Uwięzieni w przeszłości

“Nie możesz zamknąć się w tym domu na zawsze. Musisz żyć”

Po śmierci ukochanego Mina postanowiła kupić wymarzoną stadninę koni. Pogrążona w żałobie kobieta odizolowuje się od mieszkańców pobliskiego miasteczka.

Rafael po odbyciu kary w więzieniu wraca do domu. Mieszkańcy nie są w stanie jednak zapomnieć tego co zrobił. Z powodu uprzedzeń nie może znaleźć pracy. Kiedy dowiaduje się, że nowa właścicielka stadniny szuka kogoś do pomocy postanawia spróbować mając nadzieję, że nie wie ona nic o jego przeszłości.

“Uwięzieni w przeszłości” to historia o stracie i drugich szansach. Niestety nie przypadła mi do gustu. Zaintrygował mnie opis jednak fabuła była bardzo przewidywalna, nawet trochę się nudziłam. Przeszkadzało mi tu wszystko zaczynając od narracji, po długie opisy, aż po głównych bohaterów, którzy mnie nie przekonali. Brakowało mi autentyczności i emocji. Był moment kiedy myślałam, że akcja się rozwinie, jednak po kilku stronach robiła się znów tak samo przewidywalna. Uważam, że gdyby ta historia była trochę dłuższa mogłoby być lepiej, bo zabrakło rozwinięcia niektórych wątków, a inne były rozwinięte niepotrzebnie.

Muszę przyznać, że dość łatwo mnie kupić. Wystarczy koń na okładce, wzmianka o ranczu w fabule i już wiem, że muszę taką książkę przeczytać. Nic więc dziwnego, że zdecydowałam się na kolejną lekturę Moniki Serafin, chociaż jej wcześniejsze książki były raczej średnie. Czy tym razem oczarowała mnie zatem moimi ulubionymi motywami?

Muszę przyznać, że autorka dała radę. Nie jest to co prawda lektura odkrywcza czy innowacyjna, ale bardzo lekka i sympatyczna, idealna jako książka na ciepły słoneczny dzień. Niezobowiązująca a jednak wciągająca, gdzie życie bohaterów warte jest uwagi a ich problemy może i wydają się trochę naciągane, ale nie na tyle, by nie dać im szansy.

Jedyne moje zastrzeżenie, które nieustannie wadzi mi w polskich książkach to zagraniczne imiona. Mocno daje mi się we znaki zamiłowanie do amerykańskiego stylu wśród naszych rodzimych autorów, bo ja bardzo sobie cenię kraj w którym mieszkam i chciałabym o nim czytać, podobnie jak poznawać bohaterów, którzy nazywają się jak moja rodzina czy przyjaciele.

Sama fabuła jest bardzo przyjemna. Zabiera nas na słoneczne ranczo wraz z bohaterką, Miną Davis, która po śmierci ukochanego porzuca Waszyngton i rozpoczyna nowe życie. Nie chce jednak obcować z mieszkańcami miasteczka, bo pogrążona w żalu wybiera jedynie towarzystwo zwierząt. Jednak pewnego dnia los stawia na jej drodze Rafaela, odrzutka, byłego więźnia, człowieka, który potrzebuje pracy i znajduje ją nieoczekiwanie w stadninie Miny. Ich losy się krzyżują, szczególnie, że obydwoje narażeni są na nieprzychylne plotki ze strony mieszkańców. A nic tak nie jednoczy jak wspólny wróg, prawda?

Sympatyczni bohaterowie, tacy w towarzystwie których można spędzić miłe popołudnie. Lekka, ale ciekawa historia. Wystarczająca liczba emocji, by nadać powieści wiarygodności. Konie, widoki i chęć przeniesienia się na ranczo wraz z bohaterką. To wszystko składa się na miłą dla oka lekturą obyczajowo-romantyczną, jak dla mnie najlepszą w dorobku autorki. Bardzo się cieszę, że dałam jej szansę, ponieważ przeżyłam fajną przygodę a do tego podobała mi się sama historia Miny, przemycenie do fabuły relacji rodzicielskich, trudnej przeszłości, odrzucenia społecznego czy nowego startu w życiu. Nie zabrakło więc niczego, także emocji.

"Uwięzieni w przeszłości" to bardzo dobra książka. Z zaskoczeniem muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że podczas czytania będę się aż tak dobrze bawić. A jednak Monika Serafin przekonała mnie do siebie pomysłem a także wykonaniem, serwując idealną lekturę na leniwe popołudnie. Jeśli szukacie więc niezobowiązującego pewniaka - polecam.

Rafael wyszedł z więzienia i próbował zacząć normalnie żyć. Tylko czy życie z łatką „kryminalisty” będzie to umożliwiało? Zwłaszcza w miasteczku, gdzie plotki rozchodzą się z prędkością światła? Wydawało się to trudne i dopiero spotkanie z Miną, nową właścicielką stadniny, dało światełko w tunelu. Ale co się wydarzy, gdy prawda o przeszłości Rafaela wyjdzie na jaw?

Nie jest to książka, której akcja porwie nas już od pierwszej strony, ponieważ historia w niej zawarta rozwijała się bardzo powoli. Samych wydarzeń, które mogłyby zaciekawić czytelnika nie było tu wiele, ale mam wrażenie, że w tej książce nie o to chodziło. Wydaje mi się, że autorka skupiła się bardziej na emocjach, przeżyciach i wewnętrznych rozterkach bohaterów, niż na samej akcji. I zrobiła to naprawdę dobrze, ale jednak zabrakło mi punktów, które rozkręciłyby trochę tę historię. Ponadto było tu zdecydowanie za mało dialogów. Wiele kwestii poznawaliśmy w formie rozbudowanych opisów, na których skupiła się autorka, co dla mnie niestety było trochę męczące.

Sama historia była jednak dobrze wymyślona. Bohaterowie cierpieli przez swoją przeszłość i trudno im było się otworzyć na nowe doznania. Już sam tytuł książki sugeruje, że przeszłość grała w tej historii kluczową rolę. Książka ta opowiadała o stracie miłości swojego życia, o problemach z jakimi trzeba się mierzyć po wyjściu z więzienia oraz o tym, jak łatwo jest oceniać człowieka „po okładce”, nie znając dobrze jego historii.

⭐RECENZJA⭐

Mina Davis wyprowadza się z Waszyngtonu i kupuje stadninę koni. Jest samotna i podchodzi z dystansem do ludzi. Z nikim nie chce się zaprzyjaźnić, po prostu chce być sama. Pewnego dnia na jej drodze staje Rafael Torros, który nie ma ciekawej przeszłości. Mężczyzna szuka pracy, ale nie jest to proste w jego położeniu. Jednak los jest dla niego łagodny i dostaje pracę u Miny. Tych dwoje łączy coś, o czym nie wiedzą. Przeszłość? I teraźniejszość, która przez wcześniejsze wydarzenia nie jest łatwa. Czy uda im się przezwyciężyć to wszystko i zaznać szczęścia?

🐴

Ależ to była dobra lektura! Pierwszy raz miałam styczność z pisarką @monikamserafin, ale wiem, że nie ostatni 😜 Jakiś czas temu nawet dostałam jej dwie książki od @angelreads_ 😁 i jak tylko uporam się ze swoim stosem powieści do recenzji, to zabiorę się za nie 😃 Historia w tej powieści jest jakby prawdziwa, przynajmniej ja miałam takie wrażenie. Życiowe rozterki naszych głównym bohaterów, przeszłość i poszukiwanie tej prawidłowej ścieżki życiowej jest dla nich niebywałe trudne. Nie mogą mieć spokoju choćby na chwilę. Ogromnie się cieszę, że autorka nie zapchała tej lektury bezsensownymi dialogami, oraz ogólną zbyt długą fabułą. Wszystko było stonowane, w sam raz i bez przesadyzmu. Ciekawie rozwijająca się historia oraz jej zwroty powodują, że ta powieść staje się jeszcze bardziej interesująca. A postacie, które mają serce na dłoni, zachwycają i przyciągają do siebie z kartki na kartkę. Powiem Wam, że ja wsiąknęłam w tę książkę i żałowałam, że tak szybko się skończyła. Tak naprawdę nawet nie wiem kiedy ją skończyłam 😅 A dzięki świetnemu językowi i przyjemnemu stylowi, to już w ogóle się zatraciłam. Pisarka w tej lekturze poruszyła bardzo ważny temat - temat oceniania, "spuszczania psów" na innych. To, że coś w przeszłości nie wyszło, nie oznacza, że ma wpływ na naszą teraźniejszość i nie oznacza, że popełnimy ten sam błąd. Ale niestety ludzka mentalność jest właśnie taka... Przykro mi jest z tego powodu, ale cóż ja mogę? Mało jest osób w obecnych czasach, które nie oceniają drugiego człowieka po wyborze życiowym, po wyglądzie, po orientacji, po przeszłości, po czynach, których się dokonuje. U dłoni jednej ręki policzyłabym takie osoby, które mnie otaczają, ale to są te szczere i kochające osoby i takich trzeba się trzymać. Dziękuję @monikamserafin za tę powieść i czekam na więcej tak chwytających za serce lektur, jak ta 😃 Polecam z całego serca! 😃 Miłego 🖤

🐴

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwoniezwykle 🖤

🐴

"Uwięzieni w przeszłości" to historia opowiadająca o dwójce ludzi, których prześladują wspomnienia, nie pozwalające im cieszyć się teraźniejszością.

Monika Serafin przedstawiła bohaterów, którzy po ciężkich przeżyciach próbują na nowo odnaleźć się w życiu. Zarówno Mina, jak i Rafael stawiają czoła nie tylko swoim problemom, ale również mieszkańcom małego miasteczka, którzy oceniają ich przez pryzmat plotek i własnych domysłów. Relacja postaci rozwija się bardzo powoli. Zaczyna się od wspólnej pracy, a z czasem zostaje do tego dołączone zaufanie i przyjaźń. Wszystko toczy się swoim własnym rytmem, nie ma nachalnej miłości od pierwszego wejrzenia i za to daje autorce ogromny plus.

Mina jest silną kobietą, która nie boi się nowych wyzwań. Dusi jednak w sobie wiele smutku i żalu, nie może pozbierać się po stracie ukochanego. Nie chce nawiązywać bliższych relacji z ludźmi, a ukojenie odnajduje jedynie w kontaktach z końmi, o które dba, jakby były jej dziećmi. Polubiłam bohaterkę i z ciekawością obserwowałam jej losy, a także zmagania z codziennym życiem.

Mam natomiast problem z Rafaelem. Były momenty, kiedy mężczyzna zachowywał się, jak małe dziecko. Rozumiem, że więzienie zmienia ludzi, ale to nie znaczy, że trzeba ukrywać przed bliskimi sekrety, które wiadomo, że prędzej czy później, wyjdą na jaw. Przeszkadzało mi także zachowanie jego mamy, która była nad wyraz irytującą postacią.

Książka napisana jest w trzeciej osobie, co sprawiło, że miałam czasami problem, aby wczuć się w fabułę. Zdarzały się też zbyt długie opisy, które lekko mnie nudziły. Zwróciłam również uwagę na ciągłe podkreślanie potliwości bohaterów. Rozumiem, że było gorąco i autorka chciała zaznaczyć ten ciepły klimat, ale strasznie rzucało mi się to w oczy i trochę przeszkadzało.

"Uwięzieni w przeszłości" to książka na jeden wieczór. Nie wywoła w Was wulkanu emocji, ale myślę, że można dać jej szansę.

Uwięzieni w przeszłości kuszą piękną okładką, która w pełni nawiązuje do swojej treści. Wszystkie fanki klimatów rancza, koni i wysokich temperatur w szczególności zakochają się w książce. A my? Spędziłyśmy przy niej miło czas. Wielowątkowa ale nie skomplikowana historia, która przez pewien czas trzyma czytelnika w napięciu. Z pewnością znajdzie wiele fanek 😊

W książce pojawia się wiele postaci, chociaż niewątpliwie to osobowość byłego więźnia Rafaela jest jedną z tych głównych. Chociaż mężczyzna odsiedział swój wyrok w więzieniu odebrałam go jako opanowanego mężczyznę, ambitnego i przede wszystkim dojrzałego. Ale przez swoje opanowanie zbliżył się do nowej właścicielki stadniny, Miny Davis. Jej postać to prawdziwie uwięziona kobieta w swojej przeszłości. Odizolowała się od świata wspominając stale tylko jednego mężczyznę:

"Takim go pamiętała: wesołym i beztroskim. I takim chciała go pamiętać, dlatego w kółko, dzień w dzień, każdego poranka wyobrażała sobie jego twarz, uśmiech i błysk w oczach, choć za każdym razem zdawało się to coraz trudniejsze. Czas mijał i chociaż pamięć o nim nadal w niej żyła, wspomnienia zaczynały blaknąć."

Trzeba przyznać, że fabuła książki została poprowadzona w bardzo niebanalny sposób wprowadzając nowe postacie i powoli odsłaniając kolejne puzzle układanki. Otoczka tajemniczości wokół zdystansowanych bohaterów została zbudowana chyba aż nadto, bo prawda wydała się być delikatniejsza niż by się wydawało. Kiedy tylko wyszła na jaw emocje lekko opadły, do czasu zakończenia które na powrót przywróciło emocje. Z pewnością doceniamy również ciągłą niepewność. Do czego zaprowadzi naszych bohaterów ich przeszłość która niewątpliwie ich zniewoliła?

Za kim tęskniła Mina? Z jakich powodów również Rafael miał trudność aby wziąć życie w swoje ręce? Przekonajcie się sami. Z pewnością spędzicie miłe chwile czytając o miasteczku ❤️

Bardzo przyjemnie czytało mi się te książkę. ❤️ Styl pisania autorki przypadł mi do gustu, tak samo jak stworzona przez nią historia i bohaterowie.

Czytając tę historię, trafiamy do małego miasteczka, w którym każdy wie wszystko o każdym. Nasi główni bohaterowie nie do końca tam pasują, ponieważ każde z nich posiada trudną przeszłość, która w jakiś sposób wyklucza ich z tego społeczeństwa.

Bardzo podobała mi się relacja między Miną a Rafaelem, która rozwijała się stopniowo. Dzięki temu odnosiłam warzenie, że ich uczucie jest bardziej autentyczne. Każde z nich musiało uporać się ze swoją przeszłością i odnaleźć w nowej teraźniejszości, w której nie koniecznie odnalezienie miłości było priorytetem.

Chciałam też zwrócić uwagę na opisy ludzi miasteczka, czy pogody. Nie rozwlekły fabuły, a idealnie ją dopełniały tworząc wyjątkowy klimat.

Książkę polecam.❤️ Dlaczego? Ponieważ możemy odnaleźć w niej piękne przesłania. Z pozoru prosta historia pokazuje, że nie należy się poddawać, że przeszłość nie musi nas definiować, i że warto dać sobie szansę na szczęście w życiu. Dajcie się porwać tej urokliwej historii, która potrafi zaskoczyć.

„Uwięzieni w przeszłości”

Mam dylemat z tą książką, bo uważam, że jest całkiem dobra, jednak mam też wiele, ale.

Miałam problem, z wejściem w narrację trzecioosobową, to chyba najbardziej mi przeszkadzało.

Książka przedstawia poruszającą historię, dwojga ludzi, którzy naprawdę są Uwięzieni w przeszłości.

Rafael to facet, który zaczyna od nowa, jednak jego przeszłości, nie pozwala mu ruszyć dalej. Jedyną jego szansą, jest Mina Davis, nowa właścicielka stadniny koni.

Mina zmieniła otoczenie, odcięła się od ludzi. W miasteczku nie mówią o niej dobrze. Nie rozumieją, skąd tak młoda kobieta, miała pieniądze, aby rozbudować stadninę koni.

Tych dwoje potrzebuje się nawzajem.

On szuka pracy, w której nie będą pytać o jego przeszłości.

Ona szuka kogoś do pomocy przy koniach, kogoś, z kim nie będzie musiała rozmawiać.

Wracając do moich ale.

Główny bohater miał zadatki na miano mamin synka. Dorosły facet, co chwilę zastanawiał się, co powie mama, przecież ostrzegała go przed tą kobietą. Mężczyzna ma naprawdę bardzo dobry kontakt i liczy się ze zdaniem matki, ale to gdybanie, co mama powie, irytowało mnie.

Główna bohaterka, przez długi czas, nie nawiązywała, żadnych znajomości w miasteczku, aż tu nagle, pod wpływem Rafaela, zaczyna się zwierzać ot, tak. Opowiada o całej swojej przeszłości.

Taka duża zmiana, tak szybko, jakoś tego nie kupuję.

W tej książce, na samym początku, wszystko dzieje się w takim normalnym tempie, aż tu nagle bach i relacja między bohaterami, zmienia się o 180°.

Jednak to, że akcja przyspieszyła, nie sprawia u czytelnika zdezorientowania. Ja cieszyłam się, że brak tu większych dramatów. Oczywiście będą nieporozumienia, ale bohaterowie potrafią rozwiązać to, jak dorośli ludzie.

Choć z początku nie byłam przekonana do tej książki, to po skończeniu przyznaję, że fajnie spędziłam z nią czas. Choć uważam, że „Narzeczona na chwilę”, była o wiele lepsza.

Mimo wszystko polecam wam tę książkę, można spędzić z nią fajnie czas.

Książka ,,Uwięzieni w przeszłości" to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i wielkie, pozytywne zaskoczenie.

Lekki styl pisarski i dynamiczna fabuła autorki spowodowały, że książkę przeczytałam dosłownie na raz. Dodatkowo poruszone wątki wykluczenia społecznego, szufladkowania czy utraty najbliższej osoby tworzą wzruszającą, prawdziwą historię ludzi dotkniętych przez życie.

Mina Davis po stracie ukochanego porzuca swoje dotychczasowe wygodne życie i w małym miasteczku kupuje upadającą stadninę. Tam w samotności stara się uleczyć wciąż niezabliźnione rany. Ukojenie odnajduje wśród zwierząt i otaczającej ją natury. Gdy wydaje się, że już zawsze towarzyszyć będzie jej wyłącznie wspomnienie męża niespodziewanie u bram stadniny pojawia się tajemniczy mężczyzna, który szuka u Miny zatrudnienia. Początkowo kobieta jest sceptycznie nastawiona na propozycję pomocy ze strony Rafaela, gdyż mimo iż w ich małym miasteczku każdy zna każdego, tak o Rafaelu nie każdy chce rozmawiać. Mimo to Mina przyjmuje go do pracy a z czasem zauważa nie tylko zmianę w gospodarstwie ale i w swoim zachowaniu. Czy Rafael zdoła zburzyć mur, który zbudowała wokół siebie? Czy Mina zaakceptuje burzliwą przeszłość Rafaela?

Świetna, wciągająca książka, dynamiczna i naładowana emocjami ale przede wszystkim dojrzała. Tą dojrzałość ujrzałam podczas rozmów Miny z mężem, gdzie naprawdę ciężko było powstrzymać emocje. Emocje wzbudzał we mnie również Rafael, postać doświadczona przez życie, nierozumiana i stygmatyzowana przez mieszkańców miasteczka co autorka świetnie przedstawiła obrazując nam wizję toksycznego społeczeństwa małej miejscowości.

Serdecznie Wam polecam tą lekturę!

[RECENZJA]

UWIĘZIENI W PRZESZŁOŚCI

Autor: Monika Serafin

Wydawnictwo: NieZwykłe

Premiera: 21.04.2021

UWIĘZIENI W PRZESZŁOŚCI to nowa niesamowita historia miłosna Autorki serii NARZECZONA – Narzeczona na chwilę i Narzeczona na dłużej.

Mina Davis – młoda i ambitna dziewczyna, pochodzi z bogatej rodziny, wcześniej mieszkała w Waszyngtonie, teraz postanowiła przeprowadzić się do małego miasteczka Downey River. Po śmierci ukochanego męża, kobiecie trudno jest wrócić do codzienności, bardzo przeżywa stratę i wciąż pogrążona jest w żałobie. Dawniej otwarta i przebojowa, teraz stroni od ludzi. Mina kupiła stadninę koni, opiekuje się zwierzętami i korzysta z uroków natury. Los na jej drodze stawia pewnego mężczyznę. Rafael Torros właśnie wyszedł z więzienia. Chce stanąć na nogi, szuka pracy, ale kryminalna przeszłość nie ułatwia mu tego. Okazuje się, że nowa właścicielka stadniny szuka kogoś do pomocy w gospodarstwie. Czy Rafael dostanie pracę w stadninie? Czy uda mu się przebić przez mur jakiś zbudowała wokół siebie Mina? Jak zareaguje kobieta, kiedy dowie się, że Rafael to były więzień? Czy oboje uwolnią się od przeszłości?

Bardzo miło wspominam serię Narzeczona, ale Uwięzionych w przeszłości czytało mi się jeszcze lepiej. Świetna historia, super bohaterowie, idealnie dobrany tytuły, historia z przeszłości, tajemnice, cierpienie po stracie, trudne doświadczenie, ale przede wszystkim też magia uczuć. Autorka idealnie oddała małomiasteczkowy klimat, w ciekawy sposób opisała życie w stadninie, bardzo dobrze połączona historia bohaterów oraz przeszłość z teraźniejszością. Jestem zauroczona klimatem Downey River i fabułą. Bardzo lubię czytać tego typu książki. Czekam z niecierpliwością na nowe tytuły od Moniki Serafin. Gratuluję Autorce kolejnej świetnej powieści.

„To nie wstyd tęsknić. To nie wstyd cierpieć”.

Mina Davis pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny, niedawno straciła wszystko, co było dla niej ważniejsze. Krótko po ślubie zmarł jej ukochany mąż. Pogrążana w nieutulonym żalu dziewczyna na swój sposób przeżywa żałobę. Chcąc uciec od wszystkiego i wszystkich postanawia sprzedać udziały firmy i zaszyć się gdzieś daleko. Kupuje niewielką stadninę konie – od zawsze to było marzenie jej i jej męża – i całkowicie oddaje się ciężkiej pracy. Unika ludzi, z nikim nie nawiązuje bliższej relacji, woli przebywać w otoczeniu zwierząt. Rafael Torros właśnie opuszcza mury więzienia, spędził tam cztery długie lata. Wraca w rodzinne strony gdzie zostaje bardzo nieprzyjemnie przyjęty. Kolejne próby znalezienia pracy kończą się niepowodzeniem. Przypadkowo dowiaduje się, że nowa właścicielka stadniny potrzebuje kogoś do pomocy. Czy Mina da mu szansę i zatrudni u siebie?

Przeszłość, która podąża za bohaterami niczym cień, nie daje o sobie zapomnieć. Akcja powiesić toczy swoim rytmem i przykuwa uwagę. Ciekawie ukazani bohaterowie, ludzie z krwi i kości, różne osobowości, z bagażem życiowych doświadczeń. Mina i Rafael do obojga poczułam sporą sympatię. Ona jest cichą, spokojną, nieufną dziewczyną, spotkało ją nieszczęście. Na nowo próbuje poukładać sobie życie. On z niepokojącą przeszłością uczynny, wrażliwy, skryty, jego dzieciństwo było koszmarem. Po wyjściu z więzienia, wyraźnie czuje niechęć otoczenia. Chce zacząć normalnie, uczciwie żyć. Ich początkowa relacja pracodawca – pracownik, stopniowo nabiera rumieńców.

Ludzka mentalność, ocenianie, wydawanie wyroków, napiętnowanie i zakłamanie, jakie to przykre. Ciepła, pełna wsparcia i miłości relacja, jaka łączy matkę i syna. Razem doświadczyli wiele zła od człowieka, który powinien ich chronić i otaczać opieką. Niemoc, niechęć, rosnąca nienawiść, która w końcu znajduje swoje ujście. Rafael staje w obronie matki konsekwencje tego czynu będzie ponosił do końca życie. Ból i cierpienie po stracie najbliższej osoby. Nasi bohaterowie skrywają przed sobą tajemnice, ich relacja z czysto służbowej, zdystansowanej staje się czymś, co niesie ukojenie i radość. Uczucie, które budzi się do życia, wzajemna fascynacja, pożądanie.

Lekka, wciągająca, wzruszająca, smutna opowieść o ludziach, dla których los był bardzo okrutny. Czyta się ją szybko i przyjemnie, jest to lektura na jeden wieczór. Powieść niesie przesłanie i nadzieję na lepsze jutro.. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Przeszłość zawsze kładzie się cieniem na teraźniejszości. Przekonałam się o tym już niejednokrotnie ja, doświadczyli tego również bohaterowie najnowszej powieści Moniki Serafin. I on, i ona, mimo młodego wieku sporo przeszli. Czy udało im się wyrwać ze szponów przeszłości i na nowo odkryć teraźniejszość?

Uwięzieni w przeszłości

Mina Davis ma wszystko – urodę, bogactwo i miłość. Wydaje się, że świat leży u jej stóp, wystarczy jednak jedna chwila, by całe jej dotychczasowe życie rozsypało się jak domek z kart. Po tragicznej śmierci męża wyprowadza się z rodzinnego Waszyngtonu i zaszywa się sama, z dala od rodziny, w podupadłej stadninie koni, którą odkupiła od poprzedniego właściciela. Wyremontowała stadninę i całą swoją energię skupiła na koniach. Nie integrowała się z miejscową ludnością, dlatego też nie była lubiana, a lokalni mieszkańcy prześcigali się w domysłach na jej temat.

Rafael Torros całe swoje życie spędził w miasteczku. Z wyjątkiem 4 ostatnich lat, kiedy to odsiadywał wyrok w więzieniu. Po powrocie w rodzinne strony mężczyzna nie może znaleźć pracy – wszyscy wiedzą, za co siedział, nikt jednak nie kwapi się do zatrudnienia „kryminalisty”. Jedyną osobą, która go nie zna i nie pyta o przeszłość jest Mina Davis. Rafael, mimo targających nim wątpliwości, zatrudnia się w stadninie. Czy uwięzieni w przeszłości Mina i Rafael zdołają przezwyciężyć swoje lęki i dać sobie szansę na nowy start?

Szansę na szczęście?

Romans dla romantyczek

Uwięzieni w przeszłości to trzecia książka w literackim dorobku Moniki Serafin i z czystym sumieniem muszę przyznać, że jak dotąd najlepsza. Uwięzieni są znacznie dojrzalsi od debiutanckiej Narzeczonej. Widać, że Autorka pracowała nad swoim warsztatem i bardzo ładnie się rozwija. Wykreowała dwójkę bohaterów, których nie sposób nie polubić. Mina i Rafael są wiarygodni, czytelnicy bez problemu mogą się z nimi utożsamiać lub też im współczuć i kibicować. Nie są infantylni, lecz dojrzali, po przejściach, po prostu ludzcy. Duży plus należy się Autorce również za wzięcie na tapet poważnych problemów – ciężkiej choroby, alkoholizmu, ostracyzmu często spotykanego w małych miasteczkach oraz społecznego wykluczenia. Bardzo zgrabnie wplotła je w fabułę i połączyła z elementami romansu. Monika zaskoczyła mnie dojrzałością i pokazała zupełnie nową twarz. Myślę, że może z czasem znaleźć się w gronie najpoczytniejszych polskich autorek. Bardzo podoba mi się również okładka, która idealnie komponuje się z treścią książki. Widać na niej pasję i tajemnicę, co zachęca do zapoznania się z tym, jaką zawartość kryje.

Dojrzalsza twarz autorki

Jak na romans przystało nie brakuje tutaj również rodzącego się uczucia i skomplikowanych historii miłosnych, okraszonych namiętnymi scenami. Co prawda tych ostatnich mogłoby być więcej, liczę więc, że Monika w następnej książce podejdzie do tematu znacznie śmielej. Uwięzieni w przeszłości z pewnością przypadną do gustu wszystkim kobietom, które kochają romantyczne historie miłosne. Autorka ma „lekkie pióro”, dzięki czemu jej książki czyta się szybko i przyjemnie.

[Adres usunięty]

Po śmierci męża Mina postanawia wyjechać z wielkiego miasta i kupuje stadninę koni. Kobieta pogrążona w żałobie nie chce z nikim się zaprzyjaźniać, chce przebywać tylko w swoim otoczeniu. Rafael po wyjściu z więzienia nie zostaje ciepło przyjęty w miasteczku. Nie mogąc znaleźć pracy trafia do Miny, i tak ich drogi się krzyżują.

Narracja trzecioosobowa nie bardzo do mnie przemawia, może dlatego ta książka na początku trochę mi się dłużyła i nie mogłam się w nią wkręcić. Brakowało mi tutaj też trochę akcji, bo momentami było trochę nudno no i znalazły się również niepotrzebne i nic nie wnoszące opisy np. różnych miejsc.

Jest to lekka książka, idealna na jeden wieczór aby się przy niej zrelaksować bo fabuła nie jest po prostu wymagająca.

Momentami przewracałam oczami bo strasznie nie lubię gdy wpleciona jest do książki nierealność, jak chociażby rozmowa z duchem, ale to moje odczucie.

Jeśli chodzi o bohaterów to dla mnie byli po prostu nijacy. Rafael? Mimo, że to dorosły mężczyzna chyba zapomina, iż sam może decydować za siebie, za swoje wybory i nie musi brać pod uwagę tego co dyktuje albo czego oczekuje jego rodzicielka. Czegoś mi w nim zabrakło, inaczej sobie wyobrażałam tego bohatera czytając, że jest to osoba, która właśnie wyszła na wolność.

Kolejna sprawa to chemia (a raczej jej brak), między bohaterami. Łączyła ich tylko relacja czysto służbowa, a nagle ciach! Jest miłość, nic na to nie wskazywało... może gdyby książka była troszkę grubsza to docieranie się bohaterów byłoby bardziej widoczne i można by było lepiej przyjrzeć się uczuciom i emocjom. Ogółem książka nie jest zła, tak jak wspomniałam- jeżeli ktoś lubi tak lekkie książki to będzie zadowolony.

Witam, dziś mam dla was recenzję książki Uwięzieni w przeszłości autorki Moniki Serafin. Książka miała swoją premierę 21.04.2021 r.

Uwięzieni w przeszłości to opowieść o ludziach, którzy zostali w różny sposób pokrzywdzeni przez los.

Strata bliskiej osoby boli każdego z nas, a jeśli zabiera ją choroba i w bardzo młodym wieku człowiek czuje się jeszcze gorzej. Ból po stracie i marzenia które czuje się, że trzeba zrealizować. Po czym rzucić wszystko i uciec, by w jakimś stopniu uleczyć złamane serce.

Niestety zdarzają się sytuacje, gdzie kobiety maltretowane są przez swoich mężów, niektórzy z nas zastanawiają się co w takich rodzinach myślą i czują dzieci. Niemoc i nienawiść rośnie z dnia na dzień, a chęć obrony kogoś bliskiego wzmaga się każdego dnia.

Wcale nie zdziwiła mnie reakcja głównej bohaterki Miny, która, pragnąc odseparować się od ludzi zaszywa się wśród zwierząt, gdzie nikt nie zakłóca jej spokoju i nie zadaje bolesnych pytań.

Za to Rafael po wyjściu z więzienia zdaje sobie sprawę, że mimo tego, iż odsiedział swoje ludzie w małym miasteczku nie zapomnieli, nazywając go groźnym kryminalistą. Nikt nie chce dać mu pracy, a kiedy w końcu dostaje szansę pragnie również czegoś innego, czegoś co najbardziej pragnął… miłości.

Relacja między naszymi bohaterami rozwija się powoli, gdzie każdy z nich skrywa jakąś tajemnicę. Bardzo podobała mi się ta historia, gdzie każdy, zaczynając nowe spokojne życie szuka bliskiej osoby, by znów poczuć siłę miłości.

Książkę czyta się lekko i przyjemnie, a sytuacje skłaniają do refleksji własnego życia. Do bohaterów nie można się przyczepić, a ich uczucia płynnie wchodzą w bieg wydarzeń. Polecam, jeśli lubicie miła lekturę na jeden wieczór.

Z twórczością Moniki Serfain spotkałam się, kiedy zdecydowałam się patronować jej debiutanckiej książce „Narzeczona na chwilę” i kontynuacji „Narzeczona na dłużej”, które bardzo przypadły mi do gustu. Ucieszyłam się, kiedy dowiedziałam się, że autorka nie spoczęła na laurach, ale przygotowała dla na kolejną książkę. Uważam, że ma coś w sobie takiego, co sprawia, że nie można się oderwać od lektury, a przede wszystkim spędza z nią miło czas. Wiedziałam, że czytając tą powieść spotkam się z ciekawymi bohaterami, którzy na własnych barkach noszą niebywały ciężar i uczą się z nim, na co dzień przebywać i funkcjonować. O czym opowiada książka „Uwięzieni w przeszłości”?

Autorka zdecydowała się zaprezentować nam historię Rafaela Torrosa i Miny Davis, którzy wspólnie tworzą ciekawą mieszankę emocji. Rafael nie miał łatwego życia, jednak mimo trudności i dzieciństwa, które nie było takie, jak powinno wyrósł na dobrego człowieka, który walczył o tych, których kocha. Niestety za to przyszło mu zapłacić ogromną cenę. Za to, że stanął w obronie swojej mamy został osadzony w więzieniu na cztery długie lata, co nie umknęło uwadze mieszkańców jego miasteczka. Wyszedł z więzienia z piętnem, ludzie od niego stronią, ich zachowania często niesprawiedliwe dyktuje strach. Jak tutaj znaleźć pracę? Może postarać się o nią u kogoś, kto go nie zna? Kto nie spotkał się z plotkami na temat jego przeszłości. Tym kimś jest Mina Davis, samotniczka, która pojawiła się w miasteczku znikąd i zakupiła stadninę koni. Dziewczyna przeżyła swoją własną tragedię, nie jest w nastroju do zabaw, do zapoznawania się z sąsiadami i ludźmi w miasteczku, potrzebuje spokoju i swojego smutku. Waszyngton był dla niej za duży, szybki, gwarny, a ona nie tego potrzebowała, nie, kiedy tak bardzo przypominał jej zmarłego ukochanego. Mina koncentruje się na pracy, na tym, co powinno przynieść jej ukojenie. Czy zdoła dostrzec prawdziwego Rafaela? Jak zareaguje na wieści na temat jego przeszłości? Czy między bohaterami wydarzy się coś pięknego?

„Uwięzieni w przeszłości” jest jedną z tych magnetycznych powieści, które niosą za sobą przesłanie i w pewnym stopniu nadzieję. Jestem przekonana, że czytając emocjonujące opisy, które przedstawiła nam autorka poczujecie je na własnej skórze. Fabuła powieści nie jest przekoloryzowana, nie zakrawa pod fantastykę, ale pod nasze życie, każdemu może się przytrafić taki scenariusz, czego oczywiście nikomu nie życzę. Bohaterowie z krwi i kości pochłonięci przez swoje przykre i bolesne doświadczenia starają się egzystować, posklejać to, co zostało roztrzaskane. „Uwięzieni w przeszłości” zapewnili mi przyjemnie spędzony czas, pełen emocji, wzruszeń i tematów, które do łatwych nie należą. Monika Serafin swoją najnowszą powieść przedstawiła z perspektywy narracji trzyosobowej, która preferuję, ale nie przywiązuję ostatnio do niej jakiejś szczególnej uwagi przy doborze książek. Przyjemnie było czytać książkę i kibicować jej bohaterom.

„Uwięzieni w przeszłości” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Przyznam szczerze, że już na samym początku kupił mnie klimat tej powieści. Motyw więzienny, małe miasteczko, plotki, stadnina koni. Zdawać by się mogło, że „Uwięzieni w przeszłości” będą należeć do tych delikatniejszych historii. Ale ból i przeszłość, z którymi zmagają się główni bohaterowie sprawia, że poza delikatnością powieść odzwierciedla cierpienie i ból bohaterów.

Przeszłość ma wiele barw i twarzy.

Delikatność owiana jest nutką tajemnicy, która prześladuje głównych bohaterów. W teraźniejszości ich przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Największą aurę spowija tajemnica Miny, szczególnie dla mieszkańców miasteczka. Mina jest osobą samotną, która nie pragnie towarzystwa innych. Jej postać chwyta czytelnika za serce. Mnie zdecydowanie chwytała. W chwilach wspomnień i trudach radzenia sobie z samotną rzeczywistością. Rafael pragnął zostawić swoją przeszłość za sobą. Chciał zacząć od nowa i właśnie na to pozwoliła mu Mina.

Podobały mi się opisy, które zabierały mnie w skwar dnia i słonecznego klimatu. Pogoda zupełnie nie odzwierciedlała nastroju głównych bohaterów, ale dodawała czaru historii. Oczami wyobraźni byłam tam, gdzie oni. Spędzając czas w słońcu, z końmi, na świeżym powietrzu. Wraz z kolejnymi rozdziałami płynie się przez fabułę, która wręcz uspokaja. Podobała mi się relacja bohaterów, która była oparta na zrozumieniu i trosce. Zarówno Rafael, jak i Mina pasowali do siebie pod wieloma względami i to było świetnie ukazane w tej powieści. Były momenty, w których uśmiechałam się do siebie, gdy bohaterowie okazywali sobie wsparcie i zrozumienie. To było piękne. Polecam!