Victoria

Ucieszyłam się niezmiernie, że mogę poznać twórczość Pani Palomy Sánchez-Garnica autorki książki pt. ''Victoria'' powieści, która jak wynika, z opisu treści będzie stanowiła niepewną życiową podróż, a przy tym niebezpieczną dla głównej bohaterki.

Pozostaje zadać sobie kilka pytań w trakcie czytania tej powieści [Adres usunięty]. czy tytułowa Victoria jest przygotowana do ujawnienia tajemnicy związanej z jej niezwykłymi talentami, które nie każdy potrafiłby w danej chwili wykonać, co czuje, kiedy musi wykazać się pomysłowością na przetrwanie, aby móc utrzymać córkę i siostrę, jak na to wszystko znajduje siłę, jak zareaguje na myśl, że jej dotychczasowe życie ulegnie zmianie, czy będzie miała więcej momentów pozytywnych, czy negatywnych, czy będzie miała czas na miłość?

Szczególną uwagę zwróciłam na występujące relacje, jakie były w rodzinie pomiędzy siostrami, a ich rodzicami, które utkwiły w pamięci bardzo u sióstr, gdyż one później wpływają na ich psychikę w większym lub mniejszym stopniu.

Mogę od razu stwierdzić na samym początku, co mi się podoba w zachowaniu obu sióstr. Uważam, że jest pomiędzy nimi ogromna siostrzana więź i to się wyczuwa od razu, kiedy uczestniczy się bezpośrednio w przeprowadzonych przez nich rozmowach.

Rebecca jest troskliwa, opiekuńcza, zawsze wie, co ma powiedzieć, kiedy myśli szybko w emocjonalnych wszelkiego rodzaju sytuacjach, które nie są przyjemne i akceptowane w odbiorze przez starszą siostrę Victorię. Czasem wzbudza nieufność przy bliższym jej poznaniu.

Jeśli chodzi, o Victorię to jest odpowiedzialna, wrażliwa, czujna, troskliwa, często zamyślona, odważna, ambitna, pomocna, kochająca rodzinę, łatwowierna, ale czy to jej wystarczy, aby wyjść cało z otaczającej jej sytuacji, w której obecnie znajduje, czy uczucie, którym darzy, miłość poznaną w niesprzyjających dla niej warunkach okaże się dla niej właściwa czy jednak nie?

Można wychwycić od razu, który z występujących bohaterów spodoba się najbardziej i dlaczego, a który z nich niestety nie spełni oczekiwań czytelniczych.

Moim ulubionym bohaterem był kapitan Robert Norton ze względu na to, że umiał zachować się odpowiednio w każdej sytuacji, nawet kiedy ukrywał przeszłość, która była dla niego trudna i musiał się z nią zmierzyć.

Książka składa się z 2 części. Nie czytało mi się szybko, gdyż musiałam bardzo dokładnie analizować zachowania bohaterów i zastanowić się, czy postąpiłabym tak samo, jak oni, czy jednak inaczej.

Czy dojdzie do zdrady w siostrzanej miłości, kto pomoże Victorii przetrwać najtrudniejsze chwile, czy odnajdzie, drogę do ponownego szczęścia o tym warto, się przekonać czytając tę powieść historyczną?

Wystarczy czasem jedno spojrzenie na książkę i tytuł, żeby coś w środku w sercu zadrżało. Odczuwacie czasem coś takiego? Ja bardzo często. To tak jakby książka miała duszę. Tak właśnie było w przypadku z powieścią Palomy Sánchez-Garnica „Victoria”. Spojrzałam na nią i od razu poczułam, że muszę się dowiedzieć jaka historia kryje się na jej kartkach. Jakby po cichu do mnie wołała do przeżycia czegoś głęboko poruszającego razem z bohaterami.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i już wiem teraz, że na pewno nie ostatnie. Książka porwała mnie od pierwszych stron, a z każdą kolejną zagłębiałam się coraz mocniej w tę poruszającą i wielowarstwową historię. Bo tą powieść, która trafia prosto w serce i nie tylko się ją czyta, co przeżywa. I to bardzo mocno. Zachwyca swoją subtelną mądrością, porusza i zmusza do przemyśleń. A ja takie książki bardzo sobie cenię…

W zgliszczach powojennego Berlina, miasta przytłoczonego bólem, ciszą ruin i echem dawnych tragedii, poznajemy bohaterkę książki Victorię –kobieta o niezwykłym darze tworzenia złożonych szyfrów. Jej talent, niegdyś siła, dziś stał się zagrożeniem, które musi skrywać przed czujnym okiem rosyjskiego okupanta. Aby przetrwać i zapewnić byt sobie i swojej małej córeczce oraz siostrze każdego wieczoru śpiewa w klubie Kassandra. Kiedy Rosjanie odkrywają talent Victorii, zmuszają ją do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Tam jednak zderza się z rzeczywistością pełną uprzedzeń, hipokryzji i systemowej niesprawiedliwości ale odnajduje również swoją wielką, ale zakazaną miłość.

Autorka ukazała zmagania bohaterów z niezwykłą autentycznością i psychologiczną głębią, czasami tak ślinie, że podczas czytania dosłownie przechodziły mnie ciarki. Każda przedstawiona przez Paloma Sánchez-Garnica postać, to osobny świat –pełen bólu, nadziei i pragnienia lepszego życia. To właśnie te osobiste dramaty bohaterów najbardziej mnie poruszyły. Czyta się to z zapartym tchem, jakby samemu przeżywało się każdą emocję razem z nimi.

Wiele razy musiałam się zatrzymać i po prostu pomyśleć. To jedna z tych książek, które zostają w sercu. To była piękna, choć bolesna i bardzo prawdziwa podróż. Dziękuję bardzo za nią.

Ostatnio, dzięki @wydawnictwu Filia

i @onaczyta miałam możliwość przeczytania książki Palomy Sanchez-Garnica "Victoria ".

Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i mam nadzieję, że nie ostatnie. Według mnie to jedna z ciekawszych książek obyczajowych, które nawiązują do autentycznych wydarzeń historycznych. Powieść jest napisana z punktu widzenia kobiety.

To nie tylko opowieść o miłości Victorii i Roberta, ale też lekcja historii o realiach życia w powojennym Berlinie i Ameryce. Realia historyczne zostały tu umiejętnie i rzetelnie splecione z życiem zwykłych ludzi i ich osobistymi dramatami. Powieść ukazuje nie tylko wiele bolesnych i trudnych tematów, ale też siłę miłości, nadziei i człowieczeństwa

Wartka akcja oraz dobrze nakreśleni i wyraziści bohaterowie sprawiają, że ma się ochotę czytać dalej. Język powieści jest, moim zdaniem, pełen emocji, a dialogi prawdziwe i naturalne.

Zachęcam do zapoznania się z tą poruszającą lekturą, która zostanie z wami na długo.

Jeśli lubicie sięgać po powieści osadzone w historycznych realiach, wielowarstwowe, złożone historie - koniecznie zapamiętajcie ten tytuł.

„Victoria” Palomy Samchez- Garnici przenosi nas w dźwigający się spod ciężaru wojny świat, świat o tyle skomplikowany, że autorka wybrała na miejsce akcji powieści Berlin. Miasto, które jeszcze nie tak dawno stanowiło centrum wojennej machiny, stolicę Rzeszy mającej niechlubne ambicje do podbicia świata i zniszczenia narodów, teraz jawi nam się jako gruzowisko, w którym ścierają się wpływy Rosjan i sił alianckich, a mieszkańcy pozostawieni są na łaskę jednych i drugich, kombinując jak polepszyć swój los. Główna bohaterka, Victoria, mieszka z siostrą i małą córeczką, a jej działania skupiają się na zapewnieniu swym bliskim choć minimum normalności w topiącym się w chaosie, świecie. Śpiewa w nocnym klubie, pracuje jako spikerka w radio, ale tym co dodaje tej postaci kolorytu, są jej niezwykłe zdolności kryptograficzne i projekty nad którymi dziewczyna pracowała z profesorem Seegersem. Jak możemy się domyślać wiedza ta, posiadane informacje są cenną zdobyczą dla obcego wywiadu, a tym samym zagrożeniem dla bohaterki. Ucieczka do Ameryki wydaje się być szansą na nowe życie, zwłaszcza gdy ma się u swego boku miłość.

To niezwykle wciągająca, złożona historia o ludzkiej determinacji, nadziei, dążeniu wbrew przeciwnościom losu do obranego celu, ale i o poświęceniu, cierpieniu i złu, które pojawiają się w ludzkim życiu, niezależnie od miejsca w którym przyszło nam żyć. Życie okrutnie doświadczyło również wybranka serca Victorii- Roberta Nortona. Amerykanin przez ludzką nienawiść, nietolerancję, utracił najbliższych. W tym kontekście, to nie miejsca w których przyszło żyć człowiekowi są naznaczone złem, ale sami ludzie są jego nośnikiem, niezależnie czy to świat upadłych zdobywców, czy Ameryki kuszącej snem o spełnianych marzeniach.

Powieść napisana jest przystępnie, dynamicznie, pozbawiona jest infantylności i wiernie oddaje historyczne realia. Postacie są wyraziste, rozbudowane psychologicznie, zdają się żyć na kartach powieści własnym życiem. Z chęcią sięgnę po inne książki autorki.

" [...] Wróg nigdy nie umiera, jedynie zmienia oblicze. [...]"

Paloma Sánchez-Garnica stworzyła wyjątkową powieść pod tytułem "Victoria". Ona warta najwyższych ocen.

Cieszę się, że autorka przedstawiła nam brutalny świat, krótko po drugiej wojnie światowej, widziany z perspektywy Niemki. Oczywiście cofamy się tutaj również do roku 1939 i poznajemy pewien wątek, który ma bardzo duży wpływ na całą powieść.

Poznałam tutaj tytułową Victorię, która walczy z przeciwnościami losu i próbuje normalnie żyć. Mieszka z córeczką i siostrą. Rosyjscy okupanci mocno namieszają w jej życiu. Będą wzloty, upadki, radość, ale również płacz, nienawiść, zemsta i zbrodnia.

Mocno kibicowałam Victorii w dążeniu do wyznaczonego przez nią celu. Wierzyłam, że uda się jej spełnić wszystkie marzenia.

Autorka w tej powieści porusza między innymi takie tematy jak: rasizm, ruska propaganda, mur Berliński i fałszywe oskarżenia.

Genialna historia, która skradła moje serce. Podczas czytania uroniłam mnóstwo łez, ponieważ tutaj dzieje się dużo złego. Nieraz musiałam wstrzymywać oddech.

Autorka w idealny sposób przedstawiła, jak działali ruscy agenci między innymi w Berlinie i Stanach Zjednoczonych po drugiej wojnie światowej. Będziecie świadkami ich licznych manipulacji i jak kończyli ci, co nie chcieli z nimi współpracować. Szczerze, byłam przerażona.

Temat rasizmu i fałszywych oskarżeń został bardzo dobrze przedstawiony. Mam nadzieję, że już nigdy nikt nie będzie źle oceniał drugiego człowieka ze względu na kolor skóry. Kolor skóry nie ma znaczenia. Liczy się to, co dany człowiek ma w głowie i w sercu. Zapamiętajcie to. Nie ma zgody na powstanie kolejnej organizacji typu Ku Klux Klan.

Książkę Palomy Sánchez-Garnica czytałam z zapartym tchem.

Czy w powojennym świecie ludzie mimo bólu mogli kochać i być kochanymi?

Zapomniałam wam wspomnieć o siostrze Victorii, Rebekki. Zajmowała się siostrzenicą Hedy. Czasami wydawało mi się, że zachowywała się tak, jakby była jej matką. Często nie liczyła się ze zdaniem Victorii. Była zgorzkniała. Nie polubiłam jej. Siostra powinna stać murem za swoją siostrą. A co zrobiła Rebekka?

Jeżeli chcecie przekonać się, czy miłość sióstr przetrwa niejedną burzę i próbę czasu, to śmiało sięgnijcie po "Victorię".

Paloma Sánchez-Garnica w swojej powieści idealnie łączy ze sobą literaturę historyczną z obyczajową.

Czy nadzieja umiera ostatnia?

„Victoria” to monumentalna powieść obyczajowo-historyczna autorstwa hiszpańskiej pisarki Palomy Sánchez-Garnicy, która z rozmachem i wyczuciem splata losy jednostki z dramatyczną historią świata. Nagradzana autorka (PREMIO PLANETA 2024) proponuje opowieść o kobiecej sile, traumie wojny i poszukiwaniu nadziei w najbardziej nieprzyjaznych warunkach. To książka, która z jednej strony porywa fabularnie, a z drugiej zmusza do głębokiej refleksji.

Tytułowa bohaterka, Victoria, to postać o niezwykłym potencjale. W ruinach powojennego Berlina staje się symbolem walki o godność i przetrwanie. Wiodąc podwójne życie – jako artystka kabaretowa i ukryta specjalistka od szyfrów – próbuje chronić siebie i swoją rodzinę przed brutalnością nowej rzeczywistości. Szybko okazuje się jednak, że jej umiejętności są zbyt cenne, by pozostały niezauważone. Rosjanie zmuszają ją do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, co staje się punktem zwrotnym całej historii.

Sánchez-Garnica kreśli świat w sposób niezwykle obrazowy. Berlin jawi się jako miasto ruin – fizycznych i moralnych. Każdy mur, każdy cień kryje wspomnienia bólu, zdrady i utraty. W kontraście do tego przygnębienia pojawia się Ameryka – z pozoru kraj wolności, ale równie skomplikowany i pełen własnych demonów. To właśnie tam Victoria poznaje zakazaną miłość i staje przed dylematem moralnym: czy ulec uczuciu, które może ją ocalić, ale też wszystko skomplikować?

Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest ukazanie kobiecej perspektywy w kontekście wojny i polityki. Victoria nie jest bezbronną ofiarą historii – to kobieta z charakterem, inteligentna i niezłomna, która mimo ogromnego cierpienia nie traci poczucia celu. Autorka nie ucieka też od trudnych tematów: rasizmu, nierówności społecznych, traumy, samotności. Wszystko to wpisuje się w osobistą podróż Victorii, która – choć osadzona w historycznych realiach – nabiera wymiaru uniwersalnego.

Powieść zachwyca językiem – eleganckim, ale i pełnym emocji. Autorka umiejętnie balansuje między narracją historyczną a intymną opowieścią o relacjach. Dialogi są autentyczne, a tempo akcji utrzymane w sposób, który nie pozwala się oderwać. To nie tylko historia jednostki, ale i obraz epoki, pokazany z ogromną dbałością o detale.

„Victoria” to książka o sile miłości – tej macierzyńskiej, siostrzanej i romantycznej – która daje bohaterce siłę, by walczyć o siebie i innych. To również refleksja nad tym, jak długo cień wojny kładzie się na życiu tych, którzy przetrwali.

Sánchez-Garnica stworzyła opowieść pełną emocji, niejednoznaczności i piękna. To historia o przetrwaniu i odkupieniu, o ludziach na tle wielkiej historii, którzy mimo wszystko próbują pozostać sobą. „Victoria” to literatura wysokiej próby – poruszająca, bogata w treść i pozostająca w pamięci na długo.

"VICTORIA" to fascynująca, dwuczęściowa powieść od Palomy Sanchez-Garnica, która przenosi nas w sposób bardzo realistyczny do powojennego Berlina. Od wczesnych lat dzieciństwa interesowałam się wydarzeniami z czasów wojny i z okresu powojennego, więc chciałam jak najszybciej zapoznać się z tą fabułą. Książka ta w poruszający sposób dotyka zagadnień z którymi musieli mierzyć się ludzie w tych trudnych czasach, z głodem, z brakiem wystarczającej ilości żywności i energii, z inwigilacją, z rasizmem, z przymusowym rozdzieleniem osób sobie najbliższych.

Tytułowa bohaterka, która swoje życie dzieli z córką i siostrą, stara się ze wszystkich sił zapewnić żywność i godne warunki do życia swoim bliskim w zrujnowanym wojną Berlinie. Dzięki swoim zdolnościom pracuje nad opracowaniem szyfrów, usiłując ukryć swój ponadprzeciętny talent przed rosyjskim okupantem. Wieczorami prezentuje swoje wokalne umiejętności w klubie Kassandra. Na swojej drodze spotyka wielką miłość, a w wyniku zawiłych zdarzeń jej losy przenoszą się do Stanów Zjednoczonych. Czy Viktoria poradzi sobie z trudnościami jakie czekają na jej drodze? Czy odnajdzie ten wymarzony raj? Musicie przekonać się sami.

VICTORIA to powieść pobudzająca wyobraźnię, opisy są bardzo realistyczne i na długo zapadną w pamięci każdego czytelnika. Główna bohaterka pokazuje, że mimo wielu łez, cierpienia i poczucia niesprawiedliwości zachowuje ona nadzieję i wiarę na lepsze jutro. Jest pełna pasji, miłości, determinacji i tym stara się przezwyciężyć całe zło tego świata. Książka przywołuje wiele faktów historycznych czym wywiera ogromne wrażenie i sprawia, że staje się ona ponadczasowa. Gorąco polecam Wam to pouczające dzieło i potwierdzam, że nagroda literacka Premio Planeta 2024 nie została przyznana przypadkowo.

Wiele książek napisano o wojnie, ale również czas powojenny był okresem niesamowicie trudnym, bo choć wojna się skończyła, walka trwała nadal.

„Wróg nigdy nie umiera, jedynie zmienia oblicze.”

Do zrujnowanego Berlina, podzielonego po II wojnie światowej na wpływy wschodnie i zachodnie, zabiera nas hiszpańska autorka Paloma Sánchez-Garnica w napisanej z ogromnym rozmachem powieści historycznej „Victoria”. Ukazuje czas cierpienia, niepewności, głodu i codziennej walki z perspektywy kobiet, na które spadły konsekwencje przegranej wojny.

Zaczęłam czytać tę powieść z ciekawości, zachęcona znakomitymi opiniami o poprzedniej książce autorki, „Ostatnie dni w Berlinie”, a poza tym lubię silne kobiece postaci. Ale nie spodziewałam się, że ta historia tak głęboko we mnie wniknie.

Victoria, kobieta poraniona przez życie, wciągnięta w tryby historii większej niż ona sama, stała się dla mnie symbolem wszystkich tych, którzy musieli przetrwać, mimo że nie mieli już sił. Kobieta, która była gotowa na wszystko, by ocalić córkę i siostrę. By zapewnić im lepsze życie, nawet jeśli oznaczało to układ z diabłem czy wygnanie z własnego świata.

Historia Roberta, Amerykanina, którego losy niespodziewanie i nierozerwalnie splatają się z życiem Victorii, rozdarła mi serce jeszcze bardziej. Udowodniła, że niesprawiedliwość, niegodziwość, nienawiść i brak tolerancji rozlewają się wszędzie tam, gdzie jest człowiek zbierając krwawe żniwo i odbierając wszystko, dla czego warto żyć.

Losy Heidi, dorastającej w świecie, który próbował złamać jej matkę Victorię, pokazały, że wojna nie kończy się w dniu podpisania pokoju. Ona toczy się długo po cichu, w rodzinach, w sumieniach, w kolejnych pokoleniach.

A zakończenie… Ach. Nie mogę zdradzić, ale powiem jedno – zamknęłam książkę ze łzami w oczach i długo jeszcze patrzyłam w okno, myśląc o tym, ile trzeba mieć w sobie siły, by żyć w prawdzie. By kochać mimo wszystko. By przebaczyć.

Jeśli szukacie powieści, która ma w sobie historyczną głębię, psychologiczną prawdę i emocje tak realne, że aż bolą, to sięgnijcie po „Victorię”. Nie będzie to lektura lekka, ale będzie przejmująca, gęsta od emocji, bolesna, a przy tym dająca przebłysk nadziei. I co najważniejsze będzie prawdziwa i zostanie w Was na długo.

"Victoria” to literacka perełka.

Przenosi nas w trudne czasy powojennego Berlina, będąc jednocześnie opowieścią o miłości, odwadze i determinacji.

Rani serce i duszę, ale jednocześnie je ubogaca – pozostawiając trwały ślad w pamięci.

Autorka idealnie ukazuje brutalną rzeczywistość, której doświadczają niemieccy cywile w zniszczonym mieście, gdzie codzienność to nieustanna walka o przetrwanie.

Obserwujemy życie głównej bohaterki Victorii – silnej kobiety, matki i siostry, której losy przeplatają się z tragicznymi wydarzeniami tamtych czasów.

Podziały klasowe, niewolnictwo oraz rasizm, pokazując wstrząsające wydarzenia wpływające na życie wielu ludzi- to są te trudne tematy w książce.

Nie można przejść obojętnie obok niesprawiedliwości oraz okrucieństwa, które dotykają zarówno bohaterów powieści, jak i ich otoczenie.

Każda strona książki jest pełna emocji – od wzlotów radości po najbardziej bolesne upadki.

Wspólnie przeżywamy dramaty życia bohaterki : strach przed rosyjskimi okupantami czy zawirowania międzyludzkich relacji.

Historia ta nie tylko wciąga nas w wir wydarzeń; zmusza do refleksji nad historią ludzkości i tragediami przeszłości.

Warto zaznaczyć mocny psychologiczny portret bohaterów.

Relacje między Victorii a jej siostrą Rebeką są pełne napięcia i emocji – odkrywając mroczne zakamarki ludzkiej natury i rodzinnych więzi.

„Victoria” to powieść wielowątkowa oraz spójna fabularnie.

Niezwykła mieszanka gatunków literackich sprawia, że książkę czyta się doskonale!

Autorka umiejętnie angażuje czytelnika i przypomina mu o ważnych lekcjach historii: kolor skóry czy pochodzenie nie powinny być podstawą do nienawiści.

To pozycja dla każdego, kto pragnie zgłębić ludzką naturę oraz przemiany społeczne zachodzące na świecie

To historia niosąca ze sobą niesamowite emocje i przemyślenia – lektura obowiązkowa!

Zdecydowanie zasłużoną nagroda literacka Premio planeta 2024

Victoria... Tytuł symbolizujący zwycięstwo. Książka ukazująca powojenny świat... Książka która podejmuje ciężkie i trudne tematy...

Z reguły nie czytam książek poruszających temat wojny czy życia w powojennym świecie. Jednak ta wpadła w moje ręce i nie chciała wypaść zanim jej nie przeczytam.

Czyta się ją bardzo łatwoz dzięki dużej ilości Dialogów, zawiera krótkie opisy , a szybka nie dająca się znudzić akcja wpływa na to że ta książkę się pochłania.

Podejmuje ona niełatwy temat życia w zniszczonym świece przez wojnę. Głód , brud , nędza jedzenie na kartki to rzeczywistość jaka spotkała bohaterów książki. Berlin ukazany jest jako podzielone na strefy okupacyjne miasto, żeby przetrwać często trzeba wiele od siebie dać , dać siebie. Główna bohaterka próbuje wraz z siostrą wychowac i wykarmić swoje dziecko żyjąc pod pręgą strachu i niepewności. Gdy tylko pojawią się możliwość wyjazdu do Ameryki nie waha się ani chwili. Czując że tam będzie dla niej szczęśliwe miejsce ... Ale czy będzie ? To kraj przesycony rasizmem i nierównością, tam życie również nie jest łatwe. Szybko Victoria odziera się ze złudzeń o cudowności Ameryki.

To piękna i trudna historia. Rozterki , życie głównej bohaterki jest tak namacalnie opisane , że momentami czuje się jakby ona była gdzieś blisko , była nasza koleżanka przyjaciółka i łatwo jest wczuć się w jej życie.

Książka której się nie zapomina.

To książka która zostawia po sobie mnóstwo przemyśleń .

Książka która pokazuje , że trzeba doceniać co się ma i to jakie życie się ma.

Przyznam się szczerze, że podeszłam do tej książki bardzo ostrożnie. Była w tym odrobina niechęci, obawy, ale przede wszystkim zblokowania się dawno temu na ten typ literatury.

Całkiem niepotrzebnie i jeszcze bardziej niesłusznie.

Ta powieść to literacka perełka, która choć rani serce i duszę, to jednocześnie je ubogaca i uszlachetnia. Odsłania tematy trudne i bolesne, nadając im jednocześnie ważny wydźwięk i zostawiając trwały ślad w pamięci.

Autorka przenosi nas w czasy powojenne, do zrujnowanego Berlina, gdzie nadal rządzą głód i nędza, a świat widziany okiem niemieckich cywilów pełen jest trudności i codziennej walki o przetrwanie. Nadal bowiem, ze strony krajów, które wygrały wojnę, trwają przepychanki o wpływy i obszary, a co za tym idzie w stronę niemieckiej ludności kierowana jest pogarda i poniżanie.

Książka porusza również problematykę podziałów klasowych, niewolnictwa oraz segregacji rasowej, która na mocy praw Jima Crowa, tak mocno odcisnęła piętno na ludności, na południu Stanów Zjednoczonych, w latach 30. ubiegłego wieku. Barbarzyńskie traktowanie Afroamerykanów, ogromna niesprawiedliwość w sądzeniu, niesłuszne wyroki, kary śmierci, eksperymenty medyczne, Ku Klux Klan, wszystko to sprawia, że biorą górę emocje, których sami się po sobie nie spodziewamy.

Książka zostawia ogromną wyrwę w sercu i choć nie jest odwzorowaniem historycznych zapisów i nie jest powieścią stricte historyczną, to wszystkie odniesienia do tych wydarzeń opisane są z niezwykłą drobiazgowością. Autorka czyni to w sposób bardzo obrazowy, dając wrażenie uczestniczenia w życiu bohaterów i przeżywania razem z nimi codziennych trudności. Ich sylwetki psychologiczne, opisy, "podsłuchane" rozmowy i zasady, ktorymi się kierują, dają nam szeroką perspektywę i możliwość odniesienia się do zdarzeń. Czy również zrozumienia? Czy jesteśmy gotowi do zmierzenia się z przeszłością i odkrycia tajemnic poprzedniej epoki? Czy spod warstwy zalegającego brudu i kurzu można odkopać również kawałeczek szczęścia i nadziei?

Czy Victoria rzeczywiście oznacza zwycięstwo?

To musicie sprawdzić i ustalić sami, ale na zachętę zdradzę Wam, że imię głównej bohaterki zobowiązuje. A jej nieustępliwość, odwaga, determinacja i wytrwałość zasługują na to, żeby to imię widniało na okładce powieści, a już na pewno by zostawiło trwały ślad w Waszych sercach.

Okładka ma wszystko to, co stanowi esencję tej książki. Przenosi i pozwala wczuć się w jej klimat, poczuć ból, strach i niepewność tamtych lat, ale również odnaleźć wiarę, promyczek nadziei i posmakować tej najważniejszej z nich, miłości ❤️

Victoria, znaczy zwycięstwo, dodatkowo osoby obdarzone tym imieniem cechuje wewnętrzna siła i odwaga…

I najnowsza książka „Victoria” od Paloma Sánchez-Garnica, opisuje właśnie historię takiej „prawdziwej” Victorii.

Autorka przenosi nas do powojennego i zniszczonego Berlina, gdzie Victoria musi wykazać się ogromnym sprytem, siłą a także odwagą aby przetrwać. Kobieta ta ma niesamowity dar, którym jest szyfrowanie, pomoże to jej przetrwać ale będzie to też jej przekleństwo. Gdy w Berlinie pojawiają się Rosjanie a życie jej córki i siostry jest w niebezpieczeństwie, Victoria zrobi wszystko żeby je ochronić. Co ją czeka? I jak daleko będzie musiała się posunąć sprawdźcie sami….

Ta książka prezentuje niezwykle wciągająca fabularnie historię, której główna bohaterka jest niezwykłą kobietą pokazującą swoimi czynami miłość do swojej rodziny a także swoją ogromną siłę. To postać, która na długo zostanie w głowie!

Książka ta w zeszłym roku dostała nagrodę Premio Planeta 2024 i wiecie co w pełnię na nią zasłużyła. Bo od początku do końca jest ona świetna i czyta się ją doskonale❤

Powieści tej autorki to niebywała przyjemność dla czytelnika. Wspaniale pisze o miłości, z ciekawością opowiada o historii, wyciąga na światło dzienne mało znane fakty i zmusza czytelnika do tego, by sam je sprawdził. Gorąco polecam tę nietuzinkową i wspaniałą powieść!

Powieść przenosi nas do powojennego, zruinowanego Berlina, gdzie główna bohaterka, Victoria, walczy o przetrwanie. Jest ona kobietą niezwykle inteligentną, obdarzoną talentem do tworzenia skomplikowanych szyfrów, co stanowi nie tylko jej atut, ale i przekleństwo. W świecie pełnym zła, zniszczonym przez wojnę i pogrążonym w chaosie, umiejętności Victorii stają się jej kluczem do przetrwania.

Gdy na horyzoncie pojawiają się rosyjscy okupanci, nie tylko jej życie staje się zagrożone, ale również życie jej córki Hedy i siostry Rebekki. Victoria, mimo wszystko, nie poddaje się. Podejmuje walkę na wielu frontach. Z każdym krokiem książka ukazuje nam, jak wielką siłę ma matka, kobieta, która zmaga się z nieludzkimi wyborami, a jej determinacja nie pozwala na złożenie broni, mimo iż nie widzi końca cierpienia. A to dopiero początek. Więcej fabuły wam nie zdradzę, nie chce psuć elemntu sporego zaskoczenia. Mogę tylko zachęcić do lektury tej niezwykłej powieści.

Sanchez-Garnica posługuje się w tej powieści subtelnym, a jednocześnie niezwykle silnym językiem. Jej opowieść jest pełna niuansów, pełna zwrotów akcji i głęboko ludzkich momentów. W obliczu tragicznych wydarzeń powojennego świata, pełnego braku sprawiedliwości i ciągłego strachu, odnajdujemy w niej postać, która nie boi się marzyć i walczyć o swoją przyszłość, mimo że w jej rękach leży los innych.

Victoria to powieść o miłości, która staje się nadzieją, o mocy ludzkiego ducha i o tym, jak wojna potrafi zmienić nie tylko świat, ale i serca tych, którzy ją przeżyli. Autorka w subtelny sposób ukazuje, że niezależnie od brutalności historii, miłość i poświęcenie potrafią przezwyciężyć nienawiść i ból.

Nagroda literacka Premio Planeta 2024 przyznana książce jest absolutnie zasłużona. To dzieło, które porusza najczulsze struny, ukazuje nie tylko okrucieństwo przeszłości, ale i siłę człowieka, który nie poddaje się w obliczu najtrudniejszych prób. Książka ta zostanie z czytelnikiem na długo po jej zakończeniu, ponieważ jej przesłanie o miłości, nadziei i walce o przyszłość, nawet w najciemniejszych czasach, nie jest tylko literacką fikcją, ale ponadczasowym przesłaniem.

Victoria to bez wątpienia jedna z tych książek, które pozostawiają ślad w sercu na zawsze.

„Victoria” to powieść, która nie tylko opowiada historię, ale przede wszystkim sprawia, że ją się głęboko przeżywa.

Już od pierwszych stron książka wciągnęła mnie swoim dramatyzmem, atmosferą powojennego chaosu i – co najważniejsze – niesamowicie silną główną bohaterką. Victoria to kobieta złożona, krucha i silna jednocześnie, rozdarta między miłością, lojalnością i pragnieniem wolności. W jej postaci znalazłam odbicie wielu realnych kobiet z kart historii – takich, które nie miały przywileju wyboru, ale mimo to potrafiły zachować godność i walczyć o tych, których kochają.

To, co dla mnie najważniejsze w tej książce, to jej głęboko humanistyczny wydźwięk. Sánchez-Garnica nie pozwala nam uciec w prostą narrację „dobrych i złych”. Pokazuje świat skomplikowany, pełen moralnych szarości, w którym nawet miłość potrafi być ciężarem, a wybory – tragicznie niejednoznaczne. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie zestawienie dwóch światów: powojennego Berlina i rzekomo wolnej, ale pełnej uprzedzeń Ameryki. Autorka bez patosu, ale z siłą, mówi o rasizmie, stracie, politycznej grze, w której jednostka często bywa tylko pionkiem.

Zachwyciła mnie również konstrukcja powieści – bogata, wielowątkowa, a przy tym niezwykle spójna. Każdy wątek ma swoje znaczenie: relacje rodzinne, złożona więź Victorii z siostrą Rebeką, trudna miłość do Roberta, a nawet drugoplanowe postacie, które wzbogacają całą narrację o głębię i realizm.

Nie była to łatwa lektura. Wymagała ode mnie uważności i momentami – przerw na oddech. Ale też – i to rzadko się zdarza – pozwoliła mi poczuć coś więcej niż tylko zaciekawienie losami bohaterów. Czułam bunt, smutek, złość, ale i nadzieję. Ta książka nie opowiada tylko o przeszłości – ona rezonuje z tym, co nadal dzieje się w świecie i w ludziach.

Dla mnie „Victoria” to opowieść o tym, że w świecie pełnym przemocy, kłamstw i politycznych układów jedyną prawdziwą siłą jest miłość – ta codzienna, bezwarunkowa, czasem niewygodna, ale zawsze prawdziwa. To książka, która zostaje w człowieku na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Z całego serca polecam – to nie jest tylko dobra powieść. To doświadczenie.