Upiorne opowieści po zmroku

Jesienią zmrok zapada szybciej, więc wieczory można umilić sobie strasznymi opowieściami i grzańcem.

Był sobie czarny, czarny las. A w tym czarnym, czarnym lesie...

Pamiętacie takie historie mrożące krew w żyłach? Niektóre z nich zdarzyły się naprawdę i niczym plotka powtarzana z ust do ust, rosły do rangi horroru.

Straszne opowieści muszą mieć odpowiednią oprawę, by rzeczywiście wystraszyć. Zmrok, ognisko, szum drzew, tajemnicze cienie i dźwięki wydobywające się z ciemności. I twarze słuchaczy zgromadzonych wokół trzaskającego ognia. Łatwo wówczas pobudzić wyobraźnię odbiorców i wzbudzić prawdziwe przerażenie. Jednak czytane jako lektura, niejednokrotnie zamiast przerażać wywołują uśmiech rozbawienia, stąd tak ważna jest oprawa tych opowieści.

Wiele takich opowieści, powtarzanych z ust do ust, autor zawarł w książce „Upiorne opowieści o zmroku”. Może wykorzystacie je podczas jesiennych spotkań z przyjaciółmi, lub jako bajki dla niegrzecznych dzieci.

W tej krótkiej książeczce znajdziemy najbardziej przerażające i niepokojące opowiadania o siłach nadprzyrodzonych, dziwnych zdarzeniach, makabrze oraz mrocznej zemście. Widma, duchy, chodzące zwłoki, dziwne odgłosy... To tylko cząstka tego, co tu znajdziemy. Jednak czy naprawdę są to tak straszne opowieści?

Odpowiadając na to pytanie: nie. Absolutnie. Te wszystkie "straszne rzeczy" nie wywarły na mnie żadnego wrażenia, nie wystraszyły mnie, a nawet wydały się śmieszne. Poczułam się wręcz oszukana, ponieważ spodziewałam się czegoś dobrego, tak zwyczajnie.

Jednak opowiadania, choć nie do końca straszne, to były naprawdę ciekawe i przyjemnie je się czytało. Ja z reguły nie przepadam za takimi zbiorkami, ale ten mi się podobał. Najbardziej do gustu przypadły mi opowiadania:

Nawiedzony dom- gdzie Pastor stara się nawiązać jakiś kontakt z duchem nawiedzającym ten dom. Czuć tu dreszczyk niepokoju, jednak nie nazwałabym tego czymś strasznym. Z pewnością było ciekawe. Świetnym dodatkiem do tego była ilustracja kobiety-widma. Bardziej wystraszył mnie właśnie ten rysunek, aniżeli treść 😅

Goście- o pewnym małżeństwie, które postanawia wynająć pokój na noc w pewnym domku na odludziu. Jest to równie ciekawe i budzące minimalny niepokój opowiadanie. Jest to kolejna perełka tej książki i zasługuje zdecydowanie na uwagę.

Opowiadanie o tytule Dziewczynka, która stanęła na grobie, z założenia miało mnie wystraszyć i przyprawić o zawał serca. Jedyne co we mnie wzbudziło to śmiech. Serio, czytając końcowe zdanie, parsknęłam śmiechem z poczucia małego zażenowania.

Treść niekoniecznie przypadła mi do gustu, choć zdarzyły się pewne wyjątki, jak te wyżej wymienione. Na aplauz zasługuje natomiast wydanie tej książki. Jest to solidna, twarda oprawa z ciekawą okładką. Z pewnością będzie mi się ją przyjemnie trzymało na półce, choć niestety tylko ze względów estetycznych.

Nie mam pojęcia, kogo miałyby wystraszyć te wszystkie opowiastki. Może dzieci? Bo nawet osoby z bardzo niskim progiem strachu raczej nie będą odczuwały głębokiego strachu po przeczytaniu tej książki. Być może też jestem zbyt ostra, jednak oczekiwałam czegoś, co mogło być moją kolejną perełką wśród powieści grozy. Jednak się to nie udało, nad czym ubolewam.

Jeżeli szukacie czegoś, co naprawdę zmrozi Wam krew w żyłach, to nie czytajcie tego. No, chyba że chcecie tak jak ja, trochę się pośmiać z tych wszystkich "strasznych" rzeczy.

DOBRANOCKI DLA NIEGRZECZNYCH „DZIECI”

Przyznam szczerze, że nie tego się spodziewałem. Zbiór klasycznych upiornych opowieści przywodził mi na myśl jakąś antologię z rozbudowanymi tekstami. Nie ważne, jednego czy większej liczby autorów. Tymczasem to, co dostałem w tym przypadku, okazało się być… Właśnie, kojarzycie takie książeczki dla dzieci z króciutkimi dobranockami do przeczytania w pięć minut przed snem? To właśnie taki odpowiednik tamtych dzieł. Ba, ma nawet całkiem bogatą galerię ilustracji. Okej, okej, czy to znaczy, że mamy do czynienia z porażką literacka? Nic bardziej mylnego. Owszem, nie jest to dzieło wybitne i niejeden czytelnik może czuć się zawiedziony, ale taka forma ma swoją motywację i przede wszystkim całkiem nieźle się sprawdza.

Co ma wspólnego sen o karawanie z windą? Dlaczego nie wolno stawać po zmroku na grobie? Co na drzwiach samochodu robi hak? Co wspólnego ma strych z krzyczącym człowiekiem? I co czeka na myśliwego w Kanadzie? A to oczywiście tylko fragment tego, co czeka tu na Was!

A zatem zaczynajmy od tego, dlaczego książka ta wygląda tak, a nie inaczej. Bo to nie powieść, nie zbiór opowiadań, a antologia legend miejskich i opowieści czerpanych z folkloru – oczywiście opowieści mających nas straszyć. Z tym, że akurat w tym wypadku nie my mamy być przerażeni, a słuchacze, którym będziemy je czytać / opowiadać. Dlatego każda z nich jest krótka, w sam raz do zapamiętania czy łatwego uchwyceni ogółu, by w prosty sposób można było potem powtórzyć całość. Kto wie czy taka własna interpretacja nie okaże się lepsza, niż oryginał? Wystarczy dobra atmosfera, nuta wyczucia i efekt gotowy.

Zresztą gdyby tego wyczucia Wam zabrakło, autor radzi jak macie czytać całość, jakim głosem i tempem, by zrobić jak największe wrażenie. Warto więc zasiąść w większym gronie, najlepiej przed ogniskiem, już po zmroku i zacząć opowiadać. Gdyby miało to miejsce gdzieś na odludziu, gdzie w roślinach szeleści wiatr, a dookoła nie ma żywej duszy, gdzie każdy szmer w trawie może oznaczać zagrożenie, a każdy cień zdaje się być czymś przerażającym. Wtedy podobne opowieści zrobią wrażenie, jakich mało, a jednocześnie nieraz wybuchniecie śmiechem. W końcu przerażenie i śmiech nie leżą od siebie zbyt daleko.

Ale i do samotnego czytania, do poduszki, że tak się wyrażę, niniejsza antologia nadaje się całkiem dobrze. Znajdziecie tu opowiadanka, zupełnie jakby autor szeptał je Wam do ucha, wierszyki, wyliczanki. To mieszanka legend miejskich nowych i starych. Ludzie zawsze lubili się bać, lęk w końcu pomaga człowiekowi nie podejmować zbędnego ryzyka. Tu mamy strachy naszych przodków uchwycone w zgrabnej, skrótowej formie. Rewelacyjnie przy tym zilustrowane, wciągają i dostarczają dobrej zabawy z dreszczykiem. Nie jest to wielka pozycja, ale ma swój oldschoolowy urok, który mnie kupił, dlatego polecam. Obawiam się, co prawda, co wyjdzie z filmu nią inspirowanego, ale jeśli po lekturze będzie Wam mało, obejrzyjcie „Ulice strachu”, całkiem udaną produkcję opartą na legendach miejskich właśnie, która doskonale nada się jako suplement mocnych wrażeń.

„Upiorne opowieści po zmroku” tytuł z dużą dozą prawdopodobieństwa lepiej znany miłośnikom kina niż fanom słowa pisanego. Wszystko to za sprawą całkiem udanego i dobrze ocenianego filmu grozy pod tym samym tytułem, wyreżyserowanego przez Guillerma del Toro. Pierwowzorem do powstania scenariusza była jednak książka autorstwa Alvina Schwartza, która miała wprawić w mocny stan niepokoju każdego, kto zdecyduje się ją przeczytać. Czy tak też się dzieje?

Na samym wstępie należy sobie jasno powiedzieć, czym tak naprawdę jest owa publikacja. Mamy tutaj do czynienia ze zbiorem najprzeróżniejszych historyjek, legend, wierszyków, bajań ludowych, których znakiem wspólnych jest „groza”.

Książka rozpoczyna się od dosyć krótkiej genezy całego pomysłu, gdzie twórca ukazuje mocne zakorzenienie tego typu opowieści w życiu człowieka, niezależnie od tego, kiedy przyszło mu żyć. Późniejsze historie początkowo zawierają pewne wskazówki, jak należy je opowiadać, aby wzbudzić grozę pośród słuchaczy. Kiedy ściszyć głos, kiedy być bardziej ekspresywnych w swoim monologu, jak przygotować odpowiedni nastrój i kiedy krzyknąć, aby wszystkich przerazić. Doskonałe przygotowanie do ogniska w gronie przyjaciół lub wieczornego spotkania, na którym można zabłysnąć swoimi oratorskimi zdolnościami.

Tematyka poszczególnych opowiadań jest dosyć zróżnicowana. Znajdziemy tutaj historie o duchach, potworach, dziwnych wydarzeniach, wiedźmach, żywych trupach czy psychopatycznych przestępcach. W większości są to treści związane z folklorem przeróżnych ludów lub „miejskimi legendami”, którymi lubią się straszyć nastolatkowie. Ciekawym zwieńczeniem każdego rozdziału są klimatyczne ilustracje autorstwa Stephena Gammella, nadające opowieściom pewnej wartości wizualnej.

Sam pomysł w swoich założeniach nie jest zły, niestety można mieć pewne zastrzeżenia do samej treści. Nie można jednak oceniać jakości poszczególnych opowiadań (szczególnie że są to legendy przekazywane z pokolenia na pokolenie). Można jednak przeczepić się, do jakiego wyboru dokonał Schwartz. W wyselekcjonowanych przez niego treściach uczucie „grozy” jest naprawdę bardzo słabo wyczuwalne, co nie powinno się zdarzyć w przypadku tego typu publikacji. Oceniam to jednak z perspektywy człowieka który miał do czynienia z niejednym horrorem (zarówno filmowych, jak i książkowym). Być może mniej doświadczeni odbiorcy lub osoby młodsze bardziej odczują tutaj ukłucie „strachu” (chociaż jest to dość mocno wątpliwie).

Nie ma co ukrywać, że „Upiorne opowieści po zmroku” to jedna z tych pozycji, która raczej zdecydowanie lepiej sprawdza się jako adaptacja filmowa. Jeśli jednak miałbym komuś polecić wersję oryginalną, to raczej tylko miłośnikom „mocniejszych” opowiadań ludowych, pod warunkiem, że nie będą oni od publikacji wymagać nazbyt wiele.

Wielkimi krokami zbliża się Halloween! Jeżeli chcecie je ubarwić swoim pociechom, gorąco polecamy sięgnięcie po ,,Upiorne opowieści po zmroku” od wydawnictwa Zysk i S-ka. Jesteśmy pewni, że ta książka sprawi iż będzie ono jeszcze straszniejsze.

,,Upiorne opowieści po zmroku” to zbiór krótkich, w większości dwu- trzy stronicowych opowiadań, wierszyków i piosenek spod gatunku grozy, opatrzonych dodatkowo wskazówkami jak powinny być one opowiadane. W zbiorze znajdziemy klasyczne opowieści o makabrze, mrocznej zemście i nadprzyrodzonych mocach, ale także sporo groteski i absurdu. Wszystko to w prostej, przystępnej formie, opatrzonej dodatkowo zapadającymi w pamięć ilustracjami.

Sięgając po ,,Upiorne opowieści po zmroku” należy pamiętać o jednym. To książka skierowana do młodszych miłośników horrorów i opowieści grozy. Starsi, a już w szczególności dorośli mole książkowi, raczej nie mają co liczyć na dreszcz strachu podczas lektury. Te proste, krótkie historie i wierszyki zawarte w książce mogą za to świetnie sprawdzić się w formie opowieści na rodzinnej wyprawie czy domowym wieczorze grozy.

Książka zwraca uwagę wydaniem, nie tylko ze względu na twardą oprawę czy okładkę nawiązującą do tegorocznego filmu na podstawie książki. Wewnątrz znajdziemy naprawdę sporo klimatycznych ilustracji, które zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Stephen Gammell – autor owych rysunków wykonał naprawdę kawał świetnej roboty ilustrując zebrane tu opowieści. Naprawdę można poczuć dreszcz niepokoju podczas ich oglądania.

,,Upiorne opowieści po zmroku” to naprawdę fajny zbiór strasznych historii dla dzieci, który może być świetną inspiracją na Halloween. Myślę, że większość z zebranych tu opowieści sporo zyska, gdy opowie je się wieczorem, czy to przy ognisku, czy w odpowiednio ustrojonym pokoju. Wystarczy zadbać o odpowiedni klimat, a książka ta przyniesie młodszym czytelnikom nie lada emocji.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.