Tomek na Alasce. Przygody Tomka Wilmowskiego. Tom 10

Sentyment dzieciństwa...

Na książkach Alfreda Szklarskiego poświęconych przygodom Tomka Wilmowskiego wychowała się ogromna rzesza czytelników. Lektury te ukształtowały niejednego młodego człowieka, będąc jednocześnie fantastyczną serią przygodową, kopalnią wiedzy historyczno-geograficznej oraz lekcją tego, jak powinien postępować odważny, szlachetny i prawy człowiek (na jakiego wszyscy fani serii chcieli swego czasu wyrosnąć). Z tego też względu każdy powrót do tej serii - nawet jeśli kontynuowanej już przez innych, śp. Alfred Szklarski odszedł wszak w 1992 roku - jest dla wiernych czytelników (do których ośmielam się zaliczać) ogromną dawką nostalgii, sentymentu i nadzieją na jeszcze jedną przygodę. Czy i tym razem tak się stało?

Tomek Wilmowski wraz z przyjaciółmi zwiedził już Australię, Afrykę, Azję oraz obie Ameryki. Tym razem znów wybieramy się wraz z nim do Ameryki Północnej, a konkretnie - na tytułową Alaskę. Zadaniem Tomka i jego przyjaciół będzie tam rozwiązanie zagadki zaginięcia miejscowych poszukiwaczy złota i podróżnych, po których przepadł w ostatnim czasie jakikolwiek ślad...

W trakcie wędrówki unikniemy zderzenia statku z górą lodową, przeżyjemy awaryjne lądowanie sterowca, spotkamy przedstawicieli lokalnych plemion indiańskich oraz... Rosjan (i to pomimo faktu, iż sprzedali już oni Alaskę Stanom Zjednoczonym). Przygód będzie więc po drodze mnóstwo, a w ich trakcie spotkamy także pewnego starego znajomego :) (którego Tomek spotkał w trakcie swojego pierwszego pobytu w Ameryce Północnej).

Czy kontynuacja serii Szklarskiego wypadła dobrze? I tak, i nie... Z jednej strony mieliśmy okazję do jeszcze jednego spotkania z bohaterami dzieciństwa (choć tym razem byli to tylko Tomek, Sally i Nowicki), przeżyliśmy mnóstwo niezapomnianych chwil, jednak... czuć niestety, że to już nie jest "to". Zapiski i niezrealizowane pomysły Alfreda Szkolarskiego to jedno, jednak osoba wykonawcy - przy całym szacunku dla Macieja Dudziaka - to jednak coś zupełnie innego. Nie twierdzę, że Dudziak wykonał swoje zadanie źle - wykonał je po prostu inaczej i w nieco innym stylu niż Szkolarski (którego Dudziak bardzo starał się naśladować dla dobra serii, jednak różnicę - chociażby w stylu - widać).

Minusem książki jest także sposób, w jaki Dudziak wplótł w fabułę kilka postaci i wydarzeń historycznych. Dla serii nie jest nowością, że pewne fakty naginane są na potrzeby fabuły, jednakże w "Tomku na Alasce" owo celowe przyspieszanie/opóźnianie w czasie pewnych zdarzeń oraz przywoływanie postaci, które w czasie rzeczywistym nie gościły akurat na Alasce wydaje się być aż sztuczne... Kłuje to po oczach niestety.

Dobrze nam znani bohaterowie trochę te złe wrażenie zacierają, sylwetki Tomka, Sally i Nowickiego odmalowano bowiem na kolejnych stronach bardzo dobrze. To są dokładnie te postacie, które dobrze znamy. Szkoda tylko, że nie znalazło się tu miejsce dla ojca Tomka oraz dla Smugi; czasem nie można jednak mieć wszystkiego.

Reasumując wrażenia po lekturze są mieszane... Sentyment sentymentem, jednak ta część serii to już nie to samo co kiedyś. Sentyment jednak prawdopodobnie zwycięży i lwia część czytelników z dawnych lat sięgnie zapewne także po "Tomka na Alasce". I ocen będzie tu zapewne tyle, ilu czytających.

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#tomeknaalasce #alfredszklarski #maciejdudziak #tomekwilmowski

[Adres usunięty]

Powrót do dzieciństwa

Wspaniałe lata dzieciństwa i czytane z wypiekami na twarzy przygody pewnego chłopca imieniem Tomek pióra Alfreda Szklarskiego. Ach, co to były za czasy. Od takich książek zaczynała się moja wielka miłość do awanturniczych, pełnych przygód, niebezpieczeństw, akcji i walki dobra ze złem historii, która trwa do dziś. Dzięki wydawnictwu Muza miałam przyjemność powrócić w nostalgicznej podróży do czasów dzieciństwa i przeczytać o nowych przygodach dorosłego już Tomka, tym razem na dalekiej Alasce.

Tomek Wilmowski otrzymuje propozycję poprowadzenia wyprawy badawczej na Alaskę. Tomasz przyjmuje ofertę i wraz z Sally, swoją żoną, a także starym druhem, kapitanem Nowickim wyruszają we wspaniałą podróż. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że wszystkie wyprawy zostały wstrzymane, a gubernator Alaski prosi Tomka i jego przyjaciół o pomoc w sprawdzeniu co stało się z grupą badawczą Jacka Nielsena, której celem było spenetrowanie rejonu masywu McKinleya, a z którą od pewnego czasu nie ma żadnego kontaktu. Tomek jako miłośnik przygód zgadza się i razem ze swoimi druhami, ukochaną Sally, kapitanem Nowickim, a także Czerwonym Orłem, którego niespodziewanie spotykają na Alasce, wyrusza z misją ratunkową na Północ.

Od początku wyprawy ekipę prześladują dziwne i niebezpieczne wydarzenia, które nasuwają jedno na myśl, że komuś bardzo nie na rękę jest wyprawa Tomasza i chce im zaszkodzić. Bohaterowie podróżują, a czytelnik wraz z nimi odkrywa piękno i dzikość fauny i flory alaskańskich krajobrazów, po drodze czeka na nich wiele zapierających dech w piersiach przygód, jak także przyjdzie im stawić czoła wielu niebezpieczeństwom i pewnym złym ludziom.

"Tomek na Alasce" to wspaniała lektura zarówno dla młodych i tych straszych czytelników, niesamowity powrót do czasów dzieciństwa, dla tych, którzy znają Tomka z wcześniejszych tomów, jak i cudowne rozpoczęcie przygody z tym odważnym i bohaterskim podróżnikiem, którzy nie mieli okazji go wcześniej poznać. W tej książce jest wszytko to, co dobra przygodowa książka zawierać powinna, a mianowicie są fascynujący bohaterowie, wspaniałe choć czasem niebezpieczne przygody, dreszcz emocji, akcja, która nie zwalnia ani na moment, dzika i nieokiełznana przyroda, zły charakter, który nie ma szans w starciu z ekipą naszych bohaterów.

Jestem zauroczona tym tomem, wspaniałym wydaniem, lekkością pióra pana Dudziaka, który pięknie kontynuuje pomysł pana Alfreda, prześliczne biało-czarne ilustracje, jak i przypisy, które ułatwiają zrozumienie o czym bądź o kim czytamy. Zapragnęłam po lekturze tego tomu, powrócić do wcześniejszych przygód Tomka i mam nadzieję, że w najbliższym czasie uda mi się ten plan spełnić. Nie pozostaje mi nic innego jak gorąco Wam polecić "Tomka na Alasce", czytajcie i bawcie się wyśmienicie, tak jak ja ! Polecam !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Muza.

Czy jesteście pokoleniem, które rosło wraz z przygodami Tomka?

Czy nie znacie chłopaka?

Tomek powraca do nas po 60 latach od premiery pierwszej części nakładem @wydawnictwomuza

To dziesiąty tom jego przygód i tym samym ich zakończenie.

Udało się to dzięki notatkom zostawionym przez A. Szklarskiego i ubranego w całość przez M.J.Dudziaka.

Tym razem Tomek zabiera nas na Alaskę, gdzie wraz z kapitanem Nowickim i sallym są uczestnikami wyprawy amerykańskiego

uniwersytetu w Chicago oraz Brytyjskiego Towarzystwa Geograficznego. Wyprawę finansuje znany milioner i filantrop – John Davison Rockefeller.

Niestety na samym wstępie dowiadują się o zaginięciu grupy geologów i kartografów do której mieli dołączyć.

Nasi nieustraszeni bohaterowie ruszają z misją ratunkową.

Czy uda się odnaleźć zaginionych badaczy?

Czy to ten sam Tomek sprzed lat?

Został ON napisany ręką innego autora opierającego się na materiałach p. Szklarskiego. Ja widzę różnicę bo znam pióro tego autora. Natomiast jeśli ktoś czyta Tomka po raz pierwszy i to od tej przygody zaczyna nie dostrzeże jej.

Dialogi w książce są dosyć proste co może być plusem dla młodszego czytelnika.

Jednak chaotyczność już niekoniecznie.

Mam wrażenie, że osoba Tomka została troszkę zmieniona i to na minus.

Podobały mi się wszelakie opisy, ciekawostki i historie o Polakach. Co zawsze było dużym plusem w książkach autora. Dołączone rysunki pozwalały nam bardziej zbliżyć się do historii, pobudzić jeszcze bardziej wyobraźnię.

Świetnym pomysłem był powrót do przeszłości. Do tego co kochali nasi rodzice, dziadkowie. Do przygód Tomka Wilmowskiego jakie barwnej postaci w tamtym ponurym czasie.

Mnie oczarował, a wspomnienia powróciły. Mimo, że to mój tata był jego fanem, a mnie tylko, albo aż zaraził przygodami tego chłopaka.

Nie wychowywałam się na przygodach Tomkach, dlatego (jak przeczytałam w jednej recenzji) nie miałam prawdziwego dzieciństwa 😉 Tytuły książek z tej serii jednak kojarzę, bo nie da się ukryć, miały duże znaczenie w historii polskiej literatury.

Zabrałam się za najnowszą książkę "Tomek na Alasce", przejrzałam jeszcze dla porównania tom pierwszy "Tomek w krainie kangurów" i zapoznałam się z komentarzami czytelników. Co do tego ostatniego, w morzu zachwytów i wspomnień co jakiś czas można było trafić na lodowate spostrzeżenia odbiorców, którym przeszkadzały brutalne opisy, patriotyczny idealizm głównego bohatera albo nie do końca trafnie odwzorowane realia historyczne. Przyznaję, że sama mam mieszane uczucia co do pierwszej części - przygody 14-letniego chłopaka skupiają się głównie na polowaniach, a to niesie martwego kangura, którego sam zastrzelił, a to przebiera nóżkami za stadem emu. Współcześnie to brzmi niedopuszczalnie, ale w latach '50 na pewno mnóstwo dzieciaków pochłaniało tę lekturę z wypiekami na twarzy.

Na pewno warto było dokończyć to, co autor miał w planach od początku, ale sam nie zdołał tego uczynić. Wyprawa do nieznanej krainy, trochę teatralne przerzucanie się encyklopedycznymi ciekawostkami i taka "swojska gadka" (np. "- No, brachu, jeśli taka fisz jak szanowny gubernator zaprasza na pogawędkę, to nie ma co, musisz drałować jak raz!") - fani serii na pewno docenią te charakterystyczne cechy, do których będą mogli wrócić po latach.

Wydaje mi się, że książka najlepiej przyjmie się właśnie wśród tych osób, dla których Tomek był literackim kolegą z dzieciństwa. Czytając "Tomka na Alasce", poczułam, że odbywam podróż w czasie. Wbrew pozorom nie do początku XX wieku, w którym rozgrywa się fabuła, ale do Polski lat '50/'60, tak silnie czuć w tym stylu, że nie jest uniwersalny. To z jednej strony duży plus dla autora, który wykonał kawał dobrej roboty, a z drugiej... jeśli miałabym znowu sięgnąć po powieści przygodowej, to raczej wybrałabym lżejszych zagranicznych klasyków.