W cieniu dnia. Cykl W świetle nocy. Tom 2

Czy czosnek może być bronią masowego rażenia… wampirzego ego?

A może wilkołaki wcale nie są tak groźne, jak się wydaje, zwłaszcza jeśli mają do czynienia z Myszą, czupakabrą i ekipą, która z każdej nadnaturalnej katastrofy potrafi zrobić komedię sezonu?

„W cieniu dnia” to druga część serii W świetle nocy i... cóż, Milena Wójtowicz znowu dała czadu! Jeśli myśleliście, że po pierwszym tomie już nic was nie zaskoczy, to lepiej zapnijcie pasy. Tutaj absurd goni absurd, a humor wylewa się z każdej strony jak sos czosnkowy po dobrej imprezie.

Trzeba przyznać, obie okładki tej serii tworzą spójną całość. Świetnie do siebie pasują, tworząc duet, obok którego nie da się przejść obojętnie. Już sam ich widok wywołuje uśmiech i zapowiada to, co czeka w środku. Historię pełną ironii, błyskotliwych dialogów i bohaterów, którzy z każdej sytuacji wychodzą z miną, jakby właśnie uratowali świat przed zombie... albo przynajmniej przed spaleniem tostera.

Co młodzież znajdzie dla siebie?

Przede wszystkim śmiech, luz i szaloną wyobraźnię autorki, która pokazuje, że świat fantastyki nie musi być poważny i mroczny. Tu można śmiać się z wampirów, współczuć wilkołakom i kibicować czupakabrze z sercem na dłoni. To książka, która nie tylko rozśmiesza, ale i pokazuje, że nawet w najbardziej absurdalnym świecie liczy się przyjaźń, lojalność i... dobra porcja czosnku.

A teraz przyznaję się bez bicia, nie jestem już młodzieżą, a mimo to z uśmiechem na twarzy wysłuchałam tej książki na Legimi. I bawiłam się doskonale! Bo to taka historia, przy której można odetchnąć, poprawić humor i na chwilę zapomnieć o codzienności.

Czasem po prostu trzeba zanurzyć się w świat, gdzie fruwają główki kapusty, a absurd staje się najlepszym przyjacielem.

Więc powiedz mi,

czy odważysz się sięgnąć po książkę, po której już nigdy nie spojrzysz na czosnek tak samo?

Milena Wójtowicz po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć powieść, w której groza i humor idą ramię w ramię, a nawet… pazur w pazur. Po W świetle nocy przychodzi czas na kontynuację -W cieniu dnia. Centrum wydarzeń ponownie stanowi Mysza, bohaterka nietypowa, bo egzystująca już po drugiej stronie życia.

Jej codzienność daleka jest jednak od monotonii, a krwiopijcy wydają się mieć niezwykły talent do wpadania w kłopoty, tak więc problemów nigdy nie brakuje. Dodajmy do tego stado wilkołaków, które w każdej innej historii byłoby materiałem na soczyste romanse, a tutaj staje się raczej źródłem niekończących się tarapatów i otrzymujemy fabułę kipiącą od akcji, emocji i absurdalnego humoru.

Autorka bawi się konwencją. W W cieniu dnia znajdziemy elementy grozy, które szybko obracają się w żart, dramatyczne sytuacje, które kończą się wybuchem śmiechu, czy terapie i interwencje, które bardziej przypominają komedię pomyłek niż poważne działania.

Piotr Strzelecki znów prezentuje swoje niekonwencjonalne metody, Sabina Piechota wpada na scenę na chwilę (co dla wielu fanek i fanów może być niewystarczające, bo to jedna z ukochanych postaci - ale pamiętajmy, że to opowieść o Aśce, więc jej rola jest tu ograniczona), a Wefcia… cóż, jej kuchenne rewolucje to osobny rozdział absurdu i kulinarnej miłości. Do tego fruwające główki kapusty, sos czosnkowy na ścianach i potrzebujące pocieszenia wilkołaki i wychodzi mieszanka, która działa jak najlepsza rozrywka.

Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że W cieniu dnia to wyłącznie komedia pomyłek, rozpisana z dużym przymrużeniem oka. I rzeczywiście, humor stanowi fundament tej historii -jest lekki, błyskotliwy, chwilami absurdalny, a jednocześnie niezwykle celny. Jednak szybko okazuje się, że pod spodem jak zwykle kryje się dużo więcej. Milena Wójtowicz co zawsze podkreślam, bardzo umiejętnie przemyca refleksje o sprawach naprawdę ważnych: o zdrowiu psychicznym, o potrzebie akceptacji, o tym, jak trudno odnaleźć swoje miejsce w świecie -szczególnie, gdy jest się kimś „innym”, odstającym od normy czy wreszcie o sile przyjaźni i więzach rodzinnych.

Dzięki temu książka pozostawia po sobie coś więcej niż tylko rozbawienie a bohaterowie nie są wyłącznie figurami komediowymi -każde z nich bowiem niesie na barkach swoje lęki, tęsknoty i pytania, które sprawiają, że mimo paranormalnej otoczki wydają się nam bardzo bliscy i ludzcy.

Ten wyjątkowy styl autorki to jej znak rozpoznawczy -lekki, wartki, pełen dialogów, które brzmią naturalnie i często celnie obnażają ludzkie przywary. Jednocześnie nie jest to wyłącznie zabawa słowem -za humorem stoi głębia, która sprawia, że książkę można czytać na kilku poziomach: jako absurdalną komedię, jako przewrotne urban fantasy, ale też jako opowieść o potrzebie bliskości i przyjaźni.

Na tle pierwszego tomu widać pewne przesunięcie akcentów. W świetle nocy było bardziej wyważone -balansowało grozę i komedię, prezentując świat od strony „nauki życia w świetle nocy”. Tutaj autorka pozwala sobie na większą swobodę i szaleństwo -groteska i absurd są mocniej zaznaczone, a tempo wydarzeń szybsze. To zmiana, która dodaje historii świeżości, choć może też zaskoczyć osoby, które spodziewały się bardziej stonowanej kontynuacji. Dla mnie osobiście -strzał w dziesiątkę.

Podsumowując: W cieniu dnia to książka, którą czyta się jednym tchem, a po zamknięciu ostatniej strony długo się jeszcze uśmiecha.

To książka, która bawi, wzrusza, a przede wszystkim pokazuje, że nawet w świecie pełnym wampirów, wilkołaków i czupakabr można odnaleźć prawdziwych przyjaciół i swoje miejsce. Jest tu wszystko: humor, absurd, ciepło, ale i poważniejsze nuty, które wybrzmiewają mimo całego tego nienormatywnego zamieszania.

Oceniam ją na pełne 10/10 i wiem jedno, Milena Wójtowicz po raz kolejny udowodniła, że potrafi łączyć zabawę z refleksją w sposób absolutnie wyjątkowy.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu SQN

#współpracabarterowa

#współpracarecenznecka

#współpracareklamowa

🧄🧄 Milena Wójtowicz w W cieniu dnia ponownie udowadnia, że urban fantasy w polskim wydaniu może być lekkie, pełne humoru i jednocześnie zaskakująco życiowe. To drugi tom serii o nienormatywnych, czyli wampirach, wilkołakach i innych stworach, które próbują przetrwać w realiach Opolszczyzny. Bohaterowie balansują pomiędzy obowiązkami nadprzyrodzonymi a zwyczajnymi problemami dnia codziennego: brakiem pieniędzy, pracą, współlokatorami i koniecznością przestrzegania zaleceń Sabinki od BHP. Autorka pokazuje, że nawet najbardziej fantastyczne istoty mają swoje przyziemne kłopoty, a dodając do tego charakterystyczny humor, tworzy opowieść, która wciąga od pierwszych stron.

🧄🧄 Główna bohaterka, Mysza, nie ma łatwego życia pośmiertnego. Musi radzić sobie z odpowiedzialnością za osierocone wampiry, które mają niebywały talent do pakowania się w tarapaty. Do tego pojawia się stado wilkołaków, które w teorii mogłoby zwiastować romans w stylu paranormal romance, ale w praktyce otrzymujemy raczej komedię omyłek z elementami grozy. Wójtowicz bawi się schematami, podaje czytelnikowi dobrze znane motywy w zupełnie nowej, przewrotnej formie. Zamiast ckliwych historii o zakazanej miłości, dostajemy edukację keksualną wilkołaków, fruwające główki kapusty i zaskakujące interwencje znajomych bohaterów.

🧄🧄 Ogromnym atutem tej książki jest lekki styl i język pełen popkulturowych odniesień. Dialogi są żywe, cięte i sprawiają, że postacie nabierają autentyczności, mimo że są to wampiry czy wilkołaki. Autorka balansuje między absurdem a refleksją, pokazując, że nawet najbardziej nieprawdopodobne sytuacje mogą nieść głębsze przesłanie. Czytelnik śmieje się z kolejnych żartów, ale w tle pobrzmiewają pytania o to, dlaczego odwieczni wrogowie wciąż muszą się zwalczać i czy naprawdę nie można znaleźć wspólnego języka. To właśnie ten kontrast między groteską a poważniejszym tonem sprawia, że książka zapada w pamięć.

🧄🧄 Warto podkreślić, że W cieniu dnia to powieść krótka i zwarta. Zaledwie trzysta stron, które jednak nie marnują miejsca na dłużyzny czy rozwleczone opisy. Akcja toczy się wartko, wydarzenia zazębiają się naturalnie, a każda scena ma znaczenie dla fabuły. Dzięki temu książkę czyta się jednym tchem – i choć można narzekać, że to za mało, to lepiej pozostawić czytelnika z poczuciem niedosytu niż przesytu. Ta zwięzłość to duża zaleta w świecie, gdzie wiele serii cierpi na rozdmuchane tomiszcza.

ㅤ

🧄🧄 Kolejną mocną stroną powieści jest bogactwo bohaterów drugoplanowych. Wefcia gotująca nadnaturalnym potrawy, Piotr Strzelecki z niekonwencjonalnymi metodami terapeutycznymi, Sabinka czuwająca nad bezpieczeństwem – każdy z nich wnosi coś wyjątkowego i nie pozwala fabule stać się monotonną. Nawet wilkołaki, mimo że początkowo sprawiają wrażenie zagubionych i nieogarniętych, szybko zyskują sympatię czytelnika. Ta galeria postaci buduje klimat historii i sprawia, że lektura staje się prawdziwą ucztą – oczywiście z dużą ilością czosnkowego sosu w tle.

ㅤ

🧄🧄 W cieniu dnia to książka, która bawi, wzrusza i jednocześnie zmusza do refleksji. To kontynuacja, którą zdecydowanie warto czytać po znajomości pierwszego tomu, by w pełni docenić niuanse i rozwój bohaterów. Wójtowicz stworzyła uniwersum, w którym można się zakochać, a zakończenie pozostawia czytelnika rozdartego między satysfakcją a głodem kolejnych historii. Jeśli lubicie urban fantasy z polskim smakiem, pełne nieoczywistych pomysłów, lokalnego kolorytu i humoru podanego w najlepszym stylu, ta książka będzie dla was idealnym wyborem. Po niej naprawdę trudno spojrzeć na czosnek tak samo jak wcześniej.