Tortilla Flat

Lżejsza i bardziej humorystyczna powieść, przedstawiająca losy grupy bezrobotnych paisanos żyjących na przedmieściach Monterey. Bohaterowie, mimo biedy, kierują się własnym kodeksem honorowym, a ich codzienne życie pełne jest zabawnych i wzruszających epizodów. Steinbeck z czułością, ale i nutą ironii, ukazuje ich codzienność i sposób patrzenia na świat.

"Tortilla Flat" to powieść Johna Steinbecka, która opowiada o grupie bezdomnych i wykluczonych mężczyzn żyjących w Kalifornii w latach 30-tych XX wieku. Autor opisuje ich codzienne życie i przygody, pokazując ich duchowość i oddanie wobec siebie nawzajem. Książka jest pełna humoru i ironii, a jej bohaterowie są barwni i pełni charakteru. Ogólnie, "Tortilla Flat" to wspaniała opowieść o przyjaźni, honorze i szukaniu sensu życia w trudnych czasach. Polecam ją wszystkim, którzy interesują się literaturą amerykańską i chcą poznać dzieła Johna Steinbecka. Książkę przeczytałem w jeden wieczór, a w zasadzie jednym tchem. :)

Wydawało mi się, że nie jest miłośnikiem takiego rodzaju literatury. Tę książkę prawdopodobnie dostałem w prezencie. Okazała sięświetna. Spisane opowieści świetnie ukazują losy mieszkańców małego miasta po zakończeniu wielkiej wojny. Choć można w nich doszukiwać się drugiego dna i nawiązania do legend królestwa arturiańskiego. Później przeczytałem kilka innych pozycji autora i moim zdaniem Tortilla Flat otworzyła mu drzwi do dalszego rozwoju i sukcesów. Ta książka jest tak prosta, że aż piękna. Nic bym nie zmienił.

"Tortilla Flat" to uderzająca powieść Johna Steinbecka, która opowiada o życiu grupy bezdomnych mężczyzn w Kalifornii w latach 30-tych XX wieku. Książka jest pełna humoru i ironii, a jej bohaterowie są wyraziści i żywi. Steinbeck ukazuje, jak przyjaźń i lojalność są ważne w trudnych czasach, a także jak trudno jest utrzymać godność, gdy człowiek jest bezdomny i bez środków do życia. W "Tortilla Flat" znajdziemy również mocne przesłanie o szacunku dla innych i o tym, jak ważne jest pomaganie sobie nawzajem. Ogólnie rzecz biorąc, to świetna książka, która zapewni czytelnikom godziny wzruszającej i zabawnej lektury.

Tortilla Flat to jedna z pierwszych książek Steinbecka, powstała blisko dwie dekady przed jego nieśmiertelnym magnum opus, której lektury wyczekiwałam z największą niecierpliwością ze względu na ówczesne kontrowersje powstałe wokoło książki, w wyniku czego Steinbeck przepraszał za powieść — i moje oczekiwania nie zostały zawiedzione.

Tortilla Flat tworzy z pozoru niezobowiązujący zbiór przeróżnych opowieści oraz anegdot o niewielkim miasteczku Monterey w Kalifornii po zakończeniu Wielkiej wojny, zamieszkiwanym przez “paisanos”, Amerykanów o hiszpańskim pochodzeniu. W rzeczywistości jednak Steinbeck przemienia niesławną i brzydką dzielnicę Tortilla Flat we współczesną przenośnię do legend królestwa arturiańskiego, tym samym portretując piękno prostoty i uszlachetniając (lecz nie idealizując) postacie z książki. Można tu również wyczuć subtelne początki później w pełni rozwiniętego, niepowtarzalnego stylu Steinbecka — stylu autentycznego w swych niedopowiedzeniach i pięknego w swej prostocie: momentami zapominałam, że nie słucham opowieści, lecz czytam książkę.

Co ciekawe — w swym dzienniku (“Journal of A Novel. The East of Eden Letters”) Steinbeck wielokrotnie nadmieniał, że wszystkie książki poprzedzające publikację Na wschód od Edenu były pisarskimi ćwiczeniami przygotowującymi autora do napisania tej najważniejszej historii w jego życiu — i to właśnie w Tortilli Flat można wyraźnie dostrzec młode zalążki cech, które później stały się fundamentem Na wschód od Edenu. Tak samo jak w magnum opus Steinbecka, Tortilla Flat sprawia wrażenie starego wspomnienia opowiedzianego wieczorem przez dziadków, zawierające w sobie całe piękno i brzydotę życia, które — co najważniejsze — jest przenośnią: Tortilla Flat do legend arturiańskich, Na wschód od Edenu do biblijnej Księgi Rodzaju, przypowieści o Kainie i Ablu. I pomimo tych wspólnych aspektów nie są to książki w najmniejszym stopniu podobne — każda jest wyjątkowa, niepowtarzalna.

W moim odczuciu największą wadą tej historii jest to, że kończy się na stronie 246 — o wspaniałych “paisanos” z Tortilla Flat mogłabym czytać i czytać, i czytać.