Ukojenie

Tajemnicza zbrodnia na odludnym łowisku.

Jedna noc.

Pięć martwych osób w różnym wieku.

Brak śladów.

Brak świadków.

Z tej właśnie okazji do małego, niepozornego miasteczka zostają ściągnięci najlepsi fachowcy, członkowie nieformalnej jednostki należącej do CBŚP. W tym Komisarz Stefa Zarzycka. Jak się okazuje to jej rodzinne strony, a powrót do przeszłości ma dla niej wyjątkowo słodko-gorzki smak. Mimo osobistych odczuć Stefa jest profesjonalistką i od razu angażuje się w śledztwo. Nie jest łatwo, bo ofiary nie mają widocznych ran, a ustalenie motywu zbrodni zdaje się prowadzić donikąd. Z czasem rodzi się więcej pytań, niż odpowiedzi.. Trzeba więc działać nieszablonowo i intuicyjnie. Ale czy to wystarczy?

„Ukojenie” to klimatyczna, lepka powieść kryminalna o goryczy prawdy, sztuce zadawania właściwych pytań i bezcennej umiejętności czytania ludzi. Mroczna podróż po zakamarkach ludzkich słabości, niepokojących tajemnicach, milczących sekretach, niedopowiedzianych racjach, niejednoznacznych zasadach i o zastraszonych myślach.

Zakończenie pozostawia nadzieję na ciąg dalszy.

Polecam.

Odosobnione łowisko zwane Głuszą staje się miejscem potwornej tragedii. Życie w niewyjaśnionych okolicznościach traci aż pięć osób, w tym maleńkie dziecko. Osoby zupełnie z sobą niepowiązane. Zarządca łowiska, dwóch zapalonych wędkarzy i biznesman wraz z maleńkim synem, który postanowił zafundować podopiecznemu pierwszą „nocowankę” nad wodą.

Wyprawa kończy się tragedią. Zostają tylko pytania. Co tak naprawdę się stało? Jakim cudem nagle pięć osób umiera na zawał? Do tego okoliczności świadczące o tym, że w okolicy działo się coś niewyjaśnionego.

Uruchomiony zostaje zespół do zadań specjalnych. Stefa Zarzycka oraz Robert Wilczak – spec grupa, która zajmuje się sprawami skomplikowanymi, wymagającymi niesztampowego podejścia – właśnie takimi z jakimi mają do czynienia we Wschowie.

Od początku nie jest im lekko. Sama sprawa wydaje się beznadziejna, gdyż na miejscu zbrodni praktycznie nie ma śladów wskazujących, że ktoś przyczynił się do śmierci osób – jedyne co wiedzą to to, że wszyscy doznali zawału serca.

Pracy nie ułatwia im małomiasteczkowy klimat i nieufność lokalnej społeczności.

Brak tropów, coraz więcej pytań. Czas ucieka i cierpliwość śledczych kończy się w szybkim tempie. Co tak naprawdę wydarzyło się na łowisku? Czy uda się racjonalnie wyjaśnić dziwne zjawiska, które towarzyszyły tragedii?

„Ukojenie” to debiutancka powieść autorki. Od razu napiszę, że jest to debiut bardzo udany. Niby spodziewałem się kryminału, ale chwilami naprawdę można było się bać. Fabuła jest prowadzona w taki sposób, aby czytelnik do samego końca nie wiedział czy nie ma czasem do czynienia z kolejnym odcinkiem „Z archiwum X” – tak tak, właśnie takie miałem podczas podróży po kartach tej książki.

Mi osobiście powieść bardzo przypadła do gustu. Gęsty i mroczny klimat małej mieściny mającej swoje tajemnice. Czyhające gdzieś za zaułkiem zło, które czeka na to aby uderzyć w najmniej oczekiwanym momencie i główna bohaterka, którą naprawdę polubiłem. Zakończenie mocno zaskakujące i w sumie dość pasujące do całości.

Polecam serdecznie

"Ukojenie" to bardzo udany debiut Kaliny Jaszczur. Powieść jest świetnie napisana, czyta się ją lekko i szybko, a jednocześnie wywołuje wiele emocji. Autorka porusza niezwykle waży i trudny temat straty ukochanej osoby oraz radzenie sobie z bólem po jej odejściu. Pokazuje także, jak podstępną i wyniszczającą chorobą jest depresja oraz jak trudno się z nią zmierzyć.

Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani, a szczególnie śledcza Stefa, którą od razu da się polubić. Jej powrót do rodzinnych stron i udział w śledztwie odsłaniają nie tylko mroczne tajemnice lokalnej społeczności, ale także fragmenty jej własnej przeszłości. Jestem bardzo ciekawa, czy autorka zdecyduje się na kolejne przygody Stefy, bo to postać, która zdecydowanie zasługuje na kontynuację. Szczególnie po takim zakończeniu.

Akcja powieści rozgrywa się w barwnym Lginiu koło Wschowy. Na jednym z odludnych łowisk dochodzi do zagadkowej zbrodni - pięcioro ludzi ginie jednocześnie, bez widocznych ran, świadków i motywu. Ta tajemnica skutecznie przyciąga uwagę czytelnika i sprawia, że książka trzyma w napięciu aż do samego końca. Choć nie ma tu bardzo dynamicznej akcji ani wielu nagłych zwrotów, historia jest na tyle intrygująca, że trudno się od niej oderwać.

Zakończenie okazało się da mnie całkowitym zaskoczeniem - myślę, że mało kto byłby w stanie je przewidzieć. Autorka stawia również ważne pytanie: Czy jedynie śmierć może przynieść ukojenie?

"Ukojenie" to powieść dopracowana, poruszająca i świadcząca o dużym kunszcie pisarskim autorki. Mam ogromną nadzieję, że wkrótce będę mogła sięgnąć po kolejne książki Kaliny Jaszczur.

Kalina Jaszczur umie w mocne wejścia, to jej trzeba przyznać. Tak mi przywaliła w splot słoneczny, że nie wiem, czy ją lubię, czy jednak nie 😛 Gdyby nie ta „łapówka” w postaci autografu na debiutanckiej powieści, to…

No dobra, żartuję. Tak czy owak, byłabym obiektywna. Ale przywalić, przywaliła naprawdę mocno. Co oznacza tyle, że dobrze zarysowała bohaterów, zagrała na emocjach, pozwoliła mi ich polubić, a potem wykonała brawurową voltę.

Pięć trupów na łowisku, zero śladów zbrodni. Przyczyny śmierci we wszystkich przypadkach takie same – zawał serca. Można by uwierzyć w taki zbieg okoliczności, gdyby akcja działa się – no nie wiem, na zlocie dyrektorów z nadwagą – ale nie na łowisku, gdzie jednym z wędkarzy jest sześcioletni chłopiec. Umówmy się – to jednak nie jest wiek na zawał.

Śledztwo z ramienia CBŚ prowadzą Stefania Zarzycka i Robert Wilczak. Chociaż słowo „prowadzą” jest tu mocno na wyrost. Bliższe prawdy byłoby: próbują, szukają na oślep, błądzą po omacku. Podejrzenia okazują się mylne, świadkowie mało wiarygodni, z mozołem tworzone teorie rozpadają się w ułamkach sekund.

Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, tam, gdzie nie ma postępów w śledztwie, pojawiają się plotki i teorie spiskowe. Pojawiają się też naśladowcy, którzy myślą, że na rozgłosie, nawet spowodowanym śmiercią, można coś ugrać.

Ukojenie to też książka o uczuciach, emocjach, trudach codzienności osób wysoko wrażliwych, rozliczeniu się z przeszłością i walce z własnymi demonami. Tematyka momentami trudna, ale tych momentów jest na tyle niedużo, że nie są przytłaczające. A z drugiej strony to powieść o uczuciach ocierających się zarówno o miłość, jak i o zazdrość, i to nie tylko w kontaktach damsko-męskich.

Przyznaję, chociaż nie wiem, czy powinnam, że rozwiązanie tej zagadki jest… no zaskakujące i to na wielu poziomach. Wpadłam na nie przy czytaniu pierwszych stron, ale odrzuciłam myśl, tłumacząc sobie, że mam chyba całkowicie zrytą psychikę i chorą wyobraźnię, skoro takie rzeczy mi do głowy przychodzą…

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Lubię sięgać po debiuty. Wtedy człowiek ma lepszą perspektywę. Nieznany autorka. Bez wyrobionej „renomy”. Trudno orzec czy styl i sposób przedstawienia historii spowodują, że będziemy z niecierpliwością czekać na kolejną książkę czy też w szybkim tempie o nim/niej zapomnimy. Dlatego z wielką chęcią sięgnęłam po „Ukojenie” czyli debiut literacki Kaliny Jaszczur. Co dostałam? Kryminał, w którym główną rolę odgrywa śledcza Stefa a za partnera ma Roberta, mężczyznę, który gdzieś tam w skrytości serca chętnie „popartnerowałby” jej również w życiu. Obydwoje w sprawach służbowych przyjeżdżają do Wschowy, rodzinnych stron Stefy z którymi ma mało przyjemne wspomnienia. Jednak musiała się tutaj znaleźć. Taka praca. A w niej mało przyjemne zadanie do wykonania. Na łowisku „Głusza” umiera w tym samym czasie pięć osób. W tym jedno sześcioletnie dziecko. Ludzie wyglądają tak jakby zasnęli. Zero śladów przemocy, ran, czy znaków sugerujących użycia syntetycznych substancji, które mogły spowodować owe zgony. Nic. Śledczy nie mają punktu zaczepienia. Wśród ofiar znajduje się także współwłaściciel łowiska. Czyżby drugi wspólnik miał ochotę przejąć całość udziałów? Zatem jest już jakiś punkt zaczepienia. Tylko dlaczego nie mogą namierzyć Karola?

Każdy trop, który wpada w ręce śledczym prowadzi donikąd. Każda myśl, która pojawia się w ich umysłach od razu zostaje usunięta przez racjonalne myślenie. Sprawa gmatwa się niczym kłębek wełny w łapkach kota. Pytanie brzmi, czy będą w stanie go rozplątać? Bo są na nim supły tak mocne, że sami nawet nie zdają sobie sprawy z tego, iż tak mocno się zacisnęły.

Muszę przyznać, że nie odczułam tych 350 stron. Przeleciały mi przed oczami niczym błyskawica. Przeczytałam coś nowego w konstrukcji i próbie rozwiązania sprawy. Chociaż muszę przyznać, że nie spodziewałam się takiego zakończenia. Możliwe, że nie do końca przemówiło do mojej podświadomości i w wyniku tego jest 9/10* a nie max.

Jednak jeśli Pani Kalina utrzyma ten poziom to nie wykluczone, że przy kolejnej książce moja opinia przeniesie się na innym poziom. Polecam a za Kalinę i jej drogę pisarską trzymam kciuki.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Crime Books.