Trójkąt Trzech Cesarzy

Na letnie warsztaty organizowane w Pałacu Schoena przyjeżdżają młodzi ludzie zainteresowani pogłębieniem swoich umiejętności aktorskich, malarskich i fotograficznych. Do tej ostatniej grupy należą Antek, Lena, Daniel i Sonia. Już w czasie podróży do Sosnowca każdego z uczestników spotyka dziwna przygoda, napotkani ludzie odradzają wybieranie się „na granicę” i to w tak niebezpiecznych czasach. Wydaje się, że tylko ich to spotyka, reszta współpasażerów zdaje się nie zauważać dziwnego zachowania. W drodze do Pałacu Schoena Janek, który ma objąć opiekę nad grupą fotograficzną, doznaje dziwnego wrażenia, na moście granicznym nad Przemszą widzi punkty graniczne z czasów zaborów, jednak po chwili wszystko wraca do normy.

Pierwsze zajęcia grupy fotograficznej wprawiają wszystkich w niedowierzanie, na zdjęciach zamiast współczesnych widoków z Trójkąta Trzech Cesarzy uwiecznili to samo miejsce, ale z czasów, gdy nazywało się Drei Keiser Ecke. Czy to możliwe, że ich aparaty są w stanie uwiecznić wydarzenia z przeszłości?

„Trójkąt Trzech Cesarzy” Magdaleny Zarębskiej to moim zdaniem ciekawe połączenie powieści młodzieżowej z powieścią historyczną.

„Kąt Trzech Cesarzy znajdował się w miejscu, gdzie Biała Przemsza łączyła swoje wody z Przemszą. Rzeka stanowiła granicę trzech mocarstw – od strony Myslowitz było to Cesarstwo Niemieckie, po prawej stronie Austro-Węgry, a po lewej – Cesarstwo Rosyjskie. Stąd właśnie wzięła się nazwa tego zakątka.”

Jeśli ktoś był w tym miejscu (możecie zobaczyć na zdjęciach), to miejsce ma faktycznie trójkątny kształt. Ja oglądałam to miejsce od strony Sosnowca, dawnych Sosnowic, a dokładnie Niwki, czyli od strony zaboru rosyjskiego. Teraz to miejsce zostało zamienione w strefę rozrywkową z miejscem na ognisko i wiatą, pod którą można usiąść i odpocząć. Na środku „trójkąta” stoi obelisk z sentencją „Obelisk pamięci o dawnym podziale Europy i jej zjednoczeniu”, jakże adekwatny dla tego miejsca. Czytelnik powieści Zarębskiej znajdzie w książce zarówno opis historyczny tego zakątka, jak również współczesny, bardzo podobny do mojego opisu, nic się nie zmieniło pomiędzy wizytą autorki i moją w tym miejscu.

Główni bohaterowie powieści za sprawą swoich aparatów „złapali kadry z przeszłości”, które stały się pretekstem do opowiedzenia historii ciekawych miejsc, często już nie istniejących. Dodatkowo autorka wplotła w opowieść wspomnienia osób związanych z „Trójkątem”, które wiążą się zarówno z historią tego miejsca, jak i bohaterów. Pomysł rozdzielenia bohaterów po zaborach „Gdyby nic się nie zmieniło i gdyby Polska nie odzyskała niepodległości…Sonia mieszkałaby w zaborze rosyjskim, Lena w austriackim, Antek w pruskim…a Daniel byłby emigrantem.” Wspomnienia z przeszłości pokazują życie różnych warstw społecznych w różnych zaborach, pokazują realia życia „na granicy” cesarstw. Uważam ten koncept za niezwykle udany.

Muszę przyznać, że choć mieszkam 60km od Trójkąta Trzech Cesarzy, wybrałam się tam po raz pierwszy, właśnie z powodu tej książki, podobnie jak do Pałacu Schoena. Uwielbiam historię, a takie poznawanie historii z książką w ręku, jest tym, co niezwykle sobie cenię.

Choć nastolatką już dawno nie jestem, to wciągnęłam się w historię grupy fotografów, którym udaje się sfotografować przeszłość, choć nie ukrywam, że Antek drażnił mnie jak mało kto.

Całość czyta się niezwykle przyjemnie, dzięki sprawnemu pióru autorki i ciekawie poprowadzonej narracji. Taka nauka historii, niemalże mimochodem jest wspaniałym sposobem nauki.

Książkę z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim lubiącym historię, a zwłaszcza mieszkańcom okolic Drei Keiser Ecke.

Czytając ją jako osoba dorosła powiem, że nie jest to historia, która mogłaby zawrócić mi w głowie. Zawsze jednak staram się podchodzić indywidualnie do treści i odbiorcy, któremu jest przeznaczona. W moim mniemaniu dwunastolatki będą nią zachwycone, gdyż powracając do swoich dawnych i młodych lat, wszystko, co dziwne i nietypowe zawsze wzbudzało moje zainteresowanie. W tym przypadku jest ogrom nietypowych zjawisk, którymi świadkami z osobna są główni bohaterowie. U każdego pojawia się moment, kiedy ktoś jest dla nich niemiły, kto szydzi z miejsca do którego chcą jechać, oraz kto wydaje się być wręcz agresywny swoją postawą. W momencie jednak, kiedy obsługiwany jest ktoś inny, to jakby czas zmienił miejsce i obrócił się na korzyść tych osób. Obsługa wydaje się być milutka, zawsze uśmiechnięta, gotowa w każdej chwili pomóc. Na dodatek nie ma świadków tych zdarzeń, więc tym bardziej postacie czują się z tym źle, jakby ktoś rzucił na nich jakiś czar. A kiedy już są w drodze jaką sobie obrali, ponownie nie mogą uwierzyć, że nie widzą tego, co miało tam być. I tutaj dodam, że jeśli ktoś bardzo lubi opowieści historyczne, to będzie tą stroną lektury zachwycony, gdyż bohaterzy chcąc upamiętnić miejsca, które zwiedzają, robią im zdjęcia. Jednak wywołane nie pokazują ich rzeczywistości, tylko tą bardzo dawną jeszcze pod okupacją. Zafascynowani tym zjawiskiem coraz więcej zapoznają się z tamtym okresem czasu. Tylko jak to się może zakończyć? Co się stało aparatom przyjaciół, że nagle stały się magiczne?

Autorka pokazała, że można się bawić historią, a jej nauka wcale nie musi być sztywna i wymagająca. Z pewnością wiedza z książki wam się przyda i będzie w przyjemnej wersji. Do tego napomknięte zostanie pierwsze zauroczenie, które w krótkiej, ale żywiołowej wersji pokaże prostotę uczuć, gdzie nie wymyśla się historii, co by było gdyby, tylko idzie na żywioł teraz, póki chwila trwa. Tego akurat moglibyśmy się od nich nauczyć:-) Zatem jeśli marzy wam się niesamowita i magicznie historyczna wyprawa, to polecam ją przeczytać:-)