Tylko prawda

Bardzo ciekawa książka autorstwa Politkowskiej, opisująca w dość szczery sposób rządy i rosyjską politykę. Jestem wstrząśnięta doświadczeniami, jakie zdobyła autorka, mianowicie tym jak ludzie walczyli o swoje prawa i demokrację. Jest to bardzo smutna i poruszająca opowieść, która pozwala na wiele refleksji. Polecam książkę "Tylko prawda" każdemu, kto chce lepiej zrozumieć mechanizmy władzy oraz to, jaki mają wpływa na ludzkie życie.

Anna Politkowska — rosyjska dziennikarka niezależna ukraińskiego pochodzenia, która zawsze stawała po stronie krzywdzonego człowieka, nigdy nie bała się otwarcie mówić o zbrodniach. Była bezkompromisowa, zawzięta i zdeterminowana w dążeniu do obranych sobie celów. Swoją pracę traktowała jako misję, często realizując swoje zamiary z narażeniem życia. Życia, które ostatecznie utraciła w dniu 7 października 2006 roku — została zastrzelona w windzie bloku, w którym mieszkała. „Tylko prawda” to przerażający i głęboko poruszający zbiór reportaży, depeszy i felietonów, który w jednej chwili szokuje, by za chwilę wycisnąć z oczu łzy. O wojnie w Czeczenii wiedziałam tyle, co nic. Dzięki reportażom Anny Politkowskiej mogłam przybliżyć sobie zbrodnie, które miały miejsce w Czeczenii. Zbrodnie, które w dobie dzisiejszych wydarzeń na Ukrainie, brzmią tak bardzo znajomo. „Tylko prawda” to książka, której nie da się przeczytać na raz, i to nie ze względu na jej objętość, tylko na mocne i pełne brutalności opisy, przez które momentami trudno było przebrnąć. Anna Politkowska nie owijała w bawełnę, pisała otwarcie o tym, czego doświadczyli ludzie w czasie wojny w Czeczenii, o tym, czego sama była świadkiem. Politkowska była świadoma zagrożenia, ale nie powstrzymało ją to w dążeniu do prawdy, otwarcie mówiła o bestialstwie, cierpieniu i bólu. Nagłaśniała zbrodnie, o których inni milczeli oraz doprowadzała do ukarania tych, którzy wcześniej byli bezkarni. Miała wielu przeciwników, którzy nie pochwalali tego, co robiła. Jej determinacja, bezkompromisowość i zawziętość ostatecznie doprowadziły do jej śmierci. „Tylko prawda” to niewątpliwie przerażający, a jednocześnie tak bardzo intrygujący reportaż, który czytałam z zapartym tchem, strona za stroną pochłaniałam kolejne wydarzenia ukazujące nam kawałek historii. Opisy ludobójstwa, jakiego dopuścili się Rosjanie, wobec narodu czeczeńskiego na długo pozostaną mi w pamięci. Szczerze polecam zbiór reportaży Anny Politkowskiej, które są nie tylko spuścizną ukazującą wszechstronność autorki i jej niezwykle zaangażowanie, to również obraz głębokiego człowieczeństwa. Mam nadzieję, że sięgnięcie po te reportaże, które, choć napisane wiele lat temu, są przerażająco aktualne.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, w jaki sposób zostały zebrane i uszeregowane w tej książce r warsztat rosyjskiej dziennikarki, ale też dowiadujemy się wiele o niej samej. Nawet jeśli macie mgliste wyobrażenie o wojnie w Czeczenii, to reportaże Politkowskiej szybko nakreślą Wam jej pełen obraz. Poruszające opisy wojennego bestialstwa, rozpacz rodzin, bezskutecznie poszukujących swoich bliskich, bezduszna postawa władz – reporterka, choć nie stroni od wtrącania własnych komentarzy, najczęściej pozwala, by w jej tekstach fakty przemawiały same.

„Tylko prawda” nie jest jedynie zbiorem wojennych reportaży. Gdyby tak było, przypuszczam, że trudno byłoby przebrnąć przez te 600 stron. Na szczęście są tu też nieco lżejsze teksty, jak choćby relacja Politkowskiej ze spotkania z amerykańskim prezydentem Georgem Bushem, opis jej perypetii z psem, czy niezwykle przemawiające do wyobraźni reportaże porównujące świat i Rosję. Na uwagę zasługują również zawarte w końcowej części książki wspomnienia bliskich i współpracowników dziennikarki. To one są dopełnieniem obrazu, który wyłania się z tych wszystkich reportażowych tekstów. Politkowska była postacią niezwykłą. W dziennikarskim świecie, w którym mieszają się polityka i biznes pozostała sobą – głosem tych, od których wszyscy się odwrócili. Swoją postawą pokazywała, c o w XXI znaczy być dziennikarzem, ale też człowiekiem.