Tysiąc wspaniałych słońc

📖 Nie zliczę, ile lat miałam tę książkę w planach.

Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 2009 roku i od tego czasu wielokrotnie mijałam ją w bibliotece. Cieszę się, że dzięki kolejnemu wznowieniu w końcu po nią sięgnęłam. Nie wiem, czy jestem bardziej zachwycona, czy wstrząśnięta i emocjonalnie przeorana.

„Tysiąc wspaniałych słońc” to historia dwóch kobiet, których losy splatają się poprzez jednego mężczyznę. Dzieli je wiele - wiek, doświadczenia, wykształcenie - ale łączy niestrudzona siła i ciekawość świata.

Mariam w wieku zaledwie 15 lat zostaje wydana za podstarzałego wdowca. Lajla, wiele lat później, w wyniku rodzinnej tragedii i zawirowań politycznych, trafia do tego samego domu jako druga żona.

Nie ukrywam, moja wiedza o historii Afganistanu była znikoma. Urodziłam się w czasach, gdy wojna na Bliskim Wschodzie wydawała się wieczną codziennością. Nigdy nie zagłębiałam się w to, jak do tego doszło. Dlatego ogromnie doceniam, że autor nakreślił tło historyczne i społeczne, w którym funkcjonują bohaterki.

Myślałam, że to opisy nalotów i rakiet będą najbardziej wstrząsające. A jednak najmocniej poruszyły mnie sceny zwykłego życia rodzinnego. Czytałam je ze ściśniętym gardłem i głęboką wdzięcznością za to, że mogę żyć w wolności i decydować o sobie.

Hosseini nie boi się pokazać brutalnej prawdy: jak konserwatywni mężczyźni traktują kobiety w niektórych społeczeństwach muzułmańskich. Jak stopniowo odbierano im wolność i autonomię, zwłaszcza po przejęciu władzy przez talibów.

Historie dziewczynek, które chciały się uczyć, rozwijać, a nie zostać żonami starszych mężczyzn są głęboko poruszające. I przypominają, jak wiele kobiecych dramatów rozgrywa się każdego dnia na świecie.

„Tysiąc wspaniałych słońc” to nie tylko opowieść o Afganistanie i jego burzliwej historii. To przede wszystkim poruszająca, piękna książka o woli przetrwania, psychicznej sile, i przyjaźni, która rodzi się z bólu i wspólnego cierpienia.

Przepiękna.

Powieść „Tysiąc wspaniałych słońc” wtargnęła na listę bestsellerów roku 2007 w wielu krajach. W moje ręce wpadła w 2024 niemniej szybko zrozumiałam co czyni ją wyjątkową.

Na tle wydarzeń politycznych i społecznych Afganistanu poznajemy losy dwóch kobiet będących uosobieniem sprzeczności. Biedna, uległa, bez skończonej szkoły Miriam oraz piękna, młoda i wykształcona Laila.

Los nakazuje im pełnić rolę małżonek Rascheeda.

Pomimo początkowej niechęci i antypatii uczą się siebie tolerować a z czasem ich relacja staje się znacznie bliższa.

Bolączki, radości i marzenia jakie odczuwają nie są niczym odmiennym od tego co czuję ja lub Ty.

Choć ja mam szczęście żyć w kraju i religii o większej wolności jednostki i zapewne to sprawiało że czytając tę powieść przeżywałam spotykające je zdarzenia wyjątkowo mocno.

No bo…. Jak to nie mogę wyjść na spacer bez męża?

Jak to mam siedzieć w domu o tylko sprzątać i gotować.

Jak to nie mogę czytać, oglądać tv, mieć znajomych.

A ponad to - jak mogę nie móc mówić co myślę?!

Dziewczyno, kobieto- co byś zrobiła gdyby to wszystko ci odebrano?

Lektura pozostawiła mnie w poczuciu tego że kobieta to jednak niezwykła siła i wdzięczności za swobodę w jakiej przychodzi mi żyć.

Bardzo polecam i daje uczciwe 8/10