Uczucie prawdy

Jedna z książek, po które normalnie nie sięgnęła bym ot tak. Jednakże, podczas BookTour, człowiek czasami musi się przemóc, aby dostrzec piękno w danej powieści. Z początku, żałowałam że się zgłosiłam, jednak po czasie, książka na tyle mnie wciągnęła, że przeczytałam. I teraz, po jej zakończeniu, nie żałuję. Wręcz, czekam na kolejne powieści autorki - tak mi się spodobała ta pozycja!

Historia babci Marianny, babci dwóch kobiet, które dzięki niej poznają jak to w życiu jest ciężko. Mamy jedno życie, jedną chwilę, nie można jej zmarnować.

Opowieść o ciężkich, wojennych czasach. Miłości, zdradzie, rodzinie... wszystko to może być tak błahe, ale nie dla osoby która to przeżyła. Jak poznać siebie, powrócić do tego czego nie ma, a co już było i nie wróci. Jak poradzić sobie z bólem i cierpieniem, z miłością która jest, ale równocześnie nie może istnieć.

Kociewie - ta wieś, to miejsce, ta historia... To wszystko, co się tam wydarzyło, miało kiedyś miejsce naprawdę. Kiedyś, ktoś przeżywał to samo co Marianna, to samo co Justyna i Zosia... Tak musiało się wszystko potoczyć, aby pokazać, jak w czasach wojny wszystko było ciężkie i okrutne.

Choć nie rozumiesz moich słów recenzji, to zrozumiesz po przeczytaniu książki - tak pięknej historii, bez spojleru nie da się uchwycić, jednak udało mi się.

Książka, jako jedna z nie wielu, nauczyła mnie, co oznacza prawdziwa miłość - choć wcześniej wiedziałam, tak teraz wiem o tym więcej. Ile trzeba poświęcić, ile dać od siebie, dla prawdziwej miłości cena nie gra roli. Muszą być tylko chęci.

Zamknij oczy. Wyobraź sobie, że poznałaś/eś swoją bratnią duszę, pokochałaś/eś ją całym sercem i wiesz, że właśnie z tą osobą chcesz budować wspólną przyszłość. I nagle wszystko się zmienia... Przychodzi wojna, która na zawsze odciśnie piętno na tobie i twojej przyszłości. Wraz z wojną przychodzi złamane serce i strata, ta najgorsza jaka istnieje, bo strata najważniejszej dla ciebie osoby. Co wtedy zrobisz? Poddasz się czy znajdziesz nowy cel dla którego warto będzie wstawać codziennie rano by walczyć o przetrwanie?

Właśnie czegoś podobnego doświadczyła Marianna w swojej młodości. Za życia jednak nigdy nie opowiadała swoim wnuczkom, Justynie i Zosi, jak wyglądały jej młodzieńcze lata, które spędziła na rodzimym Kociewiu. Jednakże po jej śmierci, wnuczki trafiają na pewien list z przeszłości, który na pewno nie został napisany przez ich dziadka Zygmunta. To znalezisko wywołuje u dziewcząt ogromną ciekawość kim była ich kochana babcia, gdy sama była młodą kobietą, jak wyglądało jej życie na Kociewiu z rodzicami, gdy wybuchła wojna oraz najważniejsze pytanie na które musiały poznać odpowiedź - kim był młody mężczyzna ze zdjęcia, które znalazły w babcinej torebce? Z tymi rozterkami i ciekawością wybrały się na Kociewie by poszukać jakiś informacji w miejscach gdzie urodziła się Marianna. Tam poznają osoby, które znały albo słyszały coś o ich babci i zaczynają powoli odkrywać całą historię kobiety, która wcale nie była usłana różami. Jednakże jednej rzeczy Justyna i Zosia są pewne - ich babcia kochała i była kochana i to tak naprawdę najszczerszą i najprawdziwszą miłością.

Książkę czyta się z ogromnym zaciekawieniem, ale czytelnikowi towarzyszą też inne emocje. Momentami można się wzruszyć, zezłościć a nawet roześmiać. Autorka w piękny sposób opowiada historię życia Marianny, pozwalając nam przeżywać te same rozterki co ona. Możemy też zobaczyć piękne Kociewie, którego opisy sprawiają, że można zakochać się w tym miejscu. Dla mnie ta książka była wielkim odkryciem i na długo pozostanie w mojej pamięci. Naprawdę serdecznie polecam!

Pani Marianna doczekała się wielu wnuków, a nawet prawnuków. Jednak po jej śmierci tak naprawdę cierpiały dwie z nich – Justyny i Zosi. Młode kobiety doskonale pamiętają odwiedziny u babci, które naprawdę uwielbiały. Teraz gdy umarła, postanawiają udać się do jej mieszkania, powspominać, posprzątać jej rzeczy. Dla nich dzień pogrzebu nie jest zwykłym dniem, w którym „odbębnią” co trzeba i tyle.

Podczas porządków dziewczyny odnajdują torebkę, z którą ich babcia się nie rozstawała. Jednak nie spodziewały się, co kryje. Na jej dnie była tajemnicza kartka oraz miłosny list podpisany inicjałami zupełnie innymi niż ich dziadka. Justyna postanawia go odnaleźć i poznać historię ich babci. Chociaż Zosia początkowo jest sceptycznie nastawiona, w końcu tak naprawdę nie wiedzą nic, w końcu się zgadza. Młode kobiety wyruszają do rodzinnej miejscowości babci, gdzie wynajmują pokoje u pewnej pani i zamierzają dowiedzieć się, jak wyglądała przeszłość ich babci. Czy im się uda? Czego się dowiedzą? Kogo poznają? Czy „grzebanie” w przeszłości było dobrą decyzją?

Książkę czytamy z dwóch perspektyw czasowych. Tym sposobem poznajemy historię sióstr Justyny i Zosi, a także cofamy się w czasie i poznajemy historię ich babci. Mnie obie się podobały i to bardzo.

Książka wciągnęła mnie praktycznie od pierwszych stron i nie pozwoliła się od siebie oderwać aż do samego końca. To historia o miłości, życiu, które potrafi nieźle dać w kość, decyzjach, od których zależy szczęście wielu osób. Akcja sprawnie poprowadzono, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Nie są idealni, mają wady i zalety, czasami popełniają błędy, jednak to czyni z nich bardziej realistycznych.

„Uczucie prawdy” to książka, w której poznajemy ciekawą, wciągającą historię dwóch sióstr, a także ich babci, dla której życie nie było łaskawe. Ze swojej strony polecam.

Recenzja książki pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Piękna powieść osadzona w czasach wojny i współcześnie. Trudne wybory, bolesne decyzje, oto, co [Adres usunięty]. składa się na życie człowieka. Wszystko to mieści się w tej książce. Nie jest romansem, a historią ludzi, którzy żyli wg maksymy "jeśli kochać, to całym sobą". Z serca polecam. Marta O.

Uczucie Prawdy Karoliny Wasielewskiej jest mega wciągającą książką. Akcja powieści głównie rozgrywa się na Kociewiu np. w Kalębiu, Osieku, Wymysłowie czy Okarpcu. Poruszane są w niej czasy drugiej wojny światowej jak i te współczesne. Zosia i Justyna jako główne bohaterki książki są wnuczkami Marianny i Zygmunta. Po śmierci babci robiąc porządki w jej mieszkaniu znajdują w jej torebce list z lat 50 podpisany J. K. Ich babcia wyjechała z terenu Kociewia i nigdy tam nie chciała się zjawić… Co ma wspólnego znaleziony list i fotografia z niechęcią Marianny do Kociewia…. Kim był człowiek o inicjałach J. K.? Żeby poznać tego historię i wiele innych warto przeczytać tą książkę. Napisana jest prostym językiem od samego początku wciąga człowieka w swój świat. Jest intrygująca i bardzo ciekawa. Mogę ją polecić nie tylko miłośnikom Kociewia, ale każdemu kto chce poznać losy bohaterów i oczywiście krainę jaką jest Kociewie. 📚❤🙂