie potrzeba rozległej przestrzeni, by zbudować potężne napięcie. Wystarczy sześć osób, cztery dni i miejsce, z którego nie ma ucieczki.

To książka, która testuje granice wytrzymałości bohaterów i czytelnika. Czy Ty odważyłbyś się zejść w głąb i przeżyć to, co oni?

Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że najczęściej zamykają bohaterów w klaustrofobicznych przestrzeniach i sprawdzają, ile człowiek jest w stanie wytrzymać, zanim ulegnie presji. Will Dean w swojej najnowszej powieści "W głębinie" robi dokładnie to – i czyni z tej sytuacji pełnokrwisty dramat o przetrwaniu, strachu i ludzkiej psychice poddaną próbie granicznej.

Akcja powieści rozgrywa się niemal w całości w komorze ciśnieniowej na statku wsparcia dla grupy zawodowych nurków. To sześciu doświadczonych specjalistów, którzy pracują w ekstremalnych warunkach. Komora, która miała być dla nich miejscem odpoczynku i regeneracji, staje się więzieniem, gdy jeden z nurków zostaje znaleziony martwy. Procedury nie pozwalają na natychmiastowe wyjście na powierzchnię – trzeba przeczekać cztery dni procesu dekompresji. A kiedy umiera kolejny członek załogi, staje się jasne, że w zamkniętej przestrzeni kryje się śmiertelne zagrożenie. Dean z ogromną precyzją buduje nastrój klaustrofobii. Ściany komory ciśnieniowej, ograniczony dostęp do powietrza, świadomość niemożności ucieczki – to elementy, które działają na wyobraźnię i powodują, że czytelnik czuje się niemal jak uwięziony razem z bohaterami. Autor nie skupia się jednak tylko na fizycznych ograniczeniach – prawdziwą areną wydarzeń stają się ludzkie umysły. Zmęczenie, narastający lęk, brak zaufania i podejrzenia wobec innych – to wszystko sprawia, że relacje w grupie zaczynają się rozpadać, a każdy krok prowadzi bliżej obłędu.

Mocną stroną powieści jest obserwacja psychologiczna. Will Dean pokazuje, jak presja izolacji zmienia ludzi, jak rodzą się konflikty i jak nawet doświadczeni profesjonaliści potrafią tracić panowanie nad sobą. Wątek kryminalny – kto odpowiada za śmierć kolejnych nurków – nakłada się tu na dramat psychiczny, co daje efekt pełnego napięcia thrillera. Książkę czyta się szybko, bo autor prowadzi narrację dynamicznie, często kończąc rozdziały w momentach, które wymuszają przewracanie kolejnych stron. Oczywiście nie jest to powieść pozbawiona słabości. Zdarza się, że fabuła korzysta ze schematów znanych z innych thrillerów – część tropów można odgadnąć wcześniej, niż chciałby tego autor. Nie wszyscy bohaterowie są też pogłębieni w równym stopniu – kilku z nich pełni bardziej funkcję tła niż samodzielnych postaci. Jednak nie przeszkadza to w odbiorze całości, bo najważniejsza pozostaje atmosfera i psychiczna gra między uczestnikami dramatu.

W głębinie to książka, która mocno działa na wyobraźnię i emocje. Daje poczucie realnego zagrożenia i zmusza czytelnika do pytań: jak ja zachowałbym się w podobnej sytuacji? Czy potrafiłbym zaufać innym? Czy wytrzymałbym kilka dni zamknięty w metalowej puszce, wiedząc, że ktoś z nas jest mordercą? Podsumowując – powieść Willa Deana to świetny przykład thrillera psychologicznego, w którym kluczową rolę odgrywa nie tyle akcja, co emocje i presja. Autor pokazuje, że prawdziwe „głębinowe potwory” nie kryją się w oceanie, ale w ludzkiej psychice. To książka, która wciąga, przeraża i długo nie pozwala o sobie zapomnieć.