Virion. Pustynia. Szermierz Natchniony. Tom 2

WSZYSTKO SIĘ WALI

Ziemiański nie zdejmuje nogi z gazu i serwuje nam kolejny tom „Viriona”. A jak wiemy po zapowiedziach to wcale nie koniec ani tej serii, ani cyklu. Póki co mamy jednak „Pustynię” i co tu dużo mówić, jest to tom równie dobry, co poprzednie i zabawa, jaką oferuje nie zawiedzie fanów na żadnym polu.

Wszystko się wali. To, co w cesarstwie najpotężniejsze, Zamek, wali się. Znika ambasadorka. Ludzie histeryzują. A nad wszystkim unosi się kometa.

I tu na scenę wkracza Virion. Cesarz żąda wyników, Taida jest w trudnej sytuacji, a Virion i jego ludzie muszą pokazać, na co ich stać. Ale czy będą w stanie? W końcu na horyzoncie już czeka Legion Moy…

To tyle, jeśli chodzi o treść (by nie wyjść poza to, co znajdziecie w blurbie powieści). Nie ma bowiem sensu zbyt wiele mówić o fabule, tym, którzy serii nie znają wiele to nie powie, fani zaś na pewno wolą wszystko odkryć sami. Więc zostawmy to w tym miejscu i przyjrzyjmy się samej powieści, temu jaka jest i co ma do zaoferowania. Oczywiście miłośnicy prozy Ziemiańskiego doskonale wiedzą czego się spodziewać – i to właśnie na nich czeka – ale ci, którzy jeszcze nie wniknęli w ten świat, a wniknąć w niego warto, powinni dopowiedzieć się tego i owego.

A zatem cała saga o Achai, a „Virion” jest jej częścią, to lektura stricte męska, samcza bym wręcz powiedział. Ale nie ograniczona tylko do tego. Jeśli chodzi o ogół serii, twardzi faceci i piękne, twarde i obdarowane przez naturę kobiety biorą udział w wydarzeniach pełnych seksu i przemocy. W przypadku „Viriona” zauważalny jest przede wszystkim skręt w kierunku bardziej klasycznego fantasy, gdzie liczą się przygody, niezwykłości i wyzwania. Jest tu coś z heroic fantasty, jest coś w fantasy o militarnym zacięciu, ale i ze starych dobrych opowieści przygodowych, a nawet fantastyki mieszającej w to wszystko politykę.

Całość czyta się świetnie, ale duża w tym zasługa lekkiego stylu pisania Ziemiańskiego, który dobrze zna się na swoim fachu. Może nie szafuje tu ambicjami, może i nie jest to wielka literatura, która łamie konwencję i schematy, ale nie zmienia to faktu, że to kawał znakomitej rozrywki. I chociaż Ziemiański często jest krytykowany, jego proza to wciąż jedna z najlepszych w polskiej fantastyce i warto ją poznać. Choćby dla przekonania się, co ma do zaoferowania i czy to rzecz dla Was.

Ja ze swej strony polecam, bo dla mnie osobiście, obok takich dzieł, jak „Saga o kotołaku”, „Księga całości” czy „Pan lodowego ogrodu” to wciąż najlepsza współczesna polska fantastyka. Świetnie bawię się czytając kolejne odsłony i zamierzam czytać kolejne. A że autor szykuje jeszcze wiele historii osadzonych w tym uniwersum, będzie na co czekać.

Pustynia to drugi tom cyklu Szermierza Natchnionego, a pierwszy z nich miałam możliwość przeczytać w styczniu zeszłego roku. Minęło więc dość dużo czasu i nie ukrywam, że od tego czasu wciągnęłam się w tak wiele nowych serii, że ta uciekła gdzieś w kąt i niezbyt wiele pamiętam. Bardziej zapadł mi w pamięć tom o początkach Viriona z cyklu Imperium Achai. Musząc poradzić sobie z brakiem rozeznania w tym, co aktualnie dzieje w fabule, zaczęłam czytać w pełnym skupieniu próbując przypomnieć sobie choćby szczątkowe informacje z poprzednich książek.

Virion wraz z grupą specjalną wyrusza na tajną misję. Zamek już nie istnieje, jednak niebezpieczeństwo i manipulacje wciąż są obecne dookoła. Trzeba być więc ostrożnym i ufać tylko wybranym.

Piękna Kasjopea wciela się w rolę agentki, która musi bezbłędnie wykonać polityczny plan. Taron natomiast stara się przetrwać w więzieniu, gdzie chcą wrobić go w coś, z czym nie ma nic wspólnego.

Po drodze pojawiają się niebezpieczeństwa, pułapki, skradzione chwile czułości, ale też wesoła, choć chwilami marudna kompania pod wodzą Viriona.

Szczerze mówiąc, byłam pełna wątpliwości czy w ogóle skończę czytać Pustynię. Miało to miejsce zanim w ogóle zaczęłam, jednak po kilku pierwszych stronach moja niepewność została rozwiana. Nie wiem dlaczego zapamiętałam pozycję jako nudniejszą, niż okazała się w rzeczywistości.

Sposób prowadzenia akcji wciągnęła mnie po kilku pierwszych stronach, za to wielowątkowość sprawiła, że nie można było się zanudzić przy żadnej z postaci, bo było ich tak dużo, że cały czas coś się działo.

Humor jest na pewno specyficzny, ale mi jak najbardziej odpowiada. Trochę żałuję, że poprzednia część jest w mojej pamięci tak mocno zagrzebana i mam ochotę przerobić żywot Viriona i jego przyjaciół od początku, choć obawiam się, że będę musiała to odłożyć na okres w którym będę miała ciut więcej czasu, żeby się zabrać za wszystko od razu.

Mamy trochę romantycznych wstawek i luźniejszych rozdziałów. Powiedziałabym, że historia trzyma balans humorystyczno-bitewno-polityczny i podoba mi się taka forma. Na pewno nie jest to koniec przygód - zakończenie urwało się w dość ciekawym momencie dla Kasjopei i liczę, że do następnej części, zdążę nadrobić poprzednie, bo nie ukrywam, że nie wszystkie wątki są zupełnie jasne.

Składam duży ukłon w stronę autora, który mając tak wiele postaci na kartach swojej powieści, żadnej z nich nie potraktował po macoszemu. Każda wyróżniała się na swój własny sposób, każda miała charakter i nie odczułam, że były tylko bohaterami w 2D. Nie mam pojęcia czy jest to trudna sztuka, aby dopieścić tak każdego z osobna, jednak mając za sobą setki różnych historii, mogę śmiało powiedzieć, że autorzy często nie przykładają należytej uwagi do postaci drugoplanowych. Ba! Czasami i pierwszoplanowe sprawiają wrażenie jakby nie wiedziały po co się w powieści znalazły.

Podczas czytania bawiłam się dobrze i choć mam wrażenie, że ostatnio znowu ilość fantastyki z lekka zaczęła przeważać w mojej biblioteczce, to jednak było warto przed dłuższą przerwą od tego gatunku przeczytać Pustynię 😎

Zamek został zinfiltrowany, najpotężniejsza służba cesarstwa Luan praktycznie przestaje istnieć. Nie wiadomo komu można ufać, Taida znalazła się w niemałych tarapatach a cesarz żąda natychmiastowych wyników. Ambasadorka Królestwa Troy zostaje porwana a wśród obywateli Luan rodzi się histeria. Virion i jego drużyna ma przed sobą niezwykle ciężką misję.

Ten tom podobał mi się jeszcze bardziej niż „Zamek”, sytuacja jest naprawdę poważna a akcja pędzi na łeb na szyję przez co książka była dla mnie niemal nieodkładalna. Po raz kolejny przekonałam się, że książki Ziemiańskiego to doskonała rozrywka na wysokim poziomie.

W „Pustyni” nie było ani jednego wątku, który by mnie nudził lub był dla mnie mało interesujący. Pojawiają się nowe motywy związane z magią, więc seria zaczyna rozwijać się w kierunku bardziej fantastycznym, co niezwykle mnie cieszy. Początkowo martwiłam się faktem, że miejscem akcji częściowo będzie pustynia, za którą jakoś szczególnie nie przepadam, ale okazało się, że całkiem niepotrzebnie. Koniec końców, wątek pustyni okazał się być najciekawszym w tym tomie.

Dialogi między bohaterami w dalszym ciągu są napisane w punkt. Chemia między członkami drużyny jest mocno wyczuwalna i nie sposób nie polubić tej dziwacznej bandy.

Nie mogę doczekać się kolejnego tomu, który jest już w przygotowaniu!

Wybierając się na urlop, pożyczyłem od brata książkę "Virion. Pustynia. Szermierz Natchniony". Ponieważ miałem już styczność z twórczością Andrzeja Ziemiańskiego, wiedziałem, że zwiodę się na tym tytule. Miałem rację. Powieść jest rewelacyjna, przepełniona cudowną fabułą, wyjątkowym nastrojem fantasy oraz efektownymi postaciami i ich niezwykłymi przygodami. Przeczytałem ją w kilka dni i jestem zachwycony. Obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów sci-fi oraz fantastyki. Na pewno nie poczujecie się zawiedzeni.

Od dawien, dawna kocham fantastykę. Uwielbiam wszelkiego rodzaju filmy, komiksy i oczywiście książki, osadzone w moim ukochanym gatunku. Jak wierny fan, w szczególności polecam twórczość Andrzeja Ziemiańskiego, a już w szczególności tytuł "Virion. Pustynia. Szermierz Natchniony". Prawdziwy majstersztyk. Rewelacyjny klimat, wyjątkowo charakterne postacie i niezwykle wciągająca fabuła, sprawiają, że całość czyta się z wypiekami na twarzy. Według mnie jeden z najlepszych książek o tematyce fantasy.