Ulecz moje serce

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Małgorzaty Lis i jestem po prostu zachwycona ."Ulecz moje serce" to cudownie napisana powieść,która jest balsamem na złamane serce.Lekka i przyjemna lektura,którą czyta sie jednym tchem.

Niewidomy Grzegorz ma dwie dorosłe córki i nieco apodyktyczną matkę,która wszystko wie najlepiej.Żona Grzegorza umiera przy porodzie najmłodszej córki -Zosi.Starsza córka Kinga staje się w jakis sposób "mamą" dla młodszej siostry i dlatego też pełno w niej teraz żalu i smutku,że ojciec bardziej interesuje się Zosią niż nią . A Grzegorz próbuje "załatać"pustkę po żonie serfując w internecie w poszukiwaniu bratniej duszy.Kinga i Zosia to dwie odmienne "dusze".Pierwsza winą za śmierć matki obarcza Zosię ,a Zosia pomimo tego,że wychowała się bez matki ,tryska optymizmem i potrafi min obdarzyć każdego.

Emilia matka Grzegorza ,jest starsza osobą,która bez przerwy narzeka i ma pretensje,że nikt z nia sie nie liczy.Mamy tu jeszcze Alinę,która opiekuje się Emilią a w wolnym czasie również szuka bratniej duszy w internecie...

Wkrótce Zosia poznaje przez przypadek przystojnego Ignacego,który okazuje się być ojcem lekarza,który "przyczynił" się do śmierci mamy Zosi i Kingi...I tu zaczyna się przepiękna historia ,która przywoła uśmiech na twarzy ,pełna jest emocji a zarówno zmusi do refleksji nad życiem.

Ta książka przynosi ukojenie i daje nadzieję na to,że zawsze jest czas na miłość .

Gdyby apodyktyczna babcia Emilia wiedziała, czym skończy się swatanie Zosi z porządnym i dobrze ułożonym wnukiem właścicielki magla, zapewne wyjątkowo zrezygnowałaby z wtrącania się w życie swej nieco szalonej wnuczki. Okazuje się bowiem, że randka w ciemno w pijalni czekolady nie tylko zmieni życie Zosi, lecz także rozpocznie niezwykłą rewolucję w całej rodzinie Kozłowskich.

Czy miłość ma tutaj szanse ❓️

,,Ulecz moje serce" autorstwa Małgorzaty Lis to poruszająca opowieść o miłości, utracie i ponownym odnalezieniu samego siebie. Autorka mistrzowsko operuje emocjami bohaterów, budując pełne napięcia i wzruszeń narracyjne wątki. Charaktery postaci są głęboko rozbudowane, co sprawia, że czytelnik łatwo się z nimi utożsamia. Lis doskonale balansuje pomiędzy dramatem a nadzieją, tworząc historię, która porusza i zmusza do refleksji. Jej styl pisania jest płynny i chwytający, co sprawia, że książka trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. "Ulecz moje serce" to lektura, która dotyka serca czytelnika i zostaje w pamięci na długo.

O tym, jak Małgorzata Lis wspaniale potrafi opowiadać swoje historie przekonałam się po lekturze „Kto naprawi naszą miłość”, pięknej powieści, pełnej emocji, nadziei, niosącej ważne przesłanie. Małgorzata Lis tym razem opowiada o dwóch zwaśnionych rodzinach, które od ćwierćwiecza nie potrafią się pojednać i sobie wybaczyć. Życie niemniej jednak pisze różne scenariusze i przypadkiem spotyka się dwoje młodych ludzi, którzy się w sobie zakochują. Czy to uczucie ma szansę na powodzenie? Teoretycznie nie, bo oprócz tego, że młodzi pochodzą z dwóch różnych światów, dodatkowo obciąża ich bolesne wspomnienie sprzed lat. Ich wspólna droga nie jest przecież niemożliwa, bo ich spotkanie było po coś. I o tym jest ta historia.

Alina samotna matka robiła wszystko, by wynagrodzić córce brak ojca, ale jej starania przyniosły odwrotny skutek. Dorosła już córka wciąż żyje na koszt matki, nie zamierza się usamodzielnić i za nic ma potrzeby Aliny. Kobieta ma dość życia w samotności i zaczyna szukać znajomości w Internecie.

Niepełnosprawny Grześ, wciąż żyje przeszłością. To dobry, czuły, mądry i troskliwy mężczyzna, ale obciążony wdowieństwem, niepełnosprawnością i nie najlepszą sytuacją finansową. Ma dwie dorosłe córki i apodyktyczną matkę. Pustkę po żonie postanawia w końcu jakoś zapełnić, szukając bratniej duszy w Internecie.

Dorosłe córki Grzegorza Zosia i Kinga zupełnie nie potrafią się porozumieć, są swoim zupełnym przeciwieństwem. Zosia jest ze wszystkiego zadowolona, a Kinga wiecznie rozgoryczona. Zosia jest silna i gotowa znieść wszelkie przeciwności, a zarazem krucha i delikatna potrzebująca opieki. Kinga winą za śmierć matki obciąża Zosię i wszelkie gesty przyjaźni ze strony siostry zdecydowanie odrzuca. Jej gniew i rozgoryczenie potęguje problem z zajściem w ciążę. Nie bierze innych możliwości zostania matką, od chwili, gdy w jej głowie powstaje pomysł zapłodnienia in vitro.

Wszyscy w rodzinie Zosi mają się za pokrzywdzonych. Babcia, bo jest stara i nikt nie chce liczyć się z jej zdaniem, ojciec, bo jest niewidomy i samotny, a córki, pomimo że dorosłe mają swoje problemy.

Zosia, pomimo że wychowywała się bez matki, swoim optymizmem potrafi zarazić każdego. Dobrego humoru nie są w stanie jej zepsuć ani wiecznie narzekająca babcia Emilia, ani ciągle niezadowolona siostra Kinga. Zosia traktuje śmiech jako lek na całe zło, nie lubi się długo martwić i przejmować. Dobra i kochana dziewczyna, która we wszystkim potrafi dostrzec dobro i nie szuka niczyjej winy. Jest pogodna i radosna jak Pollyanna. W zawiłościach losu potrafi dostrzec „Palec Boży”. Uważa, że przeszłości już zmienić nie można, ale można mieć wpływ na przyszłość. To, co wydarzyło się wcześniej, było po to, żeby mogło w przyszłości coś dobrego zaistnieć.

Przeciwieństwem Zosi jest wiecznie narzekająca Emilia, która w życiu widzi tylko same negatywy. Babcia Emilia to nie miła staruszka, która kojarzy się z dobrem i ciepłem, ale zrzędliwa stara kobieta, która swoimi słowami rani wszystkich. Jej ciągłe powoływanie się na Boga są tylko pustymi frazesami, bo nie rozumie, że nie należy wchodzić z butami w cudze życie i udzielać „dobrych rad”, których nikt nie chce. Ciągłe marudzenie, upominanie, niezadowolenie ze wszystkiego wyprowadziłoby z równowagi nawet świętego, więc wszyscy powoli zaczynali jej unikać, co jeszcze bardziej pogłębiało jej frustracje. Wydaje się, że Emilia jest niereformowalna.

Apodyktyczna babcia Emilia, która wszystko wie lepiej, postanawia znaleźć Zosi kandydata na męża, ale nie zdaje sobie sprawy, że swatanie Zosi z Ignacym porządnym i dobrze ułożonym wnukiem właścicielki magla, zupełnie zmieni bieg życia nie tylko Zosi, ale wielu innych ludzi.

Grzegorzowi trudno znaleźć nową partnerkę, bo wciąż żyje przeszłością, wciąż kocha zmarłą żonę, nie może sobie wyobrazić, by miał ją zastąpić kimś innym. Dopiero gdy zda sobie sprawę, że musi porzucić to chore przywiązanie i zacząć żyć inaczej, bo w przeciwnym razie bezpowrotnie straci szansę na zmiany w swoim życiu i z własnej winy już zawsze będzie sam. Alina i Grzegorz mogliby być razem, ale pomimo że sporo ich łączy, to także wiele dzieli. To dwoje samotnych, już nie najmłodszych, poharatanych przez życie ludzi, którzy boją się otworzyć na drugiego człowieka, wciąż nie są gotowi na zmiany. Wszystko w życiu jest po coś. Trzeba dotrzeć we właściwym czasie do właściwego miejsca i spotkać odpowiednich ludzi, wszystko jest właśnie po to.

Małgorzata Lis przepięknie snuje swoją historię, ujmuje czytającego empatią i niezwykłą czułością, z jaką traktuje swoich bohaterów, nawet wiecznie niezadowoloną Emilię. Pokazuje, jak dorośli ludzie nie potrafią uporać się ze swoimi problemami, z niezagojonymi ranami z przeszłości. Zmusza do odpowiedzi na pytanie. Co jest miarą dorosłości? Wiek, pełne konto w banku, zdobyte dyplomy, czy samodzielność i umiejętność radzenia sobie w codziennym życiu.

„Ulecz moje serce” to piękna historia uświadamiająca, że trzeba żyć tu i teraz. Przeszłość powinno zostawić za sobą i przestać nią żyć. Jest się potrzebnym innym tu i teraz, taką misję dał nam Bóg, powołał nas do miłości. Gdy pojawi się prawdziwe uczucie, nie jakieś zauroczenie, to reszta nie ma już znaczenia. „Ulecz moje serce”to również opowieść o przebaczaniu sobie i innym. O tym, że trzeba nauczyć się zwracania na dobre rzeczy i na nich budować swoją przyszłość, że można i należy cieszyć się tym, co się ma, zamiast cierpieć z powodu tego, czego nam brakuje. Bo bez względu na to, jak postąpimy, „słońce dalej będzie świeciło, liście będą spadały z drzew, a kawa nie straci aromatu”, ale to od nas zależy, czy będziemy szczęśliwi i czy pozwolimy sobie na to szczęście. Nie należy bać się swoich słabości, bo czasem są one naszą siłą. Nawet łzy i żal. Taka jest miłość, taka właśnie jest wiara.

Powieść o nadziei, bo gdy wydaje się, że „nic nie da się zrobić, to okazuje się, że zawsze można coś zrobić”. Historia z wesołą rezolutną Zosią w roli głównej, która wszystkie problemy powierza swojej nieżyjącej matce i tej, która tę matkę na ziemi jej zastępuje. Matce Bożej Piekarskiej.

„Ulecz moje serce” to wzruszająca powieść o stracie, pięknych relacjach rodzinnych, niosąca pokrzepienie i nadzieję. Ta z pozoru lekka i sympatyczna opowieść, ma do przekazania wcale niełatwe tematy, zmusza do refleksji i wyciągania własnych wniosków. To powieść o wybaczaniu nie tylko innym, ale przede wszystkim sobie, bo ciągłe życie w żalu i pretensjach niszczy człowieka, a jedno słowo wybaczam, potrafi zdziałać cuda. Pozwoli rozpocząć nowe życie, uczynić krok do przodu, wyzwoli od demonów przeszłości, bo wybaczenie to uczucie, które uwalnia i oczyszcza.

Tekst powstaje we współpracy z Wydawnictwem Espe. Dziękuję za egzemplarz książki.

„Ulecz moje serce” umieszczam zaraz pod „Kocham cię mimo wszystko” i „Przebaczam ci”. Dwa ostatnie wymienione tytuły są nie do ruszenia. Piękne historie. Bardzo moje. Najnowsza znów ujęła mnie za... serce. Z Zosią mogłabym się zaprzyjaźnić. Pani Małgosiu, czy może ta bohaterka rzeczywiście teraz stąpa po tej ziemi? To tak z przymrużeniem oka.

Właśnie ta wspomniana już przeze mnie młoda dziewczyna idzie na randkę tak naprawdę w ciemno. Zaaranżowaną. Aż się zdziwiłam, że poszła. Byłam pewna, iż się wykręci, albo przynajmniej będzie usiłowała to zrobić. Spotkanie nie przebiegło zgodnie z planem.. Zosia „pomyliła” mężczyzn i zapoznaje nie tego, którego „powinna”. Niesamowicie to ciepłe i sympatyczne.

Młoda kobieta ma również ojca, babkę i siostrę. Z tej trójki, mam wrażenie, najlepiej dogaduje się z tatą. Seniorka jest z kolei bardzo osobliwą postacią. Na pierwszy rzut twarda i oschła, ale kto wie, kto wie, czy rzeczywiście takie jest jej serce?

Tata Zosi, Grzegorz, już wdowiec to mężczyzna, którego los nie oszczędził. Musi zmagać się z ciężką niepełnosprawnością Wie on też, jakie błędy popełnił względem starszej córki, Kingi. Czy będzie miał możliwość odbudować relację z dzieckiem?

Na końcu poznajcie właśnie Kingę, mężatkę oczekującą na spełnienie swojego wielkiego marzenia. Nie jest jednak tak, że dziewczyna biernie go wypatruje. Wręcz przeciwnie. Działa, ale to nie zawsze spotyka się z aprobatą najbliższych. Tak trudno przyjąć sprzeciw, gdy czegoś się tak bardzo mocno pragnie.

Kiedy tak sobie czytałam tę książkę (trwało to dwa dni), pomyślałam, ooo, ekstra, ale to lekkie, sympatyczne i w ogóle takie otulające od początku do końca. Gdy odłożyłam lekturę na półkę poprawiłam się w myślach, że owszem sympatyczna i otulająca tak, jednak lekka nie do końca. Ale to dobrze. Autorka wplata nam tutaj tematy trudne, nie ma co się oszukiwać – wymagające. Prowadzi jednak przez nie w sposób naprawdę delikatny. Pani Małgorzata ma wyczucie i empatię w stosunku do swoich bohaterów. Bardzo to cenię. Nie ma tutaj dram a wartości, którymi ja chcę żyć na co dzień. Dziękuję Wydawnictwu Espe za stworzenie „Opowieści z wiary” i oczywiście dziękuję autorce niniejszej książki za jej napisanie. Potrzeba takich historii, mądrych, życiowych, z nadzieją, z Panem Bogiem, który przecież jest tak spychany...

Zosia to pełna wiary, optymistycznie nastawiona do życia kobieta, którą los, pomimo młodego wieku, już zdążył doświadczyć. Tragedia rodzinna z przed lat odcisnęła niekończące się piętno na jej rodzinie. Jednak już za chwilę, niespodziewanie dla wszystkich ma nadejść uzdrowienie dawnych ran i nowy początek, nie tylko dla Zosi.. A wszystko zacznie się od niezwykłej pomyłki podczas randki w ciemno..

Gdy sięgam po książkę, która wyszła z pod pióra pani Małgorzaty Lis, to od razu odczuwam ukojenie. Mam pewność, że po raz kolejny autorka dotknie mojego serca. I tak oczywiście było i tym razem.

"Ulecz moje serce" to piękna, wzruszająca ,ale i nie pozbawiona humoru, historia, która leczy serca. Czytanie jej było dla mnie dobrym czasem. Chłonęłam energię Zosi, jej umiejętność bycia wdzięczną w każdej sytuacji. Ale nie tylko jej postać może nas czegoś nauczyć. I to jest wielką wartością tej książki.

Autorka stworzyła opowieść, poprzez którą pokazuje czytelnikowi, jak łatwo można zagubić to ,co w życiu ważne, skupiając się na własnym bólu. Historia pełna poranionych serc, ukrytych tęsknot, pragnień, ale jednocześnie dająca nadzieję. Często jedna chwila, jedno spotkanie, jedno - wybaczam, potrafi odmienić rzeczywistość, przynieść upragnione uzdrowienie, nadać sens życiu.

Tak też jest z książkami. Czasem wystarczy jedno zdanie, które potrafi być niczym plaster na obolałe serce. A w powieściach pani Małgorzaty takich zdań nie brakuje.

I tego wam życzę, gdy sięgniecie po tę historię, aby leczyła wasze serca i napełniała je dobrem.