Uroczysko. Zbrodnie czorsztyńskie. Tom 3

Pięknie ubrani goście zajmują miejsca w fotelach. Kurtyna się podnosi, muzyka rozbrzmiewa, tylko tancerki bark. Wspaniale zapowiadająca się młoda baletnica Nadia Volkov nie wychodzi na scenę. Matka zgłasza zagniecie, a w toku śledztwa prowadzące je stwierdzają, że kobieta wiele ukrywa. Sprawę prowadzi – znana z poprzednich tomów „Zbrodnie czorsztyńskich” - Anna Zdrojewska. Nie zabraknie też Igora Schutta. Zaczął parać się dziennikarstwem. Miał napisać między innymi recenzję przedstawienia. Artykuł nagle zmienił swój charakter.

„Uroczysko” jest trzecim tomem cyklu „Zbrodnie Czorsztyńskie”. Czytało mnie się go lepiej niż poprzednika. Przede wszystkim zahipnotyzował mnie świat baletu i jego toksyczność, jak przedstawia go Anna Olszewska. „Balet był zarówno sztuką, jak i cierpieniem...”1 Ma na myśli i godziny ćwiczeń okupionych bólem i kontuzjami, ale też niezdrową rywalizację podsycaną wielkimi ambicjami, niekoniecznie własnymi, tancerzy. Widz widzi tylko to co piękne. Dopracowane w każdym calu przedstawienie. Charakter i temat książki wymusza wejście za kulisy, a tam...

Opisana sprawa jest wyzwaniem dla śledczych, a Olszewska rozwiązuje ją niejako trójtorowo. Po pierwsze oficjalna sprawa prowadzona przez Zdrojewską. Po drugie nieoficjalne dochodzenie Schutta, w którym pojawia się [Adres usunięty]. wystawa prac Edgara Degasa i jego baletnica, jak i kolejna ofiara. Nie działają w duecie, ale czytelnik śledzi ich poczynania i z jego punktu widzenia fajnie się zazębiają. Wisienką na torcie są retrospekcje z lat 20-tych. Co prawda tamte wydarzenia pośrednio wpłynęły na obecne, ale są poszyte fascynacją i szaleństwem, co znowu jest niezwykle intrygujące dla czytelnika.

W trakcie pisania tej recenzji stwierdzam, że Olszewska „kupiła” mnie światkiem sztuki. W „Uroczysku” jest balet, jest Degas, gdzieś nawet chleje Witkacy. To wszystko tafia do już rozbudowanego świata. Pełnego charakterystycznych postaci i ich wątków. Nie wszystkie były potrzebne – szczególnie, że autorka zapowiedziała zakończenie tego cyklu – jednak sprawa kryminalna wyszła jej bardzo zgrabnie. Mogę spokojnie napisać, że „Uroczysko” to dobry kryminał.

1 Anna Olszewska, „Uroczysko”, wyd. Zwierciadło, Warszawa 2025, s. 123.

"Uroczysko" Anny Olszewskiej to trzeci i zarazem ostatni tom serii kryminałów "Zbrodnie czorsztyńskie".

Akcja powieści rozgrywa się w malowniczych okolicach Pienin i Jeziora Czorsztyńskiego, a jej głównymi bohaterami są pisarz/dziennikarz Igor Shutt, który przyciąga problemy skuteczniej niż magnes oraz jego partnerka, policjantka Anna Zdrojewska.

W trakcie przedstawienia znika pierwsza solistka zespołu baletowego, Nadia Volkov. Śledztwo w jej sprawie prowadzi Zdrojewska, tymczasem Igor, który miał z Volkov przeprowadzić wywiad, rozpoczyna swoje własne dochodzenie.

Olszewska bardzo umiejętnie splata ze sobą wszystko, co najlepsze w kryminale i powieści obyczajowej, doprawiając to szczyptą mroku i miejscowej historii.

Intrygująca zagadka kryminalna, dwie linie czasowe (współczesna oraz z 1926 roku), mała społeczność oraz świetna konstrukcja postaci - to wszystko sprawiło, że czas z lekturą upłynął mi wyjątkowo przyjemnie.

"Uroczysko" to podróż do mrocznych tajemnic, pełnych emocji i chorego uwielbienia. Co tkwi w duszy człowieka, co go motywuje, wabi, co poświęci i jak zdobędzie to, na czym mu najbardziej zależy…?

Z Opery Krakowskiej znika baletnica Nadia Volkov, a śledztwo w tej sprawie prowadzi Anna Zdrojewska. Wkrótce okazuje się, że to nie jest jedyna zagadka. A przywoływana historia sprzed kilkudziesięciu lat nie została zakończona. Akcja rozgrywa się dwutorowo, przenosząc nas w czasy obecne oraz do roku 1926. Do końca zastanawiałem się, jak autorka połączy te wątki, i muszę przyznać, że zrobiła to w zaskakujący sposób. Postacie są wyraziste i zapadają w pamięć.

Co czyni tę książkę wyjątkową? Ciekawostki związane z baletem – nie na tyle ich dużo, by przytłaczały i przesłaniały główny wątek, ale wystarczająco, by wprowadzić w klimat i zwrócić uwagę na nieoczywiste strony tej pięknej i wymagającej sztuki. Dodatkowo tytułowe uroczysko jest przedstawione jako urokliwe, choć mroczne, to jednak bajkowe i malownicze miejsce. Uwielbiam takie zakątki, gdzie natura rządzi się swoimi prawami i czaruje swoim pięknem.

"Uroczysko" to trzymający w napięciu kryminał, który zadowoli fanów gatunku, choć bardziej tych oczekujących szerokiej warstwy obyczajowej, bez brutalnych, mocnych, sensacyjnych scen.

To książka, do której warto sięgnąć, by na chwilę oderwać się od codzienności i zanurzyć w innym świecie.