Ukradzione oczy

Między książkami fantastycznymi, które wymagają ode mnie więcej skupienia, znajdują się u mnie książki dla dzieci i młodzieży. Jakiś czas temu pisałam wam o książce Klaudii Zacharskiej, dla młodszych czytelników. “Pirania duszy” była pierwszym tomem serii Latarenki, teraz czas przyszedł na drugi tom “Ukradzione oczy”. Piękna oprawa i wciągająca historia zapewniły mi klimatyczną historyjkę, dzięki której poczułam mały dreszczyk, a takie dreszczyk strachu świetnie komponuje się z jesiennymi wieczorami. A wątek przyjaźni, między dziewczynami jak zawsze zachwyca i mimo niedogodności i ciężkich przeżyć, nadal jest silna.

Sepia to miasto o dwóch twarzach, gdzie pod płaszczykiem codzienności tętni niebezpieczna magia. Tym razem Pola, River i Maja, które znamy jako Latarenki, trafiają na celownik potężnego wroga. Czarnoksiężnik, którego plany legły w gruzach, pragnie zemsty i nie cofnie się przed niczym. Nasyła na dziewczyny szpiegów oraz przerażającą bestię, byle tylko odkryć, w której z nich drzemie moc. Dziewczyny próbują zachować pozory normalności, lawirując między problemami w domu a szkolnymi korytarzami, jednak poczucie bycia obserwowanym nie daje im spokoju. W takiej atmosferze strachu i paranoi nawet najsilniejsza przyjaźń zostaje wystawiona na ciężką próbę.

Autorka w świetny sposób przedstawia czytelnikowi codzienność nastolatek w zestawieniu ze strachem, gdy widzą potwora i obserwujących ich ludzi. Magia im towarzyszy nadal, dzięki czemu możemy obserwować, jak sobie radzą z lawirowaniem między magią a życiem codziennym. Owe ukradzione oczy wprowadzają do historii poczucie osaczenia i napięcia. Może nawet niekiedy było czuć klimat paranoi. Bardzo mi się to podobało, ponieważ sama czułam lęk, że ktoś mnie obserwuje. A jako człowiek, który panicznie boi się pająków, naprawdę byłam przerażona przez kilka momentów w tej książce. Jednak zdecydowanie sięgnę po kolejny tom. Dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.

Po wydarzeniach opisanych w tomie „Pirania duszy”, wydawałoby się, że życie w Sepii powinno wrócić na swoje utarte tory, a Latarenki, czyli Pola, River i Maja będą mogły skupić się na swoich hobby i spotkaniach. Niestety czarownik, który wcześniej rzucił zaklęcie, teraz próbuje się zemścić, jednak nie wie, która z Latarenek, jest tą, która pokrzyżowała mu wcześniej plany. Pola, River i Maja czują się obserwowane. Z pomocą przychodzi im Sylwia, przyjaciółka Mai, która jest medium i trochę bardziej niż dziewczęta orientuje się w „magicznym świecie”. To właśnie Sylwia obiecuje Latarenkom dowiedzieć się więcej i skontaktować się z tajemniczą opiekunką Magicznych Zbiorów – Bibliotekarką. River coraz częściej wraca do Limbo, mrocznego odbicia Sepii, pozbawionego „kolorów, życia. Takie brzydkie, nieprzyjazne odbicie naszego miasta.” „Limbo to równoległy wymiar. (…) To świat całkowicie zależny od naszego, tuż pod powierzchnią. Odbija się w nim magia, która używana jest tutaj, u nas. Tak jakby jej echo. Każde zaklęcie rezonuje między wymiarami, tymi bliższymi i tymi dalszymi.” Jednak, aby poznać tożsamość czarownika, do Limbo musi udać się również Maja. Dziewcząt strzec będzie Patia, kudłaty złoto-rudy pies, pies-iluzja. Zagrożony czarownik przystępuje do działania. Z czym będą musiały się zmierzyć Latarenki? Jaki tajemnice wyjdą na jaw?

„Ukradzione oczy” to drugi tom cyklu „Latarenki” i bezpośrednia kontynuacja „Pirania duszy” i jako taki powinien być czytany w odpowiedniej kolejności, inaczej trudno będzie znaleźć związki przyczynowo-skutkowe.

Moim zdaniem ten cykl to powieści przygodowe dla nastoletnich czytelników, które jednak nie stronią od trudnych i ważnych tematów. W powieści pojawia się wątek adopcji i zaufania na linii rodzic-dziecko. To, co mnie urzekło, to relacja Mai z adopcyjną mamą Karoliną i jej partnerem Robertem. Maja boi się wyznać rodzicom, co właściwie się dzieje, z jakimi trudnościami mierzą się ona i jej przyjaciółki, jednak ci wyczuwając, że coś jest nie tak, cały czas nad nią czuwają, tak, że w końcu stawiają dziewczynce ultimatum (jakie, tego oczywiście dowiecie się z powieści). Podobało mi się, jak Karolina zapewniała Maję, że niezależnie od wszystkiego, nie odda jej i aż razem z Robertem zrobiło mi się przykro, gdy ten odkrył, że Maja czuje się przez niego niechciana i że bała się, że albo zostawi Karolinę, albo zmusi ją do zostawienia jej. Jednak to, co nastąpiło później, rozpuściłoby nawet najbardziej zlodowaciałe serce. Relacja Poli z mamą jest również przeurocza. Obie kochają książki i rozumieją się świetnie, jednak Pola wciąż nie może dowiedzieć się, kim był jej ojciec i staje się kością niezgody w ich relacji. Mało wiemy o rodzicach River, którzy są bardzo zajęci i rzadko pojawiają się na kartach powieści, jednak wiemy, że mocno ufają dziewczynie.

Ważnym tematem, który się pojawia w obu powieściach, jest temat przemocy rówieśniczej i wymuszeń pieniędzy przez silniejszych na słabszych. Rodzeństwo Czarnych Maciek i Ada kierują się brutalną siłą przeciwko słabszym od siebie, terroryzując całą okolicę, „czerpali przyjemność z dokuczania innym, zwłaszcza młodszym od siebie.” Autorka pokazuje, że walka z takim przeciwnikami nie odbywa się na pięści, póki co, w większości przypadków Latarenki unikają starć sprytem, choć nie zawsze… Mam nadzieję, że w kolejnym tomie sprawiedliwość dosięgnie Czarnych.

Wracając do samej akcji powieści, mam wrażenie, że ten tom był bardziej mroczny niż poprzedni. Mały spojler, jeśli macie arachnofobię, to będziecie chcieli ominąć kilka stron powieści, bo pojawi się sporo pająków, a autorka opisuje je tak sugestywnie, że przyznaję, miałam wrażenie, że po mnie łażą, brrrr.

W tym tomie autorka skupiła się na zwiększeniu akcji i budowaniu niepokoju, jednocześnie rozwijając główne bohaterki. Pola, River i Maja wyciągnęły wnioski z wydarzeń z poprzedniego tomu, szukają informacji, uczą się. Fajnie było obserwować ich rozwój. To, co nie zmieniło się od poprzedniego tomu, to siła przyjaźni dziewcząt. Chociaż nie, ich przyjaźń jeszcze bardziej się scementowała. Dziewczynki mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji, nawet jeśli zmagają się z własnymi demonami, pozostała część Latarenek zawsze jest gotowa nieść pomoc.

Na koniec muszę wspomnieć, że oba tomy zostały wydane przecudnie – twarda oprawa, cudowne ilustracje Pauliny Walachowskiej, mapka Sepii na wewnętrznej stronie okładki.

Choć jest to powieść skierowana do młodszych czytelników, również starsi czytelnicy nie będą się przy tej pozycji nudzić, znajdując w niej wartką akcję i zapewne doceniając tak jak ja, pokazywane przez autorkę trudne i ważne tematy.

Serdecznie wszystkim polecam!

„Ukradzione oczy”, drugi tom serii Latarenki autorstwa Klaudia Zacharska i Paulina Walachowska, to opowieść, która rozwija świat znany z pierwszej części, jednocześnie wprowadzając więcej napięcia, mroku i emocjonalnej głębi. Już od pierwszych stron czuć, że stawka jest wyższa – bohaterki nie tylko mierzą się z zagrożeniem, ale też z konsekwencjami wcześniejszych decyzji.

Fabuła skupia się na dalszych losach Poli, River i Mai, które po złamaniu niebezpiecznej klątwy nie mogą liczyć na spokój. Wręcz przeciwnie – ich działania przyciągają uwagę groźnego czarnoksiężnika, który za wszelką cenę chce odkryć, która z dziewczyn posiada magiczne zdolności. W tym celu posuwa się do coraz bardziej niepokojących metod: wysyła szpiegów, manipuluje otoczeniem i wprowadza do gry istotę, która potęguje atmosferę zagrożenia. W efekcie bohaterki zmuszone są do ciągłej ucieczki, ukrywania się i podejmowania trudnych decyzji, które wystawiają ich przyjaźń na próbę.

Największą siłą tej książki są właśnie bohaterki. Pola – odważna i impulsywna, River – inteligentna i spostrzegawcza, oraz Maja – cicha, ale niezwykle wrażliwa – tworzą bardzo wiarygodne trio. Każda z nich reaguje inaczej na niebezpieczeństwo, co sprawia, że relacje między nimi są dynamiczne i pełne autentyczności. Autorki świetnie pokazują, że siła nie zawsze oznacza brak strachu – przeciwnie, to właśnie umiejętność działania mimo lęku staje się tu jednym z kluczowych motywów.

Styl pisarski jest lekki i przystępny, ale jednocześnie potrafi budować napięcie. Autorki operują językiem, który dobrze trafia do młodszego czytelnika, nie upraszczając przy tym emocji ani fabuły. Opisy są sugestywne, momentami wręcz niepokojące, co dobrze współgra z rosnącym poczuciem zagrożenia. Widać też wyraźnie, że świat przedstawiony jest przemyślany – magia ma swoje zasady, a wydarzenia wynikają logicznie z wcześniejszych wątków.

W książce pojawia się kilka wyraźnych motywów. Najważniejszym z nich jest przyjaźń – nie jako coś oczywistego, ale jako relacja, która wymaga zaufania i poświęceń. Obok tego pojawia się motyw tożsamości i odkrywania własnych możliwości, a także lęku przed byciem obserwowanym i kontrolowanym. Tytułowe „ukradzione oczy” można odczytywać nie tylko dosłownie, ale też symbolicznie – jako utratę poczucia bezpieczeństwa i prywatności.

Pod względem gatunkowym książka łączy elementy fantastyki młodzieżowej z przygodą i lekkim dreszczykiem grozy. To historia skierowana głównie do młodszych czytelników, ale dzięki emocjonalnej warstwie i dobrze poprowadzonej fabule może zainteresować także starszych odbiorców, którzy lubią klimaty magiczne z wyraźnym naciskiem na relacje między bohaterami.

Czytając „Ukradzione oczy”, trudno pozostać obojętnym – pojawia się napięcie, niepokój, ale też ciepło i wzruszenie. To jedna z tych historii, które przypominają, jak ważne jest wsparcie innych ludzi w obliczu zagrożenia. To wciągająca, emocjonalna i dobrze napisana kontynuacja, po którą zdecydowanie warto sięgnąć, szczególnie jeśli pierwszy tom zostawił niedosyt.

Trzy nastolatki Pola, Maja i River mają już za sobą całkiem nietypową przygodę. Magiczną, można powiedzieć. Poprzednim razem nadepnęły czarnoksiężnikowi na odcisk, a ten zaczyna polowanie. Na kogo? Jak na razie na wszystkie trzy bo nie jest pewny kto posiada pewien dar. Dziewczyny trzymają się razem i na pewno nie poddadzą się zbyt łatwo, nawet gdy zaatakują je pająki, chrabąszcze i inne nieprzyjemne owady w chitynowych pancerzykach, a także szczury. Oprócz wspólnego problemu, każda z nich ma też swoje obawy, zwłaszcza Maja, która nie wierzy,że ktoś mógłby pokochać ją taką jaka jest. Sepia skrywa w sobie tajemnice i porządnie zaskoczy nastolatki.

Tego trio nie da się nie lubić. Dziewczyny, z których każda jest inna, a pomimo tego trzymają się razem. W tym tomie działają już wspólnie, walcząc i uciekając przed wrogiem. Jednocześnie toczą zwyczajne życie, w którym dorastanie i sprawy z nim związane to nie takie znowu proste zadanie.

Dopiero teraz zwróciłam uwagę, że akcja toczy się w polskich realiach, co w przypadku fantastyki dla młodzieży nie zdarza się praktycznie wcale. Wielki plus za to.

W powieści dużo się dzieje, nie ma czasu na nudę. Latarenki na pewno na nią nie narzekają, zwłaszcza, że nieustannie obserwowane są przez mieszkańców miasteczka. W jakim celu? Nie powiem. Przeczytajcie sami.

Książka jest lekka, z delikatną nutą grozy, pokazująca czytelnikowi wielką siłę przyjaźni i miłości, zwłaszcza rodzicielskiej, nawet jeśli nie jest się rodzicem biologicznym. Polecam nastolatkom, myślę, że takim już 11+, a i dorosłym oczywiście też. Mam nadzieję,iż wkrótce ukaże się kolejny tom, bo wiele tajemnic zostało do rozwiązania.

"Ukradzione oczy" Klaudii Zacharskiej to drugi tom serii Latarenki, do którego cudownie było wrócić. Już od pierwszych stron wiadomo, że kontynuacja przygód dziewczynek obfituje w jeszcze więcej magii i grozy niż w poprzedniej części.

Nad Sepią znowu zbierają się ciemne chmury. Kolejna klątwa czyha, a za nią kryje się mnóstwo tajemnic, wśród których najważniejsza - kto za tym wszystkim stoi? Ukradzione oczy czają się wszędzie, a ich zadaniem jest odkryć, która z dziewczyn ma magiczne zdolności. Tym razem wielokrotnie możemy zajrzeć także do Limbo - alternatywnej rzeczywistości, gdzie narasta niepokój i pojawiają się przerażające wizje.

W centrum wydarzeń oczywiście pozostają Pola, River i Maja, mierzące się ze swoimi problemami. Pola nadal próbuje poznać prawdę o tacie, a River bardzo przeżywa swoją wrażliwość, porównując się do pozostałych przyjaciółek. W Mai narasta obawa, że gdy jej rodzice poznają prawdę o wszystkim, co dzieje się wokół, będą chcieli odesłać ją z powrotem do adopcji. Autorka nie tylko znakomicie przedstawia rozterki, ale i pokazuje, jak powinno wyglądać wsparcie ze strony najbliższych. Doskonale połączone zostały elementy fantastyczne z realistycznymi problemami samoakceptacji.

Książka charakteryzuje się świetną dynamiką, wynikającą [Adres usunięty]. z narastającego napięcia i poczucia zagrożenia. Styl autorki jest idealnie dopasowany do literatury młodzieżowej i prowadzi czytelnika płynnie przez całą historię. Dialogi doskonale współgrają z fabułą, bardzo dobrze oddając wiek i charakter postaci, dzięki czemu zyskują na wiarygodności. Ogólne wrażenie jest takie, że Klaudia Zacharska z sukcesem rozwinęła serię, czyniąc ją mroczniejszą, szybszą i niosącą jeszcze ważniejsze moralne przesłania.

Elementem, który zdecydowanie przypadł mi do gustu, był klimat, jaki stworzyła autorka. Chociaż mamy do czynienia z książką dla młodszej młodzieży, jest mrocznie i pod napięciem, a przez to nie ma miejsca na nudę. „Ukradzione oczy”, czyli klątwa zesłana przez czarnoksiężnika, została skonstruowana jeszcze lepiej niż w poprzednim tomie. Być może dlatego, że niemi obserwatorzy budzą skojarzenia z ulicznymi gapiami, którzy bezrefleksyjnie śledzą aktualne, często dramatyczne wydarzenia.

"Ukradzione oczy" to fantastyczna i satysfakcjonująca kontynuacja, która dostarcza dreszczyku emocji z nawiązką. To opowieść, która zmusza do refleksji nad siłą przyjaźni i nad własnym ja. Uważam, że jest to lektura, która zadowoli młodszych czytelników, ale przede wszystkim fanów fantastyki.