Ukryte między wierszami

„(…) tęsknota trwa dłużej niż miłość, a może jedną z definicji miłości jest tęsknić”.

Dwie osoby, które dawno temu spotkała w życiu miłość. Które musiały się spotkać, żeby się ominąć.. Które w młodzieńczym amoku policzkowały się emocjami.. podjęły kilka autorskich decyzji i poniosły ich srogie konsekwencje. I wydawałoby się – na zawsze się rozstały, choć chyba obydwoje nie do końca wiedzą jak tak naprawdę kończy się ta „bajka”..

Dziś, po dekadzie, Hania i Kuba trzymając swoje emocje na wodzy, tak na serio postanowili pogadać. „List za list, bez spiny i z opcją wycofania się w każdej chwili”. Ustalili, że ta rozmowa, w teorii o emocjach bez emocji – będzie trwać, aż jedna ze stron po prostu nie odpisze. Niecenzurowane maile dają im przestrzeń do powiedzenia sobie wielu ważnych rzeczy. Bo choć łączą ich wspomnienia, dzieli mnóstwo kilometrów, setki słów, tych niewypowiedzianych i przemilczanych, i chyba.. z pewnością, odmienne spojrzenie na świat. I choć ona jest w Nowym Jorku, a on w Warszawie, obydwoje odnieśli sukces, ale nie dotknęli szczęścia, ich niezwykła więź, magnetyzująca relacja – dla mnie, niemego „świadka” tej rozmowy jest niezbitym dowodem na to, że tych dwoje łączy coś niezwykłego. Droczą się, wspierają, odzierają ze złudzeń, odkrywają myśli, czytają się nawzajem. Są szczerzy, bezczelni, cyniczni, zazdrośni, zabawni, uważni na siebie.. Jak to możliwe, że wciąż im ze sobą nie po drodze..?

„Ukryte między wierszami” to niezwykle autentyczna powieść. Świetnie podana i chwytająca za serce. Można tu znaleźć historię miłości, tęsknoty, niespełnionych oczekiwań, straconych szans, niewykorzystanego potencjału, zawodowego sukcesu, wielkiej nadziei i głodu życia. Słowa. Zdania. Przecinki, kropki, wykrzykniki i znaki zapytania. Dialog. Kłótnię. Intymność. Szczerość. Terapię. Wędrówkę.. Można też odnaleźć gdzieś tam „między wierszami” ukrytą cząstkę siebie..

Mam nadzieję, że autorzy pokuszą się o kontynuację..

Tymczasem, polecam.

Książkę czyta się bardzo szybko ponieważ druk jest większy oraz relacje jakie są ukazane bardzo nas interesują. To jest książka pisana w formie naprzemiennych listów gdzie piszą do siebie chłopak i dziewczyna, którzy prawdopodobnie bardzo się kochają, ale nie wiadomo tak naprawdę co się stało, że postanowili pójść w przeciwną sobie drogę. Piszą do siebie mailowo, nie znamy czasu jaki im mija, tylko co jedno z nich wypowiada albo jaki ważny temat porusza, to drugie na to odpowiada. To była taka gra słów, gdzie postanowili, że oboje będą do siebie szczerzy i piszą nawet o rzeczach bardzo prywatnych, choćby zbliżenia całkiem przypadkowe, które rzekomo mają wynagrodzić brak tej drugiej osoby obok nich. Czasami czytamy o tym jak wspominają swoją przeszłość, kiedy łączyły ich dobre chwile, ale tak do końca nie znając wszystkiego po kolei trudno jest określić, czy będąc osobno nie ranią więcej osób. Ona opisuje jak tuż przed ślubem poszła do niego na ,,ostatni raz", a on jej opisuje wynajem kilku pań do towarzystwa, by przeboleć czas, kiedy będzie przysięgała przed ołtarzem. Z tego też względu, kiedy podejdzie się do niej bardzo emocjonalnie, można odebrać ją jako przyzwolenie na wolność w związku i takie osoby podsumują ją na tle emocjonalnym własnych wartości. Tu nie będzie punktacji wysokiej. Ja natomiast chciałabym ją ocenić na poziomie merytorycznym, gdzie skoro udało się dwóm postaciom wywrzeć na czytelniku tak wielkie wrażenie, to chyba raczej plus dla autorki. To było jak wchodzenie do ich pamiętnika, gdzie tylko podkreślanie tego, że dziękują sobie za szczerość wydawało się najmniej szczere, a reszta była totalną grą emocji, gdzie to oboje nawzajem wyznawali tęsknotę za sobą tak wielką, że aż po prostu bolało. Z jednej strony mając świadomość tego, że ona kogoś miała, była odrzucająca. Dopiero kiedy ta myśl uciekała widać było kobietę, która cierpi i tęskni.

Nie potrafię sklasyfikować tutaj konkretnego odbiorcy, ponieważ najbardziej pojmą ją osoby wrażliwe, gdzie podzielą się na ,,za", a drugie na ,,przeciw". Może więc zwyczajnie jeśli ktoś lubi czytać o tęsknocie, o tym czego się głośno nie mówi oraz o tym, co serce podpowiada wbrew rozsądkowi, niech ten po nią sięgnie. Mnie bardzo urzekł przekaz tęsknoty. Reszta niech pozostanie niewypowiedziana.