Topielica ze Świtezi

📚 119/2023 (10) #recenzja

Zróbcie sobie pyszną ☕️ rozsiądźcie się wygodnie, ponieważ dziś w sobotni poranek przychodzę do was z recenzją książki „Topielica ze Świtezi” autorstwa Agnieszki . Dziękuję wydawnictwu @waspos za egzemplarz do recenzji 🥰.

Wierzcie lub nie, ale to była fascynująca podróż w świat mitologii słowiańskiej. Skradła moje serce i duszę już od pierwszych stron. Mimo że zazwyczaj nie sięgam po fantastykę i science fiction, to ta książka przykuła moją uwagę nie tylko ze względu na niezwykły świat stworzony przez autorkę, ale również ze względu na jej umiejętność oddania skomplikowanych emocji i ludzkich dylematów.

Okładka książki jest mroczna, a zarazem piękna, idealnie oddająca atmosferę opowieści. Fabuła jest intrygująca, pełna magii, czarów, demonów i słowiańskich wierzeń. Każda strona jest przesycona niesamowitym spektrum emocji - od miłości i radości po złość i smutek. Książka nie tylko opowiada historię miłości między Wojtkiem a Svetlaną, ale także ukazuje ludzką naturę, nasze pragnienia, błędy, wybory i ich konsekwencje.

Podziwiam sposób, w jaki autorka podzieliła historię na trzy fazy, ukazując różne etapy życia głównego bohatera. Krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się lekko i szybko, jednocześnie nie pozbawiając jej głębokości i intensywności.

Ta niezwykła książka skłania do refleksji nad własnymi wyborami i odwagą, jaką trzeba mieć, by ponieść ich konsekwencje. Każdy, kto chciałby przenieść się do magicznego świata pełnego tajemnic i niezwykłych przygód, powinien dać tej książce szansę. Dla mnie ta książka to podróż, której doświadczenie zostanie ze mną na zawsze.

Polecam z całego serducha ♥️

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️/5

#topielicazeświteził #sciencefiction #fantasy #agnieszkakażmierczyk #czytaniejestfajne #czytelniczka #kochamczytać #czytanietopasja #bookstagram #polecajka #recenzjaksiążkowa #współpracabarterowa

Wojtek nie bardzo widział swoje życie na Białorusi, jednak nie miał wyboru. Jego ojciec dostał propozycję pracy nie do odrzucenia, a on jako szesnastolatek musiał się dostosować. Nie spodziewał się, że jezioro, przy którym ma zamieszkać, skrywa tajemnice, od których lepiej trzymać się z daleka.

Svietlana jest natomiast siedemnastoletnią dziewczyną, która pragnie normalności, jednak przez to, że stała się Wojdą, jej przeklęte życie kręci się wokół tego jeziora.

Czy człowieka i demona może połączyć miłość?

Ile będą w stanie poświęcić, by dostać nowe, spokojne i normalne życie?

-------

"Topielica ze Świtezi" to historia przepełniona mitologią słowiańską, ale także trochę nawet niebezpieczną miłością. W końcu pokochanie demona, nie jest codziennością. Jednak książka nie do końca mnie kupiła. Spodziewałam się tutaj czegoś bardziej emocjonalnego, może więcej mroczności, bo nie raz była ku temu okazja. Postać Svietlany była dla mnie od początku dziwna. Miałam wrażenie, że potrzebowała Wojtka tylko po to, by uwolnić się ze złych czarów, potem chłopak mógłby nieistnieć; nie raz zostawał zrzucany na dalsze tory - pasowało mi to pod motyw wykorzystywania. Kiedy weszliśmy w epizod uczelniany, zrobiło się dość nudno, potem historia znowu nabrała tempa i przybrała nieoczekiwane zwroty akcji, a końcówka historii była mocno emocjonalna, lecz moim zdaniem naciągana. Książka nie zostanie w mojej pamięci na długo. Czy polecam? Chyba nie, ale fajnie było poznać naszą mitologię z tej strony, wcześniej nigdy nie słyszałam o tym.

Książkę przeczytałam już kilka dni temu, ale do tej pory nie mogłam się zebrać, aby napisać opinię. Miałam trudności w przebrnięciu przez tę bądź co bądź dość długą powieść. Gdyby nie zobowiązania recenzenckie zapewne odłożyłabym ją już po kilku rozdziałach. Niech was nie zmyli tytuł. Nie jest to perfekcyjnie skonstruowana, lirycznie piękna baśniowa opowieść. Jest to przeciętna niczym niewyróżniająca się powieść obyczajowa. Taka do przeczytania na raz i do zapomnienia.

.

Nastolatek poznaje dziewczynę, zakochuje się w niej, po drodze rozstają się na jakiś czas, ale w końcu i tak są razem jako mąż i żona. Banalne prawda? Cóż z tego, że owa dziewczyna o imieniu Svetlana jest nimfą jeziorną, pragnącą stać się człowiekiem i pozbyć się ciążącej na niej klątwy. Magii i słowiańskości jest tu bowiem jak na lekarstwo, warsztat pisarski autorki również pozostawia wiele do życzenia. Między bohaterami nie dzieje się w zasadzie nic co sprawia, że można ich polubić i kibicować im. Dialogi tworzone jakby na siłę, nienaturalne i momentami… nużące. Postacie z wierzeń słowiańskich pojawiają się nagle i równie szybko znikają i tracą na znaczeniu. Tytułowe jezioro Świteź to leżące na Białorusi urokliwe jezioro, które staje się miejscem dramatycznych zdarzeń. Książki tego typu nazywam powieściami klasy B – absurd goni absurd, niby jest bajecznie i magicznie, ale jednak coś nie gra.

.

Spodziewałam się bardzo wiele po tej pozycji, ale niestety bardzo się zawiodłam. Wydaje mi się, że autorkę przerosło zadanie, którego się podjęła. To trochę tak jakby próbowano napisać Harry’ego Pottera od nowa, po polsku, nieudolnie i mając niewielkie umiejętności pisarskie. Powiem wam, że zauważyłam od razu, że autorka jest z wykształcenia polonistką. Miałam już okazję kilka razy recenzować książki napisane przez osoby związane zawodowo z językiem i jedno co je łączy to właśnie taka szablonowość, skromność i poprawność językowa. To jednak moim zdaniem za mało, aby powieść mogła zachwycić.

.

Niestety nie jestem w stanie polecić wam tej książki, bo gdybym powiedziała – bierzcie i czytajcie wbrew sobie, popełniłabym recenzencką gafę. Czy mogę coś dobrego powiedzieć o "Topielicy ze Świtezi"? Mogę pochwalić okładkę i docenić próby podzielenia się z czytelnikami wiedzą o demonologii, wierzeniach słowiańskich i urokach przyrodniczych Białorusi. Ostateczna ocena i decyzja czy przeczytać książkę, czy też nie zależy jednak od was:)

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @waspos

"TOPIELICA ZE ŚWITEZI" AGNIESZKA KAŹMIERCZYK

Czy chcecie wkroczyć do świata słowiańskiej mitologii? Poznać najdziwniejsze istoty: wodna topielica, łojma, latawiec? Do tego dochodzi magia i czary oraz tajemnicza księga. Wkraczamy w mroczne zakątki lasu i jeziora, który skrywa mrok i pułapki. Trzeba być czujnym i uważnym na każdym kroku, bo to co niebezpieczne jest głęboko ukryte...

Wojtek przenosi się z ojcem na Białoruś nie ma znajomych, a w sercu gości duży smutek i żal. Domki wokół siebie są bardzo od siebie oddalone i ich wspólnym mianownikiem jest mroczne jezioro. Wojtek zwiedzając okolice spotka tajemniczą Svetlane choć na początku uzna ją jako widmo, to wkrótce ich drogi się skrzyżują.

Svetlana dziewczyna, która pragnie normalności. Ma wyparzony język, ale i dobre serce, lekko naiwne. Walczy ze swoimi słabościami i jest bardzo ambitna.

Tych dwoje spotyka się w najmniej spodziewanym momencie, nie ufają sobie, ale Wojtka z dnia na dzień coraz bardziej przyciąga dziewczyna. Pojawia się uczucie, mocne i żarliwe. Ale czy ma szansę przetrwać?

Tak naprawdę byłam zdziwiona wyborami dziewczyny, a nawet zła, że tak postąpiła. Wojtek wiele dla niej zrobił, ale czy został doceniony? Droga którą razem przebyli powinna ich zbliżyć, ale czy aby na pewno?

Końcówka mnie rozwaliła na kawałki czy się tego spodziewałam? Absolutnie nie, z jednej strony żałowałam, z drugiej strony mi ulżyło, bo nie wolno igrać ze śmiercią. Ta historia pokazuje, że ludzie potrafią być zachłanni i samolubni, skarzą ukochaną osobę na całe życie, by być jeszcze razem, ale czy takie życie jest normalne? A może to balansowanie na cienkiej linii... Bo co jeśli stracimy dusze ukochanej osoby? Czy Ty zaryzykowałbyś serce za cenę wyglądu i dłuższego życia, nawet jeśli ta druga osoba mogłaby Cię nie rozpoznać?

Lubicie mitologię słowiańską?

Ja od jakiegoś czasu mocno się zainteresowałam tym tematem, podobnie jak mitologią nordycką.

Topielica ze Świtezi to był literacki debiut autorki, teraz powraca w nowym wydaniu.

I tu ciekawostka, dopiero przy wznowieniu tą książkę poznałam 😉

Jest to piękna historia o miłości (nie tylko tej romantycznej, jak i miłości do rodziny) wzbogacona właśnie o wierzenia Słowian.

Znajdziemy tu między innymi łojmy, topielice, ondynów, bożęta i oczywiście leszego.

Chociaż nie jest tu przedstawiony jako bestia a i demony wodne miewają w sobie człowieczeństwo.

Historia wciąga nas od pierwszej strony i mimo, że czasami były zbędne opisy jak chociażby szczegóły ze studiów Marysi to jednak książkę czytało się z przyjemnością i zaciekawieniem.

Bohaterzy stawiali czoła przeciwnościom i naprzemiennie przyciągali się i odpychali niczym magnesy.

Koniec końców po wielu trudach przychodzi kres a człowiek godzi się z losem.

Zachęcam Was do zanurzenia się w ten magiczny świat i poznanie chociaż części wierzeń naszych rodzimych, bo przecież My Słowianie ☺️