Trzy kroki do szczęścia

Lena wybiera się na święta do domu by spotkać się z najbliższymi. Rodzicielka tylko czeka aby poznać wybranka serca córki. Jak teraz powiedzieć, że owy wybranek okazał się jedną wielką pomyłką?

Artur wymigał się ze świątecznej wizyty w domu rodzinnym. Czeka go jednak Sylwester podczas którego rodzice będą obchodzić czterdziestolecie ślubu. Ciotki, na bank już szykują zestaw pytań odnośnie wybranki jego serca.

Los splata drogi tych dwoje i na "mocy" paktu postanawiają sobie nawzajem pomóc. Czy jednak ich relacja będzie tylko udawaniem, a może połączy ich coś więcej?

Książki Małgosi mają w sobie taką prostotę i niewymuszoną naturalność. Czas na kartach jej powieści płynie szybko, nie ma tam miejsca na zbędne opisy. Często w życiu spotykamy jakąś osobę i wiemy, że relacja z nią będzie tą najważniejszą. Ale może zdarzyć się i tak, że nie widzimy tego co obok, nawet jeśli mielibyśmy się o tego kogoś potknąć. Zaślepieni wyobrażeniami o kimś, nie dostrzegamy prawdy.

Wielu ludzi w naszym życiu przez takie postępowanie straciliśmy a jeszcze wielu odzyskaliśmy zbyt późno. Właśnie o tym jest ta książka. Przyjemna, chodź nie bez gorzkich momentów, taka jak życie. Na jej kartach pojawiają się bohaterowie z poprzednich książek autorki, które nadal tkwią w mojej głowie. Polecam je wszystkie.

Lubicie historie o drugich szansach?

„Trzy kroki do szczęścia” to historia o wyborach, które z pozoru wydają się słuszne, a z czasem okazują się początkiem trudnej i bolesnej drogi. Bardzo spodobało mi się pióro autorki, której styl jest prosty, lekki, ale pełen emocji. Małgosia Mroczkowska w tej opowieści pokazuje, jak łatwo pomylić ekscytację z prawdziwym uczuciem i jak wysoką cenę może mieć taka pomyłka.

Losy Leny i Adama splatają się i rozchodzą w sposób bardzo życiowy – bez wielkich deklaracji, za to z emocjami, które długo nie dają o sobie zapomnieć. Każde z nich idzie w swoją stronę, wierząc, że właśnie tam czeka szczęście. Życie jednak szybko weryfikuje te decyzje, szczególnie w przypadku Leny, której idealna wizja miłości pryska jak bańka mydlana w codzienności małżeństwa.

Autorka w bardzo prosty, ale przejmujący sposób ukazuje, jak cienka jest granica między bezpieczeństwem a nudą, między spokojem a rutyną. To opowieść o dojrzewaniu emocjonalnym, o zrozumieniu własnych potrzeb i o tym, że czasem dopiero trudne doświadczenia pozwalają docenić to, co naprawdę ważne.

Historię tą czyta się szybko, ale zostaje w głowie na dłużej i skłania do refleksji nad własnymi wyborami. Jestem przekonana, że spodobałaby się każdemu - z życiowym tłem, bez lukru, za to z autentycznymi uczuciami i trudnymi tematami. O drugich szansach, sile kobiet i o tym, że szczęście czasem jest bliżej, niż nam się wydaje – trzeba tylko odważyć się zrobić właściwy krok, we właściwą stronę.

Polecam 💛

Cytaty:

„Kiedyś myślałam, że Adam jest nudnym człowiekiem. Nudziłam się z nim i potrzebowałam większych doznań. To je dostałam, na własne życzenie, nawet o takich nie marzyłam! Teraz wiem jedno, Adam nie jest nudny, Adam jest spokojem, którego mi tak bardzo potrzeba. I zdałam sobie sprawę, że ja go potrzebuję tak bardzo jak powietrza.”

„ - Bo czasami szczęście jest tak blisko, że wystarczy zrobić w jego kierunku tylko trzy kroki. Tylko trzy kroki, nic więcej. Ale trzeba to zrobić we właściwym kierunku. Jeśli pomylisz kierunek, to latami będziesz szukała i robiła milion tych kroków, a szczęścia i tak nie znajdziesz.”